Μπροστά στόν βασιλιά τῆς Ἰουδαίας Ἀγρίππα καί στόν Ρωμαῖο ἡγεμόνα Φῆστο, ὁ ἀπ. Παῦλος εἶχε, κάποια στιγμή τῆς θεοκίνητης ζωῆς του, τήν εὐκαιρία νά ἀπολογηθεῖ για τήν πίστη του. Στήν λαμπρότητα τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καί στήν μεγαλοπρέπεια τῆς ρωμαϊκῆς ἰσχύος, ὁ ἀπόστολος μέ τίς χειροπέδες ἀντέταξε τό φῶς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί τήν δύναμη τοῦ θείου λόγου. Πρέπει, ὅμως, νά ῾χεις γερά μάτια, γιά ν᾽ ἀντικρύσεις τό φῶς, και πρέπει νά σκύψεις ταπεινά, γιά να πάρεις πάνω σου τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ· κι ὁ Φῆστος δέν μποροῦσε. Τόν τύφλωσε ἡ διαφθορά τῆς ζωῆς του, ἡ φιλαργυρία κι ἡ φιληδονία του· τόν κρατοῦσε ἀλύγιστο ὁ ἐγωισμός κι ἡ κενοδοξία του. Γι᾽ αὐτό, δέν ἀφήνει τόν Παῦλο νά συνεχίσει, ἀλλά «μεγάλῃ τῇ φωνῇ», σάν γιά να σκεπάσει καί τήν ἀντίρρηση τῆς ἴδιας του τῆς καρδιᾶς, «ἔφη· Μαίνῃ, Παῦλε· τά πολλά σε γράμματα εἰς μανίαν περιτρέπει» (Πρξ 26,24). Εἶναι ἕνας διάλογος, πού δεν ἔπαψε νά ἐπαναλαμβάνεται μέσα στήν ἱστορία τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, κάθε φορά μέ διαφορετικό σχῆμα, ἀλλά πάντοτε μέ τό ἴδιο περιεχόμενο.
Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
Η «Νέα Εποχή» και ο διπλός Οικουμενισμός (πολιτικός και θρησκευτικός) -- π. Γεώργιος Μεταλληνός
Η ΕΠΟΧΗ μας σφραγίζεται καθοριστικὰ ἀπὸ μιὰ νέα ἱστορικὴ συγκυρία, τὴ Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων καὶ τὴν ἀνάδυση στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μίας νέας παγκόσμιας Μονοκρατορίας τῆς Pax Americana, πού μεταφέρει τὸν κόσμο, ἀναδρομικά, στὴν ἑνότητα τῆς Pax Romana καὶ σ᾽ ὅ,τι αὐτὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο.
Ἡ ἀνθρωπότητα ἐντάχθηκε σ' ἕνα παγκόσμιο σύστημα πολιτικῆς καὶ ἀξιῶν, πού ἐλέγχει καὶ διαμορφώνει καθολικά, μέσῳ τῆς ἑνιαιοποιημένης παιδείας καὶ τῶν κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία, ὡς πλανητικὸ ἄνθρωπο καὶ πλανητικὴ-ὁλιστική κοινωνία. Τὸ Internet-Διαδίκτυο ἰδιαίτερα, ἑνοποιεῖ τὸν κόσμο μας, τεκμηριώνοντας αὐτό, πού ἐμπεριέχει ὁ ὅρος παγκοσμιοποίηση (Globalization). Καὶ εἶναι θεμιτὸ νὰ ἐπικαλούμεθα τὸν ἐλπιδοφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμὴν (Ἰω. 10,18), τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: ὑπὸ ποῖον ποιμένα;
Τη Θ΄ (9η) του Δεκεμβρίου, η Σύλληψις της Αγίας ΑΝΝΗΣ μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Ιωακείμ και Άννα οι θείοι γεννήτορες της Θεοτόκου λυπούμενοι δια την ατεκνία αυτών ανεχώρησαν ο μεν Ιωακείμ εις το όρος, η δε Άννα εις περιβόλιον, ένθα αμφότεροι προσηύχοντο δια να χαρίση εις αυτούς καρπόν κοιλίας ο Κύριος. Ο δε Πανάγαθος Θεός, θέλων να ετοιμάση δι΄ εαυτόν Ναόν ζώντα και οίκον Άγιον ίνα κατοικήση, απέστειλεν εις τούτους, εκ των οποίων ηυδόκησε να γεννηθή η κατά σάρκα μήτηρ αυτού, τον Άγγελόν του περί του οποίου λέγουσιν ότι ήτο ο Γαβριήλ. Τούτον δε αποστείλας προανήγγειλεν ότι θέλει συλλάβει η στείρα και γηραιά Άννα, ίνα με την σύλληψιν της στείρας βεβαιώση την εκ της Παναγίας Παρθένου ιδικήν Του άσπορον Σύλληψιν και άφθορον Γέννησιν.
π. Θεόδωρος Ζήσης: Με την αίρεση του οικουμενισμού οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές
....«ο κίνδυνος αυτός (εκ του Οικουμενισμού) αποβαίνει μεγαλύτερος εκ του γεγονότος, ότι η απειλή δεν είναι μόνον εξωτερική. Δεν προέρχεται δηλαδή μόνον από τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό οι οποίοι αντιμετωπιζόμενοι παλαιότερα ως αιρέσεις, είχαν ελάχιστες, σχεδόν μηδαμινές δυνατότητες να ασκήσουν επιρροή στους Ορθοδόξους πιστούς. Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές»
Πάσι τοις αιρετικοίς ανάθεμα (Συμπεριλαμβάνονται και οι λατινόφρονες Οικουμενιστές)
Κατά την ώραν της εις Επίσκοπον χειροτονίας του ο Κληρικός μεγαλοφώνως λέγει: «Αναθεματίζω Άρειον, καί τούς συν αυτώ σύμφρονας καί κοινωνούς της αυτού μανιώδους κακοδοξίας.....και τους τούτων ομόφρονας αποβάλλομαι και αναθεματίζω και τρανώς ανακηρύττω μεγίστη φωνή∙ Πάσι τοις αιρετικοίς ανάθεμα. Όλοις τοις αιρετικοίς ανάθεμα...»
(Τάξις εις χειροτονίαν Επισκόπου, βλ. Μέγα
Ευχολόγιον, Έκδοσις Σαλίβερου, Αθήναι 1925, σελ.131).
Ἀπόλυτος ἐμπιστοσύνη - ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ --- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Πόσα βάρη κουβαλᾶνε οἱ ἄνθρωποι στοὺς ὤμους τους καὶ στὶς καρδιές τους! Πόσα προβλήματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς! Πόσα συναισθήματα ὑπαρξιακῆς ἀγωνίας! Πόσες ἀνησυχίες ποὺ ἐπιτείνουν τὴν ἀσφυξία τοῦ ἄγχους! Πόσα βασανιστικὰ ἐρωτήματα ποὺ κρατᾶνε μετέωρη τὴν ψυχή! Πόσες καταιγίδες ξεσπᾶνε σὲ κάθε βῆμα τῆς ἀνθώπινης πορείας! Καὶ πόσα τὰ δάκρυα τοῦ πόνου!... Προβλήματα ποὺ καῖνε. Προβλήματα - μαχαίρια. Προβλήματα συγκλονιστικά. Προβλήματα, ποὺ κάποτε μοιάζουν μὲ στιγμὲς μαρτυρίου. Προβλήματα βασανιστικά. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρει περισσότερο, δὲν εἶναι τὸ πλῆθος καὶ ἡ σφοδρότητα τῶν προβλημάτων ἀλλ᾽ ἡ διέξοδος καὶ ἡ ὑπέρβαση τῶν προβλημάτων. Ἡ ἐπάνοδος καὶ ἡ ἐπανάκτηση τῆς ἐσωτερικῆς εἰρήνης. Δὲν ὑπάρχουν, βέβαια, μαγικὲς λύσεις. Ὁ διάβολος μᾶλλον δημιουργεῖ καὶ περιπλέκει τὰ πράγματα. Μονάχα ὁ Θεὸς ὁ παντοδύναμος κυβερνᾶ καὶ προνοεῖ γιὰ τὸ σύμπαν καὶ μάλιστα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἐκεῖνος καὶ τὸν βεβαιώνει ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τὸν ἐγκαταλείψει ποτέ. «Οὐ μή σε ἀνῶ, οὐδ᾽οὐ μή σε ἐγκαταλίπω» (Ἑβρ. ιγ´5).
Η διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας στη Σύγχρονη Παιδεία -- Μαρία Μαντούβαλου, Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
Για τη διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας, δηλαδή τη σκόπιμη νόθευση και παραποίηση του περιεχομένου της, γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ότι αυτή προερχόταν από το κατ’ ευφημισμόν, και πολλαπλώς, κατά διαστήματα, μετονομαζόμενον Υπουργείο Παιδείας και τον εκάστοτε διορισμένο ή εκλεγμένο Υπουργό του, μαζί με τους διορισμένους συμβούλους του των Παιδαγωγικών Ινστιτούτων, των μεταλλαγμένων και αυτών, σε Ινστιτούτα Εκπαιδευτικής Πολιτικής.
Ακόμη γνωρίζαμε ότι η διαστρέβλωση της Ιστορίας προέρχεται και από τους εξαρτημένους και μισθοφόρους της εκάστοτε εξουσίας, πολιτικής και κομματικής, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς αναλυτές, τις Αρχές τις λεγόμενες Προστασίας του Πολίτη και τις ποικίλες συλλογικότητες αθέων, εμπρηστών, αντεξουσιαστών και άλλων παρόμοιων Ενώσεων.
Reading from the Synaxarion:
Patapius the Righteous of Thebes
This Saint was from the Thebaid of Egypt and struggled many years in the wilderness. He departed for Constantinople, and having performed many miracles and healings, he reposed in peace in a mountain cave on the Gulf of Corinth, where his holy relics are found incorrupt to the present day.
Συλλογή υπογραφών για την άρση του υποχρεωτικού εμβολιασμού
Απαιτούμε την άρση του μέτρου για υποχρεωτικό εμβολιασμό των Ελλήνων άνω των 60 ετών
Απευθυνόμαστε στον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, κύριο Κυριάκο Μητσοτάκη.
Απαιτούμε την άρση του μέτρου που αφορά τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των πολιτών άνω των 60 χρόνων. Αυτό το μέτρο παραβιάζει όχι μόνο το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και τις διεθνείς συμβάσεις οι οποίες έχουν υπερσυνταγματικό χαρακτήρα.
Πιο συγκεκριμένα:
Οι έννοιες «αγιότητα» και «άγιος» -- +Ανδρέου Θεοδώρου, Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
1. Διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η αγιότητα είναι βασική ιδιότητα της ενέργειας και της φύσεως του Θεού. Σημαίνει απουσία από την πανακήρατη φύση κάθε ίχνους κακίας, στην οποιαδήποτε μορφή της. Ο Θεός είναι οντολογικά άγιος, διότι η ουσία του είναι φύσει αγαθή. Η κακία αφ’ έτερου είναι οντολογικά ανύπαρκτη. Δεν ανήκει στην κλίμακα των υπαρκτών όντων, αλλά είναι επιφαινόμενο. Φαίνεται, δεν είναι, λαμβάνουσα την υπόσταση της εκεί, όπου τα λογικά όντα απομακρύνονται ελεύθερα από το Θεό. Όπου απουσιάζει το αγαθό, εκεί εμφανίζεται, ως συμβεβηκός περί τη φύση η αμαρτία, η όποια εξαφανίζεται, όταν εμφανιστεί πάλιν εκείνο (το αγαθό). Έτσι και το φως, όταν αναχωρεί, παραχωρεί τη θέση του στο σκοτάδι, το οποίο με τη σειρά του αφανίζεται, όταν επανεμφανιστεί εκείνο.
Στο στάδιο της θείας οικονομίας, η αγιότητα του Θεού είναι η θεία του ενέργεια στην πολλαπλή σχέση της προς τις ελεύθερες πράξεις των λογικών κτισμάτων. Από τη θεία ενέργεια απορρέει και προς αυτήν αναφέρεται κάθε ιδέα κτιστής αγιότητος. Ο Θεός, ως δημιουργός, έθεσε στα όντα την ηθική τάξη και τους ηθικούς νόμους του την τήρηση των οποίων απαιτεί, τιμωρώντας τις οποίες παραβάσεις τους. Από την άποψη αύτη ο Θεός είναι δίκαιος, και κατ’ επέκτασιν κριτής των ηθικών ενεργειών των πλασμάτων του.
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ'' Ψάλλει ο βυζαντινός χορός των Αγιοκυπριανιτών Πατέρων (2005)
….Γι᾽ αὐτὸ ὄχι μόνο ἦλθε ὁ Θεὸς ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ἦλθε ἀπὸ παρθένο ἁγνὴ καὶ ἁγία, μᾶλλον δὲ πανυπέραγνη καὶ ὑπεραγία, ἀφοῦ εἶναι παρθένος ὄχι μόνο ὑπερτέρα μολυσμοῦ σαρκός, ἀλλὰ καὶ ἀνωτέρα ἀπὸ μολυσμένους σαρκικοὺς λογισμούς.
Τη Η΄ (8Η) του Δεκεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΠΑΤΑΠΙΟΥ
Πατάπιος ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εις τας Θήβας της Αιγύπτου, από γονείς ευσεβείς, και βαπτισθείς ανετράφη και επαιδεύθη επιμελώς τα ιερά γράμματα· και όσον ηύξανεν εις την σωματικήν ηλικίαν και εμάνθανε την φιλοσοφίαν, τοσούτω μάλλον προέκοπτεν εις την αρετήν και εγίνετο εις την ψυχήν φιλοσοφώτερος, γνωρίζων των προσκαίρων πραγμάτων το άστατον. Όθεν πανσόφως απαρνησάμενος πατρίδα, πλούτον και συγγενείς και πάσαν σαρκός ηδυπάθειαν και κοσμικήν ματαιότητα, κατώκησεν εις την έρημον· και τόσον προέκοψεν εις την ησυχίαν, ώστε έλαμψεν εις τας αρετάς ως φωστήρ διαυγέστατος. Και επειδή δεν ήτο πρέπον ο λύχνος να κρύπτεται υπό τον μόδιον, αλλά να τεθή επί την λυχνίαν, καθώς είπεν ο Κύριος, δια τούτο όσον ο Όσιος έφευγε τον ανθρώπινον έπαινον, τόσον ο Θεός τον εδόξαζε και τον έκαμνε πανταχού περιβόητον και συνηθροίζοντο από τας χώρας και πόλεις πολλοί εις αυτόν χάριν ωφελείας και βλέποντες την άσκησιν αυτού, τα άνθεα κατορθώματα και τα εξαίσια θαυμάσια, εθαύμαζον.
Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν
...Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.
Τὸ δολοφονικὸν ἀνακοινωθὲν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς….!!!!! --- Σπυρίδων Στ. Ἀρναούτογλου
Πρός Πρωτοπρεσβύτερο π. Στυλιανό Καρπαθίου
Ὅταν πρὶν ἑνάμισυ χρόνο (Μάρτιος τοῦ 2020) βλέπαμε τὴν στάση, τὸν λόγο, τὴν σταθερὴ πνευματικὴ καὶ ἰατρικὴ τοποθέτηση καὶ παρουσία τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου ἀπέναντι στὸν τεράστιο διωγμὸ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ μόλις ξεκινοῦσε στὴν Ἑλλάδα μὲ ἀφορμὴ τὰ μέτρα κλεισίματος τῶν Ναῶν καὶ στὴν οὐσία πλήρους ἀπαγορεύσεως τῆς Θείας Μεταλήψεως, σκεφτόμασταν πότε θὰ τοῦ ἐπιτεθεῖ κυρίως ἡ πολιτικὴ ἢ καὶ ἡ δικαστικὴ ἐξουσία, γιὰ νὰ τὸν φιμώσει, νὰ τὸν ἐξουδετερώσει γιὰ τὴν ζημιὰ ποὺ τοὺς δημιουργοῦσε.
Απάνω σε μιάν έρημη ακροθαλασσιά -- του Φώτη Κόντογλου
Κ’ εγώ δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα μακρυά από τή ζάλη της πολιτείας. Έβγαλα ένα «άχ!» από τό στήθος μου, σάν τόν άνθρωπο πού ξανάρχεται στή ζωή ύστερ’ από λιποθυμιά. Δεν πέρασε πολλή ώρα, κ’ ένοιωσα τόν εαυτό μου πολύ ευτυχισμένον, ήσυχον καί βλογημένον, όπως ήμουνα άλλη φορά, πρίν πέσω στά δόντια αυτηνής της λυσσασμένης Σκύλλας, της πολιτείας. Έδώ, σ' αυτόν τόν ξερότοπο πού ήρθα, πού δεν έχεις τίποτα απ ’ όσα φχαριστούνε τούς σημερινούς ανθρώπους, καταλαβαίνω πώς είμαι λεύτερος, ύστερ’ από τη σκλαβιά, υστερ’ από τίς χίλιες σκλαβιές, γιά νά μιλήσω καλύτερα, πού σηκώνουμε απάνω στήν καμπούρα μας όσοι ζούμε μέσα στήν αμαρτωλή τή Βαβυλώνα, πού όλο γιά λευτεριές, λογής-λογής λευτεριές μιλά, πράσινες, κόκκινες, πνευματικές, υλικές, μοντέρνες, υπαρξιστικές, αθεϊστικές λευτεριές, λευτεριά πού αποχτιέται μέ τήν άπιστία, μέ τά λεφτά, μέ την άποχτήνωση, μέ τήν άναισθησία, λευτεριά μέ τίς ψευτιές της φιλοσοφίας, λευτεριά με τό σκλάβωμα στίς μηχανές, κι άλλες τέτοιες λευτεριές...
Reading from the Synaxarion:
Ambrose, Bishop of Milan
This Saint was born in Gaul in 340, and was a member of the Roman Senate. After the death of Auxentius, the Arian Bishop of Milan, a violent dispute arose among the Orthodox and Arians about who would succeed him. Ambrose, desiring as Governor of the province to restore the peace, attempted to mediate between them. As he spoke to the people, eloquently persuading them to elect a new bishop without tumult and disorder, a young child, inspired from on high, suddenly cried out "Ambrose, bishop!" To his astonishment and dismay, the people immediately took up this cry themselves, and over his many protests, he was raised to the episcopal throne of Milan on December 7, 374. A great Father of the Church, he wrote many works in Latin, and was both an unwearying opponent of Arianism, and a fearless accuser of emperors when they transgressed the law of God. Having lived fifty-seven years, he reposed on April 4, on the eve of Pascha, in the year 397.
Εἰς τὰς ἡμέρας μας Ο ΙΟΥΔΑΣ ΞΑΝΑΖΗ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Ἐάν ὑπάρχει καί ἐπιζεῖ μιά ἀπαίσια καί τραγική μορφή στήν ἱστορία τοῦ κόσμου, αὐτή ἡ τρομακτική μορφή εἶναι σίγουρα, ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης. (Τό ὄνομά του δείχνει τήν καταγωγή του, καί σημαίνει: ἀπό τήν Καριώθ). Ἰούδας! Ὄνομα συνώνυμο τῆς προδοσίας. Τό ἀρχέτυπο τῆς πιό ἐπαίσχυντης πράξης στίς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ἡ πιό προσβλητική λέξη στά στόματα τῶν ἀνθρώπων–κι αὐτῶν ἀκόμα τῶν παιδιῶν–ὅταν προφέρεται σάν ὕβρις: «Ἰούδα»! Ὄνομα καί πρόσωπο, πού προκαλεῖ ἀποστροφή καί ἀπέχθεια. Κι αὐτοί ἀκόμα οἱ ἱεροί εὐαγγελιστές, δέν ἀσχολοῦνται καθόλου μέ τό πρόσωπό του. Ἀκόμα καί γιά τήν προδοσία του, σημειώνουν πολύ λίγες λέξεις. Ὁ μέν Ματθαῖος γράφει: «Τότε πορευθείς εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρός τούς ἀρχιερεῖς εἶπε· τί θέλετέ μοι δοῦναι, καί ἐγώ ὑμᾶς παραδώσω αὐτόν; Οἱ δέ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια. Καί ἀπό τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν ἵνα αὐτόν παραδῶ» (ΙΣΤ΄ 14 – 16). Ὁ δέ Ἰωάννης, τόν ἀναφέρει μόνο σ’ ἕνα στίχο:
Εἰς τὴν Λέσβον ὁ Πάπας καὶ οἱ ἄλλοι ἄθεοι. Ὅλοι κερδίζουν, χαµένη ἡ Ὀρθοδοξία -- Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁµότιµος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.
1ον
1. Πνευµατικὸς ξεσηκωµὸς ἐναντίον τοῦ πάπα τὸ 2001
Δὲν µᾶς ἔφταναν τὰ ἄλλα πνευµατικὰ φαρµάκια καὶ δηλητήρια, µὲ τὰ ὁποῖα µᾶς πότισαν καὶ µᾶς ποτίζουν οἱ πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί µας ἡγέτες· µᾶς ἔλειπε ὁ πάπας, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν δόση καὶ νὰ αὐξήσει τὴν στενοχώρια καὶ τὴν θλίψη µας. Ἤθελαν νὰ βεβαιωθοῦν οἱ δικοί µας ἄθεοι, ὅσοι περιλαµβάνονται µέσα στὸν ὅρο αὐτὸ κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαµᾶ, ἂν µετὰ ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν πρώτη ἐπίσκεψη πάπα στὴν Ἑλλάδα, τὸν Μάϊο τοῦ 2001, ἐξακολουθοῦν οἱ Ἕλληνες νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ ἀντιπαπικὸ φρόνηµα, ὅπως φάνηκε τότε. Ἦταν τέτοιος ὁ πνευµατικὸς ξεσηκωµὸς γιὰ τὴν λανθασµένη ἀπόφαση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐκ µέρους πολλῶν ἀρχιερέων, τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πλήθους µοναστηριῶν ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀνδρικῶν καὶ γυναικείων, πανεπιστηµιακῶν, σωµατείων καὶ χιλιάδων λαοῦ ποὺ πλαισίωσαν ὅλες τὶς ἀντιπαπικὲς ἐκδηλώσεις, ὁµιλίες, ἀγρυπνίες, συγκεντρώσεις, ὥστε στὴν κυριολεξία, ὅταν δυστυχῶς ἦλθε ὁ πάπας, τὸν ἔκρυψαν στὰ συνοδικὰ καὶ ἀρχιεπισκοπικὰ µέγαρα, φοβούµενοι τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἤµασταν ἡ µόνη Ὀρθόδοξη χώρα ἀπὸ ὅσες ἐπισκέφθηκε ὁ πάπας, ποὺ δὲν ἔγινε δηµόσια ἐµφάνιση τοῦ ποντίφηκα, καὶ παντοῦ ὅπου χρειάσθηκε νὰ κινηθεῖ, αὐτὸ ἔγινε µὲ τὴν συνοδεία ἰσχυρῆς ἀστυνοµικῆς δύναµης.
Η αειφόρος δυστυχία να είσαι ευήθης και άθεος --- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
H αδράνεια της επισήμου Εκκλησίας αναφορικώς με την ανακοίνωση των δρακόντων υγειονομικών μέτρων ως προαπαιτούμενο προσβάσεως εις την Ναούς, συνιστά μείζον σκάνδαλο και εγείρει ιδιαίτατα ερωτηματικά δια την τρώση του πυρήνα του δικαιώματος του θρησκεύειν εις του πολίτες, την στιγμή την οποία άπαντα τα δικαιώματα συνθλίβονται σφοδρώς υπό την μέγγενη του ολετήρα του υγειονομικού προβλήματος.
Η πολιτεία, βυσσοδομεί κατά της ζώσης Ορθοδόξου Εκκλησίας συνεργεία των συνθηκολογημένης Επισήμου Εκκλησίας, εργαλειοποιώντας την δημόσια υγεία, υπό τις ερπύστριες της οποίας, καταλύεται άρδην, το δικαίωμα πρόσβασης και παρακολούθησης της Θείας Λειτουργίας, με αποτέλεσμα να εγείρονται και ακανθώδη και καίρια ερωτήματα δια την σύλληψη της έννοιας της Πίστεως.