Trying to raise a Christian family? Read the account of a Massachusetts father!

 Let us all Speak Up for Marriage now!

Since having established this webpage a few have responded arguing that legalising homosexual marriage will not impact on anyone in any way. They claim that faith-based communities have nothing to fear, and no one will be forced to embrace their lifestyle, and things will simply go on as normal.

At first I thought, ‘perhaps this is the truth’, but then someone asked me to read what this concerned Massachusetts father has to say about how the public schools have been impacted. I provide some of his account below. It is truly concerning:

Anyone who thinks that same-gender “marriage” is a benign eccentricity which won’t affect the average person should consider what it has done in Massachusetts. It’s become a hammer to force the acceptance and normalization of the issue. And this is moving fast. What has happened so far is only the beginning.

On November 18, 2003, the Massachusetts Supreme Judicial Court announced its Goodridge opinion, ruling that it was unconstitutional not to allow same-gender “marriage.” Six months later, same gender marriages began to be performed.

The same gender “marriage” onslaught in public schools across the state started soon after the November 2003, court decision. At my own children’s high school there was a school-wide assembly to celebrate same-gender “marriage” in early December, 2003. It featured an array of speakers, including teachers at the school who announced that they would be “marrying” their same-gender partners and starting families either through adoption or artificial insemination. Literature on same-gender marriage – how it is now a normal part of life  – was handed out to the students.

Ο άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς), του οποίου την μνήμη τιμούμε σήμερα:

Σύντομη βιογραφία και Θεόσοφες διδαχές

Ό όσιος και θεοφόρος πατήρ Ιουστίνος γεννήθη­κε στις 25 Μαρτίου του 1894, ξημερώματα του Ευαγ­γελισμού στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Ό πατέρας του ονομαζόταν Σπυρίδων και ή μητέρα του Αναστασία. Κατά την βάπτιση έλαβε το όνομα Ευάγ­γελος. Ή οικογένεια του πατέρα του ήταν εκ παραδό­σεως ιερατική και είχε δώσει στην ορθόδοξη Εκκλη­σία τουλάχιστον επτά ιερωμένους. Αυτό εξάλλου φα­νερώνει και το επώνυμο Πόποβιτς = Παπαδόπουλος. Από μικρό παιδάκι ακόμα, συχνά επισκεπτόταν με τούς γονείς του τον άγιο Πρόχορο τον Θαυματουργό στην κοντινή Μονή Πτσίνσκι όπου και είδε με τα μά­τια του την θεραπεία της μητέρας του από βαριά α­σθένεια.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἐπί πλέον δέ βλέπουμε ὅτι, ὅταν ἐκθρονίζετο κάποιος ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος καί ἐχειροτονεῖτο στή θέσι του κάποιος αἱρετικός(αὐτό ἐγίνετο πάντοτε μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία ὑπέθαλπε τήν αἵρεσι), δέν ἀποκαθίστατο στή θέσι του Ὀρθόδοξος, πρίν ἐκδιωχθῆ ὁ αἱρετικός, εἴτε ἀπό τόν λαό εἴτε ἀπό ὀρθόδοξο Σύνοδο. Καί ἐδῶ πάλι ἔχομε ἀποκατάστασι στό χῶρο ὅπου ὑπάρχει ἡ κανονική ἀποστολική διαδοχή. Ἄν δέ λάβωμε ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι ὁμιλοῦμε διά κανονικά χειροτονημένο Ἐπίσκοπο καί ἐκδιωχθέντα ἀπό τόν θρόνο του ἀπό τούς αἱρετικούς, καταλαβαίνει κανείς τί σημαίνει τό νά χειροτονηθῆ κάποιος ὑπεραντλαντικά, ὡς κανονικός Ἐπίσκοπος μίας ἐπαρχίας, νά αὐτοτοποθετηθῆ εἰς τήν ἐπαρχία αὐτή, (χωρίς φυσικά νά ἐκδιωχθῆ ὁ αἱρετικός, χωρίς νά ὑπάρξη ὀρθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία θά καταδικάση τήν αἵρεσι), νά αὐτοαναγνωρισθῆ ὡς κανονικός Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας καί ἐπί πλέον νά δημιουργήση ὁλόκληρη Σύνοδο μέ τόν ἴδιο τρόπο, ἡ ὁποία καί αὐτή θά αὐτοαναγνωρισθῆ ὡς κανονική Σύνοδος καί θά λειτουργῆ παραλλήλως, ὑπαρχούσης καί τῆς αἱρετικῆς. Ἐδῶ γίνεται ἀντιληπτό ὅτι δέν εὑρισκόμεθα στόν χῶρο τῆς κανονικῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Δι’ αὐτό ἀναφέραμε ὅτι κανονική ἀποστολική διαδοχή δέν νοεῖται τό νά χειροτονηθῆ κάποιος Ἐπίσκοπος ἀπό ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, ἀλλά τό νά γίνη ὅλη ἡ διαδικασία πού ὑπαγορεύουν οἱ ἱεροί Κανόνες καί διδάσκει ἐπί πλέον ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι δέ φανερό ὅτι ἀπό τήν στιγμή πού θά γίνη αὐτή ἡ ἀντικανονική ἀποκατάστασις, σταματᾶ ὁ ἀγῶνας διά τήν ἀποκατάστασι τῆς πίστεως, εἰς τούς Ἐπισκόπους πού ἐκτροχιάστηκαν ἐξ αὐτῆς (ἀφοῦ τούς ἀφήνουμε, μέ τήν ἀποχώρησί μας, ἐλεύθερους νά συνεχίσουν τό καινοτόμο ἔργο τους) καί ἐπί πλέον μᾶς διευκολύνει ἀφάνταστα ἡ διαιώνισις τῆς αἱρέσεως, διότι αὐτή μόνο δίδει ὑπόστασι στήν ἀντικανονική δική μας Σύνοδο. Εἶναι ὅμως πρωτοφανές καί ἄγνωστο στήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, τό νά στηρίζωμε τίς πράξεις μας (καί μάλιστα τόσο σοβαρές ἐκκλησιαστικές τοποθετήσεις) στά λάθη καί στίς ἐκτροπές τῶν ἄλλων. Ἕνα παράδειγμα θά ἀναφέρωμε ἀπό τά πολλά τό ὁποῖο δεικνύει τήν ὀρθόδοξο ὁδό καί Παράδοσι εἰς τήν ἀποκατάστασι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τήν τοποθέτησι ὀρθοδόξου ποιμένος στήν θέσι τοῦ αἱρετικοῦ. Εἶναι ἀπό τόν βίο τοῦ ἁγ. Μεθοδίου τοῦ ὁμολογητοῦ. Ὁ βιογράφος του λοιπόν, ὅταν φθάνει στόν θάνατο τοῦ τελευταίου εἰκονομάχου αὐτοκράτορος Θεοφίλου ἀναφέρει τά ἑξῆς:

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Έργο της δεξιάς του Υψίστου.

Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

Η συνελθούσα σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει το 754 αποτελουμένη από Πατριάρχας Μητροπολίτας και Επισκόπους εξέδωκαν όρον ούτως έχοντα:

 «Ομοφώνως ορίζομεν απόβλητον είναι και αλλοτρίαν και εβδελυγμένην εκ της των χριστιανών Εκκλησίας πάσαν εικόνα εκ πάσης ύλης και χρωματουργικής των ζωγράφων κακοτεχνίας πεποιημένην. Μηκέτι τολμάν άνθρωπον τον οιονδήποτε επιτηδεύειν το τοιούτον ασεβές και ανόσιον επιτήδευμα, ο δε τολμών από του παρόντος κατασκευάσαι εικόνα, ή προσκυνήσαι ή στήσαι εν εκκλησία, ή εν ιδιωτικώ οίκω, ή κρύψαι, ει μεν Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος είεν, καθαιρείσθω, ει δε μονάζων, ή λαϊκός, αναθεματιζέσθω και τοις βασιλικοίς νόμοις υπεύθυνος έστω, ως εναντίος των του Θεού προσταγμάτων, και εχθρός των πατρικών δογμάτων». 

Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε Πατριάρχην Κωνσταντίνον, και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον, τους ύβριζον αποκαλούντες κακοδόξους, εικονομάχους κ.λ.π. και εξηκολούθουν ασπαζόμενοι και σεβόμενοι και τιμώντες τας αγίας εικόνας. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα σχετικώς και κατά την Παράδοσιν τας αγίας εικόνας; Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους και τους ονομάζομεν : ο Άγιος Γερμανός, ο Άγιος Νικηφόρος, ο Άγιος Μρθόδιος, ο Άγιος Ταράσιος, οι Άγιοι Στέφανος και Θεόδωρος και Θεοφάνης οι γραπτοί, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π. την δε σύνοδον ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον.

Μέγας Αντώνιος : ΧΑΛΙΝΑΓΩΓΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ὅπως οἱ κυβερνῆτες καὶ οἱ ἁμαξηλάτες μὲ προσοχὴ καὶ ἐπιμέλεια κατορθώνουν τὸ ταξίδι τους, ἔτσι καὶ ὅσοι ἐπιμελοῦνται τὴν ὀρθὴ καὶ ἐνάρετη ζωὴ πρέπει νὰ μελετοῦν καὶ νὰ φροντίζουν πὼς θὰ ζήσουν ὅπως πρέπει καὶ ἀρέσει στὸ Θεό. Διότι αὐτὸς ποὺ θέλει καὶ ποὺ ἐννόησε, ὅτι μπορεῖ (νὰ τὸ κάνη αὐτό) πιστεύοντας, αὐτὸς προχωρεῖ στὴν ἀφθαρσία.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δι΄ ημάς τους χριστιανούς η ζωή αυτή επί της γης είναι σχολείον, εις το οποίον μανθάνομεν πώς να εξασφαλίσωμεν την αθανασίαν και την αιωνίαν ζωήν. Διότι τι όφελος έχομεν από αυτήν την ζωήν, εάν με αυτήν δεν ημπορούμεν να αποκτήσωμεν την αιωνίαν; Αλλά, δια να αναστηθή μετά του Χριστού ο άνθρωπος, πρέπει πρώτον να συναποθάνη μετ΄ Αυτού και να ζήση την ζωήν του Χριστού ως ιδικήν του. Εάν κάμη τούτο, τότε την ημέραν της Αναστάσεως θα ημπορέση μετά του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου να ειπή: «Χθες συνεσταυρούμην Χριστώ, σήμερον συνδοξάζομαι, χθες συνενεκρούμην, συζωοποιούμαι σήμερον, χθες συνεθαπτόμην, σήμερον συνεγείρομαι» 

(Λόγος εις το Πάσχα, PG 35, 397. Πρβλ. και Κανών του Πάσχα, ωδή γ΄).                                                       

Εις τέσσαρας μόνον λέξεις συγκεφαλαιούνται και τα τέσσαρα Ευαγγέλια του Χριστού: Χριστός ανέστη!  Αληθώς ανέστη!...  Εις εκάστην εξ αυτών ευρίσκεται από ένα Ευαγγέλιον, και εις τα τέσσαρα Ευαγγέλια ευρίσκεται όλον το νόημα όλων των κόσμων του Θεού, των ορατών και αοράτων. Και όταν όλα τα αισθήματα του ανθρώπου και όλαι αι σκέψεις του συγκεντρωθούν εις την βροντήν του πασχαλινού αυτού χαιρετισμού: «Χριστός ανέστη!», τότε η χαρά της αθανασίας σείει όλα τα όντα, και αυτά εν αγαλλιάσει απαντούν επιβεβαιούται το πασχάλιον θαύμα: «Αληθώς ανέστη!»

Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς :

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Στίς παροῦσες δύσκολες ἱστορικά στιγμές πού διέρχεται ἡ πατρίδα μας, εὑρισκόμενη στήν πιό δυσμενῆ οἰκονομική ἀλλά κυρίως πνευματική κρίση στή σύγχρονη ἱστορία της, ἡ Ἐκκλησία πράττει τό ἔργο της: ἐκ-καλεῖ τόν ἄνθρωπο στή σύναξη Της. Ἑνώνει τούς ἐν ἐλευθερίᾳ «κλητούς» σέ συνάθροιση ἑνότητας, στό Δεῖπνο τῆς Εὐχαριστίας ὅπου παραγίγνεται σωματικῶς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἡ κλήση αὐτή ἀφορᾶ καί παραμένει ἀνοικτή «εἰς πάντα τά ἔθνη» γιατί εἶναι οἰκουμενική, θεμελιωμένη στή νέα Διαθήκη μέ τό Θεό, τή σφραγισμένη ἀπό τήν σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, καί τήν Ἀνάστασή Του, βιωμένη ἀπό τήν Ἐκκλησία..

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τίποτε όρθιον!

Danish Lutheran church proposes same-sex marriage rite

(ENInews)--Eight of the ten bishops of the Evangelical Lutheran Church in Denmark on 11 June presented a ritual for same-sex marriage to the country's Ministry of Ecclesiastical Affairs. Their action came in response to the Danish Parliament's decision on 7 June to change the marriage legislation so that from 15 June same-sex couples may be married in a civil ceremony or in the state church, the church's website Folkekirken.dk reported. 

                                                                                                                           

Η  αιρετική «εκκλησία» των  Λουθηριανών της Δανίας υπέβαλε  στο υπουργείο εκκλησιαστικών υποθέσεων το «λειτουργικό τυπικό» γάμου των κίναιδων  και λεσβίων  για τους  εντός των «ναών» της , γάμους των. Η έναρξη έχει ορισθεί από την Δανική Κυβέρνηση για τις 15 Ιουνίου.

Η Ελληνική «Ορθόδοξη Εκκλησία» της Γερμανίας έχει αναγνωρίσει τα «μυστήρια» της Λουθηριανής «εκκλησίας» !!!

Οποία κατάπτωσις των «Ορθοδόξων» Οικουμενιστών, αλλά και των κοινωνούντων με αυτούς , Μητροπολιτών και Αγιορειτών Ηγουμένων! 

Ω, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, γλυκειά μας Μάννα, εις ποίους ποιμένας περιέπεσεν η Εκκλησία Σου; 

π. Θεόδωρος Ζήσης - Εξήγηση ευχών Πεντηκοστής (Β)

Δημοσιεύτηκε στις 12 Ιούν 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Εξήγηση των ευχών της γονυκλισίας της Πεντηκοστής (μέρος Β')
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/02655B88.el.aspx

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ὁ σκοπός δηλαδή τῆς ἀποτειχίσεως εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τήν αἵρεσι καί ἡ μή συμμετοχή διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας εἰς αὐτήν καί ἡ ἀποκατάστασις τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως διά τῆς ἐπισήμου καί συνοδικῆς καταδίκης τῆς αἱρέσεως καί τῆς τοποθετήσεως ὀρθοδόξων ποιμένων εἰς τίς θέσεις τῶν αἱρετικῶν. Αὐτό ὀνομάζεται ἀπό τόν ἅγ. Θεόδωρο τόν Στουδίτη «ἀναλαμπή τῆς Ὀρθοδοξίας» ἤ «Ὀρθοδοξίας αἰθρία» ἤ «καιρός Ὀρθοδόξου Συνόδου».

Ἄν δημιουργηθῆ κάποια Σύνοδος παράλληλος πρός τήν αἱρετική ἤ τοποθετηθῆ κάποιος Ἐπίσκοπος σέ κάποια Ἐπισκοπή, χωρίς προηγουμένως νά καταδικασθῆ

ὁ ὑπάρχων αἱρετικός, τότε σταματᾶ ἡ ἀποτείχισις, ἀφοῦ δημιουργεῖται μιά ἄλλη νέα «Ἐκκλησία». Χωρίς τήν καταδίκη, δηλαδή, τῆς αἱρέσεως, γίνεται μία «κατά τό δοκοῦν» ἀποκατάστασις, χωρίς τήν κανονική ἐκκλησιαστική ὁδό, δημιουργεῖται ἕνα δικέφαλο σῶμα, στό ὁποῖο ἡ μέν μία κεφαλή ἀντιστρατεύεται στήν Ὀρθόδοξο πίστι καί ἡ ἄλλη στήν Ἀποστολική διαδοχή (ἡ Ἀποστολική διαδοχή νοεῖται ὡς πρός τήν κανονική ἐκλογή, χειροτονία καί τοποθέτησι τοῦ Ἐπισκόπου) καί ἐπί πλέον δημιουργοῦνται οἱ προϋποθέσεις τοῦ σχίσματος, διότι τό δικέφαλο αὐτό σῶμα δέν θά δυνηθῆ νά θεραπεύση τά αἴτια αὐτῆς τῆς καταστάσεως καί τίς ὑπερβάσεις ἑκάστης κεφαλῆς, μέ ἀποτέλεσμα τήν διαιώνισι αὐτῆς τῆς καταστάσεως. Ἡ ἀποκατάστασις αὐτή τῆς πίστεως σύμφωνα μέ τήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά γίνη στόν χῶρο πού ὑπάρχει ἡ κανονική Ἀποστολική διαδοχή καί ὄχι ἀντιθέτως, δηλαδή στήν πλευρά τῶν Ἐπισκόπων, ὅπου ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξος πίστις νά ἀποκατασταθῆ ἡ κανονική Ἀποστολική διαδοχή. Δι’ αὐτό πάντοτε ὅταν ἐγίνοντο Σύνοδοι, Οἰκουμενικές ἤ τοπικές, πρῶτα ἀποκαθίσταντο ἤ ἀντικαθίσταντο οἱ Ἐπίσκοποι, εἰς τρόπον ὥστε νά ὑπάρχουν στίς κανονικές θέσεις τῶν Ἐπισκόπων Ὀρθόδοξοι ποιμένες. Βλέπουμε στά πρακτικά τῶν Συνόδων, κάποια ἀπό τά ὁποῖα παρουσιάσαμε στήν παροῦσα μελέτη, (σελ. 132-137) ὅτι πολλοί Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὑποπέσει στήν αἵρεσι, προσήρχοντο μετανοοῦντες στή Σύνοδο ζητοῦντες συγχώρησι, ἡ δέ Σύνοδος τούς ἀπεδέχετο, καί πολλούς ἀπ’ αὐτούς ἀποκαθιστοῦσε στούς θρόνους των (στούς θρόνους πού εὑρίσκοντο παρανόμως λόγῳ τῆς αἱρέσεως), ἀποδεχομένη τήν μετάνοιά των καί ἐπί πλέον τούς ἐδέχετο ὡς συνέδρους στίς ἐργασίες τῆς Συνόδου. Αὐτό σημαίνει ἀποκατάστασι τῆς πίστεως στόν χῶρο ὅπου ὑπάρχει ἡ κανονική Ἀποστολική διαδοχή.

Μόνον ο Θεός κρίνει τα κρυπτά της καρδίας…

Πολλάκις βλέπουμε την φανεράν αμαρτίαν του αδελφού μας, αλλά δεν βλέπουμε την κρυπτήν μετάνοιά του. 

Τι θα έγραφε αν ζούσε σήμερα;

Γέροντος Δανιήλ Κατουνακιώτου 1844-1929 :

Όπου πολιτεύεται δυστυχώς το νέον κήρυγμα κατά μίμησιν του  Ευρωπαϊκού συρμού και αποδοκιμάζονται αι διατάξεις της  Εκκλησίας και αποκαλούνται ως απλοί τύποι οι θεσμοί της  νηστείας και των λοιπών εκκλησιαστικών τελετών, βλέπομεν  μετά βαθείας λύπης ότι εγενικεύθη η διαφθορά, οι νέοι και  νεάνιδες εξευρωπαϊσθησαν, η αιδώς και το σέβας προς τους  γονείς εξέλιπεν, η αθεοφοβία αδιάντροπη οδεύει, τα πάθη της  σαρκός ακατάσχετα και διατί όχι; Αφού η αναιδής γύμνωσις  του γυναικείου φύλου, προκαλεί επισήμως τον οίστρον και  την ακολασίαν;…..

Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Μπόικο Μπορίσοφ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων.

Όσο κι αν επικρατούν στις συζητήσεις τα θέματα της οικονομίας και των λαθρομεταναστών, υπάρχουν και τα εθνικά ζητήματα που αφορούν την Εξωτερική Πολιτική και τον σεβασμό προς την Ιστορία και την Εθνική μας Αξιοπρέπεια. Ένα από αυτά είναι το πρόβλημα των σχέσεών μας με το σκοπιανό μόρφωμα, το οποίο γίνεται καθημερινά προκλητικότερο λόγω ορισμένων δικών μας υποχωρήσεων. Ενώ από το 1992 λαός και πολιτική ηγεσία είχαμε αποφασίσει να μην παραχωρήσουμε το όνομα Μακεδονία ούτε ως παράγωγο ούτε ως σύνθετο, τα τελευταία χρόνια επελέγη η σύνθετη ονομασία ως κόκκινη γραμμή. Ίσως επεκράτησε η άποψη ότι έτσι θα μαλακώσουμε την σκοπιανή πολιτική, αλλά τελικά έγινε το αντίθετο..

Όσο εμείς υποχωρούμε εκείνοι αποθρασύνονται. Ανεγείρουν αγάλματα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, μας σύρουν στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου, μιλούν για μειονότητες που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτες και διδάσκουν στα σχολεία τους τη Μεγάλη Μακεδονία που φτάνει μέχρι τον Όλυμπο!

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο μακαριστός Φιλόθεος Ζερβάκος : Η ένωση των «Εκκλησιών»:

 «Ουδείς πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός, συνετός, φρόνιμος, έχων ολίγον φόβον Θεού θα δεχθεί ποτέ την ένωσιν με τους αιρετικούς παπιστάς τους καταφρονητάς των επτά Αγίων Οικουμενικών και των Αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων. Ας στοχαστεί καλώς ο Πατριάρχης και ας μην αυταπατάται και νομίζει εύκολον την ένωσιν και ότι θα τον ακολουθήσουν οι γνήσιοι Έλληνες Ορθόδοξοι και ότι θα καταπατήσουν την συνείδησή των και θα καταφρονήσουν ευκόλως Αποστολικάς και Πατρικάς παραδόσεις και τους ιερούς κανόνας. 



Και οι μεν Άγιοι Πατέρες, οι καλοί και αληθινοί Ποιμένες, εξεδίωξαν μακράν της Εκκλησίας τους αιρετικούς, τους λοιμώδεις λύκους, ο δε οικουμενικός Πατριάρχης καλεί τον αιρετικόν Πάπαν, τον εχθρόν της Εκκλησίας, τον παραβάτην και καταφρονητήν των αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων. 



Οίμοι! Οίμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαύσον, θρήνησον, ως άλλος Ιερεμίας, ουχί δια την επίγειον Ιερουσαλήμ, την πόλιν των αιμάτων, Συ θρήνησον δια την Νύμφην του Χριστού, την ακηλίδωτον και άμωμον, την Μίαν, Αγίαν, Ορθόδοξον Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, την πνευματικήν Μητέρα των Ορθοδόξων Χριστιανών».

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΠΗΓΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Πηγή : http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

(ἀκολουθεῖ μετὰ ἀπὸ τὸ πρωτότυπον κείμενον ἡ μετάφρασις

 τῶν προτάσεων μὲ ἔντονα (bold) γράμματα)

   Τοῖς κατὰ τὴν Δύσιν πᾶσαν ὀρθοδόξοις χριστιανοῖς, ἀνδράσιν τε καὶ γυναιξίν, ἀξίας τε καὶ τάξεως ἁπάσης, υἱοῖς ἐν Κυρίῳ ἀγαπητοῖς.

   Πᾶσαν ἀπαιτούμεθα διὰ τῶν ἀποστολικῶν προσταγμάτων πρὸς τοὺς ἡγουμένους ἡμῶν ὑπακοήν, ἀδελφοί, καὶ τούτων ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθαι τὰς πράξεις, μηδὲν ὅλως τῶν πατρικῶν παραχαράττοντες παραδόσεων, καὶ δι' αὐτὸ τοῦτο, ὅτι πατρικαί εἰσι παραδόσεις· μὴ γάρ, φησί, μέταιρε ὅρια, ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες σου. Τούτου χάριντὴν νέαν ταύτην τῶν Πασχαλίων εἰσαγωγήν, τοῦ λεγομένου Γρηγοριανοῦ Καλανδαρίου, οἱ τῆς Ἀνατολικῆς τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησίας εὐσεβεῖς παῖδες οὐ παραδεχόμενοι, στοιχοῦντες δὲ μᾶλλον τῷ παρὰ τῶν τριακοσίων ὀκτω καί δεκα θεοφόρων Πατέρων Κανονίῳ (1),    τούτου μηδόλως παρεκκλίνομεν, τοσούτων καὶ τηλικούτων Πατέρων εἰσηγήσεσιν ἑπόμενοι, καὶ τὸν ὀρον φυλάττοντες τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ θεοφιλεστάτων Πατέρων, οὕτως ἔχοντα πρὸς λέξιν· «Πάντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τὸν Ὅρον τῆς Ἁγίας καὶ μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαία συγκροτηθείσης, ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου περὶ τῆς Ἁγίας ἑορτῆς τοῦ Σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας (2),εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδογμένα, καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν· εἰ δέ τις τῶν Προεστώτων τῆς ἐκκλησίας, Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ Πάσχα, τοῦτον ἡ Ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας». Ἵνα τοίνυν μὴ μεταδιώκοντες κατ' ἔτος τὰ τῆς Σελήνης ἰδίαις ἡμῶν ὁρμαῖς καὶ ταῖς τῶν Ἰουδαίων ἀνιέροις προσπελάσωμεν ἑορταῖς, διὰ τοῦ Κανονίου τῶν Ἁγίων ἐκείνων Πατέρων ἀποσχοινισθέντες καθάπαξ τῆς Ἰουδαϊκὴς ἑορτῆς, εἰς τὸ διηνεκὲς κατὰ τὸ ἐκείνων Κανόνιον ἐορτάζωμεν, τὸ καὶ πορρωτέρω φέρον τῆς τῶν Ἰουδαίων σκιαλατρείας. Τούτων οὖν ὄντως ἐχόντων, παρακαλοῦμεν ὑμᾶς ἀδελφοί, τοῖς Πατράσιν ἕπεσθαι, καὶ μὴ τὰ καινὰ καὶ πρόσφατα ταῦτα κατασπάζεσθαι (3).   Ἀλλά, φασί, τοῦτο τῶν ἀδιαφόρων ἐστίν. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο μᾶλλον τοῖς Πατράσιν ἀκολουθητέον, ὅτι ἀδιάφορόν ἐστιν· εἰ γὰρ καὶ κατά τι τῆς σεληνιακῆς ἐξέκλινε παρατηρήσεως, οὐ διὰ τοῦτο τὰ πατρικὰ καταληπτέον, καὶ παρατηρητέον μετὰ Ἰουδαίων τὰ Σελήνης (4). Ἐπειδὴ τοίνυν οὐκ ἀποδοκιμάζοντες τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, οὐδὲ τῶν συνετῶν ἀθετοῦντες τὴν σύνεσιν, ἀλλὰ τοῖς Πατράσι καὶ ἡγουμένοις ἡμῶν, Ἀνατολικοῖς τε καὶΔυτικοῖς, ἀκολουθοῦντες τὰ παλαιὰ τῶν νέων προκρίνομεν δικαίως (κέκριται γὰρ ἅπαξ τῇ ἐκκλησίᾳ τῶν ὀρθοδόξων μηδὲν ὅλως νεωτερίζον παραδέχεσθαι (5), μηδὲν ἀποδιοπομπείσθαι τῶν πάλαι), στήκετε θαρσαλέως καὶ ὑμεῖς ἀδελφοὶ τοῖς πατρῴοις ἤθεσι, παρακαλοῦντες τοὺς λαμπροτάτους ὑμῶν ἄρχοντας, ὑμῖν ἐξ εῖναι ἀβιάστως ταῖς τῶν κοινῶν Πατέρων, τῶν πράξει τε καὶ θεωρίᾳ κατὰ Ἀνατολὴν καὶ Δύσιν λαμψάντων, παραδόσεσιν ἕπεσθαι. Μὴ βίᾳ ἀποσπάσθωσαν παρὰ χριστιανῶν χριστιανοὶ τῶν πατρῴων προσταγμάτων· πόῤῥω γὰρ τῆς του Σωτῆρος αὐλῆς δυναστεία. Πᾶσαν ἐχέτωσαν παρ' ὑμῶν αἱ ἐξουσίαι (κατὰ τὸν Ἀποστολικὸν κανόνα, κ' οὐ κατ' ὀφθαλμοδουλείαν) ὑποταγήν· Θεὸς δὲ μονώτατος τὰ τῆς λατρείας. Μὴ οὐχὶ τοῦτο προστέταχεν ὁ Σωτήρ, ἀποδοῦναι κελεύσας τὰ Καίσαρος Καίσαρι, καὶ Θεῷ τὰ τοῦ Θεοῦ; Μὴ τῶν Πατέρων ἐκείνων ἀναχωρῶμεν, μεθ' ὧν ἐλπίζομεν τῆς τοῦ Θεοῦ βασιλείας ἀξιωθῆναι, Θεοῦ φιλανθρωπίᾳ καὶ χάριτι, οὗ ἡ χάρις καὶ τὸ ἔλεος εἴη μεθ'ὑμῶν».

Κατὰ δύναμιν μετάφρασις (μὲ παρατηρήσεις ἐντὸς παρανθέσεων) τῶν ὡς ἄνω προτάσεων μὲ ἔντονα (bold) γράμματα:

 1. Ἐμεῖς, οἱ ευσεβείς χριστιανοὶ τῆς Ἀνατολικῆς τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησίας, δὲν παραδεχόμαστε τὴν νέαν εἰσαγωγὴν τῶν Πασχαλίων (τοῦ νέου Πασχαλίου τοῦ Πάπα), τοῦ λεγομένου Γρηγοριανού Καλανδαρίου (ἡμερολογίου), ὑποτασσόμενοι καὶ συμφωνοῦντες (τοῦτο σημαίνει τὸ «στοιχοῦντες») μὲ τὸν κανόνα τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων (τῆς α΄ οἰκ. Συνόδου).

 2. Ὅλους ὅσους τολμήσουν νὰ ἀφαιρέσουν τὸν Ὅρον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, ποὺ συνεκροτήθη στὴν Νίκαια  ἐπὶ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου (α΄ οἰκ. Σύνοδος) περὶ τῆς Ἁγίας ἑορτῆς τοῦ Σωτηριώδους Πάσχα, νὰ εἶναι ἀκοινώνητοι καὶ ἀπόβλητοι τῆς ἐκκλησίας.

   Ἂς σημειωθῇ ἐδῶ ὅτι ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Φινλανδίας ἀκολουθεί τὸ νέον Παπικὸν Πασχάλιον καὶ κανέν ἐκ τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν ΑὐτοκεφάλωνἘκκλησιών δὲν τὴν τιμωρεῖ ἁρμοδίως, ἀλλ’ οὔτε κἂν τὴν ἐλέγχει.  Διατὶ; Διότι συνευδοκοῦν ἢ σιωποῦν ἐνόχως. Ἔτσι θέλει ὁ διάβολος καὶ ἡ Νέα Ἐποχὴ τὴνἘκκλησιαστικὴ κατάστασι. Μὲ ἐφάμαρτη ποικιλία, χωρὶς κανόνες ἢ ἐλλιπῆ συμμόρφωσι σὲ αὐτοὺς, ἐκκοσμικευμένα κριτήρια και προσεγγίσεις στὴν Πίστι μας καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοσι, χλιαροὺς χριστιανοὺς ἄνευ εὐαισθησίας στὴν δογματικὴ ἀκρίβεια, τὴν ὀρθὴ ἐκκλησιαστικὴ τάξι, τὸν γνήσιο εὐαγγελικὸ βίο.

 3. Σᾶς παρακαλοῦμεν, αδελφοί, νὰ ἀκολουθῆτε τοὺς Πατέρες, καὶ νὰ μὴ δέχεσθε αὐτὰ τὰ καινούργια καὶ πρόσφατα.

 4. Και εάν σὲ κάτι περὶ τοῦ σεληνιακοῦ κύκλου δὲν γίνεται ὀρθὴ παρατήρησις, δὲν εἶναι λόγος αὐτὸς νὰ ἐγκαταλείψωμε τὰ τῶν Πατέρων, καὶ νὰ παρατηροῦμε μὲ τοὺς Ἰουδαίους τὰ περὶ τῆς Σελήνης. 

   Λέγει δὲ καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος (Ἱερὸν Πηδάλιον, σελ. 9): Ἐπειδὴ λέγει (ὁ ἅγιος Χρυσόστομος)· «δὲν φροντίζει ὁ Θεὸς καὶ ἡ  Ἐκκλησία διὰ τοιαύτην παρατήρησιν τῶν χρόνων καὶ ἡμερῶν πάρεξ διὰ μοναχὴν τὴν ὁμόνοιαν καὶ εἰρήνην». Καὶ  βλέπε,ἀγαπητέ, πῶς ὁ θεῖος Χρυσόστομος ὀνομάζει σχισματικοὺς τοὺς Λατίνους διὰ τὶ ἐκαινοτόμησαν τὸ πασχάλιόν τους καὶ καλαντάριον (ἡμερολόγιον), ὄχι διὰ τὶ δὲν εἶναι τοῦτο, ὅσον κατὰ τὴν ἰσημερίαν, ὀρθὸν  (διότι καὶ ἡμεῖς βλέπομεν πὼς ἡ ἰσημερία ἀληθῶς ἔμεινεν ὀπίσω ἡμέρας 11), ἀλλὰ διὰ τὶ ἐχωρίσθησαν κατὰ τοῦτο ἀπὸ ἡμᾶς, τὸ ὁποῖον εἶναι ἔγκλημα ἀσυγχώρητον, κατὰ τὸν αὐτὸν ἅγιον.  

 5. Διότι ἔχει ἀποφασισθῇ στὴν Εκκλησίαν τῶν Ὀρθοδόξων μιὰ γιὰ πάντα, νὰ μὴ παραδεχόμαστε τίποτε νεωτερίζον.

Ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ για το βλάσφημο "Corpus Christi"

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ σκηνοθέτης κ. Λαέρτης Βασιλείου προφανῶς ἀπό αἰσθήματα μεγάλης εὐγνωμοσύνης πρός τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁποία περιέθαλψε τήν οἰκογένειά του προσφέρουσα ἐργασία στόν πατέρα του κ. Ἠλία Βασιλείου, ὡς νεωκόρο ἐπί ἀρκετά ἔτη στόν Ἱ. Ναό Ἁγίου Δημητρίου Πειραιῶς, ὅταν οἰκογενειακῶς ἦλθαν ἀπό τήν γείτονα Ἀλβανία, ἀνέσυρε ἀπό τή ναφθαλίνη τῆς παγκόσμιας ἀπόρριψης τό θεατρικό ἔργο «Corpus Christi» τοῦ Ἀμερικανοῦ κατά δήλωσή του ὁμοφυλόφιλου συγγραφέα Τέρενς Μάκ Νάλι πού ἐγράφη τό 1997 καί ἐνῶ στήν ἀρχή προανήγγειλε ὅτι θά τό παρουσιάσει στό θέατρο «Ἄνεσις» (Κηφισίας 14) λόγῳ τῆς ἀφόρητης δυσωδίας καί τῆς παράνοιας καί γελοιότητος τοῦ ἔργου καί τῆς ἀναμενομένης μικρῆς προσελεύσεως «εἰδικοῦ» κοινοῦ τελικά τό παρουσίασε σέ μιά ἀποθήκη στό Γκάζι πού ἔχει μετατραπεῖ σέ θεατράκι ὀνόματι «Χυτήριο»..

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εις τον ανθρώπινον κόσμον μας ο θάνατος είναι το μεγαλύτερον βάσανον και η πιο φρικιαστική απανθρωπία. Η απελευθέρωσις από αυτό το βάσανον και από αυτήν την απανθρωπίαν είναι ακριβώς η σωτηρία. Τοιαύτην σωτηρίαν εδώρησεν εις το ανθρώπινον γένος μόνον ο Νικητής του θανάτου, ο Αναστάς Θεάνθρωπος. Δια της αναστάσεώς Του Αυτός μας απεκάλυψεν όλον το μυστήριον της σωτηρίας μας. Σωτηρία σημαίνει το να εξασφαλισθή δια το σώμα και την ψυχήν αθανασία και αιωνία ζωή. Πως δε κατορθώνεται τούτο; Μόνον δια της θεανθρωπίνης ζωής, της νέας ζωής της εν τω Αναστάντι και δια τον Αναστάντα Χριστόν!                                                                                                                                 

Ο Πειραιώς Σεραφείμ : Ἄς μᾶς δείξουν οἱ κύριοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί τῆς Αὐγῆς κάποιο προσωπικό τους ἀνάλογο παράδειγμα.

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ὑπερχειλίζουσα ἀπό «δημοκρατικότητα» ΑΥΓΗ δημοσιογραφικό ὄργανο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στίς 7/6/2012 δημοσίευσε ρεπορτάζ μέ τόν τίτλο: «Χριστιανοί ὁ ΣΥΡΙΖΑ θά ἀπαιτήσει τήν ὑποταγή μας στόν Ἀντίχριστο» ὅπου παρουσιάζεται ἀνυπόγραφο ἔντυπο φυλλάδιο μέ τόν τίτλο: «Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί νά τί θά μᾶς ἐπιβάλλει τό κόμμα τῶν σταλινιστῶν-μαρξιστῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα» πού ἰσχυρίζεται ὅτι δῆθεν μοιράζεται σέ ἐκκλησίες τοῦ Πειραιᾶ σύμφωνα μέ «τίς καταγγελίες πολιτῶν πού ἐκκλησίαζονται καί μᾶς μεταφέρει ὁ δικηγόρος καί δημοτικός Σύμβουλος Πειραιᾶ Γιάννης Καρδαρᾶς».

Ὁ κ. Καρδαρᾶς καταχωρεῖ στό δημοσίευμα τά ἑξῆς: «Έχω την αίσθηση ότι οι πρακτικές ενός φαύλου και σάπιου συστήματος και μιας μερίδας Ιεραρχών έχουν ξεπεράσει κάθε όριο προπαγάνδας κατά του ΣΥΡΙΖΑ και σε ό,τι αφορά τη μερίδα της Εκκλησίας που προβαίνει σε αυτές τις ενέργειες, έχει ξεφύγει από τον πνευματικό ρόλο της» ... «Οι πολίτες σε πείσμα της διασποράς φόβου που επιχειρείται θα δώσουν την απάντησή τους τη 17/6/2012 καταδικάζοντας αυτές τις πρακτικές, καθώς και αυτούς που επί 40 χρόνια καταχράστηκαν τις οικονομίες, αλλά και την ίδια τη ζωή τους».

Κατακλείεται δέ μέ πονηρό τρόπο τό δημοσίευμα μέ τά ἑξῆς: «Υπενθυμίζεται ότι τη Μητρόπολη Πειραιώς "διακονεί" ο Σεραφείμ (κατά κόσμον Χρήστος Μεντζελόπουλος), γνωστός για την εμμονή του στα "ελληνικά ιδεώδη και την χριστιανική πίστη που πότισε τις ρίζες του Έθνους μας"...».

Κατόπιν αὐτῆς τῆς καταχωρήσεως τῆς «δημοκρατικῆς» ἐφημερίδος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν τά ἑξῆς εὔλογα θέματα:

1.        Πρίν προβῆ στήν βαρύγδουπη αὐτή καταχώρηση ἡ «δημοκρατικά εὐαίσθητη» ΑΥΓΗ μέ τήν ὁποία δημιουργεῖ ὑπόνοιες ὅτι ἡ Ἱ. Μητρόπολη Πειραιῶς καί ἐγώ προσωπικῶς πολιτικολογοῦμε καί ἐμπλεκόμεθα στήν κομματική διαπάλη δέν ὤφειλε μέ τήν δημοκρατική δημοσιογραφική δεοντολογία νά ἐπικοινωνήσει καί νά διερευνήσει ἐάν ἔχομε οἱανδήτινα σχέση μέ τό καταγγελόμενο γεγονός;

2.        Διακηρρύσομε πρός πᾶσα κατεύθυνση ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν κομματίζεται ἐπειδή εἶναι ὅλον καί ὄχι τμῆμα τοῦ ὅλου καί οὐδέποτε στούς Ἱ. Ναούς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς μοιράστηκαν κομματικοῦ περιεχομένου ἔντυπα μέ τήν ἄδεια, τήν ἐντολή ἤ τήν παρότρυνση τῆς Μητροπόλεως.

3.        Τό ὅλο θέμα ὅπως τίθεται καί ἡ συνθηματολογία του εὐλόγως παραπέμπουν σέ φαιδρά ἀπόπειρα τῆς Αὐγῆς γιά τήν λεγομένη ἀρνητική διαφήμιση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

4.        Ἔχω ἀποδείξει μέ τά κείμενά μου τόσο ἐκκλησιαστικοῦ ἀλλά καί κοινωνικοῦ περιεχομένου ὅτι καί τόν ἀνδρισμό καί τήν εὐψυχία ἔχω νά ὑπογράφω τίς θέσεις μου. Συνεπῶς δέν συνηθίζω νά κρύπτομαι στήν ἀνωνυμία καί αὐτό τό πράττω ἐκ πεποιθήσεως καί μέ ἀρκετό κόστος.

5.        Στό δημοσίευμα τίθεται σέ εἰσαγωγικά τό ρῆμα διακονῶ πού ἀναφέρεται στήν ταπεινότητα μου καί τήν θεόσωστη Μητρόπολη Πειραιῶς μέ προφανῆ ἀμφισβήτηση. Ἐρωτῶ τούς κυρίους τῆς Αὐγῆς καί τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δέν εἶναι διακονία ἡ παροχή 3.500 μερίδων φαγητοῦ τήν ἡμέρα σέ συνανθρώπου μας ἀδιακρίτως θρησκείας φυλῆς καί ἐθνοτικῆς καταγωγῆς πού προσφέρονται μέ δική μου εὐθύνη καί πρωτοβουλία; Δέν εἶναι διακονία ἡ ἀξιοθαύμαστη διοίκηση τοῦ Γηροκομείου Πειραιῶς πού ὑπό τήν ἄγρυπνη δωρεάν ἐπίβλεψή καί προεδρία μου περιθάλπει 230 γέροντας ἐκ τῶν ὁποίων 120 κατάκοιτοι καί παραπληγικοί; Δέν εἶναι διακονία ἡ δωρεά τῆς προσωπικῆς μου περιουσίας γιά τήν δημιουργία πνευματικοῦ Κέντρου στήν Ἀμάρυνθο Εὐβοίας γενέτειρα τῆς μητρός μου;

Ἐπί τέλους τό θράσος ἔχει καί τά ὅριά του. Ἄς μᾶς δείξουν οἱ κύριοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί τῆς Αὐγῆς κάποιο προσωπικό τους ἀνάλογο παράδειγμα.

Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

+ ὁ Πειραιῶς  Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ