Β Χαιρετισμοί 2011

Gerasimos Bekes

Ὁ Ἐκκλησιαστικός καί ὁ κοσμικός χαρακτήρ τῆς νηστείας.

Διανύουμε τὴν ἱερὴ περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς  καλεῖ νὰ ἀγωνιστοῦμε στὸ νοητὸ στάδιο τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγώνα.

Καλούμαστε νὰ κάνουμε τὸν προσωπικό μας ἀγώνα, προκειμένου νὰ ἀνακαινίσουμε τὸν πεπαλαιωμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴ φθορὰ ἑαυτό μας. Νὰ κόψουμε τὰ ψυχοκτόνα πάθη μας καὶ νὰ προσθέσουμε στὴν ψυχὴ μας ἀρετές, οἱ ὁποῖες θὰ μᾶς ἐπαναφέρουν στὴν κατὰ φύσιν κατάσταση τῆς ὑπάρξεώς μας. Μία βασικὴ μορφὴ τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγώνα εἶναι καὶ ἡ νηστεία αὐτὴ τὴν κατανυκτικὴ περίοδο. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὅρισε τὴ νηστεία ὡς τὴν πλέον ἐνδεδειγμένη μέθοδο καθάρσεως καὶ πνευματικῆς ἀνατάσεως. Εἶναι παρατηρημένο πὼς τὰ τελευταῖα χρόνια ὅλο καὶ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀσκοῦν τὴ νηστεία κατὰ τὶς περιόδους, ποὺ καθόρισε ἡ Ἐκκλησία μας. Ἀκόμα καὶ ἐπιχειρήσεις φαγητοῦ

προσαρμόζουν τὰ διαιτολόγια καὶ σερβίρουν νηστήσιμα φαγητά. Τίθεται ὅμως τὸ ἐρώτημα: εἶναι ἆραγε συνειδητὴ ἡ νηστεία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ὡς πνευματικὸς ἀγώνας ἢ περιορίζεται μόνο στὴν τυπικὴ ἀποχὴ ἀπὸ ζωικὲς τροφές; Ἔχει ἐκκλησιαστικὸ χαρακτήρα ἢ ἀσκεῖται γιὰ λόγους ὑγιεινῆς καὶ αἰσθητικῆς τοῦ σώματος; Φοβούμαστε πὼς ἰσχύει καὶ στὴν ἄσκηση τῆς νηστείας ἡ κοσμικὴ καὶ ὠφελιμιστικὴ τακτική. Ἡ συνειδητὴ ἐκκλησιαστικὴ  νηστεία εἶναι πρωτίστως πνευματικὸς ἀγώνας, ὁ ὁποῖος δὲν περιορίζεται μόνο στὴν τυπικὴ ἀποχὴ ἀπὸ ζωικὲς καὶ λιπαρὲς τροφές. Ἡ σωματικὴ νηστεία εἶναι προέκταση τῆς ψυχικῆς καὶ πνευματικῆς μας νηστείας, διαφορετικὰ δὲν ἔχει οὐδεμία οὐσιαστικὴ εὐεργετικὴ ἐπίδραση στὸν ἑαυτό μας. Σωματικὴ νηστεία, ἡ ὁποία δὲν συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀποκοπὴ τῶν παθῶν μας καὶ τὶς ἁμαρτωλές μας ἕξεις εἶναι ἀνώφελη καὶ ὡς ἐκ τούτου ξένη ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Ἀδέλφια μας, συναγωνιστές μας στὶς ἀρετές, αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο, ἂς ἀσκήσουμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ ὄχι τὴν κοσμικὴ νηστεία, γιὰ νὰ ἔχουμε τὰ σωτήρια ἀποτελέσματά της!

" O. T."

Η καταγγελία του Πανελληνίου Συνδέσμου Νεφροπαθών στον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Μετά από την εκπομπή της κας Κανέλλη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ-1 για τις Μεταμοσχεύσεις και όσα υποστήριξα, το 1993, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Νεφροπαθών έκρινε σκόπιμο να απευθυνθεί στον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών προκειμένου "να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τον συγκεκριμένο ιατρό". Τους ενόχλησε αυτό που είπα, το "let him die", το οποίο με διαφορετικά λόγια ισοδυναμεί με το "δικαίωμα στο θάνατο". Τούτο ισχύει μόνο όταν έχουν εξαντληθεί όλα τα δυνατά θεραπευτικά μέσα που διαθέτει σήμερα η Ιατρική. Την εποχή όμως που σιωπηρά επικρατούσε εκ μέρους της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας η αποφυγή εφαρμογής της τεχνητής αιμοκάθαρσης, επειδή γνωρίζαμε πού τελικά θα οδηγείτο ο ασθενής αλλά και η οικονομία, τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Ουδείς αποφάσιζε να συστήσει στους ασθενείς την τεχνητή αιμοκάθαρση. Παρεκτός και ήταν εκατομμυριούχος, όπως στις ΗΠΑ, όπου άρχισε να εφαρμόζεται, για να γενικευθεί τελικά σε όλο τον κόσμο.

Η οικονομία και οι οικονομολόγοι γρήγορα κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι δαπάνες συντήρησης των ασθενών αυτών άρχισαν να αυξάνουν και τα Ταμεία των Δημόσιων Κοινωνικών Ασφαλειών, όπως και αυτά των Ιδιωτικών, άδειαζαν. Η λύση δόθηκε με τις μεταμοσχεύσεις, φαίνεται όμως ότι και εδώ, το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει σε μικρότερο βέβαια βαθμό.

Πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα δεν μπορώ να το γνωρίζω. Ούτε μάντης, ούτε προφήτης είμαι. Πάντως δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι οι προοπτικές που ανοίγονται με την παγκόσμια αυτοκρατορία, που προσπαθεί να μας επιβάλει η ελίτ των Τραπεζιτών, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Αυτοί θα καθορίζουν το μέλλον μας, ποιοι θα ζήσουν, ποιοι θα πεθάνουν, ανάλογα με το αν θα έχουμε υπογράψει άρνηση ή κατάφαση στο κοινωνικό αγαθό - εκεί θα μας οδηγήσουν - της δωρεάς των οργάνων μας. Σε λίγο καιρό τα σώματά μας δεν θα μας ανήκουν. Θα τα διαχειρίζεται μια ελίτ τοκογλύφων και δολοφόνων, την οποία θα έχουμε εκλέξει με δημοκρατικές και ελεύθερες διαδικασίες. Δηλαδή, με την ψήφο.

Στο δεσμό που ακολουθεί, μπορείτε να διαβάσετε την καταγγελία του Συνδέσμου Νεφροπαθών και την απάντηση που μου ζήτησε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών. Συνέχεια δεν υπήρξε, αν και η διαφήμιση των μεταμοσχεύσεων δεν σταμάτησε ποτέ να γίνεται, τόσο εκ μέρους της πανεπιστημιακής ιατρικής αδελφότητας (πλέον), όσο και εκ μέρους της Διοικούσας Ιεραρχία της Εκκλησίας (και πάσης Ελλάδος).

Ζητώ τη συγγνώμη και την κατανόηση του αναγνώστη για το πρωτόλειο που καταθέτω. Δεν το επεξεργάστηκα και υπάρχει σωρεία φιλολογικών ή φραστικών λαθών. Όχι όμως και επιστημονικών. Υπόσχομαι να το διορθώσω.

https://docs.google.com/file/d/0B10nRQ2KXoC_d2gzN1RtOExDaHM/edit?usp=sharing

Tὸ ζήτημα τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου…

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἑρμηνεύοντας τὸ  “ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας” Φιλιπ. 4, 7 μᾶς νουθετεῖ:

«Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ διαχέει στὴν ψυχὴ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐπιείκεια τοῦ Θεοῦ, κάθε βιωμένο εὐαγγέλιο τοῦ Θεοῦ, κάθε πεπραγμένη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ εἰρήνη προέρχεται ἀπὸ τὴν αἴσθηση καὶ τὴν γνώση ὅτι εἶναι θεϊκὰ τέλεια καὶ ἀνθρωπίνως πραγματικὰ λυμένα ὅλα τὰ κύρια ζητήματα τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος, δηλαδὴ τὸ ζήτημα τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου… Γι᾽ αὐτὸ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἀκολουθεῖ πάντα ἡ ἀθάνατη ἀδελφή της, ἡ θεϊκὴ χαρά. Αὐτὲς οἱ δύο μαζὶ κατεβαίνουν στὴν ψυχὴ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γιὰ τὴν εὐαγγελικὴ μὲ ζῆλο ζωή, γιὰ τὴν εὐαγγελικὴ δικαιοσύνη».

Spiritual Counsels From Elder Cleopas Ilie of Sihastria Monastery.

—What kind of words are the most potent to benefit others?

The most powerful word for edifying others is practical—the example of our lives. St. Isaac the Syrian says the same: “The speech of works is one thing; beautiful words without deeds, another.” Afterwards he adds: “Many words without works are like an artist who paints pictures of water on the wall but is not able to quench his thirst.’’

—Another man asked Fr. Cleopas: “Father Cleopas, can a virtuous Christian save his family and his village by the holiness of his life?”

How can he not? The more virtuous Christians there are in the world, in a country, in a community, the more that country or community will be preserved from dangers, wars, disturbances, famines, and all kinds of evil. On the other hand, the fewer elect of God there are, the more severe will be God’s chastising blow. Someone asked a certain Saint: ‘’Can one man save a city?’’ ‘’He can,’’ the Saint answered. ‘’The Prophet King David is an example. Listen to what God said: For the sake of David My servant, I will not abandon the city of Jerusalem.’’

Τα πάντα επιβάλλουν εις όλους μας επαγρύπνησιν.

Κατόπιν όλων των ενεργειών των ταγών της Ορθοδοξίας ο κίνδυνος να απαμβλυνθή εις την ψυχήν μας η συνείδησις, ότι οι Παπικοί είναι αιρετικοί καθίσταται μεγαλύτερος. Όταν ονομάζουν την Εκκλησίαν  “πλοίον του Πέτρου”,  όταν αναγορεύουν ένα άνθρωπον αλάθητον, όταν παρεισάγουν εις το Σύμβολον της Πίστεως επινοίας ανθρώπων, όταν δημιουργούν νέα δόγματα άγνωστα εις την Μίαν, Αγίαν και Αποστολικὴν Εκκλησίαν των πρώτων εννέα αιώνων, όταν στερούν τον λαὸν του Θεού απὸ το Αίμα του Κυρίου, ο Οποίος καλεί τους πάντας να το πίουν, όταν τόσα άλλα

παρόμοια διδάσκουν και πράττουν, δεν είναι αιρετικοί;

Είναι αιρετικοὶ οι Παπικοὶ και εμμένουν εις τας αιρετικὰς καινοτομίας των και τολμούν μάλιστα να τας θεωρούν, συμφώνως προς το  μήνυμα του Πάπα, “ως κληρονομίαν Χριστού”. Είναι αιρετικοὶ και δι᾿ αυτὸ ως αιρετικοὺς βλέπουν ημάς τους Ορθοδόξους και ζητούν να εγκαταλείψωμεν την Ορθοδοξίαν μας, ζητούν με την υπόσχεσιν να μας μεταχειρισθούν “μετ᾿ ευσπλαγχνίας” !

Τα πάντα, λοιπόν, διαλαλούν τον κίνδυνον, που διατρέχομεν συνδιαλεγόμενοι με επιμόνους αιρετικούς και τα πάντα επιβάλλουν εις όλους μας επαγρύπνησιν. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η αλήθεια είναι το Πρόσωπον του Θεανθρώπου Χριστού.

Εις την Εκκλησίαν εν τω Θεανθρώπω Χριστώ εσαρκώθη, ενηνθρώπησεν, ανθρωποποιήθη όλη η Αλήθεια, δηλαδή έγινεν άνθρωπος. Η Αλήθεια=ο άνθρωπος. Ιδού ποίος είναι ο Χριστός και τι είναι ο Χριστός! Εφ΄ όσον δε ηδύνατο να σαρκωθή όλη η Αλήθεια, και αφού εσαρκώθη, τούτο σημαίνει ότι ο άνθρωπος εδημιουργήθη δια να γίνη το σώμα της Αληθείας, η σάρκωσις της Αληθείας. Όθεν το κύριον μήνυμα του Ευαγγελίου του Θεανθρώπου είναι το εξής: Το να είναι κανείς άνθρωπος ουδέν άλλο σημαίνει παρά το να είναι η σάρκωσις της Αληθείας, η σάρκωσις του Θεού. δι΄ αυτό, ακριβώς, και έγινε ο Θεός άνθρωπος, παραμένων δια παντός Θεάνθρωπος. Ένεκα τούτου η εν Χριστώ ζωή, δηλαδή η ζωή εν τη Εκκλησία, είναι ζωή εν όλη τη Αληθεία. Ο Χριστός υπάρχει ολόκληρος εν τη Εκκλησία, και ως Λόγος και ως Θεάνθρωπος, ολόκληρος με όλην την Αλήθειάν Του, με όλην την Ζωήν Του, με όλην την Δικαιοσύνην, την Αγάπην και την Αιωνιότητά Του, με μίαν λέξιν, με όλον το πλήρωμα της Θεότητός Του και με όλον το πλήρωμα της ανθρωπότητός Του. Από τον Θεάνθρωπον εγνωρίσαμεν δια πρώτην φοράν εμείς οι άνθρωποι επί της γης, αλλά και οι άγγελοι εις τον ουρανόν, την Αλήθειαν, και γνωρίζομεν ότι Αυτός είναι η Αλήθεια. Απολύτως αληθεύει ο ευαγγελικός λόγος: «η αλήθεια δια Ιησού Χριστού εγένετο» (Ιω. 1, 17). Σημαίνει ότι η Αλήθεια είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός, η Αλήθεια είναι το δεύτερον Πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. Αυτή λοιπόν δεν είναι ούτε έννοια, ούτε σκέψις, ούτε λογικόν σχήμα, ούτε ενέργεια της λογικής, ούτε άνθρωπος, ούτε άγγελος, ούτε ανθρωπότης ή ο,τιδήποτε το ανθρώπινον, ούτε είναί τι το κριστόν, ούτε όλοι οι ορατοί και αόρατοι κόσμοι, αλλά τι το ασυγκρίτως και αμετρήτως υψηλότερον απ΄ όλα αυτά: Η Αλήθεια, η Αιώνιος και Υπερτέλειος Αλήθεια εις τον κόσμον μας, δι΄ αυτού δε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους, είναι αυτό το ιστορικόν Πρόσωπον του Θεανθρώπου και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ένεκα τούτου ο Κύριος Ιησούς αναγγέλει περί του εαυτού Του εις το ανθρώπινον γένος το εξής αγιοτριαδικόν ευαγγέλιον:  «Εγώ ειμι η Αλήθεια» (Ιω. 14, 6. Πρβλ. Εφ. 4, 24. 21). Αφού, πάλιν, Αυτός είναι η Αλήθεια, τότε Αλήθεια είναι και το σώμα Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η Κεφαλή. Εκ τούτου και το θαυμαστόν και χαρμόσυνον μήνυμα του χριστοφόρου Αποστόλου του λέγοντος ότι η «Εκκλησία Θεού ζώντος» είναι «στύλος και εδραίωμα της Αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15). Ιδού διατί δεν δύνανται να αφανίσουν την Εκκλησίαν και την Αλήθειάν της οι αχθροί της, όποιοι και αν είναι αυτοί, από την γην ή τον Άδην προερχόμενοι. Δια του Θεανθρώπου Χριστού αυτή είναι υπερτέλεια και παντοδύναμος, θείως παννικήτρια και αθάνατος, ως τοιαύτη απελευθερώνει τον κάθε άνθρωπον από την αμαρτίαν, τον θάνατον και τον διάβολον, απ΄ αυτό το τρισσόν και τρισκατάρατον ψεύδος, εξασφαλίζουσα την αθανασίαν και δίδουσα την αιώνιον ζωήν εις έκαστον χριστιανόν ιδιαιτέρως και εις όλους μαζί. Το πραγματοποιεί αυτό αγιάζουσα, χριστοποιούσα και θεανθρωποποιούσα το ανθρώπινον είναι, δια μέσου των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Τούτο μαρτυρεί το θείον στόμα του Σωτήρος δια του πανσωστικού μηνύματός του: «Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8, 32). Έχει δίκαιον, λοιπόν, ένας Πατήρ της Εκκλησίας όταν λέγη: «Η δε Εκκλησία της αληθείας εστί σύστασις. Πάντα γαρ εν αυτή τελούμενα αληθινά και ουδέν σκιώδες» (Θεοφυλάκτου, PG. 125,  c. 49 C). 

Τά ἐγκλήματα τῶν Ἰησουϊτῶν ἐναντίον τῶν Ἑλληνορθοδόξων

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ Α´

Τό διαβόητον τάγμα τῶν Ἰησουϊτῶν ἀποτελεῖ τήν «ὁμάδα κρούσεως» τοῦ παπικοῦ θεσμοῦ

Τοῦ κ. Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου–Καθηγητοῦ

Ο ΠΡΩΗΝ πάπας Βενέδικτος 16ος εἶναι πλέον παρελθόν. Ἀναγκάστηκε νὰ παραιτηθεῖ ὑπὸ τὸ βάρος τῶν ἀπίστευτων σκανδάλων, τὰ ὁποῖα ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὄχι ἁπλὰ συμβαίνουν, ἀλλὰ κυριαρχοῦν στὸ «κράτος τοῦ Θεοῦ».

Ἤτοι τῶν χιλιάδων κακοποιημένων ἀθώων παιδιῶν ἀπὸ πληθώρα παιδοφίλων φραγκοπαπάδων, τοὺς πακτωλοὺς κατάχρησης ἀπὸ τὶς τράπεζες τοῦ Βατικανοῦ. Ἀναφέρουμε ἐπίσης καὶ τὶς φῆμες γιὰ ὄργια ὁμοφυλόφιλων «κληρικῶν» μέσα στὸ Βατικανό, οἱ ὁποῖες ἔφεραν στὸ φῶς μία ἀπίστευτη ἠθικὴ μπόχα, τὴν ὁποία, ἀπʼ ὅτι φαίνεται, δὲν τὴν ἄντεξε ὁ Βενέδικτος καὶ ἀποχώρησε, ἀποδεικνύοντας πὼς δὲν ἦταν ἱκανὸς νὰ σπάσει τὰ ἀφορμισμένα ἀποστήματα τῆς «Ἁγίας Ἕδρας».

Τὸ «κράτος τοῦ Θεοῦ» δὲν ἔμεινε χωρὶς τὸ βασιλιά του. Καὶ τί βασιλιάς! Τὴν ἀπολυταρχία του, θὰ τὴ ζήλευαν καὶ οἱ πιὸ αὐταρχικοὶ βασιλιάδες τοῦ μεσαίωνα!Ἡ Κούρια τῶν καρδιναλίων, δηλαδὴ τῶν πριγκίπων τοῦ κρατικοῦ φεουδαρχικοῦ ἀπολιθώματος, ἐξέλεξε νέο πάπα, τὸν ἀργεντινὸ «ἀρχιεπίσκοπο» Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, μὲ τὸ ὄνομα: Φραγκῖσκος ὁ Α΄. Καὶ γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, ἕνας ἀκόμη σφετεριστὴς καὶ καταληψίας ἀνέβηκε στὸ θρόνο τοῦ παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Δύσεως, τὸ ὁποῖο τελεῖ σὲ αἰχμαλωσία ἐδῶ καὶ χίλια χρόνια ἀπὸ τοὺς Φράγκους αἱρετικοὺς καὶ τοὺς διαδόχους τους!Αὐτὸ ἂς μὴ τὸ ξεχνᾶμε ποτέ!

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΤΟ ΟΡΙΟΝ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τό Θεό. Ζοῦν περιφρονώντας τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ περισσότεροι δέν ἀνησυχοῦν γι᾽ αὐτό, γιά νά μή πῶ ὅτι καυχῶνται. Εἶναι πολύ κακή ἡ κατάσταση, σάν νά μή ἔχουν περάσει εἴκοσι αἰῶνες χριστιανισμοῦ! Ἡ διάβρωση εἶναι μεγάλη. Φτάσαμε στό σημεῖο να ἀγωνιζόμαστε γιά τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τίς ἠθικές ἐντολές!

῾Υπάρχουν ὡστόσο καί οἱ λίγοι, πού εἶναι πιστοί καί ἔχουν πνευματική ζωή. Βλέπουν τούς συνανθρώπους τους καί ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν καταστροφική τους πορεία. Στήν ἐποχή μας ἡ ἁμαρτία ἔγινε τῆς μόδας. Οἱ ἄνθρωποι μεταβλήθηκαν σέ συνειδητά ὄργανα τοῦ διαβόλου. Τό κακό ξεκινάει ἀπό τούς παπποῦδες καί φτάνει στά παιδιά. Ποιός μπορεῖ πιά νά μιλήσει στούς νέους γιά ἠθική;

Ποιός μπορεῖ νά μιλήσει γιά τίς ἀπαγορευμένες σαρκικές ἡδονές; Ποιός ἔχει τό σθένος νά μιλήσει γιά τήν κτηνωδία τῆς ὁμοφυλοφιλίας; Ποιός θά μιλήσει γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Ποιός μπορεῖ νά πείσει τούς συμφεροντολόγους καί τούς πλεονέκτες νά βοηθήσουν τούς φτωχούς; Ποιός θά ὑπενθυμίσει στους ἀξιωματικούς, τούς δικαστές, τούς δασκάλους καί στούς δημοσίους ὑπαλλήλους ὅτι πρέπει νά ἔχουν ὑπηρεσιακή συνείδηση; Ποιός θά παρακινήσει τούς πολιτικούς νά νομοθετοῦν μέ μοναδικό γνώμονα τήν ἀγάπη πρός τήν πατρίδα;

Εἶναι πολύ δύσκολη ὑπόθεση ἡ βελτίωση τῆς κοινωνίας. Οἱ ψηφιζόμενοι νόμοι δέν συμβάλλουν σ᾽ αὐτό. Πρωτίστως εἶναι θέμα παιδείας καί εἰδικότερα ἀποδοχῆς τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν τῆς πίστεώς μας. Δίχως αὐτά εἶναι μάταιο νά περιμένει κάποιος κάτι καλό.

Ὅταν μιλᾶμε γιά ἠθικές ἀρχές, ἐννοεῖται ὅτι πιστεύουμε στό Θεό. Δίχως Θεό, ὅλα ἐπιτρέπονται, δηλ. διαλύονται τά πάντα καί οἱ ἄνθρωποι βυθίζονται στήν δυστυχία. Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Θεός ἀνέχεται τούς ἀνθρώπους και τούς δίνει πολλές εὐκαιρίες νά μετανοήσουν. Ὅταν ὅμως τά πράγματα ἐκτραχυνθοῦν, δέν ὑπάρχουν πολλά περιθώρια διόρθωσης καί τότε μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά παρέμβει μέ τό δραστικό του χέρι. Ὁ Γέροντας Παΐσιος, παρατηρώντας τά ἔργα τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων, ἔλεγε: «Ἔχουμε ξεπεράσει τό ὅριο τῆς ἀνοχῆς τοῦ Θεοῦ». Αὐτό σημαίνει ὅτι θά ἀντιμετωπίσουμε την ὀργή τοῦ Θεοῦ σύντομα, γιά νά συνέλθουμε, ἐγκαταλείποντας το δρόμο τῆς ἁμαρτίας.

Οἱ ἄνθρωποι πού βλέπουν καθημερινά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ και τά πλούσια δῶρα του εἶναι μακάριοι, γιατί βαδίζουν πρός τό Θεό, ὄχι ὕστερα ἀπό φόβο ἤ τιμωρία, ἀλλά ἀπό ἁγνή προαίρεση καί γιατί αὐτό εἶναι τό θέλημά του.

"Ορθόδοξος Τύπος"

Ο Κοσμάς :

2. Ο παπα- Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

Μεταξύ των προσώπων, που άρχισαν ν’ ανησυχούν για τα τεκταινόμενα σε βάρος της Ορθοδοξίας, σύμφωνα με τα όσα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, ήμουνα κι’ εγώ. Τότε σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Είχα διαβάσει με πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη για το "Προπατορικό αμάρτημα" και παρακολουθούσα την αρθρογραφία του π. Θεοκλήτου Διονυσιάτη. Τις ανησυχίες μου αυτές τότε τις εμπιστεύθηκα στον μακαριστό π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, γνωστό μου από τότε που ήταν ακόμα λαϊκός.
Τον επισκέφτηκα και του εξέθεσα όσα ανησυχητικά στοιχεία είχα υπ’ όψη μου. Ο παπα- Χαράλαμπος συμφώνησε απόλυτα μαζί μου, ότι οι παπικοί ενεργούν σε βάρος της Ορθοδοξίας και οι διάφορες δηλώσεις και ενέργειες του Αθηναγόρα ήταν απαράδεκτες. Τον ρώτησα, τι έπρεπε να γίνει. Μου απάντησε:
- «Ένα βήμα» να κάνουν ακόμα, και θα δεις τι έχει να γίνει!
Εγώ, το πίστεψα και ηρέμησα. Περίμενα «ένα βήμα» να κάνει ακόμα ο Αθηναγόρας. Ήμουνα βέβαιος ότι θα χάλαγε ο κόσμος από τις αντιδράσεις μας. Σε λίγο, γινότανε το επόμενο «ένα βήμα», χωρίς παραδόξως να γίνει τίποτε! Έτρεχα πάλι στον παπα- Χαράλαμπο και του έλεγα τα νέα κατορθώματα του Αθηναγόρα. Ο παπα -Χαράλαμπος μου έδινε πάλι την ίδια απάντηση. Εγώ ηρεμούσα και περίμενα το επόμενο «βήμα»! Και πάλι η ίδια ιστορία, η ίδια απάντηση! Ώσπου, απελπίστηκα και έπαψα να περιμένω. Επαναλήφθηκε ο μύθος του Χταποδιού και της μάνας του Χταπόδας, που έλεγε ο μακαρίτης ο Κόντογλου. Το 1990 επειδή δεν έβλεπα να γίνεται κανένα βήμα, απ’ όσα υπόσχονταν τότε όλοι οι γεροντάδες, αναγκάστηκα να το κάνω εγώ. Αποτειχίστηκα απ’ την «εκκλησία των πονηρευομένων» Αποτειχισμένος έμεινα οκτώ χρόνια, οπότε απέκτησα «κοινωνία» με την Εκκλησία του Παλαιού ημερολογίου.

Σε κάποια συζήτηση, που είχα με τον μακαριστό παπα-Χαράλαμπο, τον ρώτησα για τους Παλαιοημερολογίτες. Μου είπε:
- Καλοί είναι! Αυτοί έχουν δίκηο. Όχι εμείς!
Τον ξαναρώτησα:
- Τότε, πάτερ μου, γιατί δεν είσαι με τους Παλαιοημερολογίτες;
Μου απάντησε, αμήχανα:
- Δεν μπορώ, δεν μπορώ!.....

Ανέφερα τα παραπάνω για τις απόψεις του παπά – Χαράλαμπου, όχι μόνο γιατί την εποχή αυτή σκέπτονταν κατά τον ίδιο τρόπο περίπου και άλλοι «γεροντάδες», αλλά και για το γεγονός ότι από τότε άρχισε να εκδίδει την αγωνιστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». Η εφημερίδα αυτή, μολονότι μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να απεμπλακεί πλήρως απ’ τα οργανωσιακά πλοκάμια, έχει συμβάλλει σημαντικά με την αρθρογραφία της στην αφύπνιση της Ορθόδοξης συνείδησης πολλών πιστών. 

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος σὲ ὁμιλία του στοὺς Ψαλμοὺς τονίζει:

«Φαίνεται ὅτι ἡ τελειότερη ἀπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ εἰρήνη, ἡ ὁποία εἶναι μία σταθερότητα τοῦ νοῦ. Ὥστε ὁ εἰρηνικὸς ἄνθρωπος ἔχει ὡς χαρακτηριστικὸ τὴν σεμνότητα τῶν ἠθῶν. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ πολεμεῖται ἀπὸ τὰ πάθη του, δὲν ἔχει λάβει ἀκόμη τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἔδωσε στοὺς μαθητές του. Εἴθε λοιπόν, ἀφοῦ ἀγωνισθοῦμε καλὰ καὶ συντρίψουμε τὸ φρόνημα τῆς σαρκός, τὸ ὁποῖο εἶναι “ἔχθρα στὸν Θεό”, ἀφοῦ φτάσει ἡ ψυχή μας σὲ κατάσταση γαλήνης καὶ ἀταραξίας, νὰ

ὀνομαστοῦμε παιδιὰ εἰρήνης καὶ νὰ λάβουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐν εἰρήνῃ».

Saint John Chrysostom : HOMILY XXXII. ROM. XVI. 17, 18.

"Now I beseech you, brethren, mark them which cause divisions and

offences contrary to the doctrine which ye have learned, and avoid

them. For they that are such serve not our Lord Jesus Christ, but

their own belly; and by good words and fair speeches deceive the

hearts of the simple."

AGAIN an exhortation, and prayer after the exhortation. For after

telling them to "mark them which cause divisions," and not to listen

to them, he proceeds, "And the God of peace shall bruise Satan

under your feet shortly:" and, "The grace of our Lord be with you."

And notice how gently too he exhorts them: doing it not in the

character of a counsellor, but that of a servant, and with much

respect. For he calls them brethren, and supplicates them likewise.

For, "I beseech you, brethren," (he says). Then he also puts them on

the defensive by showing the deceitfulness of those who abused

them.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)

Κυριακή 31 Μαρτίου 2013 
(Μάρκ. β΄ 1 - 12)                                                               (Εβρ. α΄ 10 - β΄ 3)  
 
Ευχαριστιακή ζωή 

«Τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου»
 
Ζωηφόρα ήταν τα μηνύματα που αντλήσαμε την περασμένη Κυριακή που ήταν αφιερωμένη στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Σε συνέχεια των ψυχωφελών αυτών μηνυμάτων, η δεύτερη Κυριακή των νηστειών έρχεται με τα ξεχωριστά της αλλά και πνευματοφόρα μηνύματά της να μας τροφοδοτήσει για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό. Μάλιστα για να μας ενισχύσει στην πορεία μας, η Μητέρα μας Εκκλησία προβάλλει τη μεγάλη μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος όρθωσε το πνευματικό ανάστημά του απέναντι σε όλους εκείνους που επιχειρούσαν να διασαλεύσουν την αλήθεια της πίστεως και να διαβρώσουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας του Χριστού. 

Ο Γρηγόριος Παλαμάς

Ο Γρηγόριος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία τον 14ον αιώνα και απ΄ εκεί ήλθε στην Κωνσταντινούπολη προσφυγόπουλο κυνηγημένο από τους Τούρκους. Διακρίθηκε στις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο σε σημείο που όλοι οι διανοούμενοι του Βυζαντίου έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του Γρηγορίου όχι μόνο για τη λαμπρή του σκέψη αλλά και για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. Η ανάδειξη του Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο με την αντιμετώπιση του επικίνδυνου με τις πλάνες του για την Εκκλησία, Βαρλαάμ του Καλαβρού. Συγκεκριμένα ο Βαρλαάμ ισχυριζόταν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό και πολύ περισσότερο να ενωθεί μαζί Του.  Ήταν τότε που ύψωσε το πνευματικό ανάστημά του ο Γρηγόριος.

Ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας συγκεφαλαίωσε όλη την πατερική παράδοση και την εμπειρία της Εκκλησίας σε μια μεγαλειώδη σύνθεση. Ο Θεός υπάρχει κατά δύο τρόπους, κατά την Ουσία Του και κατά τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει την Ουσία του Θεού. Μπορεί όμως να γνωρίσει και να ενωθεί μάλιστα μαζί Του μέσα από τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Όπως δηλαδή παραχώρησε η αγάπη του να αποκαλύπτεται στη Δημιουργία, στην Ιστορία, στο πρόσωπο του Χριστού στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Μέσα από τη Δημιουργία γνωρίζουμε τον Θεό ως πηγή σοφίας και ωραιότητας. Στην Ιστορία τον γνωρίζουμε μέσα από τις θαυμαστές ενέργειές του.  Και φυσικά πολύ περισσότερο γνωρίζουμε το Θεόν στο πρόσωπο του Κυρίου μας. Στην Εκκλησία ακόμα, ο Θεός γίνεται για μας Άρτος και Οίνος, γεύση και τροφή, χάρη, φως και αγιασμός. Ουσιαστικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με τη διδασκαλία του, παρακινεί τον άνθρωπο να ακολουθήσει μια πορεία που οδηγεί στην ένωσή του με τον Θεό, μέσω της Μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας.

Ο παραλυτικός

Με τη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου συνάπτεται άμεσα και η Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα.  Φαίνεται μέσα από τη διήγηση ότι η προσωπική συνάντηση του ανθρώπου με το Χριστό που διέρχεται σίγουρα μέσω της πίστεως, είναι η δυνατότητα μετοχής του στη ζωή του Θεού εν Χριστώ Ιησού που αποτυπώνει την προοπτική θέωσης του ανθρώπου. Όπως μπορούμε να διακρίνουμε, ο Χριστός προσφέρει συγχώρηση των αμαρτιών όταν ο άνθρωπος, όπως ο παραλυτικός της περικοπής, είναι ανοικτός και αποδέχεται την κοινωνία της αγάπης του. Με τη θεϊκή προσταγή του ο Κύριος, «έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου», βοηθεί τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την πατρική του αγάπη. Αγαπητοί αδελφοί, ισχυρή είναι η βάση της Ορθόδοξης Πίστης μας όπως εκφράζεται μέσα από την θεραπεία του Παραλυτικού αλλά και μέσα από τη διδασκαλία, την αγιότητα και το Εκκλησιαστικό φρόνημα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά το άγιο παράδειγμα του οποίου μας παρακινεί να προσβλέπουμε στα πιο ιερά πνευματικά ανεβάσματα.

Στυλιανός Λένας: Ο Μαχητής της Ελευθερίας της Κύπρου (28 Μαρτίου 1957)

Σήμερα Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013, στις 4:00 μ.μ., τελέστηκε Τρισάγιο στα Φυλακισμένα Μνήματα, από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Μεσαορίας κ. Γρηγόριο, εις μνήμην του ήρωα του Απελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. 1955-59, Στυλιανού Λένα.

Μεταξύ άλλων κατά την ακολουθία του Τρισαγίου παρέστησαν και κατέθεσαν στεφάνι εκ μέρους της Α. Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. κ. Χρυσοστόμου, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας, ο Πρέσβης της Ελλάδος κ. Βασίλης Παπαϊωάννου, η αδελφή του ήρωα και άλλοι συγγενείς, εκπρόσωπος του Δήμου Λευκωσίας, εκπρόσωποι κομμάτων κ. ά.

Η σεμνή τελετή ολοκληρώθηκε με τον Εθνικό Ύμνο.

«Ζήτω η Ελλάς»

Aνησυχούμε και απελπιζόμεθα, όταν μελετούμε τους εκτεθέντας από την Εθνικήν Στατιστικήν Υπηρεσίαν αριθμούς, εν σχέσει προς το δημογραφικόν πρόβλημα της Ελλάδος. Εκ των αριθμών, αποδεικνύεται ότι η πατρίς μας είναι άτεκνος σχεδόν χώρα, χώρα, κατά το πλείστον, γερόντων ! Ποίος θα το εφαντάζετο; Οι Έλληνες, δυστυχώς κατ’ όνομα οι πλείστοι Ελληνορθόδοξοι, εγένοντο αρνηταί της ζωής, φυγότεκνοι, στείροι! Ωσάν να μη υπήρξαν απόγονοι ενδόξων όντως προγόνων, οι οποίοι εξύψωσαν την ιδέαν και αξίαν του ανθρώπου και του ανθρωπισμού όσον ουδέν άλλο έθνος επί της γής. Η δε πολιτεία, άνευ βουλής ενεργήσασα, εψήφισε νόμον περί αμβλώσεων διά του οποίου φονεύονται 300-400 χιλιάδες Ελληνορθόδοξα νήπια ετησίως και όντως επεδεινώθη επικινδύνως το δημογραφικόν πρόβλημα της χώρας. Υπό το πνεύμα του δήθεν  «εκδημοκρατισμού» της οικογενείας, του γάμου και του ατόμου ηλλοίωσε το Οικογενειακό δίκαιο και ενομιμοποίησε την μοιχεία και ομοφυλοφιλίαν. Με την ανεξέλεκτη και μεθοδευμένη μετακίνηση ξένων πληθυσμών στον Ελληνικό χώρο, η πολιτεία θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την πληθυσμιακή αλλοίωση και θα βοηθήση την ανάπτυξη ξένων ισχυρών μειονοτήτων, που θα δρούν διασπαστικά στο τέλος, ως Πέμπτη φάλαγξ εντός των τειχών. Η πολιτεία μεθοδευμένα ηλλοίωσε, την Χριστιανική αγωγή του λαού και τας ηθικοθρησκευτικάς του αξίας, διότι η φυγοτεκνία και οι εκτρώσεις είναι θέμα κυρίως ηθικό. Ηλλοίωσε και το εθνικό φρόνημα. Είναι ολοφάνερο, ότι η εθνική συνείδησις έχει σήμερον αμβλυνθή κυρίως στις ψυχές των νέων! Εφ’ όσον δεν υπάρχει μέσα μας έντονο το αίσθημα της φιλοπατρίας, πως είναι δυνατόν να σκεπτόμεθα το μέλλον της Ελλάδος; Έτσι, αφού οι Έλληνες αντέστησαν επί χιλιετίες εις αφανιστικούς κινδύνους, ήδη εξαφανίζονται ειρηνικώς και αφ’ εαυτών! 

«Ζήτω η Ελλάς», αναφωνούν, κατά τα επετειακά ειωθότα, οι ομιληταί. 

Αλλά πως θα ζήση η Ελλάς χωρίς Ελληνες;;;

«Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω η Ελευθερία» φώναξε η πρωθυπουργός της Αυστραλίας

Το συγκινητικό μήνυμα της Αυστραλής για την εθνεγερσία των Ελλήνων:

Με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου 1821, η πρωθυπουργός της Αυστραλίας Τζούλια Γκίλαρντ, απηύθυνε μήνυμα προς την ομογένεια. Συγκεκριμένα αναφέρει σε αυτό :
«Σήμερα τιμούμε τον ηρωισμό και την αυτοθυσία εκείνων που πολέμησαν για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, καθώς επίσης και όλους εκείνους που εργάστηκαν τόσο σκληρά για να ανασυγκροτήσουν την Ελλάδα, ως χώρα η οποία αντιστάθηκε σε πάρα πολλές προκλήσεις, χωρίς να πτοηθεί ποτέ το ηθικό της.
Τώρα, το 2013, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ακόμη δύσκολες καταστάσεις, είμαι βέβαιη όμως ότι η περηφάνια των Ελλήνων και η στωικότητά τους θα οδηγήσει τη χώρα σε καλύτερες μέρες μελλοντικά.
Ως ηγέτιδα της Αυστραλίας, αναγνωρίζω με ευγνωμοσύνη την προσφορά των Ελλήνων μεταναστών, οι οποίοι συνέβαλαν σε τόσο μεγάλο βαθμό στην αλλαγή και ζωντάνια αυτής της χώρας που όλοι αγαπάμε. Το σχήμα της σύγχρονης Αυστραλίας, θα ήταν ανύπαρκτο χωρίς την συνεισφορά των Ελλήνων. Είμαστε ένα καλύτερο, πλουσιότερο έθνος εξαιτίας της δικής σας προσφοράς.


Πηγή: http://www.to-mati.gr/

Ο Θεὸς εἶναι δημιουργὸς καὶ κυβερνήτης τῶν πάντων

Γιὰ νὰ ὑποδείξει ὁ Μέγας  Ἀθανάσιος ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι δημιουργὸς καὶ κυβερνήτης  τῶν πάντων γράφει « Ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ἀταξία ἀλλὰ τάξη στὸ σύμπαν καὶ ὄχι ἀμετρία, ἀλλὰ συμμετρία καὶ ὄχι ἀκοσμία, ἀλλὰ κόσμος ὡραῖος καὶ παναρμόνιος διάταξη τῶν τοῦ σύμπαντος πραγμάτων, ἀναγκαῖο εἶναι νὰ ἔχομε κατὰ νοῦ καὶ νὰ ἀποκτήσομε ἔννοια τοῦ Δεσπότου, ὁ ὁποῖος συνήθροισε καὶ συνέσφιγξε εἰς ἓν καὶ ἐπέτυχε ὅπως ὅλα αὐτὰ συνεργάζονται μὲ ἀδιατάρακτη συμφωνία. Ὅπως σὲ μία πόλη ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ διαφόρους ἀνθρώπους, μικρῶν καὶ μεγάλων, πλουσίων καὶ πτωχῶν, γερόντων καὶ νεωτέρων, ἀρρένων καὶ θηλέων καὶ παρατηρήσομε ὅτι αὐτὴ κατοικεῖται μὲ πολλὴ εὐταξία καὶ ὅτι οἱ κάτοικοί της ἂν καὶ εἶναι διαφορετικοὶ μεταξύ τους, ὁμονοοῦν καὶ οὔτε οἱ πλούσιοι στρέφονται κατὰ τῶν πτωχῶν οὔτε οἱ μεγάλοι κατὰ τῶν μικρῶν οὔτε οἱ νέοι κατὰ τῶν γερόντων, ἀλλὰ ὅλοι ζοῦν εἰρηνικὰ μεταξύ τους, τότε ἐννοοῦμε τὴν παρουσία ἄρχοντος ποὺ κυβερνᾶ μὲ ὁμόνοια ἔστω καὶ ἂν δὲν τὸν βλέπουμε. Διότι ἡ ἀταξία εἶναι χαρακτηριστικό τῆς ἀναρχίας, ἡ δὲ τάξη ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχει καλὸς κυβερνήτης».

Ο Κοσμάς :

μέρος Β'

1. Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης

α. Περισσότερο υποψιασμένος τα χρόνια αυτά, τέλη της δεκαετίας 1950 και αρχές της δεκαετίας 1960, για τα γεγονότα αυτά ήταν ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης. Είχε άλλωστε κάποια εμπειρία από τις αντιδράσεις του συντηρητικού θεολογικού κατεστημένου από όσα εκτυλίχτηκαν κατά την έγκριση της διδακτορικής διατριβής του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, που εκθέσαμε πιό πάνω.
Ο π. Θεόκλητος υπήρξε ίσως την εποχή αυτή η σημαντικώτερη μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Τα βιβλία του είναι πράγματι αξιόλογα, μοναδικά για την εποχή τους. Ειδικά, η α΄ έκδοση του βιβλίου «Μεταξύ Ουρανού και γης» έγινε αιτία πολλοί νέοι να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να στραφούν προς τη μοναχική ζωή.

β. Τον π. Θεόκλητο γνώρισα, όπως και τον γέροντά του π. Γαβριήλ Διονυσιάτη, το 1959 στο Άγιο Όρος. Έκτοτε, είχα πολλές συναντήσεις και συζητήσεις μαζί του, τόσο στο ΄Άγιο ΄Όρος, όσο και στην Αθήνα. Άλλος όμως ήταν ο π. Θεόκλητος τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας και άλλος, δυστυχώς, ο μετέπειτα.
Τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας ο π. Θεόκλητος εξέφραζε αρκετά την πατερική Παράδοση. Ήταν ένας αντιπαπικός και ανθενωτικός μοναχός.

Τα πρώτα αυτά χρόνια της γνωριμίας μας ο π. Θεόκλητος ασκούσε οξύτατη κριτική στον Αθηναγόρα. Τον θεωρούσε αιρετικό. Τον αποκαλούσε «στόμα του Άδη»! Δεν ήταν ευχαριστημένος από τους (παλαιούς) αγιορείτες μοναχούς, οι οποίοι αδυνατούσαν να συλλάβουν τα απόψεις του. Ακόμα, ούτε με τον γέροντά του, τον π. Γαβριήλ, ένα πολύ αξιόλογο γέροντα, ήταν ευχαριστημένος ο π. Θεόκλητος.
Αυτόν που εκτιμούσε βαθύτατα ήταν ο π. Αθανάσιος Ιβηρίτης, περί του οποίου μου αποκάλυψε ότι ήταν προηγουμένως ιερέας στο Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας. Εκεί, οι ιερείς του Πατριαρχείου πωλούσαν τη «θεία Κοινωνία» σε άτομα, για να τη χρησιμοποιήσουν στις διάφορες «μαγείες» τους! Ο π. Αθανάσιος, μου είχε πει ο π. Θεόκλητος, εγκατέλειψε το Πατριαρχείο, παραιτήθηκε από την ιερωσύνη και ήρθε το Άγιο Όρος, όπου ζούσε ασκητικά. Ο π. Αθανάσιος αγαπούσε πολύ τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, και πολύ βοήθησε την «αγιοποίησή» του από το Πατριαρχείο. Σημειωτέον, ότι το Πατριαρχείο προέβη στην «αγιοποίηση» του ως Ορθοδόξου διδασκάλου, ενώ μέχρι τότε όλες οι «αγιοποιήσεις» επικαλούνταν, κι’ όπως είναι το σωστό, ως δικαιολογητική βάση, είτε το μαρτύριο, είτε την οσιακή ζωή τους.

γ. Εν τω μεταξύ άρχισε η επάνδρωση πολλών Μοναστηριών του Αγίου Όρους με οργανωσιακούς μοναχούς. Στις διάφορες συζητήσεις μας διαπίστωσα ότι δεν είχε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη και εκτίμηση στους νέους Ηγουμένους, οι οποίοι με την δική του κυρίως βοήθεια εγκαταστάθηκαν στο Άγιο ΄Όρος. Πίστευε όμως ότι «τα παιδιά» τους είναι καλά, και ότι ήταν εύκολο να εγκαταλείψουν το πνεύμα των Οργανώσεων, με το οποίο ανατράφηκαν και να «μπολιαστούν» στην αγιορείτικη πραγματικότητα.

δ. Εν τω μεταξύ ο π. Θεόκλητος άρχισε ο ίδιος να μεταλλάσσεται. Άρχισε να συμφιλιώνεται με το Πατριαρχείο. Έφτασε στο σημείο να γίνει ο έμπιστός του στο άγιο Όρος. Το Πατριαρχείο, στα πλαίσια της φαναριώτικης πολιτικής του, προφανώς για να τον κολακεύσει για τη μεταλλαγή του αυτή, άρχισε να δέχεται τις υποδείξεις του στ’ αγιορείτικα ζητήματα. Ο ίδιος δε αποκήρυξε τα πρώτα άρθρα του, με τα οποία στρέφονταν εναντίον του Αθηναγόρα. Τα θεωρούσε πλέον ως προϊόντα νεανικού ενθουσιασμού, που έπαυσαν πλέον να τον εκφράζουν. Ακόμα και τις κακόδοξες δηλώσεις του Αθηναγόρα, τις θεωρούσε ως απλές εκφράσεις, που ειπώθηκαν από τον Πατριάρχη στα πλαίσια των κοινωνικών του σχέσεων! Έπαυσε πλέον να οσφραίνεται κανένα κίνδυνο για την Ορθοδοξία.


ε. Ο π. Θεόκλητος δεν είχε εκτίμηση και σ’ ωρισμένους καταξιωμένους αγιορείτες «γεροντάδες», τους οποίους άκουσα ν’ αποκαλεί «ψευτοαγίους». Μεταξύ αυτών συγκατέλεγε και τον π. Παΐσιο. Σχημάτισα τη γνώμη ότι αυτά τα έλεγε μάλλον από κάποια ζηλοτυπία.
Καλύτερη γνώμη είχε αρχικά για τους «ζηλωτές» του Αγίου Όρους, δηλ. τους Παλαιοημερολογίτες. Γρήγορα όμως άρχισε να καταφέρεται και κατ’ αυτών, όταν θύμωσε, επειδή ο μέχρι τότε φίλος του «ζηλωτής» μοναχός Αρσένιος Κοτέας, δεν του έδωσε ωρισμένα στοιχεία που ζήτησε να τα δημοσιεύσει, προπαντός δε όταν έγινε φιλοπατριαρχικός.

στ. Μετά τη διάσπαση της «Ζωής» το 1960 και τη στροφή μερικών οπαδών της προς το μοναχισμό ο π. Θεόκλητος άρχισε να προσανατολίζεται προς αυτούς, για ν’ αναλάβουν την επάνδρωση του αγίου Όρους. Αυτό και έγινε. Οι μοναχοί αυτοί απόκτησαν με τη βοήθειά του αρκετά μοναστήρια. Κινούνται έκτοτε στο ίδιο μήκος κύματος, που κινήθηκε και ο π. Θεόκλητος στην τελευταία φάση της ζωής του, ακολουθώντας την ίδια φιλοπατριαρχική γραμμή!

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

winfield2008

Saint John Chrysostom : HOMILY XXXI. ROM. XVI. 5.

"Salute my well-beloved Epenetus, who is the first-fruits of Achaia

unto Christ."

I THINK that many even of those who have the appearance of being

extremely good men, hasten over this part of the Epistle as

superfluous, and having no great weight in it. And I think that the

same befalls them in regard to the genealogy that is in the Gospel.

For because it is a catalogue of names, they think they cannot get

any great good from it. Yet the gold founders' people are careful

even about the little fragments; while these pass over even such

great cakes of gold. That this then may not befall them, what I have

already said were enough to lead them off from their listlessness.

Οι εντολοδόχοι και το τίμημα κλοπής του ελαχίστου

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Το τίμημα από το ελάχιστο δώρο της Ζωής, που κλέβουν οι εντολοδόχοι από το Μυστήριο του θανάτου

"Στο χώρο της εντατικής θεραπείας και στα τμήματα των επειγόντων περιστατικών, η μάχη με το θάνατο είναι άμεση. Η δυσκολία είναι μεγαλύτε­ρη όταν ο γιατρός καλείται να θέσει μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ θανάτου και ζωής. Αισθάνεται κανείς δέος καθώς άπτεται του μυστηρίου του θανάτου. Αλλά η επιστήμη και η ιατρική είναι δώρο του Θεού. Εμείς οι ιατροί, υπηρέ­τες της ιατρικής, λειτουργούμε ως εντο­λοδόχοι Εκείνου, στεκόμαστε με σεβα­σμό μπροστά στον άρρωστο, ως πρόσω­πο κατ' εικόνα Θεού. Έχουμε ιερή υπο­χρέωση να μαθητεύουμε την ιατρική επι­στήμη με επιμέλεια και υψηλό φρόνημα ευθύνης. Οι δεοντολογικοί και ηθικοί προβληματισμοί είναι πιο έντονοι και άμεσοι όταν πρέπει να ληφθούν αποφά­σεις εντός μικρού χρονικού διαστήμα­τος"(*)

Τα ανωτέρω από άρθρο με τίτλο :"Επιστημονική Θεώρηση του εγκεφαλικού θανάτου". Το υπογράφει ο κ. Σεραφείμ Νανάς, επίκουρος καθηγητής Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Όσον αφορά στη συνέχεια του άρθρου, δεν είναι δυνατόν ο κ. καθηγητής να μη συμφωνεί με το παγκόσμιο επιστημονικό κατεστημένο, ή αδελφότητα και όχι κοινότητα. Γράφει : "Η αμφισβήτηση της εννοίας του εγκε­ φαλικού θανάτου διεθνώς γίνεται μόνον από μεμονωμένα πρόσωπα και σε επίπεδο φιλοσοφικής ή θρησκευτικής αντιπα­ραθέσεως" και ο κ. Νανάς δεν ανήκει στα μεμονωμένα πρόσωπα. Πώς θα ήταν δυνατό; 

Όπως οι πολιτικές κατευθύνσεις προσδιορίζονται και οδηγούνται από μια υπερέχουσα αρχή και εξουσία, κατευθύνσεις τις οποίες όλοι οι εμπερίστατοι και υποτελείς καλούνται να εφαρμόσουν, το ίδιο περίπου ισχύει στη γενικότητά του και για την υπόλοιπη ιατρική αδελφότητα. Δεν θα ήταν συνεπώς υπερβολή να πούμε, αφού η αδελφότητα έχει θεοποιήσει την επιστήμη - είναι δώρο Θεού, μας λέει ο κ. Νανάς -, ότι ισχύει εδώ, των αναλογιών τηρουμένων, το του απ. Παύλου : "

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω". Η ιατρική αδελφότητα του καθ΄ ημάς Αθήνησι Πανεπιστημίου εφαρμόζει κατά γράμμα αυτό που, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, συνιστά ο απ. Παύλος.

Δεν θα ασχοληθούμε με την επιστημονική επιχειρηματολογία του κ. καθηγητή, που επιβεβαιώνει το αμετάκλητο της διάγνωσης του εγκεφαλικού θανάτου. Απλά θα του υπενθυμίσουμε αυτό που αποσιωπά και όφειλε να εκθέσει, αφού άλλωστε το χρωστάμε στην τεχνολογία. Γράφει : " Ο θάνατος του εγκεφάλου επέρχεται άμεσα μετά την παύση της καρδιάς και της αναπνοής". Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρώτα ο ασθενής χάνει τις αισθήσεις του (εγκέφαλος), ύστερα αρχίζει η αναπνοή να αντιμετωπίζει δυσκολίες. Τέλος, καταπαύει η λειτουργία της καρδιάς και ο άνθρωπος "αφήνει την τελευταία πνοή". Αυτά όλα μετά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα, όπου πλέον μπορούμε σε αργή κίνηση να καταγράφουμε την επέλευση του θανάτου. Ο εγκεφαλικά νεκρός κατόπιν τραυματισμού, πριν προλάβει να καταργηθεί πλήρως η αναπνοή (γράφει ο κ. καθηγητής : "πρέπει να ληφθούν αποφά­σεις εντός μικρού χρονικού διαστήμα­τος") διασωληνώνεται για να διατηρηθεί η αναπνευστική λειτουργία. Κατά συνέπεια και η καρδιακή.

Και γιατί αυτό, θα ρωτήσετε. Η απάντηση είναι : για να επιβεβαιώσουμε τη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου. Δηλαδή την αναστολή του θανάτου προκειμένου "εντός μικρού χρονικού διαστήματος" (sic) να αφαιρεθούν τα όργανα του θνήσκοντος, ώστε να έχουμε έναν αξιοπρεπή θάνατο! Τόσο αυτού ο οποίος ονομάζεται δωρητής, όσο και εκείνων που θα παραλάβουν τα μοσχεύματα. Να ζήσουν κι αυτοί με αξιοπρέπεια, λένε, όσο είναι να ζήσουν. 

Όμως, ποια απάντηση θα δώσουν προς Εκείνον, του οποίου οι εντολοδόχοι έκριναν σκόπιμο να δρέψουν τα οφέλη μετά από έναν χρήσιμο και έγκαιρο θάνατο, δεν είμαστε σε θέση να τη γνωρίζουμε. Το πιθανότερο είναι να παραπέμψουν Εκείνον (:  τον ερωτώντα) στους εντολοδόχους του και ως κλέφτες, αμφότεροι να διασκορπιστούν στη σκόνη του Σύμπαντος. Αυτό είναι το τίμημα από το ελάχιστο δώρο της Ζωής, που κλέβουν οι εντολοδόχοι από το Μυστήριο του θανάτου, κατόπιν νέκρωσης του εγκεφαλικού στελέχους.