Ενημέρωση --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη

" ἀνιέρου δὲ πόλεως καὶ ἀθέου, (...) μᾶλλον ἐδάφους χωρὶς ἢ πολιτεία τῆς περὶ θεῶν δόξης ὑφαιρεθείσης παντάπασι σύστασιν λαβεῖν ἢ λαβοῦσα τηρῆσαι "

 

Διαβάζουμε:

''Λυπάμαι που μεγάλη και μικρή δεν ξέρουν τι είναι η θρησκεία του πατρίου ημερολογίου δεν ξέρουν τι σημαίνει ιστορία μας για την η ελληνική ιστορία όλα τα άλλα τα ξέρουμε''

 

Βρε τι μαθαίνεις στο διαδίκτυο! Μαζί με τους άλλους που δεν γνωρίζουν - όπως λέγει ο αγαπητός φίλος - ούτε και γω ήξερα ότι υπήρχε ''θρησκεία του πατρίου ημερολογίου'', πρώτη φορά διαβάζω κάτι τέτοιο! 

Ευχαριστούμε τον αγαπητό ''γνώστη'' που έστω και ανορθόγραφα, έστω και με αυτό το ακατανόητο συντακτικό μας δίδαξε κάτι που δεν γνωρίζαμε!

 

Σχόλιο Κυπριανός Χ. στήν ανωτέρω ανάρτηση φέησμπουκ (: από Ιωάννης Παπαρρήγας).

 

Άν είχε μάθει, τόν είχαν διδάξει, ότι Πίστη, Θρησκεία, Εκκλησία, είναι τρείς ταυτόσημες εννοιολογικά λέξεις, θά μπορούσε νά αναρωτηθεί, αλλά καί νά εξηγήσει, πώς προέκυψε ο διχασμός τής Ορθοδοξίας σέ νέα καί παλαιά Πίστη, Θρησκεία, Εκκλησία. Καί ακόμη, αφού ποτέ δέν γίνεται λόγος γιά "εκκλησιαστικό συναίσθημα", αλλά πάντα μιλάμε ή γράφουμε γιά θρησκευτικό συναίσθημα - τό βεβαιώνει η Ψυχιατρική Επιστήμη όπως καί η Φιλολογία - τότε θά ήταν εύκολο νά αντιληφθεί ότι εγγενές είναι τό συναίσθημα τού θρησκεύειν, ενώ τό εκκλησιάζειν είναι επιγενές. Ο άνθρωπος είναι απόρροια τής αγάπης ( συναίσθημα ) τού Θεού.

 

- 13 νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη. (1Κρ. ιγ').

 

- Πρός Κωλώτην [1125 - 1126] Πλουτάρχου, υπέρ τών άλλων φιλοσόφων. 

 

"Εὕροις δ´ ἂν ἐπιὼν πόλεις ἀτειχίστους, ἀγραμμάτους, ἀβασιλεύτους, ἀοίκους, ἀχρημάτους, νομίσματος μὴ δεομένας, ἀπείρους θεάτρων καὶ γυμνασίων· ἀνιέρου δὲ πόλεως καὶ ἀθέου, μὴ χρωμένης εὐχαῖς μηδ´ ὅρκοις μηδὲ μαντείαις μηδὲ θυσίαις ἐπ´ ἀγαθοῖς μηδ´ ἀποτροπαῖς κακῶν οὐδείς ἐστιν οὐδ´ ἔσται γεγονὼς θεατής· ἀλλὰ πόλις ἄν μοι δοκεῖ μᾶλλον ἐδάφους χωρὶς ἢ πολιτεία τῆς περὶ θεῶν δόξης ὑφαιρεθείσης παντάπασι σύστασιν λαβεῖν ἢ λαβοῦσα τηρῆσαι."

π. Θεόδωρος Ζήσης

…ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, μας δείχνει τον δρόμο· να δυναμώσουμε την πίστη, τις παραδόσεις, να διατρανώσουμε και να προβάλουμε την ορθόδοξη πνευματικότητα και να στείλουμε τους νέους Βαρλαάμ, δικούς μας και ξένους, εκεί που ανήκουν και τους ταιριάζει, εκεί που πήγε ντροπιασμένος ο Βαρλαάμ και διωγμένος από την Ανατολή· να προσκυνήσει τον Πάπα, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: «προσφύσας μεν εκείνω τα χείλη και το γόνυ μεθ΄ ηδονής, ως έοικε, και σεβάσματος ασπασάμενος, την δε κεφαλήν υποθείς ταις εκείνου χερσί και την εκείθεν σφραγίδα χαίρων δεξάμενος». Εμείς ούτε γόνυ θα κλίνουμε ούτε χρειαζόμαστε την ευλογία του, και λυπούμαστε, γιατί οι ηγέτες μας αποδεικνύονται μικροί μπροστά σε τόσο μεγάλα θέματα. Όσοι σέβονται τον Πάπα, ας πάνε να τον επισκεφθούν στο Βατικανό, στη Ρώμη. Στην Ορθόδοξη Ελλάδα από αιώνων είναι πρόσωπο ανεπιθύμητο· persona non grata. Ποιος θα αλλάξει την ιστορία και θα ασεβήσει εις τους αγίους και εις τα άγια; 

Υπεραγία Θεοτόκος η επονομαζομένη Ιεροσολυμίτισσα

 

Κατά την Ιεράν Παράδοσιν, η θαυματουργός Αγία Εικών της Παναγίας «Η ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑ» έχει αγιογραφηθεί τον προπαρελθόντα αιώνα θαυματουργικώς. Φέρει χρονολογίαν 1870 και έχει το εξής ιστορικόν.

Υπήρχε τότε μία αγιογράφος Μοναχή ονόματι Τατιανή της Ρωσικής Ι. Μονής της Μυροφόρου Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, που κείται εις τους απέναντι της Ιερουσαλήμ πρόποδας του Όρους των Ελαιών. Είδε δε η Τατιανή καθ’ ύπνον το εξής όραμα.

Είδεν ότι την επεσκέφθη εις το κελλί της μία άγνωστος Μοναχή, η οποία της είπεν: «Αδελφή Τατιανή, ήλθα να με ζωγραφίσης». Η Τατιανή απήντησεν: «Ευλόγησον, αδελφή, αλλά εγώ είμαι αγιογράφος και όχι ζωγράφος». Και η επισκέπτρια της λέγει: «Τότε να με αγιογραφήσης». Η Τατιανή εξεπλάγη με το θάρρος της ξένης και απεκρίθη: «Δεν έχω ξύλον (σανίδι), πού να σε ζωγραφίσω;

Και τότε η επισκέπτρια Μοναχή της δίδει ένα σανίδι αγιογραφήσεως και λέγει: «Ζωγράφισε!». Αλλά, ζωγραφίζουσα η Τατιανή την Μοναχήν, είδε τα άμφιά της να γίνονται χρυσά, το πρόσωπόν της να λάμπη πολύ, και την ήκουσε να λέγη: «Ώ μακαρία Τατιανή, μετά τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν Λουκάν, θα με αγιογραφίσης πάλιν εσύ». Η Τατιανή αντελήφθη, ότι αγιογραφούσε την Παναγίαν! Εταράχθη και εξύπνησεν.

Αμέσως έσπευσε εις την Ηγουμένην και της διηγήθη το όραμα. Η Ηγουμένη εδυσπίστησε και της είπε να πάη να κοιμηθή και αύριον να αγιογραφήση μίαν εικόνα της Παναγίας.

Καθώς όμως επέστρεφεν, είδεν να βγαίνη από το κελλί της φως και ησθάνετο ευωδίαν! Τότε ειδοποίησε την Ηγουμένην και μαζί εισήλθον εις το φωτεινόν και ευωδιάζον κελλί, όπου είδον εκπληκτικώτερον θαύμα. Η Εικών του οράματος ήτο εντός αυτού πραγματική Αχειροποίητος Αγία Εικών της Παναγίας!

Μετά ταύτα, παρουσιάζεται πάλιν η Παναγία εις την Μοναχήν και λέγει: «Να με κατεβάσετε κάτω εις το σπίτι μου, εις την Γεθσημανήν», το οποίο και έγινεν.

ΑΠΟ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ «ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ»

Όχι μόνο οι ευλαβείς προσκυνηταί των Αγίων Τόπων γνωρίζουν για την Ιεροσολυμίτισσαν, αλλά και πολλοί Έλληνες και Βούλγαροι έχουν αξιωθεί να προσκυνήσουν την Ιεράν και Θαυματουργόν Εικόνα της, όταν οι Αγιοταφίται Πατέρες την έφεραν εις Αθήνας, εις Θεσσαλονίκην και εις Σόφιαν (Βουλγαρίας).

Εις την πρόσφατον μεταφοράν της Εικόνος εις Βουλγαρία αναφέρει ο μοναχός Πέτρος Αγιοταφίτης, εις το διμηνιαίον Ορθόδοξον Χριστιανικόν περιοδικόν «Κοσμάς ο Αιτωλός» της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας (τεύχος 272, Μάιος – Ιούνιος 2003). Κατά τον μοναχόν, τα ακόλουθα εσυνέβησαν εις τον Ιερόν Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκυ εις Σόφιαν:

«Παράλυτος εκ γενετής, ηλικίας άνω των 60 ετών, ωδηγήθη προ της Αγίας Εικόνος, όπου καθήμενος εις το καροτσάκι του, ικέτευε την Παναγίαν να τον θεραπεύση, όπως και ο Χριστός εθεράπευσε το επί ¨τριάκοντα και οκτώ έτη¨ παραλυτικόν. Και ηκούσθη εκ της Αγίας Εικόνος φωνή, λέγουσα: «Εγέρθητι (σήκω) και έλα να προσκυνήσης». Και ο ανίατος παράλυτος εστάθη επί τους πόδας του υγιής! Και τον είδον να προσκυνή και να ασπάζεται την θαυματουργόν Εικόνα, και να διαλαλή το θαύμα, δοξάζων τον Θεόν και την Παναγίαν. Και έγινε τότε σεισμός πίστεως και ευσεβείας του εντός και εκτός του μεγάλου Ναού απειραρίθμου Ορθοδόξου Λαού, ο οποίος έγινεν αισθητός εις όλην την Βουλγαρίαν και πέραν αυτής. Ηκολούθησαν χαρμόσυνοι κωδωνοκρουσίαι και ο Πατριάρχης κατήλθεν εις τον Ναόν, και έγινεν πάνδημον προσκύνημα και ακολουθία ευχαριστίας – δοξολογίας και παρακλήσεως. Και έχαιρεν ο Ορθόδοξος Λαός χαράν Αναστάσεως, του οποίου προ τινός η ευσέβεια εδιώκετο!

Ηκολούθησε δε και άλλο θαύμα. Το απόγευμα της αυτής ημέρας, ωδηγήθη προ της Αγίας Εικόνος τυφλή, εκ γενετής και αυτή, 15 περίπου ετών, η οποία προσευχομένη έλεγε προς την Θεοτόκον: «Παναγία μου, θεράπευσε και εμέ, όπως εθεράπευσες το πρωί τον παράλυτον. Σε παρακαλώ, χάρισε και εις εμέ το φως των οφθαλμών μου». Και ακούεται πάλιν φωνή εκ της Αγίας Εικόνος, λέγουσα: «Ανάβλεψε. Και η εκ γενετής τυφλή είδε!».

Επίσης ένα αξιοθαύμαστο γεγονός σχετικό με την θαυματουργόν Εικόνα της Ιεροσολυμιτίσσης είναι το εξής:

Πριν από αρκετά χρόνια είχε γίνει μία μεγάλη κακοκαιρία και πλημμύρισε ο Ναός του Τάφου της Παναγίας, που όσοι έχουν πάει ξέρουν ότι είναι πολλά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Αυτό το γεγονός έχει γίνει πάρα πολλές φορές. Όμως αυτή τη φορά ήτο πολύ έντονη η βροχή που τα πάντα εκαλύφθησαν όχι μόνο με νερό αλλά και με λάσπη. Πίστεψαν οι πάντες ότι τίποτε πλέον δεν έμεινε. Αφού παρήλθε η μπόρα και άρχισαν να βγάζουν τα νερά και την λάσπη και έφθασαν στο προσκυνητάρι της Ιεροσολυμιτίσσης, τί να δούν; Η εικόνα είχε φύγει από τον θρόνο της και ευρίσκετο σφηνωμένη στον φεγγίτη ακριβώς από πάνω με το κανδύλι αναμμένο. Όλοι εξεπλάγησαν δια την διάσωσιν της Ιεράς Εικόνος. Αφού καθάρισαν τον Ναό και ό,τι διεσώθη από την καταστροφήν διερωτώντο μεταξύ τους οι Πατέρες πώς θα κατεβάσουν την Εικόνα στη θέση της. Και ώ του θαύματος την επομένην βρήκαν την

Εικόνα της Παναγίας μας στο θρόνο της και η κανδύλα της αναμμένη.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης γονυπετὴς εἰς τὸν τάφον τοῦ ὑβριστοῦ τῆς Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας

 

Γράφει ὁ κ. Λυκοῦργος Νάνης, ἰατρὸς

Οἱ φιλοκαζαντζακικοὶ δημοσιογραφικοὶ κύκλοι, μὲ τὰ ἀλλοιωμένα καὶ νοσηρὰ ἀξιολογικὰ κριτήρια, ἀναφερόμενοι στὸ κολοσσιαῖο ἀτόπημα τοῦ εἰρημένου ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιωματούχου, κάνουν λόγο γιὰ κίνηση μὲ “ἰδιαίτερο συμβολισμό”…

Πάλι καλὰ ποὺ δὲν προέβη καὶ σὲ δήλωση “συγγνώμης” ἀπὸ τὸ μεγάλο μυκτηριστὴ καὶ ὑβριστὴ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας!

Ποῦ καταντήσαμε!

H επί Γης στρατευομένη Εκκλησία δεν ζη την ζωήν των Αγίων Αποστόλων!

Ενώ η Εκκλησία τιμά τους Αγίους Αποστόλους (γιατί αυτό επιβάλλει το πνευματικόν χρέος), ωστόσο η επί Γης στρατευομένη Εκκλησία δεν ζη την ζωήν των Αγίων Αποστόλων! Ορθότατα παρατηρεί ο Άγιος Ιουστίνος(Πόποβιτς) ότι «η ζωή των πιστών εις την Εκκλησίαν δεν είναι άλλο παρά η κατά την χάριν του Αγίου Πνεύματος Θεανθρωποποίησις αυτών ήτοι εν-χρίστωσις και χριστοποίησις αυτών». Ας είμεθα ειλικρινείς, παρατηρούνται τα γνωρίσματα αυτά εις την ζωήν των λαϊκών, των Κληρικών, των Επισκόπων; Και το ακόμη τραγικώτερον, που εξάγεται από τα άγια γραπτά του Αγίου Ιουστίνου: «… και η αποστολικότης διαφυλάττεται δια της προσευχής και όλης ευσεβείας, όπως ακριβώς την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι». Δυνάμεθα να ομιλώμεν σήμερον περί ευσεβείας, όπως «την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι»; Κινδυνεύει να εξαφανισθή η ευσέβεια των Αποστόλων και των Πατέρων μέσα εις τα θολά ρεύματα του Οικουμενισμού, των Αιρεσιολογιών, των Μωαμεθανισμών με την «ευλογίαν» (φρίξον Ήλιε!) Επισκόπων, Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών! Αλλά μήπως η ευσέβεια διατηρείται εις την ζωήν των Μεγαλοσχήμων Αξιωματούχων της Εκκλησίας; «… Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»! Ειλικρινά θα πρέπει να εντρεπώμεθα, και λαϊκοί και Κληρικοί (προ παντός οι εν υπεροχή όντες), όταν, απαγγέλλοντες το Ιερόν Σύμβολον της Πίστεώς μας, λέγωμεν: «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», διότι ο Διάβολος, ημών ρεγχόντων τον ύπνον της αδιαφορίας, κοντεύει να εξαφανίση και την Αγιότητα και την Καθολικότητα και την Αποστολικότητα της Εκκλησίας!

Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός-Πολιτισμός

Η εφημερίδα «Χριστιανική», θέλοντας να τιμήσει την 100ή επέτειο του ξεριζωμού του Μικρασιατικού και Θρακικού Ελληνισμού διοργανώνει σειρά διαδικτυακών εκδηλώσεων - συζητήσεων, με θέμα:«Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός-Πολιτισμός

ΜΝΗΜΗ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ»

Γ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ: 10-11-2022 (Πέμπτη, ώρα 7.30 μ.μ.)
Πρόγραμμα-εισηγήσεις
 1η   Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος , μια εθνική και υπερεθνική ορθόδοξη προσωπικότητα, από τον Γεώργιο Τσακαλίδη, δρ. Θεολογίας, συγγραφέα.                                    2η  Η Καππαδοκία της Μ. Ασίας, χώρα Αγίων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, από τον Ιντζεσίλογλου Νικόλαο, ομότιμο καθηγητή Πανεπιστημίου.                                                      3η  Η Μικρασιατική Καταστροφή, Κεμαλισμός και Ερντογανισμός, από τον Ηρακλή Κανακάκη, πρώην Διευθυντή Δημοτικού Σχολείου, δημοσιογράφο.
4η  Η αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων στην Ελλάδα το 1923. Η περίπτωση των Ελλήνων της Μακεδονίας, από τον Πελαγίδη Ευστάθιο, ομ. Καθηγητή Πανεπιστημίου.                                                                                                                               ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Συντονιστής: Γιάννης Ζερβός, Νομικός, Δημοσιογράφος

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ:  https://us02web.zoom.us/j/89621518224  

ΣΤΟ YOUTUBE:                    https://www.youtube.com/user/XRISTIANIKH

Μέγας Βασίλειος

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ καὶ τὴν ψαλμωδία, ὅπως καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα, κάθε στιγμὴ εἶναι ἡ κατάλληλη, ὥστε νὰ ὑμνοῦμε τὸν Θεὸ καὶ ὅταν ἐργαζόμαστε καθὼς κινοῦμε τὰ χέρια, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ γλώσσα ὅποτε μποροῦμε - κι αὐτὸ εἶναι ἀκόμη πιὸ ἱκανὸ νὰ δυναμώσει τὴν πίστη μας. 

Ἂν ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσευχόμαστε προφορικά, τότε ἂς δοξάζουμε τὸν Θεὸ μέσα στὴν καρδιά μας, μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ὠδὲς πνευματικές, ὅπως λέει ἡ Γραφή, ἂς κάνουμε τὴν προσευχή μας τὴν ὥρα ποὺ ἐργαζόμαστε· μποροῦμε δηλαδὴ νὰ εὐχαριστοῦμε αὐτὸν ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴ δύναμη τῶν χεριῶν στὴν ἐργασία, καὶ τὴν ἱκανότητα τοῦ νοῦ στὴν ἐπιστήμη, αὐτὸν ποὺ μᾶς χάρισε τὸ ὑλικὸ ἀπ᾽ τὸ ὁποῖο φτιάχνουμε τὰ ἐργαλεῖα μας καὶ τὸ ὑλικὸ ποὺ δουλεύουμε στὶς τέχνες μας, ὅποιες κι ἂν εἶναι αὐτές· καὶ νὰ προσευχόμαστε τὰ ἔργα τῶν χεριῶν μας νὰ μὴν ἔχουν ἄλλο σκοπὸ παρὰ μόνο νὰ εὐχαριστοῦν τὸν Θεό.

Υπεραγία Θεοτόκος η επονομαζομένη Ιεροσολυμίτισσα

 Κατά την Ιεράν Παράδοσιν, η θαυματουργός Αγία Εικών της Παναγίας «Η ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑ» έχει αγιογραφηθεί τον προπαρελθόντα αιώνα θαυματουργικώς. Φέρει χρονολογίαν 1870 και έχει το εξής ιστορικόν.

Υπήρχε τότε μία αγιογράφος Μοναχή ονόματι Τατιανή της Ρωσικής Ι. Μονής της Μυροφόρου Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, που κείται εις τους απέναντι της Ιερουσαλήμ πρόποδας του Όρους των Ελαιών. Είδε δε η Τατιανή καθ’ ύπνον το εξής όραμα.

Είδεν ότι την επεσκέφθη εις το κελλί της μία άγνωστος Μοναχή, η οποία της είπεν: «Αδελφή Τατιανή, ήλθα να με ζωγραφίσης». Η Τατιανή απήντησεν: «Ευλόγησον, αδελφή, αλλά εγώ είμαι αγιογράφος και όχι ζωγράφος». Και η επισκέπτρια της λέγει: «Τότε να με αγιογραφήσης». Η Τατιανή εξεπλάγη με το θάρρος της ξένης και απεκρίθη: «Δεν έχω ξύλον (σανίδι), πού να σε ζωγραφίσω;

Και τότε η επισκέπτρια Μοναχή της δίδει ένα σανίδι αγιογραφήσεως και λέγει: «Ζωγράφισε!». Αλλά, ζωγραφίζουσα η Τατιανή την Μοναχήν, είδε τα άμφιά της να γίνονται χρυσά, το πρόσωπόν της να λάμπη πολύ, και την ήκουσε να λέγη: «Ώ μακαρία Τατιανή, μετά τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν Λουκάν, θα με αγιογραφίσης πάλιν εσύ». Η Τατιανή αντελήφθη, ότι αγιογραφούσε την Παναγίαν! Εταράχθη και εξύπνησεν.

Αμέσως έσπευσε εις την Ηγουμένην και της διηγήθη το όραμα. Η Ηγουμένη εδυσπίστησε και της είπε να πάη να κοιμηθή και αύριον να αγιογραφήση μίαν εικόνα της Παναγίας.

Καθώς όμως επέστρεφεν, είδεν να βγαίνη από το κελλί της φως και ησθάνετο ευωδίαν! Τότε ειδοποίησε την Ηγουμένην και μαζί εισήλθον εις το φωτεινόν και ευωδιάζον κελλί, όπου είδον εκπληκτικώτερον θαύμα. Η Εικών του οράματος ήτο εντός αυτού πραγματική Αχειροποίητος Αγία Εικών της Παναγίας!

Μετά ταύτα, παρουσιάζεται πάλιν η Παναγία εις την Μοναχήν και λέγει: «Να με κατεβάσετε κάτω εις το σπίτι μου, εις την Γεθσημανήν», το οποίο και έγινεν.

ΑΠΟ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ «ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΗΣ»

Όχι μόνο οι ευλαβείς προσκυνηταί των Αγίων Τόπων γνωρίζουν για την Ιεροσολυμίτισσαν, αλλά και πολλοί Έλληνες και Βούλγαροι έχουν αξιωθεί να προσκυνήσουν την Ιεράν και Θαυματουργόν Εικόνα της, όταν οι Αγιοταφίται Πατέρες την έφεραν εις Αθήνας, εις Θεσσαλονίκην και εις Σόφιαν (Βουλγαρίας).

Εις την πρόσφατον μεταφοράν της Εικόνος εις Βουλγαρία αναφέρει ο μοναχός Πέτρος Αγιοταφίτης, εις το διμηνιαίον Ορθόδοξον Χριστιανικόν περιοδικόν «Κοσμάς ο Αιτωλός» της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας (τεύχος 272, Μάιος – Ιούνιος 2003). Κατά τον μοναχόν, τα ακόλουθα εσυνέβησαν εις τον Ιερόν Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκυ εις Σόφιαν:

«Παράλυτος εκ γενετής, ηλικίας άνω των 60 ετών, ωδηγήθη προ της Αγίας Εικόνος, όπου καθήμενος εις το καροτσάκι του, ικέτευε την Παναγίαν να τον θεραπεύση, όπως και ο Χριστός εθεράπευσε το επί ¨τριάκοντα και οκτώ έτη¨ παραλυτικόν. Και ηκούσθη εκ της Αγίας Εικόνος φωνή, λέγουσα: «Εγέρθητι (σήκω) και έλα να προσκυνήσης». Και ο ανίατος παράλυτος εστάθη επί τους πόδας του υγιής! Και τον είδον να προσκυνή και να ασπάζεται την θαυματουργόν Εικόνα, και να διαλαλή το θαύμα, δοξάζων τον Θεόν και την Παναγίαν. Και έγινε τότε σεισμός πίστεως και ευσεβείας του εντός και εκτός του μεγάλου Ναού απειραρίθμου Ορθοδόξου Λαού, ο οποίος έγινεν αισθητός εις όλην την Βουλγαρίαν και πέραν αυτής. Ηκολούθησαν χαρμόσυνοι κωδωνοκρουσίαι και ο Πατριάρχης κατήλθεν εις τον Ναόν, και έγινεν πάνδημον προσκύνημα και ακολουθία ευχαριστίας – δοξολογίας και παρακλήσεως. Και έχαιρεν ο Ορθόδοξος Λαός χαράν Αναστάσεως, του οποίου προ τινός η ευσέβεια εδιώκετο!

Ηκολούθησε δε και άλλο θαύμα. Το απόγευμα της αυτής ημέρας, ωδηγήθη προ της Αγίας Εικόνος τυφλή, εκ γενετής και αυτή, 15 περίπου ετών, η οποία προσευχομένη έλεγε προς την Θεοτόκον: «Παναγία μου, θεράπευσε και εμέ, όπως εθεράπευσες το πρωί τον παράλυτον. Σε παρακαλώ, χάρισε και εις εμέ το φως των οφθαλμών μου». Και ακούεται πάλιν φωνή εκ της Αγίας Εικόνος, λέγουσα: «Ανάβλεψε. Και η εκ γενετής τυφλή είδε!».

Επίσης ένα αξιοθαύμαστο γεγονός σχετικό με την θαυματουργόν Εικόνα της Ιεροσολυμιτίσσης είναι το εξής:

Πριν από αρκετά χρόνια είχε γίνει μία μεγάλη κακοκαιρία και πλημμύρισε ο Ναός του Τάφου της Παναγίας, που όσοι έχουν πάει ξέρουν ότι είναι πολλά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Αυτό το γεγονός έχει γίνει πάρα πολλές φορές. Όμως αυτή τη φορά ήτο πολύ έντονη η βροχή που τα πάντα εκαλύφθησαν όχι μόνο με νερό αλλά και με λάσπη. Πίστεψαν οι πάντες ότι τίποτε πλέον δεν έμεινε. Αφού παρήλθε η μπόρα και άρχισαν να βγάζουν τα νερά και την λάσπη και έφθασαν στο προσκυνητάρι της Ιεροσολυμιτίσσης, τί να δούν; Η εικόνα είχε φύγει από τον θρόνο της και ευρίσκετο σφηνωμένη στον φεγγίτη ακριβώς από πάνω με το κανδύλι αναμμένο. Όλοι εξεπλάγησαν δια την διάσωσιν της Ιεράς Εικόνος. Αφού καθάρισαν τον Ναό και ό,τι διεσώθη από την καταστροφήν διερωτώντο μεταξύ τους οι Πατέρες πώς θα κατεβάσουν την Εικόνα στη θέση της. Και ώ του θαύματος την επομένην βρήκαν την

Εικόνα της Παναγίας μας στο θρόνο της και η κανδύλα της αναμμένη.

Όταν κινδυνεύει η πίστις, η Ορθοδοξία, πρώτη πνευματική προτεραιότητα είναι η υπεράσπισή της, ο αγώνας η συμπαράσταση προς όσους αγωνίζονται, η μέχρι θανάτου και αίματος προθυμία.

Όταν, προ του Μ. Κωνσταντίνου εμαίνετο ο διωγμός στην Αλεξάνδρεια εναντίον των Χριστιανών επί Μαξίμου το 311, ο Μέγας Αντώνιος σε ηλικία εξήντα ετών (γεννήθηκε το 251) άφησε για λίγο την έρημο, την άσκηση και την προσευχή και ήλθε στην Αλεξάνδρεια άφοβος και ατρόμητος με διάθεση και πόθο να μαρτυρήσει και να ενθαρρύνει τους οδηγουμένους στο μαρτύριο. Αψήφησε και αγνόησε τις απαγορεύσεις του δικαστού να φύγουν οι μοναχοί από την πόλη και να μη παρίστανται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Εμφανίστηκε ενώπιον του ηγεμόνα σε περίβλεπτη θέση στο δικαστήριο, αποδεικνύοντας την προθυμία των Χριστιανών να αγωνισθούν για την πίστη τους και να μαρτυρήσουν, «αυτός ατρέμας ειστήκει, δεικνύς ημών των Χριστιανών την προθυμίαν, ηύχετο γαρ και αυτός μαρτυρήσαι, καθά προείπον». Τον φύλαξε βέβαια ο Θεός και δεν μαρτύρησε, για να ωφελήσει περισσότερο με την ζωή του, αυτός όμως δεν περιορίσθηκε στο κελλί του, στην έρημο, αλλά «υπηρέτει συνήθως τοις ομολογηταίς, και ως συνδεδεμένος αυτοίς ην κοπιών εν ταις υπηρεσίαις». Όταν κινδυνεύει η πίστις, η Ορθοδοξία, πρώτη πνευματική προτεραιότητα είναι η υπεράσπισή της, ο αγώνας η συμπαράσταση προς όσους αγωνίζονται, η μέχρι θανάτου και αίματος προθυμία. Όλα τα άλλα πνευματικά καθήκοντα έπονται. Όσοι πράττουν και συμβουλεύουν τα αντίθετα, απλώς συγκαλύπτουν με προφάσεις την απροθυμία και δειλία τους, και γίνονται διδάσκαλοι και καθηγητές της απραξίας και της υποκρισίας.

Ο κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται

 Μέσα σ΄ ένα σκόπιμα καλλιεργούμενο κλίμα ενθουσιασμού για τη «μεγάλη επιτυχία» ο κόσμος παραπλανάται και αποκοιμίζεται με το γλυκερό παραμύθι της οικουμενιστικής ενότητος, ενώ όσοι διαφωνούν ή εκφράζονται με δυσπιστία ή ανησυχία, στιγματίζονται ως φανατικοί φονταμενταλιστές, ασυγχρόνιστοι, στενοκέφαλοι και πάντως άγευστοι αγάπης.

ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ---- ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Ἔν τινι παρεκκλησίῳ τῆς ἐν… Μονῆς ὑπῆρχε κιβώτιόν τι παλαιὸν καὶ σεσαθρωμένον, πλῆρες ἐφθαθμένων βιβλίων. Οὐδεὶς τῶν σοφῶν περιηγητῶν τῶν ἐπισκεφθέντων κατὰ καιροὺς τὴν βιβλιοθήκην τῆς Μονῆς ἠξίωσε νὰ ρίψῃ ἐκ περιεργείας βλέμμα καὶ πρὸς τὸ λησμονημένον κιβώτιον. Ἀλλ᾽ ὁ φίλος μου κ. Β., ὅστις διέπρεπε διὰ τὴν πρὸς τὰ περιφρονούμενα πράγματα στοργήν του, ἂν καὶ μόνον χάριν τοῦ ἐμπορίου τῶν σπόγγων εἶχεν ἐπισκεφθῆ τὰ μέρη ἐκεῖνα, οὐχ ἧττον ἠρεύνησε τὰ ἐν τῷ κιβωτίῳ, καὶ εὗρε, μεταξὺ πολλῶν βιβλίων τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀκολουθίας, τὰ ἐσκορπισμένα φύλλα παλαιοῦ χειρογράφου ἐπὶ μεμβράνης. Συναρμόσας δὲ καὶ ταξινομήσας αὐτὰ ἐπιμελῶς, κατώρθωσε νὰ ἀναγνώσῃ ὁλόκληρον σχεδὸν τὴν βιογραφίαν ἀναχωρητοῦ τινος τῆς ΙΓ´ ἑκατονταετηρίδος διαγαγόντος πολυκύμαντον βίον πρὸ τῆς εἰς τὸ μοναστήριον εἰσόδου του. Ἡ βιογραφία δὲ αὕτη ἐσχετίζετο μετὰ τῆς ἱστορίας τῶν Κυκλάδων. Ὀλίγα τινὰ φύλλα ἔλειπον ἐκ τοῦ βιβλίου, ὧν τὸ περιεχόμενον ἠδύνατο εὐχερῶς νὰ ἀναπληρωθῇ ἐξ ἄλλων πηγῶν.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος («Λόγος ΝΗ´») :

«Η δικαιολογία δεν είναι χαρακτηριστικόν της ζωής των Χριστιανών, επειδή δεν βρίσκεται γραμμένη στην διδασκαλία του Χριστού. Να ευφραίνεσαι μαζί με τους ευφραινομένους και να κλαις μαζί με τους κλαίοντες, διότι αυτό είναι το σημάδι της καθαρότητος… Γίνε φίλος με όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνος σου, μέσα στην διάνοιά σου. Γίνε κοινωνός των παθημάτων όλων των ανθρώπων, αλλά σωματικώς να απομακρυνθής από όλους».

Φώτης Κόντογλου : Οι πειρασμοί.

«Ὅπως τὰ βλέφαρα ἀγγίζουνε τόνα τ᾿ ἄλλο, ἔτσι κι οἱ πειρασμοὶ εἶνε κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεὸς μὲ σοφία, γιὰ τὴ δική σου ὠφέλεια, γιὰ νὰ χτυπᾶς μὲ ὑπομονὴ τὴν πόρτα Του, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν λυπηρῶν νὰ Τὸν θυμᾶται ὁ λογισμός σου, καὶ νὰ Τὸν σιμώσεις μὲ τὴν προσευχή, καὶ ν᾿ ἁγιαστεῖ ἡ καρδιά σου μὲ τὸ νὰ Τὸν συλλογίζεσαι. Καὶ σὰν Τὸν ἐπικαλεστεῖς θὰ σ᾿ ἀκούσει, καὶ θὰ μάθεις πῶς ὁ Θεὸς εἶνε Κεῖνος ποὺ θὰ σὲ γλυτώσει. Καὶ θὰ νοιώσεις Κεῖνον ποὺ σ᾿ ἔπλασε καὶ ποὺ νοιάζεται γιὰ σένα καὶ ποὺ σὲ φυλάγει καὶ πώπλασε διπλὸ τὸν κόσμο γιὰ σένα, τὸν ἕνα σὰν δάσκαλο καὶ πρόσκαιρο παιδευτή, τὸν ἄλλο σὰν πατρογονικὸ σπίτι σου καὶ αἰώνια κληρονομιά σου. Δὲν σ᾿ ἔκανε ὁ Θεὸς ἀπαλλαγμένο ἀπ᾿ τὰ λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στὴν Θεότητα, κληρονομήσεις ὅ,τι κληρονόμησε κεῖνος, ποὺ πρῶτα λεγότανε Ἑωσφόρος, κι ὕστερα γίνηκε Σατανᾶς καὶ πάλι δὲν σ᾿ ἔκανε ἀλύγιστον καὶ ἀσάλευτον, γιὰ νὰ μὴ γίνεις σὰν τ᾿ ἄψυχα τὰ κτίσματα καὶ σοῦ δοθοῦνε τὰ ἀγαθὰ δίχως κέρδος καὶ δίχως μισθό, ὅπως στὰ ἄλογα εἶνε τὰ φυσικὰ χαρίσματα τὰ χτηνώδικα. Γιατὶ εἶνε εὔκολο σ᾿ ὅλους νὰ καταλάβουνε πόση ὠφέλεια καὶ πόση φχαρίστηση καὶ ταπείνωση κερδίζει ὁ ἄνθρωπος περνώντας τοῦτα τὰ μπόδια».

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας : Οἴμοι! οἴμοι! τῆς συνειδήσεως ἐλεγχούσης με, καὶ τῆς γραφῆς βοώσης, καὶ διδασκούσης με·

ὦ ψυχὴ, τῶν μιασμάτων, καὶ παρὰ σοὶ ἐβδελυγμένων ἔργων! 

Οἴμοι, ὅτι τὸν ναὸν τοῦ σώματος ἔφθειρα, καὶ τὸ ἅγιόν σου Πνεῦμα ἐλύπησα! ὦ Θεὲ, ἀληθινά σου τὰ ἔργα, καὶ δικαία ἡ κρίσις σου, καὶ εὐθεῖαι αἱ ὁδοί σου, καὶ ἀνεξιχνίαστα τὰ κρίματά σου. 
∆ιὰ πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, ἀθάνατα βασανίζομαι· 
δι' ἡδονὴν σαρκὸς, τῷ πυρὶ παραδίδομαι. 
∆ικαία ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ· 
ἐκαλούμην, καὶ οὐχ ὑπήκουον· 
ἐδιδασκόμην, καὶ οὐ προσεῖχον· 
διεμαρτύραντό μοι, ἐγὼ δὲ κατεγέλων· 
ἀναγινώσκων καὶ ἐπιγινώσκων, οὐκ ἀπιστεύων, ἀλλ' ἐν ἀμελείᾳ, καὶ ῥᾳθυμίᾳ, καὶ ἀκηδίᾳ, καὶ ἐν περισπασμοῖς, καὶ ταραχαῖς, καὶ ζάλαις τρυφῶν καὶ σπαταλῶν, καὶ σκιρτῶν ἀγαλλόμενος, καὶ εὐφραινόμενος ἐδαπάνησά μου τὰ ἔτη, καὶ τοὺς μῆνας, καὶ τὰς ἡμέρας εἰς τὰ πρόσκαιρα, καὶ φθαρτὰ, καὶ γήϊνα κοπιῶν, καὶ μοχθῶν, καὶ ἀγωνιζόμενος· 
μὴ εἰς νοῦν λαμβάνων, ἢ λογιζόμενος, οἷον φόβον καὶ τρόμον, καὶ ἀγῶνα, καὶ ἀνάγκην ἔχει ἰδεῖν ἡ ψυχὴ, ὅτε τοῦ σώματος χωρίζεται.

Οι κολλυβάδες και ο διωγμός τους -- KEIMENO TOY IATΡOY AΛΕΞANΔΡOY KAΛOMOIΡOY

Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΣΚΗΤΗΣ

Το έτος 1754 η Σκήτη της Αγίας Άννης, στο Άγιον Όρος, αποφάσισε να κτίσει μεγαλύτερο Κυριακό. Χρειάσθηκαν πολλά χρήματα. Οι Χριστιανοί έστειλαν από παντού βοήθεια εις μνημόσυνον γονέων και συγγενών. Τα μνημόσυνα όμως που έπρεπε να γίνουν στη σκήτη, και που εντάσσονταν σε αγρυπνίες, κούραζαν τους μοναχούς και δεν μπορούσαν να δουλέψουν την επομένη. Για το λόγο αυτόν, ύστερα από συμβουλή του κοινού τους πνευματικού παπά - Φιλοθέου του Πελοποννησίου, άρχισαν να κάνουν τα μνημόσυνα τις Κυριακές που, λόγω της αργίας, δεν επρόκειτο έτσι και αλλιώς να δουλέψουν.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Είναι τραγικό! Δεν επιχαίρω, ούτε θριαμβολογώ. Η επιθυμία όλων μας πρέπει να είναι να συναντηθούμε στην ενότητα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων όλων των αιώνων. Διαφορετικά κάθε ένωση θα είναι ψευδένωσις και όχι μόνον αυτό, αλλά θα καταστρέφει και θα διαστρέφει κάθε προσπάθεια, ειλικρινή προσπάθεια, που θέλει να οδηγηθεί στο θέμα της σωτηρίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ελέγχει την σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας. Υπάρχει σύγχυση. Σχετικοποίηση της πίστεως, πολιτικοί συμβιβασμοί. Οι διάλογοι οι εκκλησιαστικοί είναι απομίμηση των πολιτικών συζητήσεων. Έτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς -γι’ αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός- εμπνέει διάθεση ομολογίας και μαρτυρίου ακόμη, αν ο Θεός το επιτρέψει, στην εποχή μας.

Η έκπτωση της Ασκητικής Ζωής --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Καθυστερημένο, για μένα, αλλά χρήσιμο, αν θέλουμε να καταλάβουμε σε ποια κατάντια (κυριολεκτικά) έριξαν την Ορθόδοξη Άσκηση κάποιοι φωστήρες της επιστήμης, στην πραγματικότητα όμως "επαναφορτιζόμενες μπαταρίες" μακράς διάρκειας : Οι κβαντικοί θεολόγοι και οι κβαντικοί μοναχοί, με την κβαντική θεολογία τους. Τι κάνουν και τι προτείνουν ; Θέλουν να αντικαταστήσουν τη λέξη ψυχή με τη λέξη ενέργεια ! Όλα είναι πλέον ενέργεια, άρα, ο θεός (τους) είναι ενέργεια και "εν αρχή ην η ενέργεια" ! Μέσω της ενέργειας, όπως γράφουν, "μας δίνεται η δυνατότητα να κατανοήσουμε αναλυτικά και εξελικτικά (σ.σ. μάλιστα, μάλιστα, εξελικτικά σημειώστε το) την έννοια της ψυχής και έτσι να πάρουμε απαντήσεις στα ερωτήματα τι είναι προσευχή και εν γένει πνευματική ζωή".

Παναγιώτης Ξανθόπουλος : Από τη χούντα των συνταγματαρχών στα νύχια της ΚGB

 Ήταν αρχές του φθινοπώρου του 1966, όταν ο δεκαεπτάχρονος Παναγιώτης Ξανθόπουλος, Έλληνας ποντιακής καταγωγής που ζούσε στη Σοβιετική Ένωση, επιβιβάστηκε μαζί με την οικογένειά του και εκατοντάδες άλλους Έλληνες ποντιακής καταγωγής από το λιμάνι της Οδησσού στο πλοίο Latvia (το «βαπόρι μας», όπως έλεγαν) με προορισμό τον Πειραιά.

Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ -- Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων

Ο θεσμός του γάμου  έχαιρε μεγάλης περιωπής στους αρχαίους προγόνους μας . Τούτο δείχνουν τα έργα των Κλασικών , οι οποίοι συνέδεσαν την ευδαιμονίαν  του ζεύγους  με ένα  αρμονικό  γάμο .

Η σημασία του γάμου στους αρχαίους Ελληνες  Ο  γάμος  ήταν ο θεσμός ο οποίος στηρίζει την οικογένεια και μέσω αυτής την κοινωνία. Ο Ξενοφών στον «Οικονομικό» εκθειάζει την σοφία της καθιερώσεως του γάμου , η οποία ας σημειωθεί είναι « Ελληνική εφεύρεση» διότι  η  αξία του γάμου είναι  η τεκνοποίηση. Ο Αριστοτέλης επίσης  ( Πολιτικά 7 16) στηρίζει στην ιερότητα του γάμου την ευδαιμονία της Πολιτείας.

Θέμα: Ο Άγιος Λουκἀς ο ιατρός και η Οικογένεια -- της Λαμπρινής Ιω. Μαστρογιάννη, καθηγήτρια θεολόγος μεταπτυχιακά στην θρησκειολογία και επικοινωνιακή θεολογία

Ο Άγιος Λουκάς  γεννήθηκε στην Ρωσία  στις27 Απριλίου το 1877 κοιμήθηκε στις 11 Ιουνίου το 1961 το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντἰν Φελιξόβιτς Βάινα Γιασενέτσκι   ήταν καθηγητής στο πανεπιιστήμιο της Τασκένδης  παντρεύτηκε την νοσοκόμα Άννα Βασιλίεβνα Λανσκάγια    απέκτησαν τέσσερα παιδιά αρρώστησε και κοιμήθηκε νέα πήγαινε καθημερι νά στον τάφο της και προσευχόταν Υπήρξε Αρχιερέας, Καθηγητής και Χειρουργός Οφθαλμίατρος. Ο πατέρας του ήταν  Ρωμαιοκαθολικός και η μητέρα του ήταν χριστιανή.

H Θεοτόκος -- του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ

Ως προεγνωσμένον και κρύφιον Μυστήριον της Αγίας Τριάδος και ως Μήτηρ της Νοεράς Ησυχίας εις τα Άγια των Αγίων

Ιλιγγιά ο ανθρώπινος νους προ του ασυλλήπτου Θεολογικού Μυστηρίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και ο ανθρώπινος λόγος μένει άφωνος και σιωπών, γιατί αδυνατεί να εκφράση το ασύλληπτο, απερινόητο, άρρητο και ανέκφραστο αυτό μυστήριο της ευσεβείας!...                                                                                                                                                        

Γιατί όντως και «ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· Θεός εφανερώθη εν σαρκί(1)» δια της Θεοτόκου. Γιατί η Παρθένος εγέννησε «εν σαρκί», τον ενυπόστατο Λόγο του Πατρός, την ενυπόστατη Αλήθεια και Ζωή(1^α) και έγινε η ουράνιος παστάς του Λόγου, που μέσα Της ετελεσιουργήθη το μέγα Μυστήριο της υποστατικής ενώσεως θείας και ανθρωπίνης φύσεως.

Καλπάζει ἡ ψευδοένωσις

Ἂν πλέον Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι θεωροῦν ὅτι χειροκροτήματα παπικῶν «Ἐπισκόπων» καὶ ἐναγκαλισμοὶ εἶναι ἀπολύτως θεμιτά, τότε πλέον σημαίνει ὅτι ὑπάρχει ἐσωτερικὴ κενότης εἰς τοὺς Ἐπισκόπους μας, οἱ ὁποῖοι δὲν βλέπουν διαφορὰν τῶν ἑαυτῶν των μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ κατασκανδαλίσαντας μὲ αἰ­σχρὰ σκάνδαλα παπικούς. Ὡς ἐπληροφορήθημεν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα «Τὰς θύρας» τῆς 27ης Ὀκτωβρίου 2022: