ΤΟ ΟΡΙΟΝ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τό Θεό. Ζοῦν περιφρονώντας τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ περισσότεροι δέν ἀνησυχοῦν γι᾽ αὐτό, γιά νά μή πῶ ὅτι καυχῶνται. Εἶναι πολύ κακή ἡ κατάσταση, σάν νά μή ἔχουν περάσει εἴκοσι αἰῶνες χριστιανισμοῦ! Ἡ διάβρωση εἶναι μεγάλη. Φτάσαμε στό σημεῖο να ἀγωνιζόμαστε γιά τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τίς ἠθικές ἐντολές!

῾Υπάρχουν ὡστόσο καί οἱ λίγοι, πού εἶναι πιστοί καί ἔχουν πνευματική ζωή. Βλέπουν τούς συνανθρώπους τους καί ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν καταστροφική τους πορεία. Στήν ἐποχή μας ἡ ἁμαρτία ἔγινε τῆς μόδας. Οἱ ἄνθρωποι μεταβλήθηκαν σέ συνειδητά ὄργανα τοῦ διαβόλου. Τό κακό ξεκινάει ἀπό τούς παπποῦδες καί φτάνει στά παιδιά. Ποιός μπορεῖ πιά νά μιλήσει στούς νέους γιά ἠθική;

Ποιός μπορεῖ νά μιλήσει γιά τίς ἀπαγορευμένες σαρκικές ἡδονές; Ποιός ἔχει τό σθένος νά μιλήσει γιά τήν κτηνωδία τῆς ὁμοφυλοφιλίας; Ποιός θά μιλήσει γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Ποιός μπορεῖ νά πείσει τούς συμφεροντολόγους καί τούς πλεονέκτες νά βοηθήσουν τούς φτωχούς; Ποιός θά ὑπενθυμίσει στους ἀξιωματικούς, τούς δικαστές, τούς δασκάλους καί στούς δημοσίους ὑπαλλήλους ὅτι πρέπει νά ἔχουν ὑπηρεσιακή συνείδηση; Ποιός θά παρακινήσει τούς πολιτικούς νά νομοθετοῦν μέ μοναδικό γνώμονα τήν ἀγάπη πρός τήν πατρίδα;

Εἶναι πολύ δύσκολη ὑπόθεση ἡ βελτίωση τῆς κοινωνίας. Οἱ ψηφιζόμενοι νόμοι δέν συμβάλλουν σ᾽ αὐτό. Πρωτίστως εἶναι θέμα παιδείας καί εἰδικότερα ἀποδοχῆς τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν τῆς πίστεώς μας. Δίχως αὐτά εἶναι μάταιο νά περιμένει κάποιος κάτι καλό.

Ὅταν μιλᾶμε γιά ἠθικές ἀρχές, ἐννοεῖται ὅτι πιστεύουμε στό Θεό. Δίχως Θεό, ὅλα ἐπιτρέπονται, δηλ. διαλύονται τά πάντα καί οἱ ἄνθρωποι βυθίζονται στήν δυστυχία. Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Θεός ἀνέχεται τούς ἀνθρώπους και τούς δίνει πολλές εὐκαιρίες νά μετανοήσουν. Ὅταν ὅμως τά πράγματα ἐκτραχυνθοῦν, δέν ὑπάρχουν πολλά περιθώρια διόρθωσης καί τότε μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά παρέμβει μέ τό δραστικό του χέρι. Ὁ Γέροντας Παΐσιος, παρατηρώντας τά ἔργα τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων, ἔλεγε: «Ἔχουμε ξεπεράσει τό ὅριο τῆς ἀνοχῆς τοῦ Θεοῦ». Αὐτό σημαίνει ὅτι θά ἀντιμετωπίσουμε την ὀργή τοῦ Θεοῦ σύντομα, γιά νά συνέλθουμε, ἐγκαταλείποντας το δρόμο τῆς ἁμαρτίας.

Οἱ ἄνθρωποι πού βλέπουν καθημερινά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ και τά πλούσια δῶρα του εἶναι μακάριοι, γιατί βαδίζουν πρός τό Θεό, ὄχι ὕστερα ἀπό φόβο ἤ τιμωρία, ἀλλά ἀπό ἁγνή προαίρεση καί γιατί αὐτό εἶναι τό θέλημά του.

"Ορθόδοξος Τύπος"

Ο Κοσμάς :

2. Ο παπα- Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

Μεταξύ των προσώπων, που άρχισαν ν’ ανησυχούν για τα τεκταινόμενα σε βάρος της Ορθοδοξίας, σύμφωνα με τα όσα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, ήμουνα κι’ εγώ. Τότε σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Είχα διαβάσει με πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη για το "Προπατορικό αμάρτημα" και παρακολουθούσα την αρθρογραφία του π. Θεοκλήτου Διονυσιάτη. Τις ανησυχίες μου αυτές τότε τις εμπιστεύθηκα στον μακαριστό π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, γνωστό μου από τότε που ήταν ακόμα λαϊκός.
Τον επισκέφτηκα και του εξέθεσα όσα ανησυχητικά στοιχεία είχα υπ’ όψη μου. Ο παπα- Χαράλαμπος συμφώνησε απόλυτα μαζί μου, ότι οι παπικοί ενεργούν σε βάρος της Ορθοδοξίας και οι διάφορες δηλώσεις και ενέργειες του Αθηναγόρα ήταν απαράδεκτες. Τον ρώτησα, τι έπρεπε να γίνει. Μου απάντησε:
- «Ένα βήμα» να κάνουν ακόμα, και θα δεις τι έχει να γίνει!
Εγώ, το πίστεψα και ηρέμησα. Περίμενα «ένα βήμα» να κάνει ακόμα ο Αθηναγόρας. Ήμουνα βέβαιος ότι θα χάλαγε ο κόσμος από τις αντιδράσεις μας. Σε λίγο, γινότανε το επόμενο «ένα βήμα», χωρίς παραδόξως να γίνει τίποτε! Έτρεχα πάλι στον παπα- Χαράλαμπο και του έλεγα τα νέα κατορθώματα του Αθηναγόρα. Ο παπα -Χαράλαμπος μου έδινε πάλι την ίδια απάντηση. Εγώ ηρεμούσα και περίμενα το επόμενο «βήμα»! Και πάλι η ίδια ιστορία, η ίδια απάντηση! Ώσπου, απελπίστηκα και έπαψα να περιμένω. Επαναλήφθηκε ο μύθος του Χταποδιού και της μάνας του Χταπόδας, που έλεγε ο μακαρίτης ο Κόντογλου. Το 1990 επειδή δεν έβλεπα να γίνεται κανένα βήμα, απ’ όσα υπόσχονταν τότε όλοι οι γεροντάδες, αναγκάστηκα να το κάνω εγώ. Αποτειχίστηκα απ’ την «εκκλησία των πονηρευομένων» Αποτειχισμένος έμεινα οκτώ χρόνια, οπότε απέκτησα «κοινωνία» με την Εκκλησία του Παλαιού ημερολογίου.

Σε κάποια συζήτηση, που είχα με τον μακαριστό παπα-Χαράλαμπο, τον ρώτησα για τους Παλαιοημερολογίτες. Μου είπε:
- Καλοί είναι! Αυτοί έχουν δίκηο. Όχι εμείς!
Τον ξαναρώτησα:
- Τότε, πάτερ μου, γιατί δεν είσαι με τους Παλαιοημερολογίτες;
Μου απάντησε, αμήχανα:
- Δεν μπορώ, δεν μπορώ!.....

Ανέφερα τα παραπάνω για τις απόψεις του παπά – Χαράλαμπου, όχι μόνο γιατί την εποχή αυτή σκέπτονταν κατά τον ίδιο τρόπο περίπου και άλλοι «γεροντάδες», αλλά και για το γεγονός ότι από τότε άρχισε να εκδίδει την αγωνιστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». Η εφημερίδα αυτή, μολονότι μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να απεμπλακεί πλήρως απ’ τα οργανωσιακά πλοκάμια, έχει συμβάλλει σημαντικά με την αρθρογραφία της στην αφύπνιση της Ορθόδοξης συνείδησης πολλών πιστών. 

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος σὲ ὁμιλία του στοὺς Ψαλμοὺς τονίζει:

«Φαίνεται ὅτι ἡ τελειότερη ἀπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ εἰρήνη, ἡ ὁποία εἶναι μία σταθερότητα τοῦ νοῦ. Ὥστε ὁ εἰρηνικὸς ἄνθρωπος ἔχει ὡς χαρακτηριστικὸ τὴν σεμνότητα τῶν ἠθῶν. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ πολεμεῖται ἀπὸ τὰ πάθη του, δὲν ἔχει λάβει ἀκόμη τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἔδωσε στοὺς μαθητές του. Εἴθε λοιπόν, ἀφοῦ ἀγωνισθοῦμε καλὰ καὶ συντρίψουμε τὸ φρόνημα τῆς σαρκός, τὸ ὁποῖο εἶναι “ἔχθρα στὸν Θεό”, ἀφοῦ φτάσει ἡ ψυχή μας σὲ κατάσταση γαλήνης καὶ ἀταραξίας, νὰ

ὀνομαστοῦμε παιδιὰ εἰρήνης καὶ νὰ λάβουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐν εἰρήνῃ».

Saint John Chrysostom : HOMILY XXXII. ROM. XVI. 17, 18.

"Now I beseech you, brethren, mark them which cause divisions and

offences contrary to the doctrine which ye have learned, and avoid

them. For they that are such serve not our Lord Jesus Christ, but

their own belly; and by good words and fair speeches deceive the

hearts of the simple."

AGAIN an exhortation, and prayer after the exhortation. For after

telling them to "mark them which cause divisions," and not to listen

to them, he proceeds, "And the God of peace shall bruise Satan

under your feet shortly:" and, "The grace of our Lord be with you."

And notice how gently too he exhorts them: doing it not in the

character of a counsellor, but that of a servant, and with much

respect. For he calls them brethren, and supplicates them likewise.

For, "I beseech you, brethren," (he says). Then he also puts them on

the defensive by showing the deceitfulness of those who abused

them.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ)

Κυριακή 31 Μαρτίου 2013 
(Μάρκ. β΄ 1 - 12)                                                               (Εβρ. α΄ 10 - β΄ 3)  
 
Ευχαριστιακή ζωή 

«Τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου»
 
Ζωηφόρα ήταν τα μηνύματα που αντλήσαμε την περασμένη Κυριακή που ήταν αφιερωμένη στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας. Σε συνέχεια των ψυχωφελών αυτών μηνυμάτων, η δεύτερη Κυριακή των νηστειών έρχεται με τα ξεχωριστά της αλλά και πνευματοφόρα μηνύματά της να μας τροφοδοτήσει για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας που οδηγεί στη συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό. Μάλιστα για να μας ενισχύσει στην πορεία μας, η Μητέρα μας Εκκλησία προβάλλει τη μεγάλη μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος όρθωσε το πνευματικό ανάστημά του απέναντι σε όλους εκείνους που επιχειρούσαν να διασαλεύσουν την αλήθεια της πίστεως και να διαβρώσουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας του Χριστού. 

Ο Γρηγόριος Παλαμάς

Ο Γρηγόριος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία τον 14ον αιώνα και απ΄ εκεί ήλθε στην Κωνσταντινούπολη προσφυγόπουλο κυνηγημένο από τους Τούρκους. Διακρίθηκε στις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο σε σημείο που όλοι οι διανοούμενοι του Βυζαντίου έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του Γρηγορίου όχι μόνο για τη λαμπρή του σκέψη αλλά και για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του. Η ανάδειξη του Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο με την αντιμετώπιση του επικίνδυνου με τις πλάνες του για την Εκκλησία, Βαρλαάμ του Καλαβρού. Συγκεκριμένα ο Βαρλαάμ ισχυριζόταν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό και πολύ περισσότερο να ενωθεί μαζί Του.  Ήταν τότε που ύψωσε το πνευματικό ανάστημά του ο Γρηγόριος.

Ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας συγκεφαλαίωσε όλη την πατερική παράδοση και την εμπειρία της Εκκλησίας σε μια μεγαλειώδη σύνθεση. Ο Θεός υπάρχει κατά δύο τρόπους, κατά την Ουσία Του και κατά τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει την Ουσία του Θεού. Μπορεί όμως να γνωρίσει και να ενωθεί μάλιστα μαζί Του μέσα από τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Όπως δηλαδή παραχώρησε η αγάπη του να αποκαλύπτεται στη Δημιουργία, στην Ιστορία, στο πρόσωπο του Χριστού στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Μέσα από τη Δημιουργία γνωρίζουμε τον Θεό ως πηγή σοφίας και ωραιότητας. Στην Ιστορία τον γνωρίζουμε μέσα από τις θαυμαστές ενέργειές του.  Και φυσικά πολύ περισσότερο γνωρίζουμε το Θεόν στο πρόσωπο του Κυρίου μας. Στην Εκκλησία ακόμα, ο Θεός γίνεται για μας Άρτος και Οίνος, γεύση και τροφή, χάρη, φως και αγιασμός. Ουσιαστικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με τη διδασκαλία του, παρακινεί τον άνθρωπο να ακολουθήσει μια πορεία που οδηγεί στην ένωσή του με τον Θεό, μέσω της Μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας.

Ο παραλυτικός

Με τη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου συνάπτεται άμεσα και η Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα.  Φαίνεται μέσα από τη διήγηση ότι η προσωπική συνάντηση του ανθρώπου με το Χριστό που διέρχεται σίγουρα μέσω της πίστεως, είναι η δυνατότητα μετοχής του στη ζωή του Θεού εν Χριστώ Ιησού που αποτυπώνει την προοπτική θέωσης του ανθρώπου. Όπως μπορούμε να διακρίνουμε, ο Χριστός προσφέρει συγχώρηση των αμαρτιών όταν ο άνθρωπος, όπως ο παραλυτικός της περικοπής, είναι ανοικτός και αποδέχεται την κοινωνία της αγάπης του. Με τη θεϊκή προσταγή του ο Κύριος, «έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου», βοηθεί τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την πατρική του αγάπη. Αγαπητοί αδελφοί, ισχυρή είναι η βάση της Ορθόδοξης Πίστης μας όπως εκφράζεται μέσα από την θεραπεία του Παραλυτικού αλλά και μέσα από τη διδασκαλία, την αγιότητα και το Εκκλησιαστικό φρόνημα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά το άγιο παράδειγμα του οποίου μας παρακινεί να προσβλέπουμε στα πιο ιερά πνευματικά ανεβάσματα.

Στυλιανός Λένας: Ο Μαχητής της Ελευθερίας της Κύπρου (28 Μαρτίου 1957)

Σήμερα Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013, στις 4:00 μ.μ., τελέστηκε Τρισάγιο στα Φυλακισμένα Μνήματα, από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Μεσαορίας κ. Γρηγόριο, εις μνήμην του ήρωα του Απελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. 1955-59, Στυλιανού Λένα.

Μεταξύ άλλων κατά την ακολουθία του Τρισαγίου παρέστησαν και κατέθεσαν στεφάνι εκ μέρους της Α. Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. κ. Χρυσοστόμου, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας, ο Πρέσβης της Ελλάδος κ. Βασίλης Παπαϊωάννου, η αδελφή του ήρωα και άλλοι συγγενείς, εκπρόσωπος του Δήμου Λευκωσίας, εκπρόσωποι κομμάτων κ. ά.

Η σεμνή τελετή ολοκληρώθηκε με τον Εθνικό Ύμνο.

«Ζήτω η Ελλάς»

Aνησυχούμε και απελπιζόμεθα, όταν μελετούμε τους εκτεθέντας από την Εθνικήν Στατιστικήν Υπηρεσίαν αριθμούς, εν σχέσει προς το δημογραφικόν πρόβλημα της Ελλάδος. Εκ των αριθμών, αποδεικνύεται ότι η πατρίς μας είναι άτεκνος σχεδόν χώρα, χώρα, κατά το πλείστον, γερόντων ! Ποίος θα το εφαντάζετο; Οι Έλληνες, δυστυχώς κατ’ όνομα οι πλείστοι Ελληνορθόδοξοι, εγένοντο αρνηταί της ζωής, φυγότεκνοι, στείροι! Ωσάν να μη υπήρξαν απόγονοι ενδόξων όντως προγόνων, οι οποίοι εξύψωσαν την ιδέαν και αξίαν του ανθρώπου και του ανθρωπισμού όσον ουδέν άλλο έθνος επί της γής. Η δε πολιτεία, άνευ βουλής ενεργήσασα, εψήφισε νόμον περί αμβλώσεων διά του οποίου φονεύονται 300-400 χιλιάδες Ελληνορθόδοξα νήπια ετησίως και όντως επεδεινώθη επικινδύνως το δημογραφικόν πρόβλημα της χώρας. Υπό το πνεύμα του δήθεν  «εκδημοκρατισμού» της οικογενείας, του γάμου και του ατόμου ηλλοίωσε το Οικογενειακό δίκαιο και ενομιμοποίησε την μοιχεία και ομοφυλοφιλίαν. Με την ανεξέλεκτη και μεθοδευμένη μετακίνηση ξένων πληθυσμών στον Ελληνικό χώρο, η πολιτεία θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την πληθυσμιακή αλλοίωση και θα βοηθήση την ανάπτυξη ξένων ισχυρών μειονοτήτων, που θα δρούν διασπαστικά στο τέλος, ως Πέμπτη φάλαγξ εντός των τειχών. Η πολιτεία μεθοδευμένα ηλλοίωσε, την Χριστιανική αγωγή του λαού και τας ηθικοθρησκευτικάς του αξίας, διότι η φυγοτεκνία και οι εκτρώσεις είναι θέμα κυρίως ηθικό. Ηλλοίωσε και το εθνικό φρόνημα. Είναι ολοφάνερο, ότι η εθνική συνείδησις έχει σήμερον αμβλυνθή κυρίως στις ψυχές των νέων! Εφ’ όσον δεν υπάρχει μέσα μας έντονο το αίσθημα της φιλοπατρίας, πως είναι δυνατόν να σκεπτόμεθα το μέλλον της Ελλάδος; Έτσι, αφού οι Έλληνες αντέστησαν επί χιλιετίες εις αφανιστικούς κινδύνους, ήδη εξαφανίζονται ειρηνικώς και αφ’ εαυτών! 

«Ζήτω η Ελλάς», αναφωνούν, κατά τα επετειακά ειωθότα, οι ομιληταί. 

Αλλά πως θα ζήση η Ελλάς χωρίς Ελληνες;;;

«Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω η Ελευθερία» φώναξε η πρωθυπουργός της Αυστραλίας

Το συγκινητικό μήνυμα της Αυστραλής για την εθνεγερσία των Ελλήνων:

Με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου 1821, η πρωθυπουργός της Αυστραλίας Τζούλια Γκίλαρντ, απηύθυνε μήνυμα προς την ομογένεια. Συγκεκριμένα αναφέρει σε αυτό :
«Σήμερα τιμούμε τον ηρωισμό και την αυτοθυσία εκείνων που πολέμησαν για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, καθώς επίσης και όλους εκείνους που εργάστηκαν τόσο σκληρά για να ανασυγκροτήσουν την Ελλάδα, ως χώρα η οποία αντιστάθηκε σε πάρα πολλές προκλήσεις, χωρίς να πτοηθεί ποτέ το ηθικό της.
Τώρα, το 2013, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ακόμη δύσκολες καταστάσεις, είμαι βέβαιη όμως ότι η περηφάνια των Ελλήνων και η στωικότητά τους θα οδηγήσει τη χώρα σε καλύτερες μέρες μελλοντικά.
Ως ηγέτιδα της Αυστραλίας, αναγνωρίζω με ευγνωμοσύνη την προσφορά των Ελλήνων μεταναστών, οι οποίοι συνέβαλαν σε τόσο μεγάλο βαθμό στην αλλαγή και ζωντάνια αυτής της χώρας που όλοι αγαπάμε. Το σχήμα της σύγχρονης Αυστραλίας, θα ήταν ανύπαρκτο χωρίς την συνεισφορά των Ελλήνων. Είμαστε ένα καλύτερο, πλουσιότερο έθνος εξαιτίας της δικής σας προσφοράς.


Πηγή: http://www.to-mati.gr/

Ο Θεὸς εἶναι δημιουργὸς καὶ κυβερνήτης τῶν πάντων

Γιὰ νὰ ὑποδείξει ὁ Μέγας  Ἀθανάσιος ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι δημιουργὸς καὶ κυβερνήτης  τῶν πάντων γράφει « Ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ἀταξία ἀλλὰ τάξη στὸ σύμπαν καὶ ὄχι ἀμετρία, ἀλλὰ συμμετρία καὶ ὄχι ἀκοσμία, ἀλλὰ κόσμος ὡραῖος καὶ παναρμόνιος διάταξη τῶν τοῦ σύμπαντος πραγμάτων, ἀναγκαῖο εἶναι νὰ ἔχομε κατὰ νοῦ καὶ νὰ ἀποκτήσομε ἔννοια τοῦ Δεσπότου, ὁ ὁποῖος συνήθροισε καὶ συνέσφιγξε εἰς ἓν καὶ ἐπέτυχε ὅπως ὅλα αὐτὰ συνεργάζονται μὲ ἀδιατάρακτη συμφωνία. Ὅπως σὲ μία πόλη ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ διαφόρους ἀνθρώπους, μικρῶν καὶ μεγάλων, πλουσίων καὶ πτωχῶν, γερόντων καὶ νεωτέρων, ἀρρένων καὶ θηλέων καὶ παρατηρήσομε ὅτι αὐτὴ κατοικεῖται μὲ πολλὴ εὐταξία καὶ ὅτι οἱ κάτοικοί της ἂν καὶ εἶναι διαφορετικοὶ μεταξύ τους, ὁμονοοῦν καὶ οὔτε οἱ πλούσιοι στρέφονται κατὰ τῶν πτωχῶν οὔτε οἱ μεγάλοι κατὰ τῶν μικρῶν οὔτε οἱ νέοι κατὰ τῶν γερόντων, ἀλλὰ ὅλοι ζοῦν εἰρηνικὰ μεταξύ τους, τότε ἐννοοῦμε τὴν παρουσία ἄρχοντος ποὺ κυβερνᾶ μὲ ὁμόνοια ἔστω καὶ ἂν δὲν τὸν βλέπουμε. Διότι ἡ ἀταξία εἶναι χαρακτηριστικό τῆς ἀναρχίας, ἡ δὲ τάξη ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχει καλὸς κυβερνήτης».

Ο Κοσμάς :

μέρος Β'

1. Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης

α. Περισσότερο υποψιασμένος τα χρόνια αυτά, τέλη της δεκαετίας 1950 και αρχές της δεκαετίας 1960, για τα γεγονότα αυτά ήταν ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης. Είχε άλλωστε κάποια εμπειρία από τις αντιδράσεις του συντηρητικού θεολογικού κατεστημένου από όσα εκτυλίχτηκαν κατά την έγκριση της διδακτορικής διατριβής του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, που εκθέσαμε πιό πάνω.
Ο π. Θεόκλητος υπήρξε ίσως την εποχή αυτή η σημαντικώτερη μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Τα βιβλία του είναι πράγματι αξιόλογα, μοναδικά για την εποχή τους. Ειδικά, η α΄ έκδοση του βιβλίου «Μεταξύ Ουρανού και γης» έγινε αιτία πολλοί νέοι να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να στραφούν προς τη μοναχική ζωή.

β. Τον π. Θεόκλητο γνώρισα, όπως και τον γέροντά του π. Γαβριήλ Διονυσιάτη, το 1959 στο Άγιο Όρος. Έκτοτε, είχα πολλές συναντήσεις και συζητήσεις μαζί του, τόσο στο ΄Άγιο ΄Όρος, όσο και στην Αθήνα. Άλλος όμως ήταν ο π. Θεόκλητος τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας και άλλος, δυστυχώς, ο μετέπειτα.
Τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μας ο π. Θεόκλητος εξέφραζε αρκετά την πατερική Παράδοση. Ήταν ένας αντιπαπικός και ανθενωτικός μοναχός.

Τα πρώτα αυτά χρόνια της γνωριμίας μας ο π. Θεόκλητος ασκούσε οξύτατη κριτική στον Αθηναγόρα. Τον θεωρούσε αιρετικό. Τον αποκαλούσε «στόμα του Άδη»! Δεν ήταν ευχαριστημένος από τους (παλαιούς) αγιορείτες μοναχούς, οι οποίοι αδυνατούσαν να συλλάβουν τα απόψεις του. Ακόμα, ούτε με τον γέροντά του, τον π. Γαβριήλ, ένα πολύ αξιόλογο γέροντα, ήταν ευχαριστημένος ο π. Θεόκλητος.
Αυτόν που εκτιμούσε βαθύτατα ήταν ο π. Αθανάσιος Ιβηρίτης, περί του οποίου μου αποκάλυψε ότι ήταν προηγουμένως ιερέας στο Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας. Εκεί, οι ιερείς του Πατριαρχείου πωλούσαν τη «θεία Κοινωνία» σε άτομα, για να τη χρησιμοποιήσουν στις διάφορες «μαγείες» τους! Ο π. Αθανάσιος, μου είχε πει ο π. Θεόκλητος, εγκατέλειψε το Πατριαρχείο, παραιτήθηκε από την ιερωσύνη και ήρθε το Άγιο Όρος, όπου ζούσε ασκητικά. Ο π. Αθανάσιος αγαπούσε πολύ τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, και πολύ βοήθησε την «αγιοποίησή» του από το Πατριαρχείο. Σημειωτέον, ότι το Πατριαρχείο προέβη στην «αγιοποίηση» του ως Ορθοδόξου διδασκάλου, ενώ μέχρι τότε όλες οι «αγιοποιήσεις» επικαλούνταν, κι’ όπως είναι το σωστό, ως δικαιολογητική βάση, είτε το μαρτύριο, είτε την οσιακή ζωή τους.

γ. Εν τω μεταξύ άρχισε η επάνδρωση πολλών Μοναστηριών του Αγίου Όρους με οργανωσιακούς μοναχούς. Στις διάφορες συζητήσεις μας διαπίστωσα ότι δεν είχε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη και εκτίμηση στους νέους Ηγουμένους, οι οποίοι με την δική του κυρίως βοήθεια εγκαταστάθηκαν στο Άγιο ΄Όρος. Πίστευε όμως ότι «τα παιδιά» τους είναι καλά, και ότι ήταν εύκολο να εγκαταλείψουν το πνεύμα των Οργανώσεων, με το οποίο ανατράφηκαν και να «μπολιαστούν» στην αγιορείτικη πραγματικότητα.

δ. Εν τω μεταξύ ο π. Θεόκλητος άρχισε ο ίδιος να μεταλλάσσεται. Άρχισε να συμφιλιώνεται με το Πατριαρχείο. Έφτασε στο σημείο να γίνει ο έμπιστός του στο άγιο Όρος. Το Πατριαρχείο, στα πλαίσια της φαναριώτικης πολιτικής του, προφανώς για να τον κολακεύσει για τη μεταλλαγή του αυτή, άρχισε να δέχεται τις υποδείξεις του στ’ αγιορείτικα ζητήματα. Ο ίδιος δε αποκήρυξε τα πρώτα άρθρα του, με τα οποία στρέφονταν εναντίον του Αθηναγόρα. Τα θεωρούσε πλέον ως προϊόντα νεανικού ενθουσιασμού, που έπαυσαν πλέον να τον εκφράζουν. Ακόμα και τις κακόδοξες δηλώσεις του Αθηναγόρα, τις θεωρούσε ως απλές εκφράσεις, που ειπώθηκαν από τον Πατριάρχη στα πλαίσια των κοινωνικών του σχέσεων! Έπαυσε πλέον να οσφραίνεται κανένα κίνδυνο για την Ορθοδοξία.


ε. Ο π. Θεόκλητος δεν είχε εκτίμηση και σ’ ωρισμένους καταξιωμένους αγιορείτες «γεροντάδες», τους οποίους άκουσα ν’ αποκαλεί «ψευτοαγίους». Μεταξύ αυτών συγκατέλεγε και τον π. Παΐσιο. Σχημάτισα τη γνώμη ότι αυτά τα έλεγε μάλλον από κάποια ζηλοτυπία.
Καλύτερη γνώμη είχε αρχικά για τους «ζηλωτές» του Αγίου Όρους, δηλ. τους Παλαιοημερολογίτες. Γρήγορα όμως άρχισε να καταφέρεται και κατ’ αυτών, όταν θύμωσε, επειδή ο μέχρι τότε φίλος του «ζηλωτής» μοναχός Αρσένιος Κοτέας, δεν του έδωσε ωρισμένα στοιχεία που ζήτησε να τα δημοσιεύσει, προπαντός δε όταν έγινε φιλοπατριαρχικός.

στ. Μετά τη διάσπαση της «Ζωής» το 1960 και τη στροφή μερικών οπαδών της προς το μοναχισμό ο π. Θεόκλητος άρχισε να προσανατολίζεται προς αυτούς, για ν’ αναλάβουν την επάνδρωση του αγίου Όρους. Αυτό και έγινε. Οι μοναχοί αυτοί απόκτησαν με τη βοήθειά του αρκετά μοναστήρια. Κινούνται έκτοτε στο ίδιο μήκος κύματος, που κινήθηκε και ο π. Θεόκλητος στην τελευταία φάση της ζωής του, ακολουθώντας την ίδια φιλοπατριαρχική γραμμή!

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

winfield2008

Saint John Chrysostom : HOMILY XXXI. ROM. XVI. 5.

"Salute my well-beloved Epenetus, who is the first-fruits of Achaia

unto Christ."

I THINK that many even of those who have the appearance of being

extremely good men, hasten over this part of the Epistle as

superfluous, and having no great weight in it. And I think that the

same befalls them in regard to the genealogy that is in the Gospel.

For because it is a catalogue of names, they think they cannot get

any great good from it. Yet the gold founders' people are careful

even about the little fragments; while these pass over even such

great cakes of gold. That this then may not befall them, what I have

already said were enough to lead them off from their listlessness.

Οι εντολοδόχοι και το τίμημα κλοπής του ελαχίστου

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Το τίμημα από το ελάχιστο δώρο της Ζωής, που κλέβουν οι εντολοδόχοι από το Μυστήριο του θανάτου

"Στο χώρο της εντατικής θεραπείας και στα τμήματα των επειγόντων περιστατικών, η μάχη με το θάνατο είναι άμεση. Η δυσκολία είναι μεγαλύτε­ρη όταν ο γιατρός καλείται να θέσει μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ θανάτου και ζωής. Αισθάνεται κανείς δέος καθώς άπτεται του μυστηρίου του θανάτου. Αλλά η επιστήμη και η ιατρική είναι δώρο του Θεού. Εμείς οι ιατροί, υπηρέ­τες της ιατρικής, λειτουργούμε ως εντο­λοδόχοι Εκείνου, στεκόμαστε με σεβα­σμό μπροστά στον άρρωστο, ως πρόσω­πο κατ' εικόνα Θεού. Έχουμε ιερή υπο­χρέωση να μαθητεύουμε την ιατρική επι­στήμη με επιμέλεια και υψηλό φρόνημα ευθύνης. Οι δεοντολογικοί και ηθικοί προβληματισμοί είναι πιο έντονοι και άμεσοι όταν πρέπει να ληφθούν αποφά­σεις εντός μικρού χρονικού διαστήμα­τος"(*)

Τα ανωτέρω από άρθρο με τίτλο :"Επιστημονική Θεώρηση του εγκεφαλικού θανάτου". Το υπογράφει ο κ. Σεραφείμ Νανάς, επίκουρος καθηγητής Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Όσον αφορά στη συνέχεια του άρθρου, δεν είναι δυνατόν ο κ. καθηγητής να μη συμφωνεί με το παγκόσμιο επιστημονικό κατεστημένο, ή αδελφότητα και όχι κοινότητα. Γράφει : "Η αμφισβήτηση της εννοίας του εγκε­ φαλικού θανάτου διεθνώς γίνεται μόνον από μεμονωμένα πρόσωπα και σε επίπεδο φιλοσοφικής ή θρησκευτικής αντιπα­ραθέσεως" και ο κ. Νανάς δεν ανήκει στα μεμονωμένα πρόσωπα. Πώς θα ήταν δυνατό; 

Όπως οι πολιτικές κατευθύνσεις προσδιορίζονται και οδηγούνται από μια υπερέχουσα αρχή και εξουσία, κατευθύνσεις τις οποίες όλοι οι εμπερίστατοι και υποτελείς καλούνται να εφαρμόσουν, το ίδιο περίπου ισχύει στη γενικότητά του και για την υπόλοιπη ιατρική αδελφότητα. Δεν θα ήταν συνεπώς υπερβολή να πούμε, αφού η αδελφότητα έχει θεοποιήσει την επιστήμη - είναι δώρο Θεού, μας λέει ο κ. Νανάς -, ότι ισχύει εδώ, των αναλογιών τηρουμένων, το του απ. Παύλου : "

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω". Η ιατρική αδελφότητα του καθ΄ ημάς Αθήνησι Πανεπιστημίου εφαρμόζει κατά γράμμα αυτό που, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, συνιστά ο απ. Παύλος.

Δεν θα ασχοληθούμε με την επιστημονική επιχειρηματολογία του κ. καθηγητή, που επιβεβαιώνει το αμετάκλητο της διάγνωσης του εγκεφαλικού θανάτου. Απλά θα του υπενθυμίσουμε αυτό που αποσιωπά και όφειλε να εκθέσει, αφού άλλωστε το χρωστάμε στην τεχνολογία. Γράφει : " Ο θάνατος του εγκεφάλου επέρχεται άμεσα μετά την παύση της καρδιάς και της αναπνοής". Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρώτα ο ασθενής χάνει τις αισθήσεις του (εγκέφαλος), ύστερα αρχίζει η αναπνοή να αντιμετωπίζει δυσκολίες. Τέλος, καταπαύει η λειτουργία της καρδιάς και ο άνθρωπος "αφήνει την τελευταία πνοή". Αυτά όλα μετά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα, όπου πλέον μπορούμε σε αργή κίνηση να καταγράφουμε την επέλευση του θανάτου. Ο εγκεφαλικά νεκρός κατόπιν τραυματισμού, πριν προλάβει να καταργηθεί πλήρως η αναπνοή (γράφει ο κ. καθηγητής : "πρέπει να ληφθούν αποφά­σεις εντός μικρού χρονικού διαστήμα­τος") διασωληνώνεται για να διατηρηθεί η αναπνευστική λειτουργία. Κατά συνέπεια και η καρδιακή.

Και γιατί αυτό, θα ρωτήσετε. Η απάντηση είναι : για να επιβεβαιώσουμε τη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου. Δηλαδή την αναστολή του θανάτου προκειμένου "εντός μικρού χρονικού διαστήματος" (sic) να αφαιρεθούν τα όργανα του θνήσκοντος, ώστε να έχουμε έναν αξιοπρεπή θάνατο! Τόσο αυτού ο οποίος ονομάζεται δωρητής, όσο και εκείνων που θα παραλάβουν τα μοσχεύματα. Να ζήσουν κι αυτοί με αξιοπρέπεια, λένε, όσο είναι να ζήσουν. 

Όμως, ποια απάντηση θα δώσουν προς Εκείνον, του οποίου οι εντολοδόχοι έκριναν σκόπιμο να δρέψουν τα οφέλη μετά από έναν χρήσιμο και έγκαιρο θάνατο, δεν είμαστε σε θέση να τη γνωρίζουμε. Το πιθανότερο είναι να παραπέμψουν Εκείνον (:  τον ερωτώντα) στους εντολοδόχους του και ως κλέφτες, αμφότεροι να διασκορπιστούν στη σκόνη του Σύμπαντος. Αυτό είναι το τίμημα από το ελάχιστο δώρο της Ζωής, που κλέβουν οι εντολοδόχοι από το Μυστήριο του θανάτου, κατόπιν νέκρωσης του εγκεφαλικού στελέχους.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Καθολική και κοινή ζωή εν τη αληθεία.

Ο πιστεύων εις τον Κύριον Ιησούν αυξάνει συνεχώς δια της Αληθείας Του προς το θείον άπειρόν της: αυξάνει με όλο το είναι του, με τον νουν, την καρδίαν και την ψυχήν του. Ταυτοχρόνως αυτός και ζη συνεχώς δια της Αληθείας του Χριστού, ώστε αυτή να αποτελή την ιδίαν την εν Χριστώ ζωήν. Εν Χριστώ ζώμεν «αληθεύοντες» (Εφ. 4,15), διότι το εν Χριστώ ζην σημαίνει αληθεύειν, δηληδή την ακατάπαυστον διαμονήν όλου του είναι εις την Αλήθειαν του Χριστού την αιώνιον. Αυτό το αληθεύειν του χριστιανού γεννάται εκ της αγάπης του προς τον Κύριον. Ο χριστιανός αυξάνει μέσα εις αυτήν, συνεχώς αναπτύσσεται, και μένει αιωνίως, χωρίς να παύση αυτή να υπάρχη, διότι «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Β΄ Κορ. 13,8). Η αγάπη προς τον Κύριον Ιησούν παρακινεί τον άνθρωπον εις την ζωήν εν τη Αληθεία Αυτού, και τον κρατά συνεχώς μέσα της. Εις αυτήν οφείλεται η συνεχής αύξησις του χριστιανού εν Χριστώ, αύξησις εις όλον «το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος» Του (πρβλ. Εφ. 3, 17-19). Ο χριστιανός, όμως, ποτέ δεν αυξάνει μόνος του, αλλά πάντοτε «συν πάσι τοις αγίοις», πάντοτε δηλαδή εν τη Εκκλησία και με την Εκκλησίαν, διότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος αυξήσεως εις Εκείνον ο Οποίος είναι «η Κεφαλή» του σώματος της Εκκλησίας (Εφ. 4,15). Και όταν λοιπόν αληθεύωμεν, πάντοτε αληθεύομεν εν κοινωνία «συν πάσι τοις αγίοις», και όταν αγαπώμεν, αγαπώμεν «συν πάσι τοις αγίοις», διότι τα πάντα εις την Εκκλησίαν είναι καθολικά και τα πάντα γίνονται «συν πάσι τοις αγίοις», όλων αποτελούντων εν πνευματικόν σώμα, εις το οποίον όλοι ζουν μίαν κοινήν ζωήν, εν πνεύμα, μίαν αλήθειαν.

Παπωσύνης Παράνοια και Παραφιλία : του Αποτειχισθέντος Θεολόγου Νικολάου Πανταζή, Αυστραλία

Πάλι τανάπαλι, οι ταλαίπωροι και περισπούδαστοι "πνευματικοί" προύχοντες της πολυπαθούς και χιλιοπροδομένης μας Ορθοδοξίας, ων τα ατιμασμένα ονόματα γνωστά εστί τοις πάσι, αρέσκονται να ετεροζυγούν με μίξη αντιευαγγελική και μαγαρισμένη, με τον εκπρόσωπο του Αντιχρίστου επί γης, τον επικατάρατο και τρισκατάρατο Πάπα.

Η ασυγχώρητη βλασφημία τους είναι η πλανεμένη πίστη και καταισχύνουσα ελπίδα που έχουν στον Αιρεσιάρχη Πάπα για την ψευδοένωση. Η βλάβη της φήμης (=βλασφημία) του Αγίου Πνεύματος συνίσταται στα εξής:

Το Άγιο Πνεύμα φημίζεται για ένωση, αλλά τί είδους ένωση; Ένωση με το Θεό, την Αγία Τριάδα, με τον Θέανθρωπο Χριστό και την Πίστη των Αποστόλων, το θεμέλιο της ΜΙΑΣ Εκκλησίας του Χριστού, τη βάση της Αληθείας.

Η Αληθινή Πίστη, ο μόνος σωστός, αποδεκτός τρόπος Πίστεως και ορθής Λατρείας, κατόπιν αποκαλύψεως του Ίδιου του Θεού, είναι η Ορθοδοξία. Κάθε απόκλιση από αυτήν, συνεπάγεται απόσχιση, αίρεση, διαίρεση και αποχώρηση. Η διχοστασία γίνεται αποστασία και η αποστασία απώλεια.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τρισάγιο στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη

«Ραντεβού» στην οδό Σταδίου, έξω από την Παλαιά Βουλή, για να τελέσουν τρισάγιο και να καταθέσουν στεφάνι στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη δίνουν αύριο στις 17.30 οι «Φίλοι του Τάματος του Εθνους», που τα τελευταία χρόνια συγκεντρώνουν χρήματα για την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού στο Αττικό Αλσος. Το «Τάμα του Εθνους» είναι η «ιερή» υπόσχεση που έδωσαν Ελληνες οπλαρχηγοί -και επικυρώθηκε το 1829 από τη Δ' Εθνοσυνέλευση- να κατασκευάσουν μια μεγάλη εκκλησία αφιερωμένη στον Ιησού Χριστό, σε περίπτωση που η Επανάσταση είχε αίσιο τέλος για τη χώρα μας.

Από το 2005 το Σωματείο «Φίλοι του Τάματος του Εθνους», που λειτουργεί υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών, έχει θέσει ως προτεραιότητα τη δημιουργία ενός ναού ύψους 90 μέτρων, μήκους 85 και πλάτους 45 μέτρων, που θα είναι ορατός σχεδόν σε όλη την Αττική. Ο Ιωάννης Αναγνωστόπουλος και η σύζυγός του Κατερίνα, που βρίσκονται στο «τιμόνι» του Σωματείου, έχουν εκδηλώσει την πρόθεση να παραχωρήσουν 17 οικόπεδα, προκειμένου να συγκεντρωθεί ένα μεγάλο ποσό για την υλοποίηση του «Τάματος», ενώ έχουν εξασφαλίσει και τη στήριξη περισσότερων από 30 μητροπολιτών.

Το αυριανό τρισάγιο, προς τιμήν του Γέρου του Μοριά και των υπόλοιπων ηρώων του 1821, θα τελέσει ο μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος, ενώ το «παρών» θα δώσουν δεκάδες κληρικοί και μοναχοί. «Επιβάλλεται να τιμήσουμε του ήρωες της εθνικής μας παλιγγενεσίας, για τις πολύτιμες θυσίες τους. Οι ιθύνοντες δεν μπορούν να αδιαφορούν άλλο για το Τάμα του Κολοκοτρώνη. Δεξιοί και αριστεροί, όλοι ενωμένοι, πρέπει να επιστρέψουμε στις ρίζες μας και να αναζωογονήσουμε το εθνικό μας σθένος» αναφέρεται σε ανακοίνωση του Σωματείου.

π. Θεόδωρος Ζήσης- Ο άγ. Ιωσήφ ο Υμνογράφος

Simeron Wordpress·

Ο Κοσμάς :

12. Εν τω μεταξύ το 1960, ο Θεός παρεχώρησε το πρώτο ισχυρό πλήγμα κατά της αδελφότητας «ΖΩΗ», που διασπάσθηκε σε δύο κομμάτια. Ένα ήταν ο «ΣΩΤΗΡ», στον οποίο πήγε ο Παν. Τρεμπέλας και άλλα συντηρητικά στελέχη, και άλλο η «ΖΩΗ», στην οποία παρέμειναν τα νεώτερα μέλη της, τα οποία συνήθως ήταν και τα περισσότερο φιλελεύθερα, μερικά απ’ τα οποία πήγαν στο Άγιο ΄Ορος κι’ έγιναν μοναχοί.

Η διάσπαση αυτή κλόνισε την αυθεντία των οργανώσεων, οι οποίες κυριολεκτικά κυριαρχούσαν παντού στη ζωή της Εκκλησίας και ήλεγχαν ασφυκτικά την πνευματική και εκκλησιαστική ζωή του τόπου. Τότε άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες ανησυχίες για την Ορθοδοξία από πολλούς πιστούς, και να ασκείται κάποια κριτική για το ρόλο των Οργανώσεων αυτών.

13. Την εποχή αυτή είχαν επιλέξει οι ξένοι ν’ αρχίσουν να επιβάλλουν την τελική υλοποίηση των σχεδίων τους για την αφομοίωση της Ορθοδοξίας από τους Φράγκους. Τα γεγονότα, τα οποία άρχισαν να εκτυλίσσονται τότε, ήταν τα εξής:
α. Το Βατικανό συμφιλιώθηκε με τη Μασονία, με την οποία μέχρι τότε είχε εχθρικές σχέσεις.
β. Το 1958 έγινε Πάπας ο Ιωάννης 23ος , οποίος απ’ τη πρώτη στιγμή ζήτησε την επιστροφή των Ορθοδόξων στον παπισμό.
γ. Από την πλευρά τη δική μας, ο μασόνος Πατριάρχης Αθηναγόρας, έκανε στροφή προς τον παπισμό. Έγινε ο πιό ένθερμος υποστηρικτής της Ενώσεως των δύο Εκκλησιών, την οποία πέτυχε τελικά το 1965! Πρέπει να σημειωθεί ότι τον Αθηναγόρα επέβαλαν στον Πατριαρχικό θρόνο το 1948 οι μυστικές Υπηρεσίες της Αμερικής, με τη συνδρομή της Τουρκίας, αφού προηγουμένως διώχτηκε απ’ τον Πατριαρχικό θρόνο ο μέχρι τότε Πατριάρχης Μάξιμος Ε΄, δήθεν ως τρελλός!

Τα γεγονότα αυτά, πρώτος άρχισε να τα σχολιάζει τότε ο αγιορείτης μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης με πύρινα άρθρα του τα οποία δημοσίευε σε διάφορα περιοδικά, όπως την «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη» του Σχοινά, που έβγαινε στο Βόλο, στο περιοδικό «Άγιος Παύλος», που έβγαζε η αγιορείτικη Μονή του Αγίου Παύλου Ξηροποτάμου, και αργότερα στο «Ορθόδοξο Τύπο», που εξέδιδε ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, με τον αρχικό τίτλο « Τύπος, Ελληνικός –Ορθόδοξος».

Όλα αυτά άρχισαν να προβληματίζουν, ωρισμένα άτομα. Η μεγάλη μάζα όμως των Ορθοδόξων, μάλλον παρέμεινε αδιάφορη και ανυποψίαστη, γιατί δεν υπήρξε παρακίνηση των τότε πνευματικών του οδηγών, στους οποίους έκαναν τυφλή υπακοή. Αυτό έκανε αργότερα τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη να λέει, όποιος κάνει σήμερα υπακοή σε τέτοιους γεροντάδες, πάει κατ’ ευθείαν στη κόλαση!

Ας δούμε όμως τώρα, μερικά από τα καταξιωμένα αυτά εκκλησιαστικά πρόσωπα και τους λεγόμενους «γεροντάδες», που είχαν κάποια ευρύτερη εμβέλεια στο χώρο της Ορθοδοξίας. Ας δούμε, πως την εποχή αυτή της θεολογικής αφασίας και θρησκευτικής αδιαφορίας, τα άτομα αυτά, αντιμετώπισαν τους κίνδυνους για την Ορθοδοξία, που άρχισαν πλέον να γίνονται ορατοί. ΄Ετσι θα μπορέσει ο καθένας μας να κρίνει αν τα πρόσωπα μπόρεσαν να αποτινάξουν τη θεολογική αφασία που τους καταπλάκωνε και προσδέθηκαν στο άρμα της Ορθοδοξίας.

Προσευχή --νηστεία--ελεημοσύνη

Δεν πειράζει ας λέει ο πάπας τα δικά του...

Οι οικουμενιστές σαν τερμίτες αλλοιώνουν την δογματική διδασκαλία 

της Εκκλησίας, και στο τέλος θα έχουμε γίνει όλοι ουνίτες χωρίς να το έχουμε πάρει χαμπάρι. Θα απολαμβάνουμε τον βαρούχιο ύπνο, με τη πίστη στη λανθασμένη διδασκαλία των πνευματικών πατέρων μας, ότι οι ταγοί έρχονται και παρέρχονται, “υπομονή άχρι καιρού»….  αλλά το πουλάκι θα έχει πετάξει, όπως έχει πετάξει και για τους παπικούς.

Έτσι έλεγαν στους παπικούς  οι “πνευματικοί πατέρες" των : δεν
πειράζει ας λέει ο πάπας τα δικά του. Οι πάπες έρχονται και παρέρχονται αλλά η Εκκλησία εδώ θα είναι.....

Η "Εκκλησία" εκεί είναι, αλλά το Πνεύμα το Άγιο δεν είναι εκεί,
 να καθαγιάζει τον άρτον και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Χριστού:

 «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα».

Ελπίζω, αντιλαμβάνεσαι σεβαστέ  επισκέπτη  αυτής της ιστοσελίδας, όταν λέμε Εκκλησία, δεν εννοούμε τα οικοδομήματα...

«ουκ εν τοίχοις εστίν η Εκκλησία αλλ΄ εν τη των δογμάτων αληθεία» Μ. Βασίλειος.

Το Ανολοκλήρωτο Όχι

του Γιώργου Καραμπελιά 

Οι Έλληνες της Ελλάδας και της Κύπρου από την επανάσταση του ’21 και μετά, έχουν διεξαγάγει πολλούς κοινούς αγώνες αρχικά για να ενωθούν σ’ ένα ενιαίο ελληνικό κράτος, και τα τελευταία χρόνια για να αποτελούν τουλάχιστον ένα σώμα με κοινή βούληση παρά την ύπαρξη δύο διαφορετικών κρατών. Ωστόσο, απέναντί τους δεν βρίσκονταν μόνον οι ξένες δυνάμεις που ήθελαν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη, αλλά σχεδόν πάντα, από το 1930 και μετά, και οι ίδιες οι ηγεσίες τους. Το ίδιο σενάριο, με τραγικό τρόπο, επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά και στην πρόσφατη κρίση. Ελλαδίτες και Κύπριοι ένιωθαν αλληλέγγυοι, οι οικονομίες των δύο κρατών ακόμα και οι τράπεζές τους αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία –οι κυπριακές τράπεζες έχουν περισσότερα υποκαταστήματα στην Ελλάδα παρά στην Κύπρο– όμως, για άλλη μια φορά, οι ηγεσίες πρόδωσαν τον λαό και στράφηκαν ενάντια στα συμφέροντά του.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγ. Νικόδημος προς τους αντικολλυβάδες μοναχούς του Αγίου Όρους:

 Ει γαρ και ουκ ήθελον παντελώς ειπείν, ουδέ γράψαι εις χάρτην ταύτα, δια το αιδέσιμον του μοναχικού και ασκητικού τάγματος, αλλ΄ αναγκάζομαι, ίνα γράψω ολίγα τινά, ένεκεν αληθείας και δικαιοσύνης. Δεύτερον αίτιον ταύτης (Ομολογίας) εστάθη, το μίσος οπού τρέφουν εις την καρδίαν τους οι κατήγοροι ημών, και πάντων των αδελφών οπού φυλάττουν την εν Σαββάτω περί των μνημοσύνων της Εκκλησίας Παράδοσιν· και ακολούθως η εκκρίζωσις του τοιούτου μίσους, ήτις ελπίζεται να γένη, συνεργούσης της θείας Χάριτος, δια της Ομολογίας και Απολογίας ημών ταύτης. Κάμνομεν τέλος της Ομολογίας και Απολογίας ημών ταύτης, και λέγομεν τούτο το σύντομον μεν, αλλά γενναίον και αληθέστατον: Αδελφοί και πατέρες, εάν δεν εκριζώσετε το μίσος από την καρδίαν σας, και δεν εμφυτεύσετε την αγάπην, και εάν δεν παύσετε από τας κατά των αδελφών σας δυσφημίας, να ηξεύρετε—και σύγγνωτε ημίν δια την τόλμην—ότι ματαίως κατοικείτε εις τα όρη και τα βουνά· μάταιοι είναι όλοι οι ασκητικοί σας αγώνες και κόποι και ιδρώτες· να ειπούμεν και μεγαλύτερον: μαρτύριον αισθητόν, εάν υπομείνητε δια τον Χριστόν, έχετε δε μίσος και δεν αγαπάτε τους αδελφούς σας, μάταιον είναι το τοιούτον μαρτύριόν σας.