Ο δρόμος ήνοιξε! Πως βιώνεται η Ανάληψις -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Αν πεις στον άνθρωπο της εποχής μας ότι η ανάληψη του Χριστού έχει ένα πολύ προσωπικό μήνυμα γι΄ αυτόν, το λιγώτερο, θα σε κοιτάξει με δυσπιστία. Στέκεται τόσο απρόσιτη πάνω στο θεολογικό της βάθρο και πως μπορεί να ανταποκριθεί στις ανησυχίες των καιρών μας; Και όμως, η ανάληψη του Χριστού πέρα από το θεολογικό της νόημα, ή μάλλον μέσα απ΄ αυτό εκπέμπει ένα πολύ επίκαιρο κοινωνικό και ανθρώπινο μήνυμα. Μόνο, που για να το πιάσουμε, δεν θα ξεκινήσουμε από την κορυφή της προς την εποχή μας, διότι οι περισσότεροι δεν θα μπορέσουν ούτε την αφετηρία να βρουν ούτε στην πορεία να ενταχθούν, αλλά θα ξεκινήσουμε από την εποχή μας, που είναι εύκολο να την παρακολουθήσουμε όλοι, αφού είναι η ίδια η ζωή μας, ο εαυτός μας, για να φθάσουμε στην κορυφή της. Μ΄ αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει κίνδυνος να λαθέψουμε, φθάνει να είμαστε τίμιοι στην αναζήτησή μας και ειλικρινείς στην εξομολόγησή μας. Καθώς καταντήσαμε τη ζωή μας πολύ πεζή, πολύ στενή, πολύ πληκτική, για τους πόθους της ψυχής μας, υψώθηκε τραγική η ορμή και η λαχτάρα μας να ξεφύγουμε από τα όρια, που μας συγκλείνουν και μας συνθλίβουν.
ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ -- Η ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Εν ταύτη ψάλλεται η Ακολουθία της Λαμπροφόρου Αναστάσεως. Εν Καλάμαις συμψάλλεται και η Ακολουθία της Ιεράς και Θεομητορικής Αγίας Εικόνος της Υπαπαντής καλουμένης.
Τη αυτή ημέρα, Τετάρτη της ΣΤ΄ Εβδομάδος από του Πάσχα, τουτέστι από της ημέρας της Λαμπροφόρου Αναστάσεως, συμψάλλεται και η Ακολουθία της ευρέσεως της Ιεράς και Θεομητορικής Αγίας Εικόνος της Υπαπαντής καλουμένης, της ούσης εν Καλάμαις της Πελοποννήσου.
Τις αύτη η εκκύπτουσα ωσεί όρθρος, καλή ως σελήνη εκλεκτή ως ο ήλιος, θάμβος ως τεταγμέναι; (Άσμα Ασμάτων στ:9).
Η Αγία αύτη Εικών της Θεομήτορος, ιστορηθείσα κατά το χοβ΄ (672) σωτήριον έτος από Χριστού, ευρέθη δι’ οράματος σταυλίτου τινός εις αρκετόν βάθος εντός του σταύλου Οθωμανού κατά την εποχήν της Τουρκοκρατίας. Αύτη η Αγία Εικών εκ μεν του όπισθεν μέρους της σανίδος ήτο όλη κεκαυμένη, εκ δε του έμπροσθεν όλως αβλαβής, έφερε δε και επιγραφήν με την επωνυμίαν ΥΠΑΠΑΝΤΗ, ως αφιερωμένη εις τον Ιερόν Ναόν της Υπαπαντής του Σωτήρος ημών τον πυρποληθέντα κατά τας προ αιώνων αιχμαλωσίας της Πελοποννήσου. Ήτο δε εκ των όπισθεν κεκαυμένη ως υπάρχουσα εν τω Ναώ κατά τον εμπρησμόν αυτού. Διεφυλάχθη δε η εμπροσθία όψις αβλαβής θεία της Θεομήτορος βουλήσει. Μετά την εύρεσιν της Αγίας Εικόνος ανηγέρθη εις τον τόπον εις τον οποίον ανευρέθη αύτη μικρόν κατ’ αρχάς εκκλησίδιον υπό το όνομα Υπαπαντή προς τιμήν της τε επιγραφής της Αγίας Εικόνος, αλλά δη και του αρχαίου Ναού της Υπαπαντής, όστις έκειτο εις τον τόπον εκείνον, εις αυτόν δε απετέθη και η Αγία αύτη Εικών. Μετά την απελευθέρωσιν της Ελλάδος κατηδαφίσθη ο μικρός εκείνος Ναός και αντ’ αυτού ανηγέρθη νέος μεγαλοπρεπέστατος Ναός της Υπαπαντής εγκαινισθείς τη ιθ΄ (19η) Αυγούστου του έτους 1873, όστις και είναι έκτοτε ο Μητροπολιτικός Ναός των Καλαμών. Ταύτην την αγίαν Εικόνα σέβονται και τιμώσιν όχι μόνον οι Καλάμιοι, αλλά και οι εν τοις περιχώροις οικούντες, ως θησαυρόν αυτών ακένωτον και πρεπόντως. Διότι τις δύναται να απαριθμήση τα μυρία θαύματα της αγίας ταύτης Εικόνος;
Τη Θ΄ (9η) Ιουνίου, μνήμη του εν Άγίοις πατρός ημών ΚΥΡΙΛΛΟΥ Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας.
Κύριλλος ο Άγιος και Μέγας της Εκκλησίας διδάσκαλος ήτο κατά την πατρίδα Αλεξανδρεύς, από γονείς ευσεβείς και ευγενείς, ανεψιός εξ αδελφής Θεοφίλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας· ανατραφείς δε ελευθερίως, έγινε δοκιμώτατος εις την φιλοσοφίαν και την αρετήν· ήτο πλήρως ησκημένος εις τα Ελληνικά και Ρωμαϊκά βιβλία και πεπαιδευμένος τόσον εις όλην την έξω σοφίαν, όσον και εις την έσω πνευματικήν· εσχόλαζε πάντοτε εις την ανάγνωσιν και μελέτην των θείων Γραφών. Όθεν και ο θείος του Θεόφιλος, βλέπων εις αυτόν τόσον μεγάλην σοφίαν και αρετήν, συνηρίθμησε τούτον εις τον Κλήρον της Εκκλησίας, χειροτονήσας Αρχιδιάκονον. Και λοιπόν ήτο τότε ο Άγιος πεφυτευμένος εις τον λειμώνα της Εκκλησίας του Χριστού, ως ευωδέστατον και ωραιότατον κρίνον, το οποίον ήνθει μεν με την καθαρότητα και τας λοιπάς αρετάς, ευωδίαζε δε όλον το πλήρωμα των πιστών με την οσμήν της θείας σοφίας του.
“O εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία»
Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ΄ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθησαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!
Το κλάμα της Θεοτόκου
Σε ένα χωριό της Ρουμανίας, στο Πασκάνι, υπάρχει μία θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα αυτή ήταν τοποθετημένη σε ένα προσκυνητάρι, στον νάρθηκα της εκκλησίας του χωριού. Στις 15 Φεβρουαρίου 1865 συνέβη το ακόλουθο συνταρακτικό γεγονός:
Όταν ο ιερέας του χωριού
άνοιξε την εκκλησία, δεν βρήκε την εικόνα στη θέση της όπως πάντα. Αυτή τη φορά
η εικόνα ήταν πεσμένη στο έδαφος κι έκλαιγε τόσο πολύ , ώστε τα δάκρυά της
είχαν μουσκέψει το δάπεδο. Τρομαγμένος ο ιερέας έκλεισε τον ναό και έφυγε.
Το άλλο πρωί διαπίστωσε
πως η εικόνα είχε φύγει από τον νάρθηκα και είχε πάει μπροστά στο τέμπλο, όπου
έκλαιγε συνεχώς. Το πένθος της κράτησε μία εβδομάδα και προμηνούσε τις
δοκιμασίες και συμφορές που πέρασε αργότερα η χώρα.
Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά -- του Στέλιου Παπαθεμελή*
Ανήκει στον Σεφέρη η φοβερή ρήση:
«…Στα χρόνια μας, πρέπει
να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή
δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά».
Τις πταίει; ή έστω τι
πταίει; Η παρεχόμενη Παιδεία. Απόσταση από την αρχαία γλώσσα, περιθωριοποίηση
της λόγιας (καθαρεύουσας).
Πώς μπορεί να
αντιμετωπισθεί η καλπάζουσα επέκταση των ξενισμών στην γλώσσα μας; Δύο χώροι
μπορούν να λύσουν ή να απαλύνουν τουλάχιστον το
πρόβλημα, το σχολείο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μαζί με τον έντυπο γενικό
λόγο (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες). Το σχολείο και δη το Δημοτικό είναι φύση
και θέση ο θεματοφύλακας των τιμαλφών τού Γένους μας και κυρίως του γλωσσικού μας
πλούτου. Αντί όμως η εκπαίδευση να είναι θύλακας αντιστάσεως στη γλωσσική
υποβάθμιση, απέβη συντελεστής της.
Removal of the Relics of Theodore the Commander
The holy Martyr Theodore was from Euchaita of Galatia and dwelt in Heraclea of Pontus. He was a renowned commander in the military, and the report came to the Emperor Licinius that he was a Christian and abominated the idols. Licinius therefore sent certain men to him from Nicomedia, to honor him and ask him to appear before him. Through them, however, Saint Theodore sent back a message that it was necessary for various reasons, that Licinius come to Heraclea. Licinius, seeing in this a hope of turning Saint Theodore away from Christ did as was asked of him.
ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ
«Φως το εκ Φωτός εκλάμψαν, Πανάμωμε, εκ Σου ανέτειλε και την αμαυρότητα της αθεΐας πάσαν διέλυσε, και τους νυκτί καθεύδοντας εφωταγώγησε· δια τούτο πάντες κατά χρέος Σε εις αιώνας αεί μακαρίζομεν῾
Φως λέγεται ο Υιός και Λόγος του Θεού και Φως το ακρότατον, ως είπεν η Θεολόγος του Γρηγορίου φωνή, κοντά εις τον οποίον δεν είναι καμμία μεταβολή, αλλ’ ουδέ μεταβολής αποσκίασμα κατά τον Ιερόν Αδελφόθεον. «Παρ’ ω ουκ ένι παραλλαγή, ή τροπής αποσκίασμα» (Ιακ. α: 17)· όθεν τούτο ηξεύρων ο θεσπέσιος Μελωδός, αποτείνει τον λόγον προς την Θεοτόκον και λέγει· «Ω Παρθένε Πανάμωμε η παντός μώμου (μολυσμού) ανωτέρα υπάρχουσα, καθώς λέγεται εν τω Άσματι «Όλη καλή η πλησίον μου, και μώμος ουκ έστιν εν σοι» (Άσ. δ: 7), ο Μονογενής Υιός του Θεού, όστις προ πάντων των αιώνων εγεννήθη αρρεύστως και απαθώς εκ του Πατρός, και εξέλαμψε Φως εκ Φωτός, αυτός ανέτειλεν από την άχραντον και άσπορον κοιλίαν Σου επ΄ εσχάτων των χρόνων· και επειδή είναι ίδιον του φωτός να φωτίζη τους άλλους, δια τούτο και το Φως το ανατείλαν εκ της γαστρός Σου διέλυσεν όλον το σκότος της αθεϊας και αμαρτίας· «Το φως, φυσίν, εν τη σκοτία φαίνει» (Ιω. α: στ)· και ακολούθως εφωταγώγησεν όλους εκείνους όπου εκοιμώντο μέσα εις την νύκτα της απιστίας κατά τον Ησαΐαν λέγοντα «Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει ίδε φως μέγα» (Ησ. θ: 2).
Οι μουσουλμανικές γειτονιές στη Βρετανία είναι «απαγορευμένες περιοχές»
Έρευνα καθηγητή: Οι μουσουλμανικές γειτονιές στη Βρετανία
είναι «απαγορευμένες περιοχές»
Ένας ακαδημαϊκός που σπούδασε μουσουλμανική ένταξη στη Βρετανία αποκάλυψε σε
ένα νέο βιβλίο ότι γυναίκες και παιδιά σε ορισμένες κοινότητες υπόκεινται σε
κανόνες που μοιάζουν με κανόνες των Ταλιμπάν και ότι οι μη μουσουλμάνοι
αντιμετωπίζουν απειλές βίας.
Russia Today
Ο Ed Husain, καθηγητής του Walsh School of Foreign Service στο Πανεπιστήμιο Georgetown, επισκέφτηκε τζαμιά στη Βρετανία, μιλώντας σε ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, ιμάμηδες και ντόπιους για τη ζωή σε κυρίως μουσουλμανικές γειτονιές. Χρησιμοποίησε την επιτόπια έρευνά του για να γράψει ένα βιβλίο, «Among The Mosques: A Journey Across Muslim Britain», το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα.
Κλειδούχοι ανομίας -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω.
Εν καιρώ πανδημίας ή επιδημίας, ενδημούν εν τοις πράγμασι
εκ βάθρων αντικρουόμενες συνθήκες οι οποίες εκθέτουν ανεπανόρθωτα το αφήγημα
της κυβερνήσεως, περί της εξαιρετικά επείγουσας ανάγκης αμελλητί επιβολή
κυλιόμενων εγκλεισμών, εν είδει προλήψεως, πέραν των επιμέρους μέτρων της
μασκοφορίας, προς αποσόβηση της περιστολής του ιού.
Ασφαλώς δεν αμφισβητούμε την αντικειμενική ύπαρξη του ιού, αλλά στηλιτεύουμε τις κραυγαλέες αντιφάσεις ως προς τον χειρισμό της Ελλαδικής Κυβερνήσεως και την κατάφωρη και κατάδηλη εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών, αφενός διαρκούντος του χειμώνος επέτρεπε σωρεία κινητοποιήσεων εν τω μέσω του κέντρου της Αθήνας, δίχως την λήψη των προφυλακτικών μέτρων, ενώ εκ παραλλήλου επέβαλε εν αδίκω, διοικητικά πρόστιμα προς βιοπαλαιστές πολίτες, περαιτέρω, παρά τα δρακόντεια μέτρα, τα κρούσματα αυξάνονταν και ενώ, προϊόντος του χρόνου, επολλαπλασίαζοντο ήρε δια παντός τα μέτρα εγκλεισμού ενόψει της πολύφερνης τουριστικής περιόδου.
Τη Η΄ (8η) Ιουνίου, η ανακομιδή του λειψάνου του αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου.
Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, ο άγιος Μεγαλομάρτυς, ήκμασε κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως, εν έτει τκ΄ (320). Κατήγετο από τα Ευχάϊτα, τα εν τη Γαλατία, κατώκει δε εις την Ηράκλειαν την εν τω Ευξείνω Πόντω. Ήτο δε ωραίος κατά τον σωματικόν χαρακτήρα, αλλ’ ωραιότερος κατά την ψυχήν και εστολισμένος με λόγον, γνώσιν και σοφίαν, διό τινες ωνόμαζον αυτόν βρυορρήτορα. Αφ’ ου δε εδοκίμασε παν είδος βασάνου και τιμωρίας, ετελείωσε το μαρτύριον και η μεν αγία αυτού ψυχή απήλθε νικηφόρος εις τα ουράνια, το δε άγιον αυτού λείψανον έμεινεν εις την γην και αναβλύζει ρείθρα ιαμάτων εις τους μετά πίστεως προς αυτό προστρέχοντας. Τούτου του αγίου λειψάνου την μετακομιδήν εορτάζομεν σήμερον, διότι μετεκομίσθη εκ της Ηρακλείας εις τα Ευχάϊτα και απετέθη εν τω πατρικώ οίκω καθώς ο ίδιος ο Μάρτυς παρήγγειλε περί τούτου εις τον ταχυγράφον αυτού Αύγαρον.
Tοῦ Μεγάλου Βασιλείου, στὸ «Περὶ τοῦ μὴ προσηλῶσθαι τοῖς βιοτικοῖς»
«Σὲ ὅλα, λοιπόν, αὐτά, ποὺ φαίνονται τερπνὰ καὶ εὐχάριστα, κρύβεται ὁ κοινὸς ἐχθρός μας διάβολος, περιμένοντας μήπως τυχὸν δελεασθοῦμε καὶ ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ αὐτά, ποὺ βλέπουμε, καὶ ἔτσι ξεστρατήσουμε ἀπὸ τὸν ἴσιον δρόμον καὶ πέσουμε στὴν παγῖδα του. Καὶ ὑπάρχει μεγάλος φόβος, μήπως σπεύσουμε ἀπροφύλαχτοι σὲ αὐτὰ τὰ εὐχάριστα καὶ νομίσουμε ὅτι ἡ εὐχαρίστηση ἀπὸ τὴν ἀπόλαυσή τους δὲν εἶναι τίποτε βλαβερόν, καὶ μόλις γευθοῦμε τὸ δόλωμα, καταπιοῦμε τὸ ἀγκίστρι, ποὺ εἶναι κρυμμένο σὲ αὐτό, καὶ ἔπειτα, ἄλλοτε θέλοντας καὶ ἄλλοτε μὴ θέλοντας, προσδεθοῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀγκίστρι στὰ τερπνὰ καὶ ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε, ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ τὶς ἡδονὲς καὶ καταπέσουμε στὸ φοβερὸν καταφύγιον τοῦ ληστοῦ τῆς ψυχῆς μας διαβόλου, δηλονότι στὸ καταφύγιον τοῦ θανάτου».
π. Θεόδωρος Ζήσης:
«Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!
Αλλά ποιός
από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι
περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού
τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς
κι εσύ! Δέν δικαιολογείται
η άγνοια...
Είμαστε
όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον
υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά
καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε
υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί
μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν
μάς λέτε: “Φεύγουμε εμείς”.
Ραγιαδισμού παρεπόμενα --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η κατάσταση καθίσταται ιδιαίτατα κρίσιμη με βάσει τις τελευταίας εξελίξεις, όπου οι αυτόχθονες Θρακιώτες «Πομάκοι» διέσωσαν την εθνική αξιοπρέπεια και το κύρος της εθνικής μας κυριαρχίας κηρύσσοντας τον Υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ως ανεπιθύμητο πρόσωπο, ή άλλως «persona non grata» εις την ορεινή Θράκη κατά την επίσκεψή του, διασώζοντας τοιουτοτρόπως την μνήμη των ηρώων προγόνων τους οι οποίοι θυσιάστηκαν κατά των Οθωμανών τυράννων κατακτητών.
Ρίγος υπερηφάνειας πλημμύρισε η δημόσια ανακοίνωση των Πομάκων, η οποία κατήγγειλε δημοσίως τον αντιδημοκρατικό, βάρβαρο και φασιστικό τρόπο δράσης του Τουρκικού Προξενείου, το οποίο δρα και λειτουργεί ως κράτος εν κράτει, υπό την ανοχή της Ελλαδικής κυβερνήσεως δια ακατάληπτους λόγους.
Δεν σκέπτομαι μόνο αυτόν τον Ιούδα Πολύκαρπο, αλλά τους αναρίθμητους "Ορθόδοξους" που κοινωνούν με τους οικουμενιστές . ....
O νέος Μητροπολίτης Ιταλίας Πολύκαρπος μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον Πάπα δήλωσε τα κάτωθι σύμφωνα με το vaticanews.
"Ο δρόμος προς την ενότητα μεταξύ Καθολικών
και Ορθόδοξων δεν αμφισβητείται. Είναι ένα ταξίδι που συνεχίζει προς τον στόχο
του, ενθαρρύνεται από τις χειρονομίες και την εγγύτητα του Φραγκίσκου και του
Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. "
“Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση, ενός γιου με τον αγαπημένο του πατέρα, μιας συνάντησης επισκόπου με τον προκαθήμενο και τον πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μια μεγάλη καρδιά, μια γνήσια καρδιά, τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθάρρυνσή μου, ζήτησα την παπική ευλογία του για την υπηρεσία μου, πάλι, στην Ιταλία και αυτή τη φορά ως επίσκοπος, και τον διαβεβαίωσα ότι για τις προσευχές ώστε να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας, για το καλό της καθολικής Εκκλησίας και επίσης για το καλό κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία.
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΤΕΚΝΙΑ, ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΕΣΤΙ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ὁ Θεός βρίσκεται παντοῦ. Ἀλλά ἐνοικεῖ μόνον στούς Ἁγίους, διότι τό ἐνοικεῖν σημαίνει νά ζεῖ, νά κατοικεῖ μέσα σ’ αὐτούς γνωριζόμενος διά μέσω αὐτῶν καί τῶν ἔργων τους, ὡς ὀργάνων τῆς ἐνεργείας Του. « Αὔτη ἐστιν ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου ».
Ἔχει θεολογηθῆ καλῶς ὅτι ἡ ἁγιότητα δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά τό Ἅγιο Πνεῦμα καί ἡ ἕνωση μέ τόν πλασθέντα, ἀπό τό Θεό, ἄνθρωπο. Πράγματι ὅλη ἡ ἀρετή καί ἡ κατά δύναμη μίμησις τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καθιστᾶ ἐκεῖνον πού τήν κατέχει, κατάλληλο γιά τή θεία ἕνωση. Ἡ δέ Χάρις τελεσιουργεῖ αὐτήν τήν ἀπόρρητη ἑνότητα, διότι διά μέσου αὐτῆς ὁ Θεός διαπερνᾶ Ὅλος σέ ὅλους τούς ἀξίους. Ὅλοι δέ οἱ Ἅγιοι διέρχονται δι’ Ὅλου τοῦ Θεοῦ. Λαβόντες ἀντί γιά τόν ἑαυτό τους, ὅλον τόν Σωτῆρα Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Μεσσία καί ὡς ἔπαθλον γιά τήν ἀνάβασή τους σ’ Αὐτόν, ἀποκτήσαντες τόν Τριαδικόν Θεόν πού τούς καταξίωσε νά εἶναι ὡς δικά Του μέλη.
Αλλοίμονον! Αι κορυφαί της Ορθοδοξίας, επί το έργον της προδοσίας!
Περί της συντελουμένης Καϊαφαϊκής προδοσίας πλειστάκις έχομε γράψει. Τα Ορθόδοξα «Άγια των Αγίων» μολυνθέντα ήδη, δια της κατακριτέας αυτομολήσεως των «Ορθοδόξων» Προκαθημένων των, προς τον οργανισμόν του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), ασφυκτιούν θανασίμως εκ της «συνεργασίας» και «συνυπάρξεως» του εναγκαλισμού του επαράτου Οικουμενισμού, όστις, ως προσφυώς ελέχθη, «μη έχων όρια ο ίδιος αγωνίζεται να εξαφανίση και καταστρέψη τα όρια της Εκκλησίας του Χριστού». Ήδη, συζητείται, όχι μόνον περί ενώσεως με όλους τους Χριστιανούς ακόμη και με Ιουδαίους, αλλά και ότι πας ζων επί της γης, είναι μέλος της «Εκκλησίας», δηλ. της … «Παγκοσμίου εκκλησίας» των Οικουμενιστών! Απολύτως πιστεύομεν, ότι η των Εικονομάχων κακοδοξία αποτελεί μικρογραφίαν της καταβαλλομένης σήμερον προσπαθείας δια την ολοκληρωτικήν καταστροφήν της ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, την Οποίαν δια του ιδίου αυτού αίματος, εθεμελίωσεν ο Κύριος, και οι απ΄ αιώνος μάρτυρες και ομολογηταί ανήγειραν εις Ναόν περικαλλούς ευπρεπείας και ωραιότητος. Το πνεύμα της πλάνης και ασεβείας αντιληφθέν, ότι η ποικίλη κατά των Ορθοδόξων βία ολίγα κατορθοί, εδίδαξε τους συγχρόνους υιούς του σκότους, να μετέρχωνται του λοιπού τας μεθόδους της «συνυπάρξεως», «συνδιαλλαγής» και «αγάπης», ευνουχίζοντες ούτω κατ΄ αρχάς πάσαν ορθόδοξον μαχητικήν διάθεσιν, δεσμεύοντες αργότερον ταύτην, και τέλος, ως σύμμαχον παρασύροντες εν τω ιδίω αυτών στρατοπέδω, εν πολλοίς μιτροφορούσαν ή ακαδημαϊκή τηβέννω κεκοσμημένην…
The Holy Martyr Theodotus of Ancyra
This Martyr contested in Ancyra during the reign of Diocletian (284-305), when Theotecnus was Proconsul. After the martyrdom of the virgin Tecusa and her seven companions (the virgins Alexandria, Claudia, Phaeina, Euphrasia, Matrona, Julia, and Theodota; they are celebrated on May 18), Saint Theodotus recovered their holy relics and buried them. For this, he was seized by Theotecnus, tormented, and beheaded.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)