Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν

O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».

Από το Γεροντικό του Σινά :

Δύο ξένοι Μοναχοί επεσκέφθηκαν κάποιο Γέροντα, μια νηστήσιμη μέρα, Εκείνος τους υποδέχτηκε πρόθυμα και τηρώντας τον κανόνα της φιλοξενίας, έφαγε μαζί τους στο τραπέζι. Κατόπιν τους εξήγησε πως η νηστεία έχει μεν το μισθό της, αλλ' εκείνος που καταλύει χάριν των φιλοξενουμένων του,  λαμβάνει δυο μισθούς. Ένα, γιατί κόβει το θέλημα του και άλλον, γιατί αναπαύοντας τους αδερφούς του,  τηρεί την εντολή της αγάπης.

Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.

Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.

Ένας δαίμονας, ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα, κήρυττε στην εκκλησία…

https://katohika.gr/autognosia/enas-daimonas-ntymenos-me-ta-roucha-tou-ierea-kirytte-stin-ekklisia/

 

--

Dimitris Hatzinikolaou, Associate Professor

 

University of Ioannina, Dept. of Economics

 

University Campus, 45110 Ioannina

 

HELLAS

 

Tel.: +30 26510 05925, Fax: +30 26510 05092

 

E-mail: dhatzini@uoi.gr

Ένα Άρθρο καί Προσθήκη Σχολίου ---- .Κυπριανός Χ. --- Πρός κύριον Σταύρον Ασλανίδη

«ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν· ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ·» 

Κατηχητικός Λόγος αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. 

 

Αφορά καί πάλι στόν κ. Σταύρο Ασλανίδη καί τό άρθρο ...

 (Η δημοσιευθείσα προηγουμένως απάντηση ήταν ημιτελής. Ίσως, από λάθος τού γράφοντος.)

 

https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/07/blog-post_5.html?m=1 (*)

 

... μέ σκκεπτικό τό εκ τής Αγίας Γραφής, Παλαιά Διαθήκη, Παροιμίαι, κεφ. θ' :

« 9 δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι.»

 -------------------

Στό βιβλίο Γένεσις, κεφ. γ΄, διαβάζω : «22 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ ᾿Αδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν·». Γίνεται λόγος γιά «καλόν καί πονηρόν», όχι γιά καλό καί κακό !

 

Τό ερώτημα είναι γιατί ; καί η απάντηση είναι ότι πάντα, όσα εποίησεν ο Θεός ( : διαζευτικά η Αγία Τριάς ), ήταν καλά λίαν (Γένεσις, κεφ. α΄21).

 

Ο αποστάτης Διάβολος νοσφιζόμενος τήν παντοδυναμία τού αγίου Θεού, ήταν αυτός που υπέθαλψε καί υπέκλεψε τό αγαθόν, υποδυόμενος κάθε τι, ακόμη καί αυτή τήν αγάπη. Μέ άλλα λόγια, αναφέρομαι στήν υποκρισία, στήν καταδολίευση τού Θεού. 

 

Δικαιολογημένα, ως εκ τούτου, ο Ποιητής, Λόγος καί Ζωοποιόν Πνεύμα, κατά τίς καταχθόνιες δολιεύσεις, θέλω νά πώ, μέ τά δαιμονικά μέσα τού πονηρού πνεύματος, έδωσε τήν απάντηση. Καί η απάντηση ήταν μέ τό «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας» καί τό όμοιον αυτού, « ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν· ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ· »

 

Υστερόγραφο 

Ο τίτλος τού άρθρου είναι : «Τό προπατορικόν αμάρτημα καί η γνώση του Θεού », τό σχόλιόν δε σκοπό έχει νά προσθέσει εποικοδομητικές πληροφορίες, σέ αυτά που ορθώς γράφει ο κ. Ασλανίδης. Δέν πρόκειται περί αντιλογίας. Καί τέλος, επειδή οι ως συνήθως κακοπροαίρετοι αναγνώστες μπορεί νά μού καταλογίσουν επιλεκτική καί αποσπασματική χρήση, αυτών που διαβάζω καί κατά καιρούς σχολιάζω εδώ καί αλλού, τούς πληροφορώ ότι αυτό διδάχθηκα, μελετώντας επί σειρά ετών πολυσέλιδα, επιστημονικά καί άλλα, βιβλία ή Βιβλία. Άν η κρίση μου είναι λανθασμένη, τούς παρακαλώ νά μέ αγνοήσουν ή νά μέ διορθώσουν, εάν καί εφόσον τό γνωσιολογικό τους κέντρο αποβλέπει στήν επίγνωση τού αγίου Θεού καί όχι στήν  γενικότερη επιστημονική γνώση  Τήν οποία η θυμοσοφία τών ανθρώπων τής καθ΄ ημάς Ανατολής γλαφυρά τήν αποδίδει ως ... « μέ τό νού καί μέ τήν γνώση, βρήκαν τόν θεό καμπόσοι ». Δηλαδή, μέ τήν καρδιά καί τό μυαλό βρίσκουμε τόν Θεό ! Αλλά η Επιστήμη αυτό τό απορρίπτει, διότι η καρδιά είναι απλώς μία μηχανική αντλία καί τίποτα άλλο. Τά θαύματα αλλού τά ψάχνουμε καί τά ζητάμε.

 

.Κυπριανός Χ.

Ένα Άρθρο καί Προσθήκη Σχολίου --- Kyprianos Christodoulides

«ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν· ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ·» Κατηχητικός Λόγος αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. 

 

Αφορά καί πάλι στόν κ, Σταύρο Ασλανίδη καί τό άρθρο ...

 

https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/07/blog-post_5.html?m=1

 

... μέ σκκεπτικό τό εκ τής Αγίας Γραφής, Παλαιά Διαθήκη, Παροιμίαι, κεφ. θ' :

« 9.δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι.»

 

Στό βιβλίο Γένεσις, κεφ. γ΄, διαβάζω : «22 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ ᾿Αδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν·». .Γίνεται λόγος γιά «καλόν καί πονηρόν», όχι γιά καλό καί κακό.

Τό ερώτημα είναι γιατί ; καί η απάντηση είναι ότι τά πάντα, όσα εποίησεν ο Θεός ( : διαζευτικά η Αγία Τριάς ), ήταν καλά λίαν (Γένεσις, κεφ. α΄21).

Ο αποστάτης Διάβολος νοσφιζόμενος τήν παντοδυναμία τού αγίου Θεού, ήταν αυτός που υπέσκαψε καί υπέκλεψε τό αγαθόν, υποδυόμενος τά πάντα, ακόμη καί αυτή τήν αγάπη. Μέ άλλα λόγια, αναφέρομαι στήν υποκρισία, στήν καταδολίευση τού Θεού. Δικαιολογημένα, ως εκ τούτου, ο Ποιητής, Λόγος καί Ζωοποιόν Πνεύμα, κατά τόν δικά του τρόπο, θέλω νά πώ, μέ τά δικά του δαιμονικά μέσα, τού απάντησε. Καί η απάντηση δόθηκε μέ τό « Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας » : « ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν· ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ· » .

 

Κυπριανός Χ.

Αφορά καί πάλι στόν κ, Σταύρο Ασλανίδη καί τό άρθρο ...

«ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν· ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ·» Κατηχητικός Λόγος αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. 

 Αφορά καί πάλι στόν κ, Σταύρο Ασλανίδη καί τό άρθρο ...

 https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/07/blog-post_5.html?m=1

 

... μέ σκκεπτικό τό εκ τής Αγίας Γραφής, Παλαιά Διαθήκη, Παροιμίαι, κεφ. θ' :

« 9.δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι.»

 

Στό βιβλίο Γένεσις, κεφ. γ΄, διαβάζω : «22 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ ᾿Αδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν·». .Γίνεται λόγος γιά «καλόν καί πονηρόν», όχι γιά καλό καί κακό.

Τό ερώτημα είναι γιατί ; καί η απάντηση είναι ότι τά πάντα, όσα εποίησεν ο Θεός ( : διαζευτικά η Αγία Τριάς ), ήταν καλά λίαν (Γένεσις, κεφ. α΄21).

Ο αποστάτης Διάβολος νοσφιζόμενος τήν παντοδυναμία τού αγίου Θεού, ήταν αυτός που υπέσκαψε καί υπέκλεψε τό αγαθόν, υποδυόμενος τά πάντα, ακόμη καί αυτή τήν αγάπη. Μέ άλλα λόγια, αναφέρομαι στήν υποκρισία, στήν καταδολίευση τού Θεού. Δικαιολογημένα, ως εκ τούτου, ο Ποιητής, Λόγος καί Ζωοποιόν Πνεύμα, κατά τόν δικά του τρόπο, θέλω νά πώ, μέ τά δικά του δαιμονικά μέσα, τού απάντησε. Καί η απάντηση δόθηκε μέ τό « Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας » : « ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν· ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ· » .

 

Κυπριανός Χ.

Μία απάντηση --- Kyprianos Christodoulides

2.

https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/05/blog-post_65.html?m=1

 

Τό ερώτημα ήταν : Πώς είναι δυνατό νά μήν έχει όνομα ο Θεός, όταν ο Κύριος, απευθυνόμενος πρός τόν πατέρα, λέγει... "εφανέρωσά σου τό όνομα τοίς ανθρώποις". Προηγουμένως έχει πεί : "3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν.".

 

Ο Κύριος απευθύνεται, πρώτον, στόν Θεό καί δεύτερον, στόν Πατέρα. Τρίτον δε, η όλη αρχιερατική Προσευχή τού Κυρίου, αποδίδει τήν εν Πνεύματι αγίω αναφορά. Δηλαδή, αναφορά στήν Μία -αγία, ομουσία καί αδιαίρετη - Τριάδα, στόν ένα Θεό, στήν μία θεότητα, η οποία (Αγία Τριάς είναι μία, η Εκκλησία επίσης) καί, καθώς γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στίς Πράξεις Αποστολών, δέν έχει πρόσωπο, ότι ...

 "34 ᾿Ανοίξας δὲ Πέτρος τὸ στόμα αὐτοῦ εἶπεν· ἐπ᾿ ἀληθείας καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός, 35 ἀλλ᾿ ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτὸς αὐτῷ ἐστι. (Πρ.ι'). 

 

Σέ παρένθεση, η λέξη "έθνος" σημαίνει άνθρωποι καί άνθρωπος. Ώς πρός τήν δικαιοσύνη, νοητέον η εν αληθεία τοιαύτη. Δηλαδή, η εν Χριστώ καί Θεό ημών αλήθεια καί δικαιοσύνη. Η παρένθεση καί ο ημέτερος ατελής λόγος κλείνει εδώ.

 

Περισσότερα δέν έχω νά γράψω, ούτε επιθυμώ νά ασχοληθώ, διότι η πολυλογία - καί η υπερβάλλουσα πολυγραφία - "ουκ εκφεύξεται αμαρτίας". Ευχαριστώ.

Ο στάρετς Αρσένιος: Ήμασταν οι χειρότεροι άπ' όλους!

….Λέτε, λοιπόν, πώς ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες, φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα. Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή του, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γιαυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ό,τι σπείραμε... 

"Ας θυμηθούμε, τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι· και προπαντός, τί παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί. Ήμασταν οι χειρότεροι άπ' όλους! Γι' αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα στις οικογένειές τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες. Πολύ πρίν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λάου. Είχε γίνει -- αλίμονο! -- μια κάστα επαγγελματιών, όπου βασίλευαν η απιστία καί η διαφθορά. Από το πλήθος των μοναστηριών της πατρίδας μας, μόνο πεντ'-έξι ήταν φωτεινοί φάροι του χριστιανισμού και του πνεύματος: το Βάλαμο, η Όπτινα με τους μεγάλους στάρτσι, το Ντιβέγιεβο, το Σάρωφ καί ίσως ενα-δύο ακόμα. Στα υπόλοιπα όχι μόνο την πίστη και την αρετή δεν συναντούσε κανείς, αλλά και σκανδαλιζόταν από το κοσμικό φρόνημα και την ανόητη επιδεικτικότητα. 

---------------------------

Το προπατορικό αμάρτημα και η γνώση του Θεού.

Του Ασλανίδη Σταύρου.

 

Πίστη και γνώση είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Πίστη υπάρχει εκεί που απουσιάζει η γνώση. Η γνώση πάλι δεν αφήνει περιθώριο ύπαρξης στην πίστη. Γνωρίσαμε τον Χριστό και πιστεύουμε ότι είναι Θεός και ο Υιός του Θεού.

 

Το γεγονός που συγκλόνισε την ανθρωπότητα και παρέσυρε όλη την κτίση είναι η απόπειρα των πρωτοπλάστων να γνωρίσουν πρόωρα το καλό και το κακό, παρά την εντολή να μην δοκιμάσουν από αυτόν τον καρπό. Αυτό σημαίνει ότι δοκίμασαν από μόνοι τους αυτή την γνώση και άφησαν την κατά Θεόν ζωή και διδασκαλία. Υπερήφανα, μετά από δική τους βούληση, θέλησαν να έχουν δική τους γνώμη για το καλό και το κακό. Αυτή η ατομική ενέργεια, παρά την εντολή για κάθε ατομική γνώση, μη θέλοντας να εμπιστευθούν, να ρωτήσουν και να ζητήσουν την γνώση του καλού και του κακού, μοναδικά από τον Χριστό, ήταν τόσο τρομερή, που επέφερε άμεσα την πτώση τους.

 

Πνευματικὴ ἀφασία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Οι περισσότεροι Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ. Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους, θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία. ∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἑλλάδα. Οἱ ἀδιάφοροι αὐτοί µητροπολίτες συνήθως εἶναι πολυµέριµνοι καί ἀσχολοῦνται µέ κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀκόµη καί ἀθλητικά γεγονότα, προκαλώντας τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ µας. Θέλουν νά ἐµφανίζονται ὡς πνευµατικοί ἡγέτες, ὄντας ἀδιάφοροι στούς πνευµατικούς κινδύνους, ὅπως εἶναι ὁ οἰκουµενισµός. Σέ λίγο θά χάσουµε τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς µας καί τήν πολύτιµη παράδοσή µας. Ἀναφέρω µιά περίπτωση πνευµατικῆς ἀφασίας, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω.

Δημήτριος Χατζηνικολάου

 Ὅσον καί νά προσπαθῆτε νά συσκοτίσετε τήν Ἀλήθειαν, ὄχι μόνον δέν θά τό κατορθώσετε, ἀλλά καί αὐτο-εξευτελίζεσθε. Ὅπως γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενισταί στά ἐπίσημα κείμενά των (βλ. π.χ. τήν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920), εἰσήγαγαν τό νέον ἑορτολόγιον γιά νά συνεορτάζουν μέ τήν αἱρετικήν Δύσιν, καταργοῦντες ἔτσι ἐν τοῖς πράγμασι τόν 37ον Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (ἐπικυρωθέντος ἀπό τόν 2ον Κανόνα τῆς ΣΤ Οἰκουμενικῆς), γεγονός πού ἀποτελεῖ βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γράφουν ἐπίσης εὐθαρσῶς ὅτι ἀπέβλεπον εἰς τήν «Ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν», ἤτοι τήν κατάργησιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπερ ἀποτελεῖ δευτέραν βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Ἦτο δέ γνωστόν ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἡ. θά προκαλοῦσε σχίσμα καί ἑορτολογικήν ἀταξίαν, ἐπειδή τό «καλεντάριον τῶν Λατίνων» εἶχε καταδικασθῆ ἀπό τρεῖς Πανορθοδόξους Συνόδους (1583, 1587 καί 1593). Τρίτη βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Οἱ τοῦ π.ἡ. δέν ἄλλαξαν τίποτε, δέν ἐπεκαλέσθησαν ἀνακρίβειες εἰς τήν μέτρησιν τοῦ χρόνου, ὅπως ἔκαναν καί κάνουν ἀκόμη οἱ Οἰκουμενισταί (ὑποκριτικῶς, βεβαίως, καθότι εἶχον ἀλλότριον σκοπόν), ἄρα ἀπό ποῦ προκύπτει ὅτι εἶναι «χρονολάτραι»; Δέν ἔχω χρόνον γιά ἀτέρμονες «συζητήσεις» μέ κακοπροαιρέτους, μέ λασπολόγους-συκοφάντας διαστρεβλωτάς τῆς Ἀληθείας κ.λπ. Τό ἔχω κάνει ἄπειρες φορές καί στό τέλος δέν βγαίνει κανένα κέρδος, ἀλλά τό κόστος (χάσιμο χρόνου) εἶναι τεράστιον.

OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ

Ἡ  περίοδος πού διερχόμεθα ὡς προετοιμασία γιά τήν μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἔχει, ἐκτός τῶν ἄλλων γιά ἐμᾶς τούς κληρικούς, καί περισσότερη πνευματική ἐργασία (ἐννοῶ κυρίως τήν ἐξομολόγησι καί καθοδήγησι, ἐπίσκεψι ἀρρώστων κλπ.) εἰς τρόπον ὥστε νά μήν μένη χρόνος γιά ἐνημέρωσι καί ἀπάντησι σέ διάφορα κείμενα πού δημοσιεύονται στό διαδίκτυο καί ἀλλοῦ.

 Ἐπειδή ὅμως, μοῦ ἀπεστάλη ἕνα ἀντίγραφο κειμένου, τό ὁποῖο θέτει ὡς ἀπαραίτητο προϋπόθεσι γιά νά ἀποτειχισθῆ κάποιος τό νά ἔχει προηγουμένως πάρει τήν εὐλογία τοῦ γέροντός του καί πνευματικοῦ του πατρός, ἐθεώρησα ἀναγκαῖο νά γράψω κάποιες σκέψεις χάριν τῆς ἀληθείας, ὥστε νά ἀντιληφθῆ ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης τό εὐόλισθο καί ἀντιπατερικό αὐτῆς τῆς θεωρίας καί τό ὅτι ἀποτελεῖ μία ἁπλή δικαιολογία προκειμένου νά μήν πράξωμε ἐν καιρῷ αἱρέσεως ὅσα ἐθέσπισαν ἡ ἁγ. Γραφή καί οἱ ἅγ. Πατέρες.

Τό κείμενο πού μοῦ ἀπεστάλη εἶναι ἀπό τό ἱστολόγιο«Κατάνυξις» καί σ’ αὐτό ἀναφέρεται ἡ ὑπακοή πού ἔκανε ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Κωνσταμονίτου π. Ἀγάθων, στόν γέροντά του π. Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας, παρ’ ὅτι, ὅταν εἶδε κάποιες αἱρετικές πράξεις τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πρός τόν Πάπα, ὁ ἴδιος ἠθέλησε ὡς ἐκ τούτου νά διακόψη πάραυτα τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου. Τότε ὁ π. Ἐφραίμ τόν συγκράτησε καί τοῦ εἶπε ὅτι ἀκόμη δέν ἦλθε ἡ ὥρα γιά τήν ἀποτείχισι κι ἔτσι ὁ π. Ἀγάθων ἔκανε ὑπακοή στόν γέροντά του.

Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ ἱστολογίου αὐτοῦ π. Νικόλαος Μανώλης ἐδικαιολόγησε αὐτήν τήν στάσι τοῦ π. Ἀγάθωνος καί μάλιστα ἔγινε προσπάθεια καί ἀπό τούς δύο νά τήν κατοχυρώσουν ὡς ὀρθόδοξο γραμμή ἐν καιρῷ αἱρέσεως, τό νά ἀπαιτῆται, δηλαδή, ἡ εὐλογία καί συγκατάθεσις τοῦ γέροντος, προκειμένου νά ἀποτειχισθῆ κάποιος καί νά ἀπομακρυνθῆ ἐκκλησιαστικῶς ἀπό τήν αἵρεσι καί τούς φορεῖς της.

Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά ἀναφέρω ὅτι ἀπό τήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς μας ἀφιερώσεως, μᾶς ἐδίδαξαν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ πατέρες τοῦ ἁγ. Ὄρους (καί αὐτοί ἀκόμη οἱ γέροντες π. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης καί π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτης) ὅτι ἀπό τήν ὑπακοή ἐξαιροῦνται δύο περιπτώσεις, τά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς ἠθικῆς. Δηλαδή ἄν μοῦ ζητηθῆ νά κάνω ὑπακοή σέ θέματα πίστεως ἤ ἠθικῆς, νά μήν ὑπακούσω, ἐφ’ ὅσον διά τῆς ὑπακοῆς αὐτῆς βλάπτομαι ὡς πρός τήν πίστι καί τήν ἠθική. Τώρα δυστυχῶς μέ αὐτά πού γράφουν καί λέγουν ὁ π. Ἀγάθων καί ὁ π. Νικόλαος Μανώλης ἐξομοιώνουν τήν πίστι καί τήν ὑποβιβάζουν στό ἐπίπεδο ὅλων τῶν ἄλλων θεμάτων, γιά τά ὁποῖα ὄντως χρειάζεται ἡ εὐλογία τοῦ γέροντος, προκειμένου νά διασφαλισθῆ ὁ μοναχός ἤ ὁ λαϊκός καί νά μήν καλλιεργῆ τόν ἐγωϊσμό διά τοῦ ἰδίου θελήματος.

Ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς μεταφέρει τήν διδασκαλία τοῦ ἁγ. Νικηφόρου τοῦ ὁμολογητοῦ, ὁ ὁποῖος διδάσκει ὅτι ὁ πρῶτος λόγος, γιά τόν ὁποῖο δύναται νά ἀποχωρήση ὁ μοναχός ἀπό τή μονή τῆς μετανοίας του, εἶναι ὅταν ὁ ἡγούμενος εἶναι αἱρετικός (Ὑποσ. εἰς ΚΑ΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμ.). Ἀπό αὐτή τήν πατερική διδασκαλία πάλι συνάγεται ὅτι, ὅταν ὁ λόγος εἶναι περί πίστεως, παραμερίζονται τά πάντα, ἀκόμη καί ἡ ὑπακοή. Διότι τό νά φύγη ὁ μοναχός ἀπό τό μοναστήρι, σέ ἄλλες περιπτώσεις θεωρεῖται βαρύτατο ἁμάρτημα πού ἐπισύρει τόν ἀφορισμό καί τήν ἀκοινωνησία στόν μοναχό, τήν καθαίρεσι δέ σέ ὅσους τόν δεχθοῦν, Ἐπισκόπους ἤ ἡγουμένους.

Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας

Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος («Λόγος ΝΗ´») :

«Η δικαιολογία δεν είναι χαρακτηριστικόν της ζωής των Χριστιανών, επειδή δεν βρίσκεται γραμμένη στην διδασκαλία του Χριστού. Να ευφραίνεσαι μαζί με τους ευφραινομένους και να κλαις μαζί με τους κλαίοντες, διότι αυτό είναι το σημάδι της καθαρότητος… Γίνε φίλος με όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνος σου, μέσα στην διάνοιά σου. Γίνε κοινωνός των παθημάτων όλων των ανθρώπων, αλλά σωματικώς να απομακρυνθής από όλους».

Xarilaos Stoyraitis

 

Η Εκκλησία του Χριστού συνεχίζει για δύο ακόμη Εβδομάδες την Νηστεία των Αγίων Αποστόλων,οι οποίοι θα είναι συγκάθεδροι του Κυρίου εν ημέρα Κρίσεως.

Οι αιρετικοσχισματικοί και καταδεδικασμένοι Νεοημερολογίτες όμως, δεν μετέχουν Αυτής,γι΄αυτό και σταμάτησαν να νηστεύουν την Νηστεία αυτή εδώ και δύο ημέρες.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ,οταν ο Νεοημερολογιτισμός ΄΄κάνει Πάσχα΄΄ από 3 έως 8 Μα΄ί΄ου ,η Νηστεία των Αγίων Αποστόλων εξαφανίζεται.

 

Χαρίλαος Ι.Στουρα΄ί΄της.

Θεολόγος.

Επικαλούμενοι τόν Κύριον ---- Kyprianos Christodoulides

https://www.youtube.com/watch?v=DVcMh3PZJAk

Δείτε πρώτα τό βίντεο
 
1.
«3 διὸ γνωρίζω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς ἐν Πνεύματι Θεοῦ λαλῶν λέγει ἀνάθεμα ᾿Ιησοῦν, καὶ οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ.» (1Κρ. ιβ΄)
2.
«19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, 20 διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν.» (Μτ.κβ΄)

Σχετικά μέ τό «...πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη », τό "μαθητεύσατε" σημαίνει καλλιεργείσετε τήν μαθησιακή προαίρεση τών ακροατών. Αυτονόητο, νά υπάρχουν απορίες σχετικά μέ αυτά που ακούν. Όσον δέ πρός τό «οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίω», οι επικαλούμενοι τούτο Αγγλικανοί, Προτεστάντες καί Παπικοί, ας αναλογισθούν οι δύο πρώτοι γιά ποιό "πνεύμα άγιο" ομιλούν, αφού τό απορρίπτουν στό δικό τους "πιστεύω". Καί ώς πρός τούς Παπικούς, η άρνηση τής θεότητας τού Αγίου Πνεύματος - τό φιλιόκβε αποδίδει άλλου είδους ουσία - μέ τό φιλιόκβε, καθιστά κίβδηλη τήν εν Χριστώ ομολογία Πίστεως. Είναι διαφορετικής φύσεως ή ουσίας (ετερούσιο) ! Δηλαδή, εκπορεύεται ερήμην τής μιάς αγίας, ομοουσίου καί αδιαιρέτου Τριάδος, μέ συνέπεια νά νομιμοποιείται κάθε αίρεση καί αλλότρια δόξα Θεού. Αυτό είναι τό θεωρητικό υπόβαθρο του Οικουμενισμού - Σιωνισμού.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Ἐνδεικτικὰ ἀναφερθήκαμε στοὺς δύο αὐτοὺς μεγάλους ἀγωνιστὰς καὶ ὑποστηρικτὰς τῆς καλῆς ἑνώσεως καὶ τῆς καλῆς εἰρήνης (Ἰωσὴφ Βρυέννιο καὶ Γεννάδιο Σχολάριο), ποὺ ἐκφράζουν διαχρονικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸν περασμένο αἰώνα προωθεῖ τὴν κακὴ ἕνωση μὲ σοφιστικὰ ἐπιχειρήματα, ὅπως γράφει ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, καὶ ἀποκαλεῖ τὸν πάπα ὄχι ἁπλῶς «ἅγιο», πρᾶγμα ποὺ κατακρίνει ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος, ἀλλὰ ἁγιώτατο καὶ σεβασμιώτατο καὶ ἀγαπητὸ ἀδελφὸ καὶ κανονικὸ ἐπίσκοπο Ρώμης, θυμιάζουσα αὐτὸν ὡς «εὐλογημένον ἐρχόμενον ἐν ὀνόματι Κυρίου» καὶ μνημονεύουσα τὸ ὄνομά του σὲ ὀρθόδοξη ἀκολουθία καὶ πλεῖστα ἄλλα. Ὅταν ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, ὁ Ἀθηναγόρας ποὺ προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλει τὴν κακὴ ἕνωση εἶχε ἀντιμέτωπη στὸ σύνολό της σχεδὸν τὴν Ἐκκλησία τῆς ῾Ελλάδος καὶ ἰσχυρὲς θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις. Ὁ τωρινὸς Πατριάρχης τὴν ἔχει σύμμαχο, καὶ οἱ θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἐξασθενοῦν, ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος.