Ταλαίπωρη Ορθοδοξία! Σε σέρνουν και σε άγουν ως αρνίον επί σφαγήν. Στον πέλεκυ της αιρέσεως! Ζει, όμως, Κύριος….!

Αλήθεια, είναι άραγε σύμπτωση που όσοι εκπροσώπησαν τους «Ορθοδόξους» στους χορούς και τα πανηγύρια του Π.Σ.Ε. της (τρελο)Καμπέρας, δηλαδή ο «Φιλαδελφείας» Βαρθολομαίος, ο «Δημητριάδος» Χριστόδουλος,  ο «Ανδρούσης» Αναστάσιος και ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (νυν «Ιεροσολύμων») έγιναν όλοι μετά ταύτα αρχηγοί αυτοκεφάλων εκκλησιών; Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς», οι μετά των καννιβάλων συγχορεύσαντες και μετά παπαδίνων και δεσποτίνων συνεισοδεύσαντες.

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.

H κατοχή γίνεται σήμερα περισσότερο αισθητή.

Από τα τέλη της Τουρκοκρατίας άνοιξαν  όλες οι κερκόπορτές μας από τους δυτικόπληκτους –ευρωπαϊστές μας –κατά Ζουράρη ευρωλιγούρηδες-   και μετακενώνονται συνεχώς αυτούσια στοιχεία του ευρωπαϊκού χώρου, γεννήματα μιας διαφορετικής διαχρονικής πολιτιστικής  διαδικασίας, που νοθεύουν την ελληνορθόδοξη πολιτιστική παράδοση και τελικά την αναιρούν, υποκαθιστώντας τα συστατικά της. Και αυτό λόγω της καλλιεργούμενης, κυρίως στο χώρο της εκπαίδευσης, ευρωμανίας, συνέπεια της οποίας είναι και η από το 1833 αρξαμένη ευρωπαϊκή/φραγκική κατοχή στη χώρα μας, την κορύφωση της οποίας ζούμε σήμερα ως Έθνος. Λόγω της οικονομικής καταρράκωσης η κατοχή γίνεται σήμερα περισσότερο αισθητή. 

( π. Γεώργιος Δ.  Μεταλληνός).

Φώτης Κόντογλου : Τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης...

http://patrablog.blogspot.ca/  :

Τις μέρες αυτές ψάχνοντας πάλι στο παλιό μπαούλο μου πού έχω όλους τους θησαυρούς της ζωής μου, και ανακατεύοντας σκονισμένα τετράδια και κιτρινισμένα φύλλα αρχαίων  βιβλίων  βρήκα κι΄ ένα θρηνητικό συναξάρι για το πάρσιμο της Πόλης πού στις 29 Μαίου πένθιμα και πάλι θα γιορτάσουμε…

Είναι γραμμένο από τον μεγάλο πεζογράφο Φώτη Κόντογλου, τον Αϊβαλιώτη και Μικρασιάτη, και έχει κάτι περισσότερο να μας πεί μ΄ εκείνη την γλαφυρή πένα του, πού από άλλους τεχνίτες του λόγου ξεχωρίζει…

Τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης...

" Σὰν γυρίσανε λοιπόν οἱ ἀπεσταλμένοι του Σουλτάνου καὶ τοῦ πήγανε τὴν ἀπόκριση τοῦ Παλαιολόγου, πὼς δὲν παραδίνει τὴν Πόλη, ἀποφάσισε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν πατήσῃ.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Η θεανθρωπίνη φιλοσοφία, η κατά Χριστόν φιλοσοφία, είναι η φιλοσοφία του εν Χριστώ ανακαινισθέντος και αναγεννηθέντος ανθρώπου, του αγιασθέντος και θεωθέντος εν Χριστώ. Εις αυτήν την φιλοσοφίαν κυριαρχεί η θεανθρωπίνη αίσθησις και η επίγνωσις της καθολικής ενότητος –της «πανενότητος» --των όντων και της κτίσεως. Ενώ κάθε τι που παραλύει, νεκρώνει και ναρκώνει αυτήν την θεανθρωπίνην αίσθησιν και επίγνωσιν της πανενότητος, ανήκει εις την κατ΄ άνθρωπον φιλοσοφίαν, κατά τον αμαρτωλόν και θνητόν άνθρωπον.                                                                                                                                      Πράγματι, δύο μόνον φιλοσοφίαι υπάρχουν: η θεανθρωπίνη και η ανθρωπίνη. Η μία είναι φιλοσοφία του θεανθρωπίνου μονισμού, και η άλλη φιλοσοφία του ανθρωπίνου πλουραλισμού. Όλη η κατ΄ άνθρωπον φιλοσοφία κινείται εντός του φαύλου κύκλου του θανάτου και της θνητότητος, μέσα εις τον οποίον έχει διασπασθή από την αμαρτίαν και η αίσθησις και η συνείδησις του ανθρώπου. Δι΄ αυτής της φιλοσοφίας έχει εισέλθει μέσα εις τον άνθρωπον και τον κόσμον ολόκληρος «λεγεών» και δι΄ αυτό έχουν λεγεωνοποιηθή, εδώ το όνομα του ανθρώπου και του κόσμου είναι: «λεγεών» (Λουκ. 8,30). Εδώ τα πάντα αποπνέουν την θνητότητα, εδώ όλα είναι «ανθρώπινα, υπερβολικά ανθρώπινα». Δια τούτο ο χριστοφόρος Απόστολος συμβουλεύει με σοφίαν: «Αδελφοί, μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών δια της φιλοσοφίας και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου, και ου κατά Χριστόν» (Κολ. 2,8).                                                            

Η θεανθρωπίνη φιλοσοφία είναι φιλοσοφία της θεανθρωπίνης εμπειρίας. Μέσα εις αυτήν τα πάντα βασίζονται εις την εμπειρίαν, εις το εν χάριτι βίωμα και την πράξιν. Εδώ δεν υπάρχει τίποτε το αφηρημένον και μη πραγματικόν. Τα πάντα είναι μια θεανδρική πραγματικότης, διότι εν τω Θεανθρώπω Χριστώ «κατοικεί παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς», και δι΄ αυτό συνιστάται εις όλους: «εστέ εν Αυτώ πεπληρωμένοι»           (Κολ. 2, 9-10).                                                                                                                                                           

π. Θ. Ζήσης. Εκκλησιαστική επικαιρότητα (26-05-'12)

Δημοσιεύτηκε στις 27 Μάι 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Σχόλια στην εκκλησιαστική επικαιρότητα Β' Μέρος (26/5/2012)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/C650E616.el.aspx

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἀπευθυνόμενος πρός τόν Γεννάδιο Σχολάριο, τόν μαθητή καί διάδοχό του εἰς τούς ἀγῶνες τῆς πίστεως καί ἐπισημαίνων τήν ἀναγκαιότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως διά τήν σωτηρία μας, ὁ ἅγιος ἀναφέρει: «Πάντως οὐκ ἀγνοεῖ, σοφός ὤν, ὡς ἡ τῆς καθολικῆς πίστεως ἀνατροπή κοινή ἐστιν ἀπώλεια» (Σπ.Λάμπρου, ὅπ.ἀν. Ἐπιτελεύτιοι ὁμιλίαι, σελ.37).

Ὁ Γεννάδιος Σχολάριος δέ στόν ἀπολογητικό του λόγο πρός τόν αὐτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ἀναφέρει:

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Του Μ. Αντωνίου : Τι κάνει ο λογικός άνθρωπος

Ὁ λογικὸς ἄνθρωπος ἐξετάζοντας τὸν ἑαυτό του, δοκιμάζει ποιὰ πράγματα τοῦ πρέπουν καὶ τὸν συμφέρουν, ποιὰ εἶναι ζητήματα τῆς ψυχῆς καὶ ὠφέλιμα καὶ ποιὰ ξένα πρὸς τὴν ψυχή. Ἔτσι ἀποφεύγει ὅσα βλάπτουν τὴν ψυχή, διότι τοῦ εἶναι ξένα καὶ τὸν χωρίζουν ἀπὸ τὴν ἀθανασία.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εις την πραγματικότητα, δια της θεανδρικής αποκαταστάσεως του ανθρώπου δημιουργείται μέσα εις αυτόν η αίσθησις και η συνείδησις της πανενότητος του μακροκόσμου. Και ο άνθρωπος του Χριστού βλέπει όλην την κτίσιν και εις τους ουρανούς και εις την γην μέσα εις μίαν θεανθρωπίνην καθολικήν ενότητα και αισθάνεται και γνωρίζει, ότι τα πάντα εκτίσθησαν εν Χριστώ εις τους ουρανούς και επί της γης: «Τα πάντα δι΄ Αυτού και εις Αυτόν έκτισται, και Αυτός εστι προ πάντων και τα πάντα εν Αυτώ συνέστηκε, και Αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας» (Κολ. 1, 16-18).             Με την άσκησιν των ευαγγελικών αρετών ο άνθρωπος αποκαθιστά την πανενότητα του μακροκόσμου εις την συνείδησίν του, εις την αίσθησιν και εις την ζωήν. Εις αυτήν την εν Χριστώ μετάπλασιν και την οικοδομήν του εαυτού του συμμετέχει ολόκληρος ο άνθρωπος: με όλην την ψυχήν του και όλην την καρδίαν του και όλην την διάνοιάν του και όλην την δύναμίν του. Και όλος αυξάνει «την αύξησιν του Θεού», εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού», εις «άνδρα τέλειον» (βλ. Κολ. 2, 19. 1, 29. Εφ. 4, 13). Την ευαγγελικήν αίσθησιν της καθολικής ενότητος του μακροκόσμου χάνει ο άνθρωπος, όταν παραδοθή ενσυνειδήτως εις τα πονηρά έργα και μέσα του και εις τον κόσμον γύρω του (πρβλ. Κολ. 1, 21).                                                                                                                   

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

Εάν ξεφυλλίσουμε προσεκτικά το ημερολόγιο της Εκκλησίας μας, θα παρατηρήσουμε ότι τρεις Κυριακές το χρόνο έχει «Κυριακή των αγίων πατέρων».

    Μια φορά μετά την εορτή της Αναλήψεως, όπου εορτάζουμε τους πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στην Νίκαια και καταδίκασε τον Άρειο, ο οποίος δίδασκε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και όχι Θεός.

    Δεύτερη φορά τον Ιούλιο, που γιορτάζουμε τους πατέρες της Δ΄ εν Χαλκηδόνι Συνόδου, η οποία εξέδωσε όρο δογματικό περί της υποστατικής ενώσεως (ένωση σ’ ένα πρόσωπο, σε μια υπόσταση) των δύο εν Χριστώ φύσεων «αχωρίστως, αδιαιρέτως, ατρέπτως και ασυγχύτως» και καταδίκασε τον Ευτυχή ο οποίος δίδασκε ότι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση την θεία (αίρεση μονοφυσιτισμού). Η ανθρώπινη φύση, έλεγε ο Ευτυχής, απορροφήθηκε από την θεία και επομένως ο Χριστός υπήρξε μόνο Θεός και φαινομενικώς άνθρωπος.

    Και τρίτη φορά τον Οκτώβριο εορτάζουμε και τιμούμε τους πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που καταδίκασε την εικονομαχία, δηλαδή και πάλι τον μονοφυσιτισμό, αφού μη δεχόμενοι οι εικονομάχοι -ανάμεσα στ’ άλλα που πρεσβεύανε- την εξεικόνιση του Θεού, δεν δεχότανε ουσιαστικά την ανθρώπινή Του φύση η οποία ενώθηκε με την θεία όπως δογμάτισε η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Τον Θεό κανείς δεν είδε λέγει η Γραφή, αλλά την ανθρώπινη φύση του Χριστού, που ενώθηκε με την θεία, την είδαμε και συνεπώς μπορούμε να την ζωγραφίσουμε, όπως και τα οράματα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης.

        Συνεπώς παρατηρούμε ότι η Εκκλησία μας, τρεις Κυριακές το χρόνο, τιμά όλους εκείνους τους πατέρες, οι οποίοι από μακρινά μέρη, διανύοντας τεράστιες αποστάσεις, χωρίς να έχουν τρένα, αυτοκίνητα ή αεροπλάνα, περνώντας μέσα από δάση, ερήμους, ληστές, θηρία και χίλιες δυο αντίξοες συνθήκες, συγκεντρωνόταν σε μια πόλη της αυτοκρατορίας για να συζητήσουν τα πιο σοβαρά θέματα. Δεν κάνανε συνεδριάσεις για ν’ ασχοληθούν με θέματα μικρά και ασήμαντα, γήινα και εφήμερα, για τα οποία γίνονται ένα σωρό συνέδρια σήμερα και μάλιστα τρεις στην ώρα. Συγκεντρωνόταν και συνεδρίαζαν πρωτίστως για θέματα πίστεως και για θέματα που είχαν σχέση με τη ζωή των χριστιανών και της Εκκλησίας μας.

        Ποια είναι η πίστη μας, τι πιστεύουμε, από πού κινδυνεύει, από ποιο σημείο έχουμε ρύπανση και μόλυνση όχι απλώς του περιβάλλοντος και της ατμοσφαίρας αλλά του πνευματικού χώρου και περιβάλλοντος. Αγωνιζότανε επίσης να προσδιορίσουν ποια πρέπει να είναι η ζωή των χριστιανών, η πολιτεία τους όπως λένε τα συναξάρια. «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκ έστι» (Ιω. 1,48) είπε ο Χριστός για τον Ναθαναήλ. Δηλαδή αληθινός και σωστός Ισραηλίτης δεν είναι μόνο αυτός που πιστεύει κατά τον Μωυσή και τους προφήτες, αλλά κι αυτός που δεν έχει δόλο. Αυτός που είναι άκακος, απονήρευτος, αγαθός και χαριτωμένος. Μόνο αυτός μπορεί να έχει εμπειρία του αληθινού Θεού. Γνωρίζανε λοιπόν οι άγιοι πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων ότι χωρίς το σωστό δόγμα και χωρίς το σωστό βίο δεν μπορεί να υπάρξει σωστός πολιτισμός, σωστή πρόοδος, αληθινή ευτυχία, αιώνια ζωή, κατά Θεό καταξίωση.

        Η σωστή πίστη από την οποία απορρέει η σωστή ζωή είναι θείο δώρο, θεία αποκάλυψη, θείο αγαθό, πράγμα ουράνιο και τέλειο. Βοηθεί τον άνθρωπο να προσανατολισθεί σωστά στις σχέσεις του με το Θεό και τους συνανθρώπους του· να θεραπεύσει τα πάθη του· να έχει υγεία ψυχική και σωματική. Η σωστή πίστη έχει επαγγελία ζωής, της νυν και της μέλλουσας (Α΄ Τιμ. 4,8). Κι αν ακόμη για διαφόρους λόγους χάσουμε τη σωματική υγεία, η σωστή πίστη θα μας βοηθήσει να υπομένουμε την νόσο ή τις νόσους που μας κατατρύχουν και να τις εκμεταλλευθούμε ώστε να κερδίσουμε «αιώνιον βάρος δόξης». Ας θυμηθούμε τι λέγει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός· «Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται· το σώμα σας ας το τηγανίσουν, τα χέρια σας ας τα κόψουν, τα μάτια σας ας τα βγάλουν, τίποτα δεν είναι· τίποτα δεν σας βλάπτει, αν δεν χάσετε το Χριστό και την πίστη σας». Και πράγματι τι έχασαν οι διάφοροι άγιοι που υπέστησαν τα πάντα για την πίστη τους; Εκτός από την πρόσκαιρη και παροδική οδύνη που υπέστησαν χάριν του Χριστού τίποτα το ουσιαστικό και αξιόλογο. Η δόξα τους αμάραντη και εδώ και στον παράδεισο, η ευτυχία και η χαρά τους αιώνια, η ένωση τους με τον Χριστό συνεχής και μόνιμη.

*      *      *

        Πολύτιμο λοιπόν πράγμα η πίστη. Αλλά όλα τα πολύτιμα κινδυνεύουν. Κι όσο πιο πολύτιμα είναι τόσο μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι που τ’ απειλούν. Τ’ άχρηστα πράγματα κανείς δεν τα δίδει σημασία και κανείς δεν ενδιαφέρεται να τ’ αποκτήσει. Τα πολύτιμα όμως όλοι τα επιβουλεύονται και όλοι τα επιθυμούν. Ποιοι είναι αυτοί που επιβουλεύονται την πίστη και την χριστιανική ζωή;

            α΄) Η απιστία.

    Εμφανίσθηκε στον παράδεισο και κατέλαβε τους πρωτόπλαστους οι οποίοι απίστησαν στο Θεό και πίστευσαν στον διάβολο. Έκτοτε συνυπάρχει μετά των ανθρώπων και θα υφίσταται μέχρι την Β΄ Παρουσία, απειλώντας ενίοτε και τους εκλεκτούς. Η απιστία κρύβεται κάτω από την τέχνη, τη φιλοσοφία, τα αντιχριστιανικά ήθη και έθιμα, τη νομοθεσία, την παιδεία. Ειδικά στην εποχή μας εν ονόματι της ανεξιθρησκείας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου επιχειρείται ο εξοβελισμός κάθε τι που θυμίζει τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Παγκοσμίως και μάλιστα στην δήθεν χριστιανική Δύση επιχειρείται η επιστροφή στην προ Χριστού εποχή.

            β΄) Η αίρεση.

    Αυτή είναι διεστραμμένη πίστη. Είναι πίστη κατά τα ανθρώπινα μέτρα και τις αντιλήψεις. Μαζί με την απιστία αποτελούν την λεγόμενη «εθελοθρησκεία» (Κολ.2,23). Μια θρησκεία που δεν πείθεται στην Θεία Αποκάλυψη. Μια θρησκεία κατά τα γούστα του ανθρώπου και τις μεθοδεύσεις του διαβόλου. Πολύ σωστά οι πατέρες λέγουν ότι η αίρεση είναι «η βοτάνη του διαβόλου». Είναι τα ζιζάνια που σπείρει ο πονηρός εκεί που πέφτει ο θείος σπόρος για να τον καταστρέψει (Ματθ.13,24-30).

            γ΄) Ο συγκρητισμός.

    «Η λέξη συγκρητισμός αναφέρεται από τον Πλούταρχο και λέγεται ότι αποδίδεται στην ένωση των Κρητών, παρά τις διαφορές, μπροστά σε ένα κίνδυνο. Ο όρος συγκρητισμός προσέλαβε από τον ΙΘ΄ αιώνα και θρησκευτική σημασία και με τον όρο αυτό εννοείται η ανάμειξη μερικών θρησκευτικών ιδεολογικών απόψεων, και τρόπου ζωής. Σήμερα η λέξη συγκρητισμός αποδίδεται και με πολλούς άλλους όρους, όπως την μετανεωτερικότητα ή μεταμοντερνισμό, τον οικουμενισμό, την νέα εποχή, την ολιστική θεωρία, την πολιτισμική παγκοσμιοποίηση, την νέα τάξη πραγμάτων κ.λ.π. Αναλύοντας περισσότερο τον όρο συγκρητισμό, με τα σύγχρονα δεδομένα, μπορούμε να πούμε ότι με τον όρο αυτόν εννοείται η προσπάθεια να εντοπίζουμε τα κοινά σημεία μεταξύ των διαφόρων Χριστιανικών ομολογιών και των διαφόρων θρησκειών και να παραθεωρούμε τις διαφορές μεταξύ των ομολογιών και θρησκειών. Οι συγκρητιστές βλέπουν τα κοινά σημεία, τα οποία υπάρχουν ούτως ή άλλως σε όλες τις θρησκείες και δεν βλέπουν τις θεολογικές διαφορές» (Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος).

        Ο Θεός της Ορθοδοξίας είναι ο Τριαδικός Θεός, ο αληθινός Θεός, ο μόνος που λυτρώνει τον άνθρωπο. Πατήρ-Υιός-Άγιο Πνεύμα. Και ο Υιός, ο ένας της Τριάδος, μας αποκαλύπτει η Γραφή και μας παραδίδει η ιστορία, ενσαρκώθηκε, προσέλαβε το ημέτερο φύραμα, το θεράπευσε και το ζωοποίησε εις τον αιώνα, αφού «το απρόσληπτον αθεράπευτον» λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας. Ο Υιός είναι ο Μεσσίας ή Χριστός, αυτός δηλαδή που έχει το χρίσμα και την αποστολή να ενανθρωπήσει, να καταστεί Θεάνθρωπος και να σώσει τον άνθρωπο. Είναι με την ενανθρώπησή Του ο απόγονος της Εύας, που θα συντρίψει τον σατανά. Είναι, ως άνθρωπος, ο νέος Αδάμ, που με την υπακοή Του θα ξαναδείξει το δρόμο της σωτηρίας προς τον άνθρωπο.

    «Και ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία· ουδέ γαρ όνομα έστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πραξ.4,12) μας αποκαλύπτει ο θεόπνευστος απόστολος Πέτρος. Κανείς άλλος εκτός του Χριστού δεν μπορεί να οδηγήσει στη θεογνωσία, στην αληθινή ένωση του ανθρώπου με το Θεό, του κτιστού μετά του Ακτίστου.

    Καμμία λοιπόν σχέση δεν έχει ο Θεός της Ορθοδοξίας με το θεό των άλλων θρησκειών, ακόμη και αυτών των μονοθεϊστικών. Κανένα κοινό σημείο, κανένα σημείο επαφής. Οι άλλες θρησκείες αρνούνται την Τριαδικότητα του Θεού, την ενανθρώπηση του Υιού, το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Σωτήρος μας. Ματαιοπονούν όσοι κάνουν συνέδρια με τις άλλες μονοθεϊστικές και άλλες θρησκείες. Τα είδωλα των εθνών και των διαφόρων ανθρώπων είναι δαιμόνια σύμφωνα με τη Γραφή ή δημιουργήματα του πεπτωκότος ανθρώπου.

         Γι’ αυτό οι πατέρες των τριών Οικουμενικών Συνόδων που προαναφέραμε ασχοληθήκανε με το Χριστολογικό δόγμα και το αποσαφηνίσανε από κάθε πλευρά. Διακηρύξανε την ορθή πίστη, αντιμετωπίσανε την αίρεση, ξεκαθαρίσανε ότι δεν μπορεί να δέχεται ο χριστιανός τον συγκρητισμό. Κι όπως τιμάμε αυτούς που μας χαρίσανε την εθνική ελευθερία και ανεξαρτησία έτσι πρέπει να τιμάμε αυτούς που μας ελευθέρωσαν από την σκλαβιά της απιστίας, της αιρέσεως, του συγκρητισμού και να κρατήσουμε σώο και αβλαβή τον θησαυρό που μας παρέδωσαν.

π. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ

Όλες οι πίστες είναι ψεύτικες, κάλπικες, όλες του Διαβόλου. Μόνη η πίστις των ορθοδόξων χριστιανών είναι καλή και αγία. ( Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός )

Ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτή, ποὺ οἱ ἐπίσκοποί μας ἀρνοῦνται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ καταδικάσουν Συνοδικά. Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ νὰ συμπορεύεται δεκαετίες μὲ τὴν αἵρεση.

Ὡς φυσικὴ συνέπεια ἔρχεται ἡ ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια τοῦ λαοῦ, διαγράφοντας ἀπὸ τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν –διὰ καθημερινῶν λόγων καὶ πράξεων τῶν ἡγετῶν της– τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ εἰσάγοντας «νέα» δῆθεν ὁδὸ σωτηρίας, διάφορη ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Τό ὅτι ὁ Νικαίας Βησσαρίων τόν ἀπεκάλεσε μανιασμένο καί δαιμονισμένο δέν εἶναι παράξενο,διότι ἔτσι ἀπεκάλεσαν οἱ Ἑβραῖοι καί τόν Χριστό. «Περισσόν ποιῶ καί φιλονεικῶ μετά ἀνθρώπου δαιμονιαρίου · αὐτός γάρ ἔνι μαινόμενος». Τελικῶς τήν ἑπομένη ἡμέρα πού ἐσυνεχίσθη τό συμβούλιο τῶν ἀρχιερέων καί τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων ὁ Συρόπουλος περιγράφει τά ἑξῆς: «Ἀρξαμένου δέ τοῦ Ἐφέσου ἀναγνῶναί τι ἐκ τῶν τοῦ Καβάσιλα περί τοῦ προτεθέντος ζητήματος, εὐθύς εἶπεν ὁ Ρωσίας · Ἡμεῖς διά ἕνωσιν καί εἰρήνην ἤλθομεν ἐνταῦθα οὐχί διά σχίσμα καί διάστασιν. Θέλωμεν οὖν ἵνα ἀναγιγνώσκωμεν καί τούς ἑνωτικούς, οὐ τούς σχισματικούς καί διϊστῶντας. Ὁ οὖν Καβάσιλας

σχισματικός ἐστι καί οὐ θέλομεν ἀναγινώσκεσθαι. Διεδέξαντο τοῦτον ὁ Λακεδαιμονίας εἰπών · Καί τί ἔχομεν τόν Καβάσιλαν; ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν αὐτόν ἅγιον · ἀρχιερεύς ἦν, καί ἔχομεν κἀκεῖνον ὡς ἕνα τῶν νῦν ὄντων ἀρχιερέων, ὡς τόν Μονεμβασίας τυχόν ἤ ἄλλον τινά, οὐδέ ἀνάγκην ἔχομεν στέργειν τά ἐκείνου συγγράμματα. Τότε εἶπεν ὁ Ἐφέσου · Λοιπόν ἄς ἀναγιγνώσκωμεν τόν Βέκκον. Καί ἀγανακτήσας τήν ἰταμότητα καί τό θράσος αὐτῶν καί καταλαβών ὅτι πάντες σχεδόν προδεδομένοι καί ἕτοιμοί εἰσι πρός τήν τοῦ λατινισμοῦ συγκατάθεσιν ἐσιώπησε» (ὅπ. ἀν., σελ. 446).

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

   Η αποκατάστασις της κτίσεως συνετελέσθη εν τω προσώπω του Θεανθρώπου Χριστού. Από Αυτόν δε και δι΄ Αυτού μεταφέρεται εις όλους τους συσσώμους Του (πρβλ. Εφ. 3, 6), εις όλους τους ανθρώπους οι οποίοι ενεκεντρίσθησαν ως κλήματα εις Αυτόν, ως άμπελον (πρβλ. Ιωάνν. 15, 1-7). Εξ Αυτού τους διαπερά η θεανθρωπίνη αίσθησις και επίγνωσις της πανενότητος της ζωής και της κτίσεως. Αυτή η αίσθησις και η επίγνωσις συγκεντρώνεται ειδικά εις τας κεχαριτωμένας και χριστοποιημένας ψυχάς των Αγίων. Μέσα εις αυτούς με την ενέργειαν του Θεανθρώπου εθεραπεύθη από την αμαρτίαν και αποκατεστάθη η αίσθησίς των και η συνείδησίς των περί του εαυτού των και περί του κόσμου. Οι Άγιοι αυτοί είναι αναγεννημέναι και ωλοκληρωμέναι ψυχαί, που βαθμιαίως θεραπεύουν από την αμαρτίαν και την κτίσιν γύρω των και την επαναφέρουν εις την πρωταρχικήν της πανενότητα. Ως κατά χάριν «υιοί του Θεού», σώζουν την κτίσιν από τον θρυμματισμόν, από την φθοράν και από την διάσπασιν της ενότητος (πρβλ. Ρωμ. 8, 19-21).                                                                                                                                      

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε

 Ὁ Συρόπουλος ἀναφερόμενος στήν διαδικασία διά τήν ἐκλογή τοῦ νέου Πατριάρχου, μᾶς λέγει τά ἑξῆς: «Ὁ δέ βασιλεύς ἀναγκασθείς ἠβουλήθη ποιῆσαι πατριάρχην · καί πρῶτον μέν παρήγγειλέ τισι τῶν ἀρχόντων καί εἶδον τόν

Ἐφέσου καί ἠξίωσαν καί ἠνάγκασαν αὐτόν, ἵνα κατανεύσῃ γενέσθαι πατριάρχης. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας!

Ὁ Πατριάρχης Ἀναστάσιος, ὁ ὁποῖος ἦτο φορέας αἱρέσεως μή κατεγνωσμένης, πρίν κατακριθῆ ὁ ἴδιος ἀπό ἁρμόδιο ἐκκλησιαστικό ὄργανο, ἐκβάλλεται διά ξύλων καί λίθων ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ὑπό ἁγίων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες τελικά μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας θανατώνονται. Αὐτή εἶναι ἡ τιμή διά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, μέ τήν ὁποία ἠξιώθησαν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Δηλαδή τό νά καταταγοῦν μεταξύ τῶν ἁγίων καί ὁμολογητῶν καί νά εἶναι ἐσαεί πρότυπα πρός μίμησιν. Εἶναι ἴσως βέβαιον ὅτι σήμερα, ἄν κάποιοι τολμοῦσαν νά ἐνεργήσουν τοιουτοτρόπως σέ μία κατεγνωσμένη αἵρεσι,, θά ἐθεωροῦντο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστές καί μή, ὡς ἀδιάκριτοι, ἀντάρτες, ταλιμπάν, ἐκτός Ἐκκλησίας καί κατεχόμενοι ὑπό ἑωσφορικοῦ καί δαιμονικοῦ πνεύματος. Ἀντιθέτως δέ αὐτοί πού θά ἀνέμενον τήν Σύνοδο (π.χ. τῆς Ἱερείας) διά νά ἀποφασίση ἐπί τοῦ θέματος θά ἐθεωροῦντο συνετοί, ὑπάκουοι, διακριτικοί καί ἐντός τῆς Ἐπισκοποκεντρικῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας.

Εορτή Αναλήψεως - Όρος των Ελαιών

http://apantaortodoxias.blogspot.ca/

Δημοσιεύτηκε στις 24 Μάι 2012 από RomiosiniTV

Την Πέμπτη, 24 Μαίου 2012, εωρτάσθηκε πανηγυρικά η εορτή της εις ουρανούς Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με Αρχιερατική θεία Λειτουργία στο Όρος των Ελαιών, στο Προσκύνημα της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο ευρίσκεται πλησίον της ελληνορθοδόξου ομωνύμου Ιεράς Μονής. Στο Προσκύνημα αυτό σώζεται κατά παράδοση το ίχνος του ποδός του Κυρίου.

π. Θεόδωρος Ζήσης, Η σημασία της Αναλήψεως

Δημοσιεύτηκε στις 25 Μάι 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Η σημασία της εορτής της Αναλήψεως (25-05-2012)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/DDAA2C72.el.aspx

Μέγας Αντώνιος : Η επιθυμία του χρήματος

(Θὰ εἶσαι πνευματικὸς ἄνθρωπος), ὅταν λογαριάζεις γιὰ φαντασία καὶ μόνον καὶ μάλιστα ὀλιγοχρόνια τὴν ἀπόκτηση χρημάτων καὶ τὴν ἄφθονη χρησιμοποίησή τους καὶ ὅταν γνωρίζεις ὅτι ἡ ἐνάρετη καὶ ἀρεστὴ στὸ Θεὸ πολιτεία διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸν πλοῦτο.

Ὅταν τὸ μελετᾶς αὐτό, ἀσφαλῶς καὶ τὸ διατηρεῖς στὴ μνήμη σου, δὲν θὰ στενάξεις, δὲν θὰ θρηνήσεις καὶ δὲν θὰ κατηγορήσεις κανέναν, ἀλλὰ γιὰ ὅλα θὰ εὐχαριστήσεις τὸ Θεό, βλέποντας τοὺς χειρότερους ἀπὸ σένα νὰ στηρίζονται στὰ λόγια καὶ στὰ χρήματα.

(Ἔχε ὑπ᾿ ὄψη σου, ὅτι τὰ χρήματα) εἶναι τὸ χειρότερο πάθος τῆς ψυχῆς, καθὼς καὶ ἡ ἐπιθυμία, ἡ δόξα καὶ ἡ ἄγνοια.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός, αίρων την αμαρτίαν, εγεφύρωσε πρώτος το χάσμα που εδημιούργησεν αυτή μεταξύ του χρόνου και της αιωνιότητος, μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού, μεταξύ του ανθρώπου και των λοιπών όντων. Τοιουτοτρόπως αποκατέστησεν εις την συνείδησιν και την αίσθησιν του ανθρώπου την ενότητα μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού, μεταξύ του χρόνου και της αιωνιότητος, μεταξύ τούτου και του άλλου κόσμου. Δι΄ αυτό οι άνθρωποι που έχουν το πνεύμα και την πίστιν του Χριστού, όταν αγωνίζωνται κατά της αμαρτίας, αγωνίζονται δια να αποκαταστήσουν εντός των την ωλοκληρωμένην εικόνα του κόσμου, δια να φθάσουν εις τον πλήρη και ακέραιον άνθρωπον.                               Η αμαρτία διέσπασε την ενότητα της ανθρωπίνης αυτοαισθήσεως, της αυτοσυνειδησίας, της σκέψεως, της ζωής, της υπάρξεως, του είναι. Έτσι διέσπασε και την ενότητα της ανθρωπίνης αισθήσεως περί του κόσμου ( της κοσμο-θεωρίας). Ο κατά Χριστόν αγών εναντίον της αμαρτίας δεν είναι άλλο τι παρά αγών εναντίον εκείνης της μόνης δυνάμεως, που διασπά καταστρεπτικώς μέσα εις τον άνθρωπον την αίσθησιν της ενότητος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού, του χρόνου και της αιωνιότητος, την αίσθησιν της καθολικής ενότητος (πανενότητος). Ο Θεάνθρωπος με την θεανθρωπίνην ζωήν Του έδωσε την θεανθρωπίνην Του φιλοσοφίαν της πανενότητος. Εις την ζωήν αυτήν και εις την φιλοσοφίαν αυτήν δεν υπάρχει τόπος δια την αμαρτίαν, το κακόν και τον θάνατον.                                          Ο άνθρωπος εδημιουργήθη από τον Θεόν ως ένα μακροκοσμικόν ον, δια τούτο είναι φυσικόν και λογικόν να υπάρχη μέσα του μακροκοσμική αίσθησις και συνείδησις του κόσμου. Δια τον λόγον αυτόν ο άνθρωπος, που δεν τον έχει διαταράξει και διασπάσει η αμαρτία, αισθάνεται την οργανικήν ενότητα όλων των δημιουργημάτων, αισθάνεται την χαράν, και την λύπην των δημιουργημάτων ως ιδικήν του, διότι κατά κάποιον μυστικόν τρόπον είναι φορεύς του κλήρου όλων των δημιουργημάτων. Παράδειγμα τούτου είναι ο Αδάμ. Εις τον Αδάμ εδέσποζεν η αίσθησις της πανενότητος μέχρι της πτώσεως. Όταν δε έπεσε, παρέσυρε μαζί του εις την αμαρτίαν και τον θάνατον όλην την κτίσιν. Νεώτερα παραδείγματα είναι οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Άγιοι και όλοι οι αληθινοί χριστιανοί. Το παράδειγμα των παραδειγμάτων είναι ο Απόστολος Παύλος. Κανείς άλλος όπως αυτός δεν αισθάνεται τόσον βαθειά και έντονα, ότι πάσα η κτίσις «συστενάζει και συνωδίνει» μετά των ανθρώπων, συστενάζει και συνωδίνει από την αμαρτίαν και λόγω της αμαρτίας, από τον θάνατον και λόγω του θανάτου, όπου την υπέταξεν ο φιλαμαρτήμων άνθρωπος (πρβλ. Ρωμ. 8, 12-23).                                                                                               

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε

Ὁ Συρόπουλος περιγράφει τά γεγονότα καί τά σχετικά μέ τόν ἱερέα Θεοφύλακτο ὡς ἑξῆς: «Ἡτοιμάσθη τοίνυν ὁ Κυζίκου καί ἐδέξατο τό μήνυμα · προσεκαλέσατο δέ καί τόν Τραπεζοῦντος καί τόν Ἡρακλείας παραγενέσθαι ἐν τῷ μηνύματι, καί οὐκ ἦλθον. Τῇ τετράδι οὖν, καθ’ ἥν ἀποδίδοται ἡ ἑορτή τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, ἥτις ἥν καί τετάρτη τοῦ Μαΐου, ἦλθεν εἰς τά βασίλεια καί προεβλήθη παρά τοῦ βασιλέως πατριάρχης. Παρῆμεν δέ καί ἡμεῖς καί ἐν τῷ μηνύματι καί ἐν τῇ προβλήσει καί προεπέμπομεν αὐτόν εἰς τό πατριαρχεῖον · παρῆν δέ καί ὁ τοῦ πάπα λατινεπίσκοπος ὁ Χριστοφόρος παρ’ ὅλην

τήν ὁδόν πλησιάζων τῷ δεξιῷ μέρει τοῦ πατριάρχου καί μηδόλως αὐτοῦ ἀφιστάμενος. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Πούτιν προς Ιερώνυμο: Βαθιές οι πνευματικές ρίζες που μας ενώνουν.

Εθιμοτυπική συνάντηση γνωριμίας είχε στον καθεδρικό ναό του Σωτήρος στη Μόσχα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. «Μια τέτοια ημέρα είναι ακόμη πιο φανερό πόσο βαθιές είναι οι πνευματικές ρίζες που μας ενώνουν», είπε ο ρώσος πρόεδρος. 

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, στον οποίον ο πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλος παρουσίασε τον κ. Ιερώνυμο, ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο διότι ήλθε στη Ρωσία την ημέρα της ονομαστικής εορτής του πατριάρχη Μόσχας.

Παράλληλα, υπενθύμισε ότι ακριβώς στο κήρυγμα των διαφωτιστών Κυρίλλου και Μεθοδίου βρίσκεται ο κοινός πολιτισμός 
Ελλάδας και Ρωσίας. 

«Μια τέτοια ημέρα είναι ακόμη πιο φανερό, πόσο βαθιές είναι οι πνευματικές ρίζες, που μας ενώνουν. Είμαι βέβαιος ότι στη Ρωσία θα σας αρέσει, χαίρομαι που σας βλέπω», επεσήμανε ο Βλαντίμιρ Πούτιν υποδεχόμενος τον προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος, που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη ρωσική Εκκλησία. 

Ο Αρχιεπίσκοπος πέραν των άλλων και αφού αναφέρθηκε στην ονομαστική εορτή του πατριάρχη Κυρίλλου, συνεχάρη τον κ. Πούτιν για την πρόσφατη επανεκλογή και ορκωμοσία του, επισημαίνοντας ότι αισθάνεται την ανάγκη να πει πως είναι χαρά 
για τον ίδιο και τη συνοδεία του «που ήρθε στην εξουσία μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα για τη Ρωσία, όπως εσείς». 

Σύμφωνα με την επίσημη απομαγνητοφώνηση του Κρεμλίνου ο Αρχιεπίσκοπος συνέχισε λέγοντας ότι «όπως είπατε οι λαοί μας συνδέονται με μακρά ιστορία πολλών αιώνων και οι σχέσεις αυτές χάνονται στο βάθος της ιστορίας, πριν ακόμη το χριστιανισμό στη Ρωσία, την εποχή των αποικιών από αρχαίους Έλληνες στο έδαφος της χώρας σας, όμως ακόμη περισσότερο μας ενώνει η ορθόδοξη πίστη.

Θα θέλαμε ειδικά σήμερα να το υπογραμμίσω αυτό, ώστε μεταξύ των ορθοδόξων λαών μας να υπάρχουν μεγάλοι δεσμοί, γιατί ειδικά στην εποχή μας όσο ποτέ χρειάζεται η υποστήριξη του ενός προς τον άλλον, γι’ αυτό και πιστεύουε ότι και εσείς 
μπορείτε να μας βοηθήσετε, γι’ αυτό και ελπίζουμε στη στήριξή σας».

Μέγας Αντώνιος : Οι μέγιστες δυνάμεις μας.

Τὴν ἐγκράτεια, τὴν ἀνεξικακία, τὴν σωφροσύνη, τὴν καρτερία, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὰ ὅμοιά τους, τὶς ἔχουμε πάρει σὰν μέγιστες καὶ ἐνάρετες δυνάμεις ἀπὸ τὸ Θεό. Αὐτὲς ἀντιπαρατάσσονται καὶ ἀντιστέκονται καὶ βοηθοῦν σὲ ὅλες ἐκεῖνες τὶς δυσκολίες ποὺ προέρχονται ἐκεῖθεν (ἀπὸ τὸν ἀντικείμενων ἐχθρὸ - τὸν διάβολο).

Ἐὰν τὶς γυμνάζομε καὶ τὶς ἔχομε πρόχειρες τὶς δυνάμεις αὐτές, τότε πιὰ τίποτε δὲν φαίνεται νὰ μᾶς γίνεται δύσκολο ἢ ὀδυνηρὸ ἢ ἀφόρητο, γιατὶ ἀναλογιζόμαστε πὼς ὅλα εἶναι ἀνθρώπινα καὶ νικῶνται ἀπὸ τὶς (παραπάνω) ἀρετὲς ποὺ ἔχομε μέσα μας.

Αὐτὸ δὲν τὸ σκέπτονται οἱ ψυχικὰ ἀνόητοι. Διότι οὔτε κἂν λογαριάζουν πὼς ὅλα γίνονται καλὰ καὶ ὅπως πρέπει πρὸς τὸ συμφέρον μας, γιὰ νὰ λάμψουν τελείως οἱ ἀρετὲς καὶ νὰ στεφανωθοῦμε (βραβευθοῦμε) ἀπὸ τὸ Θεό.