Tα οικουμενιστικά βήματα ειδικά στη Σύρο :

Ας θυμηθούν, όσοι παρακολουθούν τα θέματα αυτά, τα οικουμενιστικά βήματα ειδικά στη Σύρο: τον εκκλησιασμό των μαθητών, τη μια στην Παπική Εκκλησία και την άλλη στην Ορθόδοξη και την μετάδοση της Θ. Κοινωνίας εναλλάξ σε Ορθόδοξους και Παπικούς μαθητές, όπως μας το παρουσίασε προ ετών ο π. Θεόδωρος Ζήσης.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τάδε έφη o Sotirio :

Ανεχώρησε νωρίς σήμερα το πρωί , Μεγάλης Τρίτης 30 Απρ. 2013 , ο πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος σε ηλικία 102 ετών ... 

102 χρόνια αγώνα που χρησίμευσαν ? 

Βουλευτήριον Σωτήρ, παρανομίας κατά σου, ιερείς και γραμματείς, φθόνω αθροίσαντες δεινώς, εις προδοσίαν εκίνησαν .... 

102 χρόνια αγώνα που χρησίμευσαν ? 

Για εκεί όπου θα αναπαύεται αιώνια στην καλύτερη περίπτωση κάθε επίσκοπος που μνημονεύει Βαρθολομαίο , κάθε ένας που μνημονεύει Βαρθολομαίο 

Για εκεί όπου θα αναπαύεται αιώνια στην καλύτερη περίπτωση κάθε επίσκοπος του Πάπα ,κάθε επίσκοπος του Παγκοσμίου Συμβουλίου "Εκκλησιών" και κάθε ένας που τους μνημονεύει .... 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Το θαύμα της Αναστάσεως του τετραημέρου Λαζάρου

Simeron   Wordpress 

From the book Holy Fire the miracle fo Holy Saturday at the Tomb of Christ

The General Charles Warren

In 1867 he went to Jerusalem as a member of the Palestine Exploration Fund and conducted a series of excavations that lasted until 1870. Amongst his findings is a network of galleries located under the Dome of the Rock, as well as an underground water supply system that was later named after him (Warren Shaft). He also completed a detailed topographical map of the old city of Jerusalem.

A portion of the results of his excavations was published in his work entitled Underground Jerusalem that was published in 1876 in London. In a chapter of this work entitled “Holy Fire,” Warren speaks of all he knows of the miracle of Holy Saturday which was of particular interest to him. In the first paragraph of this chapter he poses a crucial question: “What is that fire?,” and immediately responds to his question:

«What is that fire which on Easter-eve lights up the lamps in the Holy Sepulchre?... That a miracle attends the ceremony, there cannot be a doubt.1

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τί εἶναι Ὀρθοδοξία καὶ τί εἶναι παπισμός» του Φώτη Κόντογλου.

[...] Ἔκαμαν ἄνω κάτω σήμερον τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, ἐχώρισαν τὸ ποίμνιόν της, τὸ ἐσκόρπισαν καὶ τρέχει σαστισμένον ἐδῶ καὶ ἐκεῖ. Μεταχειρίσθησαν πᾶν μέσον διὰ νὰ προσεταιρισθοῦν πάντα Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος εἶναι τελείως ἀδιάφορος εἰς τὰ τῆς θρησκείας καὶ τὰς Ἐκκλησίας, ἢ ἄθεος καὶ ἐχθρός της, καὶ ὁ ὁποῖος προσποιεῖται ὅτι ἐνδιαφέρεται δι᾿ αὐτὴν καὶ διὰ τὴν τύχην της ἀπὸ ἰδιοτέλειαν ἢ ἀπὸ ἄλλην αἰτίαν, ὁλοτελῶς ξένην πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν, ἂν καὶ διὰ νὰ μεταβληθοῦν οἱ τοιοῦτοι χλιαροὶ εἰς φιλοπαπικοὺς ζηλωτάς, δὲν ἐχρειάσθη καὶ μεγάλη προσπάθεια, διότι αὐτοὶ οἱ «Ὀρθόδοξοί της περιστάσεως» δὲν ἔχουν νὰ χάσουν τίποτε, ἐὰν καταστραφεῖ ἡ Ὀρθόδοξος ἀλήθεια, καὶ ἐπὶ πλέον ἡ φιλία τοῦ Παπισμοῦ ἠμπορεῖ νὰ προσφέρει πάντοτε πολλὰ ὀφέλη εἰς ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔχει. Δι᾿ αὐτοὺς «οἱ λίθοι γενήσονται ἄρτοι». Ὡς ἐκ τούτου, πολλοὶ ὁποῦ ἦσαν προηγουμένως ἀδιάφοροι, καὶ πολλάκις σαρκασταὶ τῆς θρησκείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἔγιναν αἴφνης διαπρύσιοι κήρυκες τῆς Χριστιανικῆς «ἀγάπης», τὴν ὁποίαν μεταχειρίζονται ὡς προπέτασμα καπνοῦ διὰ τὸν πονηρὸν συνεταιρισμὸν τῶν μετὰ τῶν λατίνων. Ὁ σπαραγμὸς τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τοῦ ποιμνίου της, ἡ ἀναταραχὴ καὶ ἡ διχόνοια, αὐτὰ εἶναι οἱ θεάρεστοι καρποὶ τῆς πολιτείας τῶν κακῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας.
[...] Αὐτὰ εἶναι τὰ πρωτάκουστα δεινὰ τὰ ὁποῖα συνεσωρεύθησαν, ἐντὸς μερικῶν μόνον μηνῶν, ἐπάνω εἰς τὸ σῶμα τῆς πολυπαθοῦς Ὀρθοδοξίας, διὰ τὰ ὁποῖα θρηνοῦν οἱ Ἄγγελοι εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ οἱ πρωταίτιοι τῶν δεινῶν τούτων, οἱ κακοὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας μας, παρουσιάζουν ὡς ἀγάπην τὸν δαίμονα τῆς φιλοδοξίας ποὺ ἐμφωλεύει εἰς τὰς καρδίας των.

Η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών»

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

O Kοσμάς :

4. Συνεχίζοντας ο αγαπητός Misha γράφει:

Παράθεση:

Eάν αυτός ο μεγάλος στάρετς π. Πορφύριος , όπως και ο γερ.Επιφάνιος, όπως και ο π. Ρωμανίδης είχε την πληροφορία από Θεού πως η Χάρις απώλετο (μη γενοιτο!!!) από την Ελλαδική Εκκλησία νομίζεις πως θα είχε τον ελάχιστο ενδοιασμό να εκφράσει παρρησία τον λόγο του;

Ο αγαπητός Misha, νομίζω ότι έχει διαπιστώσει το πόσο αγαπώ και εκτιμώ και τους τρεις πιό πάνω καλούς αυτούς κληρικούς, τον π. Πορφύριο, τον π. Επιφάνιο και τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη. Εύχομαι να προγεύονται ήδη την μακαριότητα του Παραδείσου. Εκείνο, όμως που δεν καταλαβαίνω, είναι το γιατί θα πρέπει να ψάχνουμε να δούμε τι πληροφορία, είχαν από το Θεό για την τυχόν απώλεια της Χάριτος από τη Νεοημερολογίτικη Εκκλησία! Διερωτώμαι αν μπορεί κάποιος να υποστηρίξει την άποψη, ότι οι άγιοι για κάθε ζήτημα, λαμβάνουν «πληροφορία» από το Θεό. Ίσως! Αμφιβάλλω όμως, αν για ορισμένες απόψεις, ή ενέργειές τους είχαν αυτή την «πληροφόρηση», όπως ο π. Επιφάνιος για τα όσα έωλα έχει γράψει για τους Παλαιοημερολογίτες!
Δεν είναι αρκετά αυτά που λέει η Αγία Γραφή ( «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» ( Τιτ. 3, 10-11), ή οι άγιοι Πατέρες να αποτειχιζόμαστε από τους αιρετικούς επισκόπους; Σήμερα, όλοι οι επίσκοποι του Νέου Ημερολογίου δεν είναι είτε απ΄ ευθείας αιρετικοί, ως Λατινόφρονες, ως Οικουμενιστές κτλ., είτε εκ πλαγίου, λόγω της «κοινωνίας» τους με τους απ΄ ευθείας αιρετικούς; Πρέπει να ψάχνουμε για επί πλέον «πληροφορίες» εκ του Θεού, για τη Χάρη του Θεού στο χώρο του Νέου Ημερολογίου;
Θα μου επιτραπεί να σημειώσω, ότι δεν θέλω να αποφαίνομαι περί του αν η Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου έχει, η δεν έχει Χάρη. Αυτό δεν είναι δικό μου έργο. Εκείνο, που ενδιαφέρει εμένα είναι αν η Εκκλησία, στην οποία είμαι μέλος, είναι η πραγματική Εκκλησία του Χριστού! Αν έχει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος! Εγώ, σαν άτομο, εύχομαι να υπάρχει η Χάρη αυτή και στο Νέο Ημερολόγιο. Και να πάνε όλοι στον Παράδεισο. Να σωθούν όλοι οι άνθρωποι που ζουν, ή έζησαν στον κόσμο αυτό. Και δεν τα λέω αυτά, γιατί θέλω να κάνω τον καλό στους Νεοημερολογίτες. Άλλωστε σημασία, δεν έχει το τι λέω εγώ. Σημασία έχει τι διδάσκει η ίδια η Εκκλησία, με το στόμα των αγίων Πατέρων της. Αναγκάζομαι όμως, παρά τη θέλησή μου να χρησιμοποιήσω καμιά φορά ωμή γλώσσα, που δεν με εκφράζει από την άποψη συμπεριφοράς. Αυτό συμβαίνει, όταν είμαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσω ορισμένους κακοήθειες εμπαθών ανθρώπων, ότι δήθεν η πραγματική Εκκλησία του Χριστού, δηλ. του Παλαιού Ημερολογίου, είναι σχίσμα και αίρεση, άνευ Χάριτος και σωτηρίας!
Στα πλαίσια αυτά χρησιμοποίησα σε προηγούμενη καταχώρησή μου, για μία μόνο φορά, την λέξη «εκκλησία», μέσα σε εισαγωγικά, για την Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου, πράγμα το οποίο λύπησε τον αδελφό Misha. Όλες τις άλλες φορές αναφέρομαι στην Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου, με κεφαλαίο το Ε, της λέξης Εκκλησία και χωρίς εισαγωγικά. Ας με συγχωρήσει ο αδελφός για τη λύπη που του προξένησα.

Hypocrisy: The Illness of our Time

By Metropolitan Seraphim of Kastoria

In Matins of Holy and Great Tuesday, which is chanted by custom in the evening of Holy and Great Monday, there will parade before us hypocrisy and the hypocrites, the theater and actors, and will feature the terrible "woe" which our Lord sent to the exponents of hypocrisy.

"Woe to you, scribes and pharisees, hypocrites! You shut the door of the kingdom of heaven in people’s faces... You give a tenth of your spices—mint, dill and cumin... You are like whitewashed tombs..." (Matthew 23:13-29).

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η  Εκκλησία  Παν-μυστήριον.

Δια τούτο η Εκκλησία είναι το μεγαλύτερον θαύμα όλων των κτιστών κόσμων, θαύμα το οποίον θαυμάζουν και οι Άγγελοι εις τους ουρανούς. Εις το μοναδικόν μήνυμά της, το θειότατον Ευαγγέλιόν της «επιθυμούσιν» ακόμη και οι «άγγελοι παρακύψαι», διότι και εις αυτούς γνωρίζεται «δια της Εκκλησίας η πολυποίκιλος σοφία του Θεού» (Α΄ Πέτρ. 1, 12. Εφ. 3, 10). Ο Θεάνθρωπος Χριστός έχει ενώσει εις την Εκκλησίαν και έχει ανακεφαλαιώσει «πάντα… τα τε εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης» (Εφ. 1, 10), όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης έχουν συνενωθή εις εν μυστήριον και ούτως ενεφανίσθη το «μέγα μυστήριον», το παν-μυστήριον, η Εκκλησία. Το «μέγα» αυτό «μυστήριον» διαπερά όλα τα μέλη της Εκκλησίας, όλην την ζωήν των και όλας τας σχέσεις των. δια τούτο το παν εις την Εκκλησίαν είναι θαύμα, και το παν «υπέρ έννοιαν» μυστήριον. Εδώ δεν υπάρχει τίποτε μεμονωμένον, άσχετον και τυχαίον, τίποτε ασήμαντον και ολιγοσήμαντον, διότι τα πάντα είναι Θεανθρώπινα και κεχαριτωμένα, τα πάντα οργανικώς ηνωμένα εις εν θεανθρώπινον οργανισμόν, εις εν περιεκτικόν των πάντων θεανθρώπινον «μέγα μυστήριον» και παν-μυστήριον: την Ορθόδοξον Καθολικήν Εκκλησίαν.

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Ζ΄)

 - Αλεξανδρεύς 

(Αναδημοσίευση από το http:// anastasiosk.blogspot.com. 

Ευχαριστούμε π ά ν τ α  θερμά τον Αναστάσιο και τον Αλεξανδρέα) 

Ένα σκονισμένο σανδάλι με έσπρωξε για να με ξυπνήσει. Ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά και όσο κι αν είχα μαζευτεί δεν με έκρυβε πια τίποτε. Σήκωσα το βλέμμα και είδα έναν στρατιώτη να με κοιτάζει άγρια. Πιο πέρα ένας άλλος έψαχνε τον τόπο για παρουσίες σαν τη δική μου. 
Οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι με το βράχο στο άνοιγμα του τάφου. Του περνούσαν κορδέλες και σφράγιζαν με κερί την ένωσή τους. 
Τι φοβόντουσαν άραγε; 

 - Αλεξανδρεύς 

(Αναδημοσίευση από το http:// anastasiosk.blogspot.com. 

Ευχαριστούμε π ά ν τ α  θερμά τον Αναστάσιο και τον Αλεξανδρέα) 

Ένα σκονισμένο σανδάλι με έσπρωξε για να με ξυπνήσει. Ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά και όσο κι αν είχα μαζευτεί δεν με έκρυβε πια τίποτε. Σήκωσα το βλέμμα και είδα έναν στρατιώτη να με κοιτάζει άγρια. Πιο πέρα ένας άλλος έψαχνε τον τόπο για παρουσίες σαν τη δική μου. 
Οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι με το βράχο στο άνοιγμα του τάφου. Του περνούσαν κορδέλες και σφράγιζαν με κερί την ένωσή τους. 
Τι φοβόντουσαν άραγε; 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Φώτης Κόντογλου - Ἡ Μοναδικότητα τῆς Παραδόσεως τῆς Ὀρθοδοξίας

(Ἀπάντησις σὲ ἀρχιμανδρίτην τῶν Ἀθηνῶν)

Ὑπάρχει φανερὴ ὑπερηφάνεια, ὑπάρχει καὶ κρυφὴ ὑπερηφάνεια.

Τὴν κρυφὴ ὑπερηφάνεια ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος, λέγοντας: «Ἡ ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον».

Αὐτὴ τὴν ὑποχθόνια ὑπερηφάνεια, ποὖναι κρυμμένη κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινολογία καὶ τὴν ταπεινοφάνεια, ἔχουνε ὅσοι δὲν σέβουνται τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὴ λατρεία καὶ στὶς ἐκκλησιαστικὲς τέχνες, καὶ θέλουνε νὰ εἰσάξουνε σ᾿ αὐτὴ κάποιους νέους τρόπους ποὺ εἶναι ὁλότελα ξένοι πρὸς τὴν οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ὄχι μοναχὰ ξένοι πρὸς τὸν πνευματικὸν χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὁλότελα ἀντιορθόδοξοι.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=34&t=7753

Σταύρωση και ανάσταση των Ελλήνων της Δωδεκανήσου

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η Μεγάλη Εβδομάδα φέρνει ακόμη περισσότερο στον νου μας τη σύνδεση του Ελληνισμού με την Ορθόδοξη Εκκλησία και την παράδοση. Η ψυχή του Ελληνα, ο πολιτισμός μας, η γλώσσα μας, η εθνική μας ταυτότητα, όλα είναι ζυμωμένα με την Ορθοδοξία. Αλλά και η ιστορική μας πορεία είναι σταυροαναστάσιμη. Το γένος των ορθόδοξων Ελλήνων σταυρώνεται κατά καιρούς και τελικά κατορθώνει να αναστηθεί, να ορθοποδήσει, να απελευθερωθεί από δεινά, εισβολές και περιπέτειες.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εν τη Εκκλησία είναι το παν καθολικόν αλλά και το παν προσωπικόν.

Όντως «μέγα μυστήριον» ο Χριστός και η Εκκλησία (Εφ. 5, 32), το μεγαλύτερον απ΄ όλα τα υπάρχοντα μυστήρια εις όλους τους κόσμους. Το ανθρώπινον γένος στερείται του απαιτουμένου νου και λόγου δια να εκφράση, έστω και κατά προσέγγισιν, αυτό το πανάγιον και υπέρμετρον μυστήριον. Ο Χριστός είναι ταυτοχρόνως και ο Θεός Λόγος, και ο άνθρωπος, και ο Θεός Λόγος και η Εκκλησία, και ο Θεός Λόγος με το σώμα εις τους ουρανούς και μέσα εις το σώμα του, την Εκκλησίαν, επί της γης. Δεν είναι αυτό «μέγα μυστήριον»; Τα μέλη της Εκκλησίας αποτελούν εν οργανισμόν, εν σώμα και όμως έκαστον παραμένει ξεχωριστόν πρόσωπον. Και αυτό δεν είναι «μέγα μυστήριον»; Τα πάντα εις την Εκκλησίαν είναι καθολικά και πάλιν τα πάντα είναι προσωπικά, έκαστος κατοικεί και ζη μέσα εις όλους, και όλοι μέσα εις ένα έκαστον, και όμως η ζωή εκάστου είναι ιδική του προσωπική ζωή, και το πρόσωπον εκάστου ιδικόν του πρόσωπον. Αυτό δεν είναι «μέγα μυστήριον»; Εις την Εκκλησίαν ζουν τόσοι και τόσοι αμαρτωλοί άνθρωποι και παρά ταύτα αυτή είναι «αγία και άμωμος», χωρίς ουδένα «σπίλον ή ρυτίδα» (Εφ. 5, 27). Δεν είναι και αυτό «μέγα μυστήριον»; Και ούτω καθ΄ εξής, από το μικρότερον έως το μεγαλύτερον τα πάντα εν τη Εκκλησία είναι «μέγα μυστήριον», διότι εις εν έκαστον απ΄ αυτά είναι παρών όλος ο θαυμαστός Κύριος Ιησούς Χριστός με όλα τα άπειρα θεανθρώπινα μυστήριά Του. 

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (ΣΤ΄)

Αλεξανδρεύς 

http://anastasiosk.blogspot.ca/

Εκείνο το βράδυ άρχισα να σου μιλώ. 
Θυμάσαι; Στην πρώτη ως τότε συνάντησή μας -εκείνη που ξέρει όλος ο κόσμος- εγώ παρέμεινα σιωπηλή. Τι κι αν βοούσε το είναι μου; Τα χείλη είχαν μείνει σφραγισμένα. 
Μόνο η καρδιά μου είχε ανοίξει διάπλατα. 
Αλλά κι Εσύ είχες  μείνει σιωπηλός απέναντί μου. Όσα είπες για μένα, τα είπες σε άλλους. 
Εμείς οι δυο είχαμε συνεννοηθεί αμίλητοι. 
Έτσι όπως πρέπει να συνεννοούνται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι πολύ σπουδαίο να μοιραστούν. 
Όμως ετούτο το βράδυ, ένιωθα την ανάγκη να Σου μιλήσω. 
Ίσως να ήταν η εκκωφαντική σιωπή που απλώθηκε όταν και οι τελευταίοι επισκέπτες Σου έφυγαν. Όταν πήραν κουβαλητή σχεδόν τη Μάνα Σου φεύγοντας για την πόλη. 
Σε είχαν αφήσει μόνο να πας εκεί που δεν μπορούσε κανένας να Σε ακολουθήσει. 

Κι εγώ, απέναντι του τάφου, ζαρωμένη κάτω από το λαμπερό φως της σελήνης άρχισα δειλά δειλά να Σου μιλώ για μένα. 
Είναι, λένε, ο ασφαλέστερος τρόπος να γνωρίσεις τον άλλο. 
Να του πεις την ιστορία σου. 
Να τον αφήσεις να αγγίξει εκείνα που ως τώρα φύλαγες για σένα. 
Ήθελα να Σε μάθω. 
Και δεν είχα άλλο τρόπο από το να Σου πω τη ζωή μου. 
Ήμουν σίγουρη πως με άκουγες. 
Κι ήμουν σίγουρη πως ήθελες να με ακούσεις. 
Δεν είναι που δέχτηκες το μύρο στα πόδια σου. 
Μεγαλύτερη σιγουριά μούδινε ο φοβερός εκείνος λόγος που ξεστόμισες πριν κάποιες ώρες. 
Λόγος φοβερότερος από την πιο τρομακτική διαταγή του πιο αδίστακτο βασιλιά. 
Λόγος που έσβηνε μια για πάντα όλες τις εξυπναδίστικες κουταμάρες των ανόητων που Σε περικύκλωναν. 
Λόγος που μ αγκάλιαζε τόσο τρυφερά όσο κανείς δε με αγκάλιασε στη ζωή μου: 

-Πατέρα μη τους μετρήσεις το έγκλημα. Δεν ξέρουνε τι κάνουν 
Σε αγαπούσα , Σε αγαπώ και νομίζω πως θα Σε αγαπώ για πάντα, όμως για ένα περίεργο λόγο ένιωθα πως ήμουν ανάμεσα σε εκείνους. 
Σε κείνους που σε κάρφωναν στο φοβερό ξύλο. 
Σε εκείνους που τώρα -ειδικά τώρα- αλλά και πάντα έχουν ανάγκη το λόγο αυτό, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν. 
Σου είπα, λοιπόν, την ιστορία μου. 
Πώς ξεκίνησα μικρό κορίτσι στην βόρεια Παλαιστίνη, σε μια από τις ελληνίζουσες πόλεις, πώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια μισοδιαλυμένη, πώς πείνασα, πώς διάλεξα τον εύκολο δρόμο για να κερδίζω το ψωμί μου. 
Πάλευα συνέχεια νάμαι δίκαιη στην ιστορία που σου λέω. 
Να μη δικαιολογώ τα πάντα, να αφήνω χώρο για τη δική μου προσωπική ευθύνη, για τα λάθη μου και ταυτόχρονα να μην κρύβω όσα με σπρώξανε με τον τρόπο τους στο δρόμο που πήρα. 
Ήθελα να ξέρεις την αλήθεια. 
Ήθελα να με αγαπάς γι αυτό πού είμαι όχι για μια καλοζωγραφισμένη, ψεύτικη είκονα. Ταυτόχρονα δεν άντεχα να μη Σου πω κι όσα δικαιολογούσαν κάποιες από τις αμαρτίες μου. 
Σου είπα πώς έφτασα στα Ιεροσόλυμα, πώς έζησα χρόνια σε μια ηδονή που άλλοτε πέθαινε από την σκληρότητα του άλλου και άλλοτε άφηνε να αναβλύζει μια οδύνη για την κατάντια μου. 
Είναι -εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα- περίεργο  ον τούτος ο άνθρωπος. 

Διψάει για χαρά με τρόπο τόσο βαθύ και άγριο, που είναι ικανός τα πάντα να κάνει γι αυτό. 
Θέλει τον άλλο, εικόνα του εαυτού του αληθινή -όχι την ψεύτικη που δίνουν τα κάτοπτρα. 
Έτσι τους ήθελα κι εγώ τους άλλους. Όχι όλους. Μα μερικούς. 
Τους έβλεπα όπως μπαίναν στο δωμάτιό μου και τους ξεχώριζα. Δεν ήταν ο τρόπος, τα ίδια σταθερά σημάδια που σε έκαναν να τους ξεχωρίσεις. Ήταν .... δεν ξέρω τι ήταν. 
Μαζί τους ένιωθα ξανά άνθρωπος. 
Με συγχωρείς που στα λέω όλα αυτά. Η εικόνα Σου, η αψεγάδιαστη θα πρεπε νάναι εμπόδιο για να Σου μιλήσω για τις ερωτικές μου συνευρέσεις. Μα Σε νιώθω δικό μου. Σε νιώθω ότι Είσαι εγώ. Στον εαυτό μας πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κάθομαι τώρα εδώ και σκέφτομαι. 
Έχω μια ερώτηση, μια ερώτηση τρομερή να Σου κάνω. 
Μια ερώτηση που είμαι εγώ η ίδια. 
Πώς γίνεται δύο τόσο αντίθετα πράγματα να είναι τόσο κοντινά; Τόσο διπλανά; 
Πώς γίνεται να ακουμπούν η αγάπη, ο έρωτας κι η αμαρτία; Από τη μια εκείνο που σε κάνεις να νιώθεις άνθρωπος, εκείνη η ασυγκράτητη δύναμη που σε κάνει να σβήνεις τα πάντα για χάρη της κι απ' την άλλη η αμαρτία που μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους. 
Ετούτο το μυστήριο είναι η ζωή μου, είμαι εγώ. 
Λες πως Είσαι, και το πιστεύω, ο Γιος του Θεού. 
Μα τον φοβάμαι τον Πατέρα Σου. 
Είναι Εκείνος που συχνά πυκνά δίνει εντολή να λιθοβολούν ανθρώπους. Είναι τρομερός ξέρεις ο θάνατος από λιθοβολισμό. 
Αν είσαι τυχερός και σε βρει καμμιά πέτρα κατακέφαλα έχει καλώς. 
Αλλιώς υποφέρεις πολύ. 
Εσένα όμως Σε αγαπώ. 
Και τούτη η αγάπη νικάει το φόβο μου. 
Όμως δεν καταλαβαίνω πολλά. 
Μου φαίνεται ούτε οι μαθητές Σου Σε καταλαβαίνουν. 
Νιώθω όμως πως γίνεται να Σε αγαπώ χωρίς να καταλαβαίνω. 
Και πως Εσύ μ'αγαπάς και καταλαβαίνεις. 
Ξημερώνει! Τι φωτίζει τη γη τώρα που Είσαι στο χώμα; 

Συνεχίζεται.

Κανών της Μεγάλης Τρίτης - Χορός Ψαλτών Πρέβεζας

Greek Church fights "organ theft"

Where there is money to be made from the body parts of people, there will be people who ignore morality for the sake of money. We've seen it all over the world not only as regards organ harvesting, but also surrogate mothers, children born so that they can supply material for ailing older siblings, and the poor selling their organs on the black market. We run the risk of making ourselves a commodity with few safeguards to protect ourselves.

Άγιον Όρος • Μεγάλη Δευτέρα - Μount Athos • Great Monday

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=34&t=7747

Μ. Βασίλειος :

«Πρέπει οι ακροαταί να είναι εκπαιδευμένοι στις Γραφές και να κρίνουν αν τα λεγόμενα των διδασκάλων είναι σύμφωνα με τις Γραφές. Κι όσα είναι ξένα να τα αποβάλλουν και εκείνους που επιμένουν σ’ αυτά να τους αποστρέφωνται δυνατά»

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης :

Αν ο προεστώς σου είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του, μη περιεργάζεσαι. Αν όμως είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησέ τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κάν άγγελος είναι από τον ουρανόν» 

(Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης, Περί συνεχούς Μεταλήψεως, σ. 175).

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Το σώμα του σαρκωθέντος Θεού Λόγου είναι η υψίστη παναξία δια το ανθρώπινον είναι εις όλους τους κόσμους. Μέσα του υπάρχουν όλαι αι αιώνιοι θείαι, ανθρώπιναι και θεανθρώπιναι αξίαι και πραγματικότητες. Το δεύτερον Πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, ο Θεός Λόγος, εσαρκώθη και έγινε Θεάνθρωπος δια να γίνη Εκκλησία, και να τελέση μέσα της και εν συνεχεία να τελή πάντοτε το έργον της σωτηρίας του κόσμου και του ανθρώπου. Ο Θεός έγινεν άνθρωπος, έγινε «σαρξ» δια να γίνη ο άνθρωπος Θεός μόνον δια του Θεανθρώπου, και πάντοτε μέσα εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας. Εις τούτο περικλείεται όλον το χαρμόσυνον μήνυμα του Θεανθρώπου και της Εκκλησίας Του, ο Θεός και όλα τα του Θεού, ο άνθρωπος και όλα τα αληθώς ανθρώπινα είναι παρόντα εις την Εκκλησίαν οργανικώς και πραγματικώς ως σώμα. Εις την Εκκλησίαν «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9), και ημείς δεχόμεθα, εκ του πληρώματος αυτού «χάριν αντί χάριτος» και όλην την θείαν Αλήθειαν με όλας τας ασαλεύτους αξίας, τα πλούτη και τας χαράς της (Κολ. 2, 9-10. Εφ. 3, 19. Ιω. 1, 17).                                                                                                                                                                                               

Τα ομιλούντα γυμνά κρανία

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

«Σχολιάζοντας τη δράση της Χρυσής Αυγής ο κ. Δένδιας ανέφερε ότι "είναι προϊόν της κρίσης. Είναι μια απαράδεκτη κατάσταση, ένα μόρφωμα που είναι εκτός πραγματικότητας σήμερα. Ανήκει σε άθλιους, παλιούς καιρούς"».



Και το Σχόλιο :

Το φαλακρό κρανίο με όνομα "Δένδιας" μας είπε ότι τα άλλα φαλακρά κρανία, όλα ανήκοντα στην κατηγορία "Χρυσή Αυγή", είναι ένα μόρφωμα εκτός πραγματικότητας.

Φαλακρός ο μεν, φαλακροί οι δε, "καὶ εἶπε Κύριος ... Ἀκούσατε δὴ ταῦτα οἱ ἐκτρίβοντες εἰς τὸ πρωΐ πένητα καὶ καταδυναστεύοντες πτωχοὺς ἀπὸ τῆς γῆς (...) μεταστρέψω τὰς ἑορτὰς ὑμῶν εἰς πένθος καὶ πάσας τὰς ᾠδὰς ὑμῶν εἰς θρῆνον καὶ ἀναβιβῶ ἐπὶ πᾶσαν ὀσφὺν σάκκον καὶ ἐπὶ πᾶσαν κεφαλὴν φαλάκρωμα" (Αμώς η΄ 8-10).

Κρανίο νεκρού ο Δένδιας, κρανία νεκρών και οι χρυσαυγίτες. Κάποιος θα τα κάνει κύπελλο για να ξεδιψά ή να πίνει κρασί ... στην υγεία τους.