Δεν γνωρίζω τι νιώθουνε οι άλλοι άνθρωποι στον καιρό μας. Εγώ νιώθω πολλές φορές πως βρίσκουμαι μέσα σε μια παραζάλη και μια ταραχή, σ’ αυτόν τον κόσμο της μηχανής και της δράσης. Σαν να στριφογυρίζει το κεφάλι μου μέσα στο σβούρισμα που έχει πιάσει την ανθρωπότητα, και δεν έχει μιας στιγμής ησυχία. Ποτέ το ανθρώπινο γένος δεν το ΄πιασε τόση δραστηριότητα – όχι πνευματική, μα υλική δραστηριότητα. Γιατί, κι αυτά που τα λέγει σήμερα ο κόσμος πνευματικά, επιστημονικά, δεν είναι παρά υλικά, κι αποβλέπουνε στην υλική ζωή του ανθρώπου. Κι αυτή η υλική ζωή του ανθρώπου λέγεται με μια λέξη: Παράς. Όλες οι ακαταμέτρητες μηχανές που αγκομαχάνε σαν τελώνια μέρα-νύχτα, σε στεριά, σε θάλασσα και στον αγέρα, όλα αυτά τα συνέδρια, και τα επιστημονικά εργαστήρια, κι οι εφευρέσεις, κι οι μυριάδες εφημερίδες και τα λογής-λογής βιβλία, κι οι καλλιτεχνίες, τα θέατρα, οι ρεκλάμες, οι διάφορες ρουκέτες για καινούργιες θεωρίες, τα διαπλανητικά ταξίδια, όπως τα λένε, οι αστρονομίες, οι εξερευνήσεις στους πόλους, στις ζούγκλες, στα βάθη του ωκεανού, όλα, όλα γίνουνται γι’ αυτόν τον τύραννο, που καβαλίκεψε την αμαρτωλή την ανθρωπότητα και την στριφογυρίζει σαν δαιμονισμένη: τον Παρά. Ποτές ο Μαμμωνάς δεν προσκυνήθηκε με τόση πίστη, με τόσο άγρια πίστη, όσα σήμερα. Κι οι πιο φανατικοί προσκυνητές του, αλίμονο, είναι οι λεγόμενοι χριστιανοί, αυτοί που λένε πως πιστεύουνε σε Κείνον, που είπε πως ο Μαμμωνάς είναι ο πιο μεγάλος εχθρός του, ο Εωσφόρος, ο Σατανάς!
Μας «Κάλυψε» ο Θωμάς!... -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητοὐ Α.Π.Θ.
Ρεαλιστική η εποχή μας δεν ανέχεται φαντασίες και παραμύθια, έχει καταργήσει τα ταμπού, δέχεται μόνο γεγονότα και δεδομένα. Έτσι θέλει. Καθετί που ξεφεύγει από τους νόμους της φύσης αποτελεί σκάνδαλο και καθετί που δεν εξηγείται με τους νόμους της λογικής συνιστά μωρία. Και το πιο παράδοξο πρόβλημα και η πιο ανεξήγητη ιστορία από όλα όσα συνέβησαν μέσα σ΄ αυτό τον κόσμο και πάνω σ΄ αυτή τη γη είναι, χωρίς άλλο, η Ανάσταση του Χριστού. Πως κάποιος, που έζησε ως άνθρωπος και πέθανε ως θνητός, πως ξαναπήρε τη ζωή, ξαναβρήκε το σώμα του, σηκώθηκε από τον τάφο και ζη; Πως από τότε μέχρι τώρα και για πάντα απολαμβάνει – όχι μόνο με την ψυχή του αλλά και με το σώμα του άφθαρτο – μια ζωή, που βέβαια δεν είναι, η γνωστή μας ανθρώπινη ζωή, είναι, όμως, ζωή και μάλιστα ανώτερη και ωραιότερη; Τούτο το ερώτημα δίκαια, πράγματι, μπορεί να τυραννά κάθε εποχή τον κάθε άνθρωπο, όταν για πρώτη φορά το αντιμετωπίζει σαν ένα πρωτάκουστο νέο, σαν ένα πρωτόφαντο θαύμα, που αξιώνει ότι αποτελεί ευαγγέλιο, που παρουσιάζεται να δείχνει Θεό. Διότι, ποια άλλη αγγελία είναι πιο ευχάριστη από το ότι οι νεκροί μπορούν να αναστηθούν με τα σώματά τους; Και πια άλλη απόδειξη φανερώνει πιο καλά τη θεότητα από το ότι κάποιος μπορεί να αναστηθεί από τους νεκρούς;
Τη ΣΤ΄ (6η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΘΩΜΑ.
Θωμάς ο ένδοξος του Κυρίου Απόστολος ήτο εις εκ των Δώδεκα Αποστόλων και Μαθητών του Κυρίου, οι οποίοι μετά την φρικτήν και ένδοξον του Δεσπότου Χριστού Ανάληψιν διεσπάρησαν εις όλην την οικουμένην κηρύττοντες τον σωτήριον λόγον του Ευαγγελίου και οι οποίοι με πολλούς κόπους και πόνους και βασάνους, τα οποία έπαθον από τους ασεβείς, έφεραν ημάς εις την ευσέβειαν και είμεθα χρεώσται να πανηγυρίζωμεν αυτούς περισσότερον από τους άλλους Αγίους, ως υπέρ άπαντας κοπιάσαντας, ίνα έχωμεν αυτούς και κατά την παρούσαν ζωήν μεσίτας προς τον Δεσπότην, να μας συγχωρήση τα αμαρτήματα. Εξόχως δε τον περιφανέστατον μεταξύ των Αποστόλων και φιλαληθέστατον τούτον Απόστολον Θωμάν, τον ακριβή μηνυτήν της αληθείας, όστις με την κατ’ οικονομίαν απιστίαν αυτού και ψυχωφελή αμφιβολίαν μετέβαλε την απιστίαν ημών εις πίστωσιν, και με τον δισταγμόν του ωλοκλήρωσε την πίστιν των άλλων Αποστόλων, και την έκαμε βεβαιοτέραν και αναντίρρητον· όθεν έφραξε τα στόματα των απίστων διωκτών και δεν ημπορεί να είπη τις, Ιουδαίος ή ειδωλολάτρης, ότι ο Δεσπότης δεν ανεστήθη· επειδή αυτός ο πιστός δούλος και μάρτυς ακριβέστατος της Αναστάσεως ετόλμησε να ψηλαφήση τον αναφή και αόρατον, δια να μη αμφιβάλλη τις άλλος ύστερον. Αλλ’ ας είπωμεν εξ αρχής την διήγησιν με βραχύτητα.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
....Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
O λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος….
Ουδέποτε εις την ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας όσο τα τελευταία 35 χρόνια! Όχι μόνον κατώρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως, αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Άγιον Όρος πειθήνια όργανά των, υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των, ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των, τους ελαχίστους που ετόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν αρρενωπά, ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου. Και τα χρόνια κυλούσαν. Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητος και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα, συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν για το αναγκαίον της..…νήψεως και το υπερβάλλον του ..…μυστικού γνόφου της ανατολικής Θεολογίας… Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.
---------------------------
Υποψιάζομαι ότι αυτό δεν αληθεύει ακριβώς. Ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν είναι ψέμα. Πάντα η Εκκλησία είχε κακούς οδηγούς, είχε όμως και διαμάντια οδηγούς. Πάντα η Εκκλησία πολεμείτο, είχε όμως και νηνεμίες. Πάντα η Εκκλησία ειχε ζιζάνια, κι αυτά με τη βοήθεια του Θεού και τη πίστη των μελών της τα ξερίζωνε. Είμαστε μέσα στο γίγνεσθαι, στη ζύμωση των πραγμάτων. Τα βλέπουμε από μέσα όχι όμως σφαιρικά, στο καθ΄ όλον περιεχόμενο της ζύμωσης. Αιρετικοί πάντα υπήρχαν, και σε ένα φθαρτό και ευάλωτο κόσμο που υπάρχει συνεχής αστάθεια είναι υγιές να βλέπεις να ξεχωρίζει το υγιές από το μολυσμένο. Το ζήτημα είναι τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση. Υπάρχει κάποιο σημείο- δε θυμάμαι ακριβώς- που λέει υπήρχε ο εκλεκτός σίτος και τα ζιζάνια, και ζητήθηκε να αφαιρέσουν τα ζιζάνια, λέγοντας ο Χριστός αφήστε τα αυτά μήπως κατά τη κοπή ζημιωθεί και ο σίτος.Στο τέλος όμως δηλαδή στο θερισμό όπως λέμε στη λαική ρήση θα ξυριστεί ο γαμπρός και ο καθένας θα πάρει τη θέση που του αξίζει! Ο χριστιανός νομίζω πρέπει να νήφει, ο κυβερνητης της Εκκλησίας είναι στο τιμόνι, δεν την εγκατέλειψε, να ζητάμε από το Θεό να μη μας εγκαταλήψει. Είναι γεγονός ότι δε πάμε καλά, λεγόμαστε χριστιανοί αλλά στη πράξη χωλαίνουμε. Είναι ζήτημα αν από το 98% των ορθοδόξων το 2% εκκλησιάζεται και το 0,5 κοινωνάει. Ε πώς θέλουμε ο Χριστός να μας βοηθήσει, αφού έχουμε ξεφύγει πολύ τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει μετάνοια, είμαστε χάλια μαύρα! Και να δείτε πόσο ο Θεός μας ανέχεται, και μακροθυμεί, με τόση βρωμιά γύρω μας και πάνω μας κι όμως μας δίνει χρόνο!
Κύριε, ελέησον! Τι είναι αυτά τα πράγματα που βλέπω;
Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτὸς ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στὸ ἐπίπεδo τῶν πιστῶν...
Παραθέτουμε τὴ δήλωση του « Ὀρθόδοξου» Μητροπολίτη Ἰταλίας Πολύκαρπου μετὰ τὴν ἐπίσκεψη στὸν Πάπα:
«Ἡ συνάντηση μὲ τὸν Πάπα
Φραγκίσκο πῆγε πολὺ καλά. Ἦταν μιὰ πολὺ ἐγκάρδια συνάντηση ἑνὸς νέου μὲ τὸν ἀγαπημένο
του πατέρα, μιὰ συνάντηση ἑνὸς ἐπισκόπου μὲ τὸν προκαθήμενο καὶ πατριάρχη του. Ὁ
Ἅγιος Πατέρας εἶναι μεγάλη, γνήσια καρδιά. Ζήτησα τὴν παπικὴ εὐλογία του γιὰ τὸ
ἔργο μου... Τὸ ταξίδι τῶν Καθολικῶν καὶ τῶν Ὀρθοδόξων πρὸς τὴν πλήρη ἑνότητα
βρίσκεται στὸν σωστὸ δρόμο... Πιστεύω ὅτι ὁ στόχος αὐτὸς
ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ στὸ ἐπίπεδo τῶν
πιστῶν...».
Charitina the Martyr
Saint Charitina contested for Christ during the reign of Diocletian, in the year 290. The handmaid of a certain Claudius, she was betrayed as a Christian to Dometian, the Count, before whom she fearlessly confessed Christ. After suffering the most terrible tortures, including the uprooting of her teeth and nails, she gave up her soul into the hands of the Lord.
Η ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσοι ἄνθρωποι ἀξιοποιοῦν πνευματικά το καλοκαίρι. Πόσοι καταφεύγουν σέ τόπους ἱερούς για να γνωρίσουν πρόσωπα και να ἀποκομίσουν ὠφέλεια. Πόσοι ἀποφεύγουν τον πειρασμό τῆς χαλάρωσης και ὀκνηρίας. Πόσοι ἐπιλέγουν την ἡσυχία, το στοχασμό, την προσευχή, την ἀναγωγή ἀπό τίς ὡραιότητες τῆς φύσης στο Δημιουργό, την εὐχαριστία τοῦ Θεοῦ και την ἔμπρακτη ἀγάπη προς τούς ἀδελφούς. Ἀπευθύνομαι πάντα στους συνειδητούς χριστιανούς και ὄχι στους κατ᾽ ὄνομα, οἱ ὁποῖοι περιμένουν τίς διακοπές για να ταξιδέψουν, να φᾶνε περισσότερο, να διασκεδάσουν χωρίς μέτρο καί να ἀπολαύσουν τίς σαρκικές ἡδονές. Δυστυχῶς, οἱ παραθεριστές λησμονοῦν παντελῶς το Θεό. Και το ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι ἐπηρεάζουν ἐκεῖ πού πηγαίνουν και τούς μόνιμους κατοίκους. Ἰδιαίτερα στους παραθαλάσσιους τουριστικούς τόπους, ὅπου χάνεται ἡ ντροπή και ἡ γύμνια εἶναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα ὅλων. Συχνά ἐκφράζουμε τη λύπη μας, γιατί ἡ ἐπαρχία ἔχει ἐρημώσει καί οἱ κάτοικοι εἶναι λίγοι και ὑπερήλικες. Ὅλοι μοιρολογοῦμε γι᾽ αὐτό το φαινόμενο. Ὡστόσο, για τά ὅσα συμβαίνουν στην ἐπαρχία κατά την περίοδο τοῦ καλοκαιριοῦ με πρωταγωνιστές τούς τουρίστες καί παραθεριστές, δεν λυπούμαστε. Ἀνεχόμαστε καταστάσεις ἀπερίγραπτες.
Επιστήμη και ηθική σε περιόδους κρίσης -- Τοῦ πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
α) Ἡ κρίση
Στὴν
πορεία του ὁ κόσμος ἔχει γνωρίσει πολλὲς κρίσεις. Ἡ κρίση στὴν οὐσία της εἶναι
ἡ ἀνατροπὴ τῶν κανονικοτήτων τῆς ἱστορικῆς συνέχειας, μὲ ἀνωμαλίες καὶ
δυσχέρειες, συχνὰ ἀδυσώπητες, καὶ πολυειδεῖς κινδύνους.
Ἡ κρίση
γίνεται περισσότερο αἰσθητή, ὅταν σχετίζεται μὲ οἰκονομικὰ προβλήματα. Δὲν
εἶναι ὅμως μόνο οἰκονομική, διότι μὲ αὐτὴν διασαλεύεται ὅλη ἡ κοινωνικὴ τάξη,
σὲ ἄμεση συνάρτηση μὲ τὴν ἠθικὴ σφαῖρα, ποὺ διέπει τὶς δομὲς μίας κοινωνίας.
Ἡ σημερινὴ κρίση, ποὺ διερχόμεθα ὡς Ἕλληνες, ἔχει κύριο αἴτιο κατὰ γενικὴ ὁμολογία τὴ χρεωκοπία τῆς ἡγεσίας, κυρίως τῆς πολιτικῆς, ποὺ ὑπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τῆς νέας παγκόσμιας τάξης, στὸ ὄνομα τῆς ὁποίας ἀσκεῖ τὴν ἐξουσία της εἰς βάρος τῆς εὐστάθειας τῆς Χώρας. Γενικὴ εἶναι ἡ συναίσθηση, ὅτι ζοῦμε σὲ ἕνα κόσμο «τραγικὰ παράλογο καὶ παράλογα τραγικό», ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν βαναυσότητα τῆς μετανεωτερικότητας, παρόλη τὴ μεγαλαυχία καὶ μεγαλοστομία της. Ὁ πολιτισμὸς τῆς μετανεωτερικῆς κοινωνίας κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸν ἄκρατο ὠφελιμισμό, τὴν ἀπληστία καὶ κατὰ συνέπεια τὴν ἀδικία, τὴν εἰδωλολατρία δηλαδὴ τῆς φιλαργυρίας (πρβλ. Α´ Τιμ. 6,10), καὶ γι᾽ αὐτὸ καταντᾶ «πολιτισμὸς » ἀφιλάνθρωπος.
Οπτασία ΚΟΣΜΑ Μοναχού φοβερά και ωφέλιμος.
Κοσμάς ο Μοναχός και Ηγούμενος, ο αξιωθείς να ίδη την παρούσαν οπτασίαν, έζη εν Κωνσταντινουπόλει κατά τον δέκατον τρίτον χρόνον της βασιλείας Ρωμανού του Λεκαπηνού, ήτοι εν έτει 932. Ούτος υπήρξε ποτέ οικειότερος των υπηρετών, των υπηρετησάντων εις τον βασιλικόν κοιτώνα του Αλεξάνδρου, του βασιλεύσαντος ολίγου προ του Ρωμανού, ήτοι του υιού μεν Βασιλείου του Μακεδόνος, αδελφού δε Λέοντος του Σοφού. Ούτος λοιπόν ο του Θεού άνθρωπος, αφήσας τον κόσμον και τα εν κόσμω, ηγάπησε την μοναχικήν πολιτείαν και μετονομασθείς Κοσμάς δια του αγγελικού Σχήματος, κατεστάθη ύστερον και Ηγούμενος του σεβασμίου Μοναστηρίου του ευρισκομένου παρά τον ποταμόν Σάγγαριν.
Μεταμοσχεύσεις καί η έσχατος συναλλαγή --- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
(Δημοσιεύθηκε τό
2009 στόν «Ορθόδοξο Τύπο»)
Τη Ε΄ (5η) του αυτού μηνός Οκτωβρίου, της Αγίας Μάρτυρος ΧΑΡΙΤΙΝΗΣ.
Χαριτίνη η Αγία Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και Δομετίου κόμητος εν έτει 290, δούλη Κλαυδίου τινός. Ακούσας δε ο κόμης Δομέτιος περί αυτής, ότι είναι Χριστιανή και ότι και άλλους πολλούς επιστρέφει εις την πίστιν της, τους δε λοιπούς Χριστιανούς στερεώνει περισσότερον εις αυτήν, γράφει εις τον αυθέντην αυτής Κλαύδιον να αποστείλη την Χαριτίνην εις αυτόν δια να την εξετάση. Λαβών ο Κλαύδιος τα γράμματα ελυπήθη και ενδυθείς σάκκον, ήτοι τρίχινον φόρεμα, εθρήνει. Η δε Χαριτίνη, παρηγορούσα αυτόν, έλεγε· «Μη λυπού, αυθέντα μου, αλλά χαίρε, επειδή έχω να λογισθώ εις τον Θεόν ευπρόσδεκτος θυσία δια τας ιδικάς μου και ιδικάς σου αμαρτίας». Λέγει τότε ο Κλαύδιος:
Το ευλογημένο φραγγέλιο
Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίον του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.
Πολύ-οργανική ανεπάρκεια -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Ο θαυμαστός μας κόσμος, μεταβάλλεται άρδην και ράγδην, ήδη βαίνουμε προς την συμπλήρωση περίπου δύο ετών, όπου σήμανε παγκόσμιος συναγερμός μετά την έκρηξη της πανδημίας, παγκοσμίως, ένας οικουμενικά ανεξιχνίαστος ιατρικώς, ιός ο οποίος πλήττει εκ βάθρων το ανθρώπινο είδος.
Η εξέλιξη αυτή, ή δια του προσχήματος της πανδημίας, ή άλλως με όχημα αυτή, επέφερε δομικές αλλαγές εις τον παραδοσιακό τρόπον τινά τρόπο της ζωής μας, ως προς την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας.
Η λοιμική τών χοίρων --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Η επιδημία της γρίπης των χοίρων ακολουθεί κι αυτή την ίδια πορεία, που είχε η "ερωτική πανδημία" με το AIDS. Τώρα όμως ο κίνδυνος δεν προέρχεται σαν αποτέλεσμα έκφυλων ερωτικών σχέσεων και πράξεων. Ο κίνδυνος είναι διάσπαρτος, παντού, στον αέρα, σε ό,τι αγγίζουμε και με ακάθαρτα χέρια βάζουμε κάτι στο στόμα.
Το ίδιο, μας λέει η επιστήμη, μπορεί να γίνει
και με τη λήψη της Θείας Κοινωνίας. Γι ́αυτό, ας πάρουμε τα μέτρα μάς, συνιστά
η βλάσφημη θρησκεία της επιστήμης. Το μόνο που δεν μας λέει είναι, πώς στην
ευχή μας βρήκε κι αυτό το κακό, όπως δεν μας είπε και "πώς" μας βρήκε
αυτό με το έητζ.
Ας ασχοληθούμε, όμως, με τη γρίπη των χοίρων και ας αφήσουμε το AIDS. Θα φανεί παρακάτω, γιατί αυτά τα δυο μοιάζουν.
Η μόνη λύσις εκλογής Ποιμένων
Έχομεν την βεβαιότητα, οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες θα υιοθετήσουν επί τέλους την σωστήν διαδικασίαν εκλογής Ποιμένων. Δι’ όσους εκ των κληρικών και λαϊκών, τυχόν και δεν την γνωρίζουν, τήν αντιγράφομεν από τον Συναξαριστήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών, τόμος ΙΒ σελ.521. Ιδού λοιπόν ο μόνος τρόπος εκλογής Ποιμένων:
Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632), συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς, ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός, διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι. Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν. Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν. Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον, του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις, ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα.
Κατοπτρίσθητε Πατέρες, των Ορθοδόξων τοπικών Εκκλησιών, πού ως λύκοι
ωρυόμενοι, με διαπλοκάς και μηχανορραφείας, προσπαθείτε να αλώσετε την
Ορθοδοξία μας. Μετρήθητε διά του θείου αυτού τρόπου αναδείξεως Ποιμένων.
Ζυγίσθητε επί του απαιτουμένου βάρους καθαρότητος των Ποιμένων. Πόσον ελλιπείς
θα ευρεθήτε! Ναι! Θα ευρεθήτε τρομακτικώς ελλιπείς και μυστηριώδης τις χείρ θα
γράψη και δι’ υμάς « επί το κονίαμα του τοίχου του οίκου» υμών ό,τι
έγραψε διά τον βασιλέα της Βαβυλώνος Βαλτάσαρ: « Μανή, θεκέλ, φάρες»!
Hierotheus, Bishop of Athens
According to some, Hierotheus, like Saint Dionysius, was a member of the court of Mars Hill. Having first been instructed in the Faith of Christ by Paul, he became Bishop of Athens. He, in turn, initiated the divine Dionysius more perfectly into the mysteries of Christ; the latter, on his part, elaborated more clearly and distinctly Hierotheus' concise and summary teachings concerning the Faith.
Αναβίωση της μεσαιωνικής Ιεράς εξέτασης -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
H αλήθεια, καθίσταται ιδιαίτατα ζοφερή διότι φαίνεται ότι ζούμε, εν Ελλάδι πρωτόγνωρες καταστάσεις, οι οποίες όζουν απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό δια τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών καθότι, η Δημοκρατία, εξαντλείται μόνον κατ’ επίφαση, διότι επί της ουσίας έχει καταλυθεί εκ των ενόντων, εκ της ιδίας της κυβερνήσεως η οποία, σφετεριζόμενη την λαϊκή κυριαρχία λαμβάνει μέτρα, τα οποία αντιβαίνουν ευθέως και προδήλως προς το κοινό λαϊκό αίσθημα, την κοινή λογική αλλά και το δημόσιο εν γένει συμφέρον.
Εξ αφορμής της πανδημίας, το «παντοδύναμο Κράτος» έχει αναδιπλωθεί και εξαπολύει απηνή διωγμό εις όποιον αρθρώνει διαφορετική άποψη περί των εμβολίων, ή τυγχάνει και διατυπώνει ορισμένες βάσιμες αντιρρήσεις, εν άλλοις λόγοις, λογοκρίνεται, φιμώνεται εν τη κυριολεξία, και στιγματίζεται ως αντιφρονών και δη εγκληματίας του κοινού ποινικού Δικαίου.