An unprecedented betrayal

Was it really necessary for the Orthodox Church, the all-immaculate Theanthropic Body and instrument of the God-Man Christ, to be so monstrously humiliated that Her theological representatives, including even Hierarchs, should seek after “organic” participation and inclusion in the World Council of Churches, which thus becomes a new ecclesiastical “organism”, a “new Church” above the churches, of which the Orthodox Church and non-Orthodox churches are merely “members”, “organically” joined to each other?  Alas, an unprecedented betrayal!”

St. Justin (Popovich), “Orthodoxy and Ecumenism: An Orthodox Opinion and Testimony” 13 November 1974)

Αποστολική διαδοχή παπικών

Του πατρός της Μίας, Αγίας, Καθολικής ΚΑΙ Αποστολικής Εκκλησίας Ιωάννου Ρωμανίδου.

«H ενσωμάτωση του επισκοπάτου της καρολιγγείου Φραγκίας μέσα στις ένοπλες δυνάμεις των Φράγκων και η κατοχή του από αξιωματικούς του στρατού , με σκοπό την καταστολή του επαναστατημένου Γαλλο- Ρωμαϊκού πληθυσμού , είναι το ΚΛΕΙΔΙ για να καταλάβουμε το λεγόμενο Μέγα Σχίσμα μεταξύ του Ρωμαϊκού και του Λατινικού χριστιανικού κράτους. Αυτοί οι Φραγκο- επίσκοποι μαζί με τους διαδόχους τους, ποτέ δεν κατάλαβαν τι σημαίνει Αποστολική Παράδοση και διαδοχή και έτσι ευτέλισαν την αξία της , θεωρώντας την διαδοχή και Παράδοση των Αποστόλων σαν μία εξουσιαστική δύναμη που απέρρεε από ένα σύστημα μαγικών πράξεων και με την οποία αποστέλλονται οι άνθρωποι στον παράδεισο ή στην κόλαση. Αυτή την αντίληψη μεταφέρανε και στην παπική έδρα της Ρώμης , όταν οι Φράγκοι βιαίως την κατέλαβαν μετά από παθιασμένο αγώνα που κορυφώθηκε μεταξύ 983 και 1046.

Η γέννηση του φράγκικου πολιτισμού περιγράφεται σε ένα γράμμα του αγ. Βονιφάτιου πρός τον πάπα Ζαχαρία το 741. Οι φράγκοι είχαν «ξεφορτώσει» την Εκκλησία στην Φραγκία από όλους τους Ρωμαίους ορθοδόξους επισκόπους ήδη μέχρι το661 και είχαν χειροτονήσει τους εαυτούς τους επισκόπους και κληρικούς. Μοίρασαν τότε την περιουσία της εκκλησίας σύμφωνα με την τάξη της στρατιωτικής τους ιεραρχίας.. Τούτοι εδώ οι φραγκο- επίσκοποι δεν είχαν αρχιεπίσκοπο και ούτε έκαναν σύνοδο για ογδόντα ολόκληρα χρόνια.

Ήταν σύμφωνα με τον άγ. Βονιφάτιο, αγράμματοι , άπληστοι, μοιχοί,,μέθυσοι , που πολεμούσαν στον στρατό πλήρως εξοπλισμένοι , σκοτώνοντας με τα ίδια τους τα χέρια και χριστιανούς και παγανούς...
Πενήντα χρόνια αργότερα οι διάδοχοι αυτών των αγγραμμάτων βαρβάρων κατεδίκασαν την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως « αιρετική» και « Γραικική» για τις εικόνες, στο συνέδριό τους στην Φρακφούρτη το 794 και έπειτα για το φιλιόκβε στο συνέδριο του Άαχεν το 809.. Όμως για 215 χρόνια οι ορθόδοξοι πάπες της Ρώμης αρνήθηκαν να υποταχθούν για τις εικόνες και το φιλιόκβε στούς Φράγκους κατακτητές τους....


ΤΟΎΤΟΙ ΕΔΩ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟ- ΕΠΊΣΚΟΠΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΜΟ , ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ.

Μεταξύ του τέλους του 8ου και του 12ου αιώνος οι φράγκοι ήταν οικείοι μόνο με τον Αυγουστίνο , που ούτε πατέρας οικουμενικής συνόδου υπήρξε ποτέ ,ούτε είχε καταλάβει τον βιβλικό φωτισμό και δοξασμό, πράγματα που μπέρδευε με τον νεο- πλατωνικό μυστικισμο.

Επόμενο ήταν να μην καταλάβει την Αποστολική Παράδοση και Διαδοχή και να αποκλείνει τελείως από τον άγιο Αμβρόσιο που τον είχε βαπτίσει. Αυτό που οι φράγκοι δέχθηκαν τελικά από τους ορθοδόξους ανατολικούς (ελληνόφωνους) και δυτικούς ( λατινόφωνους) πατέρες το αυγουστινοποίησαν και έτσι δημιούργησαν τον μύθο των δήθεν πλατωνιζόντων ανατολικών πατέρων, που είναι ακόμη και σήμερα κυρίαρχος.

Οι φράγκο-επίσκοποι που περιγράφει ο άγιος Βονιφάτιος καταλάβαιναν την Αποστολική Διαδοχή σαν μια μαγική δύναμη που τους επέτρεπε να την οικειοποιηθούν ως περιουσία της φυλής τους και να την χρησιμοποιήσουν ως κύριο μέσο υποταγής των ρωμαίϊκων πληθυσμών μέσω του φόβου για τις θρησκευτικές τους και στρατιωτικές εξουσίες.

Αυτό το σχίσμα μεταξύ Φράγκων και Ρωμαίων επεκτάθηκε και εξελίχθηκε σαν σχίσμα μεταξύ Φραγκο-λατινικού και Ρωμαϊκού χριστιανικού κράτους με τις διαμετρικά αντίθετες πεποιθήσεις για τον σκοπό των επισκόπων και των συνόδων εντός της εκκλησίας και της κοινωνίας . Μεταφορικά μιλώντας οι Φράγκοι συνέλαβαν έναν Ιατρικό Σύλλογο και τον μετέτρεψαν σε ΈΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΙΤΩΝ. Οι ανατολικοί Φράγκοι ολοκλήρωσαν το έργο τους όταν κατέλαβαν οριστικά την παπική έδρα της Ρώμης το 1012-1046….

Πηγή : http://www.romanity.org/

Αγία Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς

Πεμπτη 5 Μαιου 2011

Ειρήνης μεγαλομάρτυρος, Ευθυμίου οσίου επισκόπου Μαδύτου, του θαυματουργού.

Ο Χριστός η ειρήνη σε Ειρήνην εκάλεσε, συ γαρ την ειρήνην βραβεύεις τοις τελούσι την μνήμην σου, και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, προστρέχουσι τω θείω σου ναώ, και πρεσβεύεις υπέρ πάντων, τη τρισηλίω παρισταμένη θεότητι, Άπαντες ουν χαρμονικώς, την μνήμην αυτής τελέσωμεν, τον αντιδοξάσαντα αυτήν, Χριστόν μεγαλύνοντες.

Ειρηνικώς θανούσα

Σήμερα, ευσεβείς μου αδελφοί, πανηγυρίζαμε τη μνήμη της αγίας μεγαλομάρτυρας Ειρήνης.

Πηνελόπη ήταν το όνομά της. Ειδωλολάτρες ήταν οι γονείς της. Λικίνιος και Λικινία τα ονόματά τους. Η πόλι της γεννήσεώς της ήταν η Μαγεδώ της Περσίας, όπου μεγάλος άρχοντας ήταν ο πατέρας της. Το κάλλος της και η ευφυΐα της που από νηπιακής ηλικίας διεφάνησαν επάνω της και ο πλούτος και το αξίωμα του ενδόξου πατέρα της τής επρόσφεραν κάθε επιμέλεια, άνεσι και παίδευσι. Πάμπολλες θεραπαινίδες την υπηρετούσαν και σοφός διδάσκαλος ο Απελλιανός την εμόρφωσε με τη σοφία του και τη φρόνησί του.

Πάγχρυσο ήταν μέσα στον πύργο τους το διαμέρισμα της. Πάγχρυση όμως ήταν και η ψυχή της. Ο σοφός διδάσκαλος της αισθανόταν άοπλος πνευματικά μπροστά στη διαύγεια του πνεύματος της και αναγνώριζε και εθαύμαζε την ευγένεια της ψυχής της.

Άλλα και μια θεραπαινίδα από τις πολλές φάνηκε μέσα στον πύργον εκείνο όχι μόνο σοφώτερη από το δάσκαλο της, αλλά και θαυμασιώτερη από την εξοχότητά της. Ήταν χριστιανή πού κατά θείαν οικονομία, και ύστερα από συστάσεις πολλές για την τιμιότητα της, την ευγένεια της και την εργατικότητα της, τάχτηκε στην υπηρεσία της νεαράς και ευφυέστατης Πηνελόπης. Αυτή η χριστιανή θεραπαινίδα κατέκτησε τις ψυχές και του Απελλιανού και της Πηνελόπης. Παρέμενεν όμως άγνωστη ως προς την χριστιανικήν ιδιότητά της.

Ώριμη πια η ευγενής Πηνελόπη με θεία όνειρα και αποκαλύψεις δέχτηκε και το χριστιανικό φως στα άδυτα της ψυχής της.

Είδε ένα περιστέρι πού μπήκε στον πύργο της και κρατώντας ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος του, το άφησε στο χρυσό τραπέζι της. Είδε και έναν αετό πού εσήκωνε ένα στεφάνι με λουλούδια λευκά να το αποθέτη επίσης επάνω στο τραπέζι της και ακόμη είδε έναν κόρακα να φέρνη και να αφίνη στον ίδιο τόπο ένα φίδι ψόφιο.

Γεμάτη από ταραχή η σεμνή κόρη εζήτησεν από το δάσκαλο της την ερμηνεία του οράματος της, και ο σοφός Απελλιανός διείδε μέσα στην ελιά και το στεφάνι τη δόξα της και τη νίκη της κατά των εχθρών της ψυχής της, και μέσα από το φίδι τα δεινά της ζωής και τα φρικτά μαρτύρια της.

Αλλά την άλλην ήμερα είδε και άλλο όραμα. Έναν ουράνιον επισκέπτη, Άγγελο Κυρίου να έρχεται και να της αποκαλύπτει την αληθινή, του Χριστού πίστι και ότι κατηχήτρια και ανάδοχος της θα έπρεπε να γίνη η ευγενής και σοφή χριστιανή θεραπαινίδα της.

Ω και πόσο συγκινητική ήταν η σκηνή της αποκαλύψεως στην θεραπαινίδα του οράματος της! Ώστε λοιπόν ήταν χριστιανή και τόσον καιρό της το κρατούσε μυσικό; Ώστε αυτή ήταν η απεσταλμένη   του Χριστού πού θα γινόταν το όργανο του φωτισμού της; Ω χαρά και ευτυχία για την πριγκίπισσα   Πηνελόπη!    Τώρα   ένοιωθε   ευτυχισμένη πραγματικά, γεμάτος ο νους της από φως ουράνιο, πλημμυρισμένα τα στήθη της από πίστι και αγάπη για το νυμφίο της ψυχής της τον Ιησού το Ναζωραίο. Και η θεραπαινίδα της με όλη της την λεπτότητα και την πιστικότητα πού διέθεσε την εκατήχησε και της αποκάλυψε την εν Χριστώ οικονομία του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Αύτη δε εφρόντισε και ήλθε νύχτα στον πύργο με κάθε προφύλαξι ο ιερέας Τιμόθεος και την εβάπτισε   και της έδωσε   το όνομα Ειρήνη.   Αλλά δόξες και θρίαμβοι συνάμα δε και διωγμοί και μαρτύρια επηκολούθησαν!

Το έμαθεν ο Λικίνιος ο πατέρας της και μη πιστεύοντας στην είδησι ερώτησε την ίδια και από το στόμα της απερίφραστα επήρε τη βεβαίωσι για τη χριστιανική της πίστι καθώς και τη διαβεβαίωσι ότι στα σπλάχνα της διατηρείται εξ ίσου ακμαίος ο σεβασμός και η αγάπη προς τους λατρευτούς της γονείς των οποίων σπλάχνο ήταν.

Αλλά οι ιερείς των Περσών και ο λαός πού τον ξεσήκωσαν αυτοί, μαζεύτηκαν έξω από τον πύργο και «δια βοής» εζήτησαν η πριγκίπισσα να θανατωθή. Και ο Λικίνιος όχι τόσο γιατί το απαιτούσε ο λαός αλλά από φανατισμό και γιατί θαρρούσε τον εαυτό του μειωμένο διέταξε να την δέσουν ανάμεσα σ' άγρια άλογα, για να την θανατώσουν με τα ορμητικά τους λακτίσματα.

Αλλ' ώ του θαύματος ένα άλογο μανιασμένο αφήνιασε και θανάσιμα εκλώτσησε τον πατέρα της Μάρτυρος Λικίνιο και νεκρό τον άφησε. Και η αγία θερμά προσευχήθηκε να επιστρέψη η ζωή του σεβαστού πατέρα για να μη χαθή στην κόλασι αμετανόητος και αφώτιστος. Και ο άγιος Θεός την άκουσε και με την ανάστασι του Λικινίου τρεις χιλιάδες Περσών στη λατρεία του απόσπασε με επί κεφαλής τον Λικίνιο και τη Λικινία, οι όποιοι άφησαν τα υψηλά αξιώματα και ασκήτεψαν μέσα στον πύργο του και επιδόθηκαν στη φιλανθρωπία, και μετά το θάνατο τους και την καταταγή τους στις σκηνές των δικαιων η Ειρήνη η αγία, εγύριζε πόλεις και χωριά και εφώτιζε πλήθη περσών μέχρι πού συνελήφθη από τον άρχοντα Σεδεκία και ρίχτηκε σε βαθύ λάκκο με φίδια. Όλοι περίμεναν ότι υστέρα από μια μέρα θα την έβρισκαν νεκρή και καταφαγωμένη από τα άγρια ερπετά. Αλλά ζη Κύριος ο Θεός, υστέρα από μέρες πλήθος κόσμου μαζεύτηκαν για να πανηγυρίσουν την ήττα της νεαρής χριστιανής και αντί να καγχάση την προσδωκόμενη αδυναμία του αληθινού Θεού εθαύμασε τη δύναμι Του, ατενίζοντας ζωντανή τη Μεγαλομάρτυρά Του και χιλιάδες πολλές επίστεψαν στο Χριστό. Και ο βασιλέας Σαπώρ ο Β' καταδίωξε την αγία και επειδή πλήθος στρατιωτών ετυφλώθηκαν και απέθαναν και με τις προσευχές της ξαναβρήκαν το φως τους την άφησαν ελεύθερη, και η αγία  έφθασε και   μέχρι την Μ. Ασία και υστέρα από μια δράσι τεραστία ειρηνικά παράδωκε το πνεύμα της  στης Ειρήνης το Βασιλέα.

H Mεγάλη Προδοσία

Πηγή : http://agiooros.org/



Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας το βδέλυγμα της ερημώσεως παρατηρεί ότι είναι η αίρεσις που θα σταθή επί του τόπου της Ορθοδοξίας, θα κυριαρχήση σχεδόν επί της Ορθοδοξίας! (Ορθ. Τύπος 834)

Η αίρεσις κυριαρχεί πλέον επί Πατριαρχών, επί Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, λοιπού Κλήρου, μοναχών και λαϊκών! Τώρα είναι η εποχή που κινδυνεύουν και οι εκλεκτοί. Όσοι όμως είναι πράγματι εκλεκτοί, το μικρό ποίμνιο του Κυρίου, οι πιστοί, ας υψώσουν, την έσχατη αυτή στιγμή, την φωνή τους. Και ίλεως ας γίνη ο Κύριός μας. (Ο.Τ. 834)

Ο Οικουμενισμός οργιάζει εις βάρος της Μοναδικότητος της αγίας μας Ορθοδοξίας. Ο παποδουλισμός, ο νεοβεκισμός και η αδίστακτος επικοινωνία με τους Φράγκους, Προτεστάντες και ποικιλωνύμους αιρετικούς, προετοιμάζουν μίαν νέαν Φερράραν-Φλωρεντίαν, απείρως φοβερωτέραν από την Φερράραν-Φλωρεντίαν του 1438! Και αυτή η συνωμοσία μεθοδεύεται και προωθείται υπό των προδοτών, έστω και αν αποτελούν ούτοι την συντριπτικήν πλειοψηφίαν. Ναι συντριπτικήν πλειοψηφίαν αποτελούν οι διάφοροι Πατριάρχαι, Αρχιερείς, θεολόγοι, που έχουν «κλείνει γόνυ τω Βάαλ» του παναιρετικού και αθεωτάτου Οικουμενισμού! Αλλ΄ η Ορθοδοξία ουδέποτε εκπροσωπείται υπ΄ αυτών των αργυρωνήμων και φιλοστομάχων καπηλευτών της Ορθοδοξίας!(Ο.Τ.917)

Εμπρός στον συντελούμενο αυτό χαλασμό και την κατεδάφιση των πάντων, ακούονται μεμονωμένες φωνές διαμαρτυρίας που εκδηλώνουν έτσι την αποδοκιμασία τους για τα τεκταινόμενα. Τιμή και σέβας ανήκουν στους φύλακες αυτούς, που παραβλέποντας τον κίνδυνο προσωπικών μειώσεων, χλεύης και σαρκασμού από μέρους των θιγομένων και τυφλών οργάνων τους, προχωρούν σε επισημάνσεις που αποβλέπουν στην αφύπνιση του λαού μας, και στη διάσωση του πνευματικού προσώπου από την φθορά της αλλοτρίωσης.(Ο.Τ 844)

Διερχόμεθα αναμφιβόλως περίοδον βαθείας κρίσεως των θεσμών. Ο πολιτικός γάμος, η αποποινικοποίησις της μοιχείας και η φυγοτεκνία ως γνήσιον τέκνον της υλιστικής, της σαρκολατρικής και ειδωλικής θεωρήσεως της ζωής. (Ο.Τ. 831)

Οι αντίχριστες δυνάμεις σε όλον τον κόσμον κάνουν εμφανέστατη την παρουσία τους σε όλους τους τομείς, με πλήθος οργανώσεις και οργανισμούς και υποτάσσουν στην εξουσίαν τους τους πάντας και τα πάντα.(Ο.Τ.832)

Πρέπει να θλιβώμεθα, διότι συνεορτάζωμεν τα Χριστούγεννα με τους Φράγκους της Δύσεως και όχι με τους Ορθοδόξους των Αγίων Τόπων. Το Βατικανόν υποκαθιστά την Βηθλεέμ και ο Παπισμός υποκλέπτει την προσδοκίαν! Πότε θα αντιληφθώμεν την θανατηφόρον αυτήν παγίδα εκ του συνεορτασμού;(Ο.Τ.865)

Ημείς οι Ορθόδοξοι ρέγχομεν μακαρίως και «ξεθυμαίνομεν» εις πομπώδη κηρύγματα, δια την Ορθοδοξίαν και μακροσκελή άρθρα, ενώ δεχόμεθα αναγώνιστα το δηλητήριον του Οικουμενισμού να παραλύη το «Σώμα» μας! Ας μη λησμονώμεν ότι Ορθοδοξία σημαίνει αγώνα, που κάποτε στοιχίζει και αίματα και αξιώματα και κτήματα.(Ο.Τ. 829)

Η Ορθόδοξος ημών Εκκλησία ακράδαντα πιστεύει ότι κατέχει πλήρη την αλήθεια, είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και το Ταμείον της Χάριτος και της Αληθείας. Είναι η ασφαλής Κιβωτός, μέσα εις την οποίαν περιέχονται με όλην τους την σαφήνειαν και τον ιδιάζοντα σωτηριώδη χαρακτήρα της τα Δόγματα της αμωμήτου ημών Πίστεως και η Ιερά ημών Παράδοσις. (Ο.Τ. 842)

Σημειώνουμε μερικές διαπιστώσεις του Ιερού Χρυσοστόμου, για να φανή με ποιο τρόπο απαγοητεύουν οι χριστιανοί τους άπιστους: Κηρύσσουν ολιγάρκεια, αλλά πλεονεκτούν και αρπάζουν. Κηρύσσουν την αγάπη προς τους εχθρούς, αλλά στην πράξη τους κάνουν επίθεση εκδικήσεως. Κηρύσσουν περί αθανασίας και τρέμουν τον θάνατον. Κηρύσσουν αγώνα κατά των παθών και συνεχίζουν να δουλεύουν στα πάθη και να επιδιώκουν την κατάκτηση της δόξας. Συμπερασματικά δεν έχουν να επιδείξουν έργα στη ζωή τους. (Ο.Τ. 925)

Πνευματική ζωή στην Ορθοδοξία ονομάζουμε τη συμμετοχή του πιστού στην πνευματική εμπειρία και ζωή της Εκκλησίας, όπως την έζησαν οι Άγιοι και την παρέδοσαν οι πατέρες. Η ορθόδοξη πνευματικότητα συνδέεται με την ορθόδοξη θεολογία στενά και η θεολογία αποτελεί τη θεωρητική έκφραση της πνευματικής εμπειρίας (πράξης). Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την παράδοση. Η παράδοση είναι οδηγός. Ο πιστός λοιπόν έχει πνευματική ζωή, όταν συμμετέχει στην πνευματική εμπειρία των αγίων, δηλ. στον αγιασμό. Όταν ο τρόπος ζωής του μοιάζει με τον τρόπο που άφησαν οι άγιοι.(Ο.Τ. 898)

Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη του Θεού με την ενανθρώπηση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Δεν είναι δηλαδή η Ορθοδοξία απλώς μία θρησκευτική τελετουργία ή θρησκευτική γνωσιολογία και θεολογικός στοχασμός. Στην Ορθοδοξία συντελείται η προσωπική κοινωνία και συνάντηση του πιστού με τον Θεό, ο Οποίος στις σχέσεις Του με τον άνθρωπο δεν είναι μόνο Θεός, αλλά Θεάνθρωπος. Και η συνάντηση και κοινωνία του πιστού με τον Θεάνθρωπο συντελείται με την βιωματική ένταξή του στο Σώμα του Χριστού, την Αγία Εκκλησία Του και την μέθεξη της θείας Χάριτος με τα μυστήρια της Εκκλησίας. Χωρίς την βιωματική αυτή ένταξη είναι αδύνατη η λύτρωση, η αναγέννηση και τελείωση του ανθρώπου.(Ο.Τ. 898)

Πάντοτε οι αγώνες υπέρ της πίστεως και της αληθείας ευοδούνται, «έως θανάτου αγώνισαι περί της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου» (Σοφία Σειράχ δ,28), βεβαιοί ο λόγος του Θεού.

..προσέξατε τας σχέσεις με τους ετεροδόξους, ιδιαιτέρως με τους παπικούς. Φωτισμένοι άγιοι, όπως ο άγιος Φώτιος, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έχουν δηλώσει μετά παρρησίας τι σημαίνει Παπισμός. Παλαιότερες, αλλά και πρόσφατες βαρβαρικές ενέργειες της παπικής Ουνίας εις όλα τα ορθόδοξα κράτη επαληθεύουν εξακολουθητικώς τας δηλώσεις των αυτάς.(Ο.Τ. 923)

Με το ευλογημένον ράσον και την φυσικήν γενειάδα του (όπως τον θέλει ο λαός και η παράδοσίς μας τον μοναχό, τον ιερέα, και τον αρχιερέα) έδειχνε ότι εις την Ορθοδοξίαν και ο τύπος έχει επίδρασιν ανθρωπολογικήν και αξίαν, διότι είναι ενωμένος με την ουσίαν. Ενέπνεε σεβασμόν, απέπνεε χάριν, ωραιότητα πνευματικήν.(Ο.Τ. 923)

Στις 4-6-1989 επισκέφθηκαν την αθωνική πολιτεία εκπρόσωποι της Διευθύνσεως Πολιτιστικής Δράσεως τηε Ε.Ο.Κ. Το ποσόν που έχει ήδη εγκριθή είναι 100.000 ΕCU. Αξίζει όμως να σημειωθή η επιφύλαξις αρκετών Αγιορειτών για την αθρόα εισροή τόσων χρημάτων στο Άγιο Όρος…(Ο.Τ. 853)

Η άποψη ότι ο εγκέφαλος γεννά κατά θαυμαστό τρόπο τα συναισθήματα και τις σκέψεις είναι άποψη καθαρά υλιστική. Για τους χριστιανούς υπάρχει αθάνατη ψυχή που ζωοποιεί το σώμα και που εκφράζεται δια μέσου του εγκεφάλου. Έτσι στην κατάσταση της εγκεφαλικής νεκρώσεως η ψυχή παραμένει συνδεδεμένη με το σώμα, χάνει όμως την δυνατότητα της προς τα έξω επικοινωνίας, ενώ διατηρεί τη δυνατότητα να διαλογίζεται, να θυμάται, να μετανοεί, χωρίς βέβαια οι δραστηριότητές της αυτές να γίνονται αντιληπτές από μας λόγω καταστροφής του οργάνου εκφράσεώς της. (Ο.Τ. 930)

Διατί αμαρτάνομεν;

Διότι αγνοούμεν την αξίαν και το κάλλος της ψυχής. Όταν η ψυχή διατηρή την τάξιν αυτής και δεν εκπίπτει εκ της αξίας όπου την έθεσε ο ποιητής, απολαμβάνει όλες τις δωρεές του Ουρανίου Πατρός και δεν έχει ουδεμίαν άλλην ανάγκην. Έχει εσωτερικήν παρηγορίαν και παράκλησιν.
Όταν όμως αποκόπτεται από την επικοινωνίαν μετά του Ουρανίου Πατρός, αρχίζει να στρέφεται προς τα κτίσματα και δια των αισθήσεων να απολαμβάνη αυτά. Η στροφή και η επιθυμία προς τα κτίσματα εμπεριέχει πολλάκις την αμαρτία και τον εξ αυτής θάνατον.
Η ψυχή ελησμόνησε το θείον κάλλος και την θείαν αυτής ευγένειαν και στρέφεται προς τα κτίσματα να παρηγορηθή. Από το σημείον αυτό αρχίζει η εκτροπή της ψυχής εκ της αληθείας και γίνεται η αρχή της αμαρτίας.

Συμπροσευχὴ μετὰ τῶν ἑτεροδόξων

Τὸ διπλοῦν ἁμάρτημα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου
Αἰδεσ. π. Διονυσίου Τάτση

Aκατανόητη εἶναι ἡ ἐπιθυμία μερικῶν ᾿Ορθοδόξων ἡγετῶν νὰ ἐπισκέπτονται τὸ Βατικανὸ καὶ ν᾿ ἀσπάζονται τὸν

Πάπα, δηλαδὴ τὸν μεγαλύτερο αἱρετικό, ὅσο καὶ ἂν αὐτὸ φαίνεται σκληρὸ καὶ παράδοξο.

Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση. Βέβαια, οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀποφεύγουν νὰ ποῦν κάτι τέτοιο, γιατὶ θέλουν

νὰ διατηροῦν τὶς σχέσεις τους μὲ τὸν Πάπα.

῾Η ἐπίσημη ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι διπλὸ ἁμάρτημα: ἀφ᾿ ἑνὸς εἶναι καταπάτηση τῶν ἱερῶν Κανόνων, ποὺ ἀπαγο-

ρεύουν τὸ συγχρωτισμὸ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὴ συμπροσευχὴ καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου προκαλεῖ μέγιστο σκανδαλισμὸ στὸν πιστὸ λαό,

ποὺ δὲν ἀνέχεται νὰ βλέπει τοὺς ᾿Επισκόπους, τοὺς ᾿Αρχιεπισκόπους καὶ τοὺς Πατριάρχες νὰ συμμετέχουν σὲ λατρευτικὲς

ἐκδηλώσεις (φορώντας τὰ λειτουργικά τους ἄμφια) μὲ αἱρετικοὺς καὶ νὰ εὐλογοῦν τὰ πλήθη!

Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ νὰ παραστεῖ ἕνας ὀρθόδοξος κληρικὸς σὲ μιὰ λατρευτικὴ ἐκδήλωση ἑτεροδόξων δὲν

εἶναι συμπροσευχή. Συμβουλεύουν μάλιστα τὸν ἁπλὸ λαὸ νὰ θεωρεῖ αὐτὴ τὴ συμμετοχὴ ὡς κοινωνικὴ ἐκδήλωση καὶ μόνο.

Δὲν εἶναι, ὅμως, ἔτσι. Στὸ ναὸ πηγαίνουμε, γιὰ νὰ λατρέψουμε τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ὄχι γιὰ κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις.

᾿Επίσης, σ᾿ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις γιατί φοροῦν τὰ ἄμφιά τους οἱ κληρικοί; Χρειάζονται οἱ κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις ἄμφια;

Εἶναι, λοιπόν, συμπροσευχὴ σ᾿ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, μὲ ἐπισημότητα, μὲ λαμπρότητα καὶ μὲ προβολή, γιὰ νὰ εἶναι καθολικὸς ὁ

σκανδαλισμός!

῾Ο ΜΕʹ ἀποστολικὸς Κανόνας ἀναφέρει: ᾿Επίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς, ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω.. ῾Η συμπροσευχὴ λοιπὸν ἀπαγορεύεται.

῾Ο δὲ ΝΣΤʹ ἀποστολικὸς Κανόνας λέει ὅτι εἶναι μεγάλο ἁμάρτημα νὰ εἰσέλθει ἕνας κληρικὸς ἤ λαϊκὸς σὲ ναὸ αἱρετικῶν, γιὰ

νὰ προσευχηθεῖ. Σημειώνουμε ἀκόμα καὶ τὸν ΛΓʹ Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:

.῞Οτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι..

Θεωροῦμε ὠφέλιμο νὰ ὑπενθυμίσουμε καὶ τὴ γνώμη τοῦ Γέροντος ᾿Επιφανίου Θεοδωροπούλου, ὁ ὁποῖος ὑπεστήριζε ὅτι ἡ συμ-

προσευχὴ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καταδικάζεται ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία ἐξ ἀγάπης. ῎Ελεγε χαρακτηριστικά:

῾Η συμπροσευχὴ ἀπαγορεύεται ὑπὸ τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καὶ ὡς ἐκ τούτου, εἶναι πάντῃ ἀποκρουστέα.

Περιττεύει δὲ νὰ σημειώσω ὅτι ἡ ἀπαγόρευσις ὑπὸ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς μεθ᾿ αἱρετικῶν συμπροσευχῆς καὶ γενικῶς τῆς ἐκκλησιαστικῆς

κοινωνίας, ἐξ ἀγάπης ἀπορρέει. ᾿Εξ ἀγάπης οὐ μόνον πρὸς τοὺς ᾿Ορθοδόξους (ἵνα μὴ διὰ τοιούτων ἐκδηλώσεων, καθαρῶς θρησκευ-

τικῶν, ἀμβλυνθῇ παρ᾿ αὐτοῖς τὸ ὀρθόδοξον αἰσθητήριον καὶ ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον γένηται δεκτὴ ἐν τῇ συνειδήσει αὐτῶν ἡ ἁρμονικὴ καὶ

ἀδιατάρακτος συνύπαρξις ἀλήθειας καὶ ψεύδους, φωτὸς καὶ σκότους), ἀλλὰ καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς, οἵτινες δι᾿ αὐτοῦ τοῦ

ἀποκλεισμοῦ, δι᾿ αὐτῆς τῆς θρησκευτικῆς ῾῾καραντίνας᾿᾿, καλοῦνται νὰ συνειδητοποιήσωσι τὴν πλάνην αὐτῶν, καλοῦνται νὰ

ἀντιληφθῶσι τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι ἐκτὸς τῆς σωζούσης Κιβωτοῦ, καλοῦνται νὰ συναισθανθῶσιν ὅτι βαδίζουσιν ἐν ὁδῷ ἐπισφαλεστάτῃ..

Οἱ συναντήσεις ᾿Ορθοδόξων καὶ Παπικῶν κληρικῶν στὶς μέρες μας εἶναι πυκνές. Καὶ τὸ διπλὸ ἁμάρτημα τῆς συμπροσευχῆς

ἐπίσης συχνό. Κανείς, ἤ καλύτερα λίγοι, τολμοῦν νὰ διαμαρτυρηθοῦν καὶ νὰ ἐλέγξουν τοὺς ἐνόχους. ᾿Ακόμα καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ παραδοσιακὰ ἀντιδροῦσαν στὶς ἐκδηλώσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, τώρα σιωποῦν ἐν σοφίᾳ καὶ διακρίσει! Εἶναι φοβισμένοι καὶ ἄτολμοι.

Συμβαίνει καὶ κάτι ἄλλο ἀξιοκατάκριτο: Μιλοῦν καὶ γράφουν κατὰ τοῦ Παπισμοῦ, ἀλλὰ δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ μιλήσουν γιὰ τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τῶν ᾿Ορθοδόξων, ποὺ κατάντησαν Οἰκουμενιστές. ῾Ο σκανδαλισμὸς τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἀπ᾿ τὶς συμπροσευχὲς τῶν

οἰκουμενιστῶν εἶναι πολὺ μεγάλος. ᾿Ακοῦμε πολλὲς φορὲς μερικοὺς Χριστιανοὺς νὰ λένε:

᾿Αφοῦ πηγαίνει ὁ Πατριάρχης στὸ Βατικανό, ἀφοῦ ὑποδέχτηκε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τὸν Πάπα στὴν ᾿Αθήνα, σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουμε

μεγάλες διαφορές. ῞Ολοι τὸ ἴδιο εἴμαστε! Οἱ Παπικοὶ μάλιστα εἶναι πιὸ ἀνοιχτοὶ στὸν κόσμο ἀπ᾿ ὅ,τι ἐμεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι..

Κι ἔχουν δίκαιο νὰ βρίσκονται σὲ τέτοια σύγχυση. Οἱ Οἰκουμενιστὲς αὐτὸ ἐπιδιώκουν. Ν᾿ ἀμβλύνουν τὸ ᾿Ορθόδοξο Αἰσθητήριο.

᾿Αλλὰ δόξα τῷ Θεῷ! ῾Υπάρχουν κι ἐκεῖνοι, ποὺ ἀντιδροῦν σ᾿ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις καὶ ὑψώνουν τὴν φωνή τους.

Δὲν εἶναι, βέβαια, μεγαλόσχημοι κληρικοί, εἶναι, ὅμως, ταπεινοὶ καὶ θερμοὶ Χριστιανοί, ποὺ δὲν παίζουν μὲ τὴ ᾿Ορθόδοξη

Πίστη τους. Καὶ αὐτοὺς δὲν μποροῦν νὰ τοὺς ἀγνοήσουν οἱ Οἰκουμενιστές.

 Πηγή: ᾿Εφημερ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 1577/17.12.2004, σελ. 6