The church of Panagia Megalochari is located on a hill above Chora, the capital of Tinos. Many pilgrims cover this distance on their knees, from the port to the church, those who keep a solemn promise to the Virgin Mary. As the path is very rough and their knees can get injured, a long red carpet has been laid from the entrance of the church to the port, only for this reason.
Τήν ἀνεκάλεσε στήν τάξη ὁ Ἀρχηγός ΓΕΕΘΑ τό βράδυ τῆς Ἀναστάσεως ἔξω ἀπό τόν Μητροπολιτικό Ναό Ἀθηνῶν
ΑΠΟ ΤΟ δημοτικό σχολεῖο οἱ
Ἕλληνες μαθαίνουμε νά τιμᾶμε τήν σημαία καί νά στεκόμεθα σέ στάση προσοχῆς, ὅταν
ἀνακρούεται ὁ ἐθνικός ὕμνος. Δέν θά ἐχρειάζετο ὡς ἐκ τούτου ἰδιαιτέρα «ἐκπαίδευσις»
γιά νά μάθουν νά τηροῦν τήν βασική αὐτή ἀρχή οἱ συμπολῖτες μας πού ἐκλέγονται
γιά νά ὑπηρετήσουν σέ δημόσια ἀξιώματα. Πόσω μᾶλλον στήν θέση τοῦ ἀνωτάτου ἄρχοντος.
Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι μέχρι τήν τελευταία διετία «παραστρατήματα» δέν ὑπῆρξαν.
Κάποιοι μπορεῖ νά ἐπέδειξαν καθ’ ὑπερβολήν προσήλωση στά θέσμια, ἀλλά αὐτό μᾶλλον
συνέτεινε στήν καλλιέργεια τοῦ ἐθνικοῦ αἰσθήματος καί τοῦ σεβασμοῦ. Τώρα
τελευταῖα μᾶς ἔμελλε νά διαπιστώσουμε ὅτι κάποιοι εἶναι ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως.
Ἡ κ. Σακελλαροπούλου δέν ἔμαθε τίποτε ὅσον ἀφορᾶ τόν σεβασμό πρός τόν ἐθνικό ὕμνο. Ἀπό τήν στιγμή ὅμως πού ἐπελέγη γιά τό ἀνώτατο ἀξίωμα, ὤφειλε νά μάθει τίς ὑποχρεώσεις της. Καί στρατιωτικό γραφεῖο ἔχει ἡ Προεδρία καί γραφεῖο Πρωτοκόλλου, στελεχωμένα μέ πρόσωπα κατ’ ἐξοχήν κατάλληλα νά τήν καθοδηγήσουν καί νά τήν προστατεύσουν ἀπό τίς «ἀβλεψίες». Τί μπορεῖ νά καταφέρουν ὅμως ὅταν κάποιος εἶναι ἀνεπίδεκτος μαθήσεως;
Modern man, tired from the various celebrations that typically end up fulfilling societal conventions, faces Christmas without approaching it internally. Most people, even the otherwise religious ones, see Christmas as a big family feast, which offers the opportunity to bring together scattered family members around Christ laying in the manger, under the Christmas tree that came out of the closet to be decorated in a corner of our house for a few days. But today, each one of us is called to ask himself the question: What does Christmas mean to me? One makes personal a broader question: “Why did God become man?” —a question that occupied the greatest minds of history.
“… so we might receive adoption as sons” (Gal. 4:5)
BOOK I CHAPTER VI
Concerning the Word and the San of God: a reasoned proof.
So then this one and only God is not Wordless. And possessing the Word, He will have it not as without a subsistence, nor as having had a beginning, nor as destined to cease to be. For there never was a time when God was not Word: but He ever possesses His own Word, begotten of Himself, not, as our word is, without a subsistence and dissolving into air, but having a subsistence in Him and life and perfection, not proceeding out of Himself but ever existing within Himself. For where could it be, if it were to go outside Him? For inasmuch as our nature is perishable and easily dissolved, our word is also without subsistence. But since God is everlasting and perfect, He will have His Word subsistent in Him, and everlasting trod living, and possessed of all the attributes of the Begetter.
4. Η Εκκλησία επί αιώνες ανέχονταν τις παπικές κακοδοξίες;
1. Μία απ’ τις σοβαρώτερες
κατηγορίες, που έχουν εκτοξεύσει κατά καιρούς οι ηγέτες του Νέου Ημερολογίου
εναντίον όσων έμειναν πιστοί στο Παληό είναι ότι η Εκκλησία δεν είναι
«αυτόφωρο» δικαστήριο, για να δικάζει αμέσως τα σφάλματα των Πατριαρχών και
επισκόπων! Για να στηρίξουν την άποψή τους αυτή, λένε, ότι στο παρελθόν η
Εκκλησία ανέχονταν επί τρεις αιώνες τις δογματικές παρεκτροπές του παπισμού! Συγκεκριμένα,
ισχυρίζονται:
α. Ότι το «πρωτείο» και το «Φιλιόκβε», το δόγμα δηλ. ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται «και εκ του Υιού», δεν εμφανίστηκε το 1054, αλλά επί αιώνες διδάσκονταν όλα αυτά στη Δύση. Λένε, ότι η προσθήκη του Φιλιόκβε μπήκε για πρώτη φορά στο «Σύμβολο της Πίστεως» το έτος 589 μ.Χ. από την Σύνοδο του Τολέδου στην Ισπανία. Και όμως, λένε, η Εκκλησία «κατ’ οικονομία» ανέχονταν και τον πάπα και τις κακοδοξίες του!
Ιωάννης ο Θεολόγος ο θείος Απόστολος και Ευαγγελιστής, ο ηγαπημένος του Κυρίου Μαθητής, εγεννήθη μεν εις Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, μετέστη δε προς Κύριον, κηρύττων τον λόγον του Θεού εν Εφέσω εις γήρας βαθύ επί των ημερών του βασιλέως Τραϊανού (98-117). Όταν δε ο μακάριος Ιωάννης επρόκειτο να μετατεθή από της παρούσης ζωής, εις εκείνην την αιωνίαν και άληκτον, προγνωρίσας τούτο δια της εν αυτώ ενοικούσης θείας Χάριτος, παραλαβών τους μαθητάς αυτού ήλθεν έξω της πόλεως Εφέσου εις σημείον όπου και υπέδειξεν ο ίδιος να ανοιγή ο τάφος του. Εισελθών δε εν αυτώ μόνος έτι ζων, εκοιμήθη εκεί εν Κυρίω. Έκτοτε ο τάφος ούτος ανεδείχθη άλλη κολυμβήθρα του Σιλωάμ, επειδή ο Πανάγαθος και φιλάνθρωπος Κύριος ημών όχι μόνον εδόξασε τους Αγίους, τους δια την αγάπην Του προθύμως αγωνισθέντας, ήτοι τους ιερούς Αυτού Μαθητάς και Αποστόλους, τους Προφήτας και Μάρτυρας και όλους τους Αυτώ ευαρεστήσαντας, αξιώσας τούτους της Βασιλείας των ουρανών και των αιωνίων αγαθών, αλλά και δια της δωρεάς θείων Χαρίτων και δια πολλών θαυμάτων λαμπρούς και τότε απέδειξεν, έτι δε και τώρα και πάντοτε αποδεικνύει και τους τόπους εκείνους, εις τους οποίους διέτριψαν ή ετάφησαν ούτοι.
Το δέκατο τρίτο χρόνο της βασιλείας του Ρωμανού ( 920-944μ.Χ.), ζούσε στη Βασιλεύουσα (Κων/πολη) κάποιος άνδρας, που υπηρετούσε σαν ένας από τους πιο έμπιστους φύλακες του βασιλικού κοιτώνα του Αλεξάνδρου, προκατόχου του Ρωμανού στο θρόνο. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος προτίμησε τη μοναχική ζωή. Έγινε μοναχός με τ' όνομα Κοσμάς, και αργότερα ηγούμενος του μοναστηριού που βρίσκεται κοντά στο Σάγαρη ποταμό. Κάποτε όμως τον χτύπησε μια πολύ βαριά αρρώστια, που τον ταλαιπωρούσε για πολύ καιρό.
Συμπλήρωνε ήδη πέντε μήνες σ' αυτή τη φοβερή δοκιμασία, όταν μια μέρα, γύρω στην τρίτη ώρα, συνήλθε λίγο, ανασηκώθηκε μαλακά πάνω στο μικρό του κρεβάτι και ανακάθησε, στηριζόμενος από το ένα μέρος κι από το άλλο στους αδελφούς που τον διακονούσαν.
Outside of Constantinople, towards the district of the Seven Towers, there was in ancient times a very large and most beautiful church named in honour of the Theotokos; it had been built about the middle of the fifth century by the Emperor Leo the Great (also called "Leo of Thrace," he is commemorated on Jan. 20). Before he became Emperor, he had encountered there a blind man, who being tormented with thirst asked him to help him find water. Leo felt compassion for him and went in search of a source of water but found none. As he became downcast, he heard a voice telling him there was water nearby. He looked again, and found none. Then he heard the voice again, this time calling him "Emperor" and telling him that he would find muddy water in the densely wooded place nearby; he was to take some water and anoint the blind man's eyes with it. When he had done this, the blind man received his sight. After Leo became Emperor as the most holy Theotokos had prophesied, he raised up a church over the spring, whose waters worked many healings and cured maladies by the grace of the Theotokos; from this, it came to be called the "Life-giving Spring." The Church of Christ celebrates the consecration of this church on this day.
About 450 AD a Byzantine soldier, called Leon, was in a forest, when he saw a blind man in front of him asking for some water to quench. Leo was willing to search and bring him water. So, he was searching in the forest for a long time to find some source of water but in vain. So, he returned sad.
Suddenly, he heard a woman's voice telling him: "No need, Leo, to worry, to be angry, to be sad, the water is beside you". And after a while he listened to the unknown voice commanding him: "Leo King, take this water and let the blind man drink and quench, and one more thing, smear his eyes with this and you will soon understand, who is the voice that is talking to you". That's what Leo did, and then the blind man found his light. At the same time, Leo's eyes were opened, and he realized that the voice that spoke to him was of the Virgin Mary and that the great miracle of the healing of the blind was due to Ηer.
Τη Παρασκευή της Διακαινησίμου εορτάζομεν τα εγκαίνια του Ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών της ΖΩΗΦΟΡΟΥ ΠΗΓΗΣ και Θεομήτορος· έτι δε και μνείαν ποιούμεθα των εν τούτω τελεσθέντων υπερφυών θαυμάτων παρά της Θεομήτορος.
Ο Θείος Ναός της Ζωοδόχου Πηγής εκτίσθη το πρώτον εν Κωνσταντινουπόλει υπό του βασιλέως Λέοντος Α΄ του μεγάλου (457 – 474), όστις και Μακέλλης προσεπωνομάζετο. Ούτος ήτο άνθρωπος καλοπροαίρετος και συμπαθητικός την γνώμην, προτού δε ακόμη βασιλεύση, ότε ήτο ιδιώτης, ευρών κατ’ εκείνον τον τόπον, εις τον οποίον μετά ταύτα ίδρυσε τον Ναόν, τυφλόν τινα, όστις εφέρετο άνω και κάτω πλανώμενος, ήλθε προς αυτόν και τον εχειραγώγει. Ο δε τυφλός κυριευθείς από δίψαν υπερβολικήν παρεκάλει τον χειραγωγόν του, ήτοι τον Λέοντα, θερμώς να του εύρη ύδωρ να καταψύξη την γλώσσαν του. Ευσπλαγχνισθείς δε αυτόν ο καλός Λέον εισήλθεν εις το δάσος, το οποίον ήτο τότε εκεί και εζήτει με πολλήν επιμέλειαν μήπως εύρη ύδωρ.
BOOK I CHAPTER V
Proof that God is one and not many.
We have, then, adequately demonstrated that there is a God, and that His essence is incomprehensible. But that God is one and not many is no matter of doubt to those who believe in the Holy Scriptures. For the Lord says in the beginning of the Law: I am the Lord thy God, which have brought thee out of the land of Egypt. Thou shall have no other Gods before Me. And again He says, Hear, O Israel, the Lord our God is one Lord. And in Isaiah the prophet we read For I am the first God and I am the last and beside Me there is no God. Before Me there was not any God, nor after Me will there be any God, and beside Me there is no God. And the Lord, too, in the holy gospels speaketh these words to His Father, And this is life eternal, that they may know Thee the only true God. But with those that do not believe in the Holy Scriptures we will reason thus.
3. Η περίπτωση του αγίου Γρηγορίου Νύσσης
Η άποψη, ότι ο άγιος
Γρηγόριος Νύσσης δίδαξε κακοδοξίες, είναι ευρύτατα διαδεδομένη στους δυτικούς
θεολόγους. Λατίνοι και Προτεστάντες ισχυρίζονται, ότι ο άγιος Γρηγόριος
διδάσκει την θεωρία του Ωριγένη, για την «αποκατάσταση των πάντων». Την άποψη
αυτή των δυτικών υιοθέτησαν και ορισμένοι Ορθόδοξοι. Ο Βασίλειος Στεφανίδης
π.χ. γράφει στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του, ότι «ο Γρηγόριος Νύσσης εν τισιν
ηκολούθει τον Ωριγένην, αποδεχόμενος και την περί αποκαταστάσεως των πάντων διδασκαλίαν
αυτού». 442 Έχουν όμως δίκηο στην άποψή τους αυτή, όσοι υποστηρίζουν, ότι ο
άγιος Γρηγόριος Νύσσης εδέχετο την κακοδοξία για την «αποκατάσταση των πάντων»;
Να το δούμε.
Α. Τι διδάσκει η κακοδοξία
της «αποκαταστάσεως των πάντων»
Την κακοδοξία αυτή διαμόρφωσε ο Ωριγένης (185- 254). Κατ’ αυτήν, λέγει ο Παν. Χρήστου, οι ασεβείς θα καθαρθούν, μετά το θάνατό τους, «δια μιάς η περισσοτέρων μετενσαρκώσεων εις άλλους κόσμους. Πάντως οι τιμωρίες των ασεβών και των δαιμόνων θα είναι πρόσκαιροι. Όταν καταλλαγούν τα πάντα, θα ακολουθήση η αποκατάστασις των πάντων. Θα πραγματοποιηθή η νέα έλευσις του Χριστού και η ανάστασις των ανθρώπων με πνευματικά σώματα». 443. Την κακοδοξία αυτή του Ωριγένη πολέμησαν πολλοί Πατέρες. Τον Ωριγένη δε, με αυτή και άλλες κακοδοξίες του, καταδίκασαν οι Ε΄, ΣΤ΄ και Ζ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι.
Νείλος ο Όσιος Πατήρ ημών, ο εν τω όρει του Άθωνος ασκήσας ο και Μυροβλύτης λεγόμενος, ανέθαλε περί το τελευταίον τέταρτον του ιστ΄ αιώνος εν τη κωμοπόλει Άγιος Πέτρος της Κυνουρίας, γεννηθείς εξ ευσεβών γονέων. Είχε δε και θείον τινα Ιερομόναχον, ονόματι Μακάριον, όστις και παρέλαβε τούτον εκ νεαράς ηλικίας και καλώς εξεπαίδευσεν εις τα ιερά γράμματα και εις την άσκησιν της αρετής. Όταν δε ο θείος Νείλος ήλθεν εις ηλικίαν μετέβησαν μετά του θείου του Μακαρίου και ενετάχθησαν εις το εν Κυνουρία ευρισκόμενον Ιερόν Μοναστήριον, το καλούμενον Μαλεβή, τιμώμενον επ’ ονόματι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εις το Μοναστήριον αυτό ησύχασαν επί τινα καιρόν. Έπειτα ο θείος του Οσίου Νείλου Μακάριος, βλέπων τας αρετάς του νέου, προσεκάλεσε τον Αρχιερέα του τόπου και εχειροτόνησε τον Νείλον Ιεροδιάκονον κατόπιν δε και Ιερομόναχον εκεί εις το Μοναστήριον της Μαλεβή.
They strike down the confession of Christ. They abolish the love of truth. They abolish saving missions. They deny the Grace of Baptism to those of other faiths. They discourage repentance and the Christian work of salvation of the Orthodox Church. Like their counterparts, the Christ-reviling Jews, they "shut up the kingdom of heaven against men." And neither do they enter in, nor "them that are entering" do they let "go in," says the Lord (St. Matthew 13:1314).
Ο Μέγας ούτος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αστήρ διεκρίθη δια τους αγώνας του εναντίον των λατινοφρόνων και λατινοφίλων ενωτικών της εποχής του, υπήρξε δε ο σφοδρότερος αντίπαλος του λατινόφρονος Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου. Πριν εισέτι χειροτονηθή Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατά το 1283, επί Ανδρονίκου Παλαιολόγου, διηύθυνε λίαν επιτυχώς τας Πατριαρχικάς υποθέσεις ως λόγιος Γεώργιος εκ Κύπρου. Εκλεγείς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από λαϊκών, ηρνήθη να δεχθή χειροτονίαν από λατινόφρονας ή λατινοφίλους Επισκόπους, ή έστω και απλώς επικοινωνήσαντας μετά των λατινοφρόνων. Επειδή δε όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι του κλίματος του Πατριαρχείου της εποχής εκείνης είχον οπωσδήποτε επικοινωνήσει μετά του προκατόχου του Πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ του Βέκκου, παρέμεινεν επ’ αρκετόν εψηφισμένος μεν Πατριάρχης, αλλ’ άνευ χειροτονίας εκτελών μόνον όσα εκ των πατριαρχικών καθηκόντων δεν απήτουν ιερωσύνην. Ελθόντων ακολούθως εις Κωνσταντινούπολιν των μη λατινισάντων Επισκόπων Κοζύλης και Δεβρών (πόλεων Αιτωλίας και Μακεδονίας), εδέχθη την χειροτονίαν αφού προηγουμένως εχειροτόνησαν ούτοι τον Ηρακλείας Γερμανόν, όστις, κατά την τάξιν, εγκαθίστα τον Κωνσταντινουπόλεως.
If some unbeliever or someone unfamiliar with our Mysteries were to enter one of our churches now, he would be surprised at what is happening, as we surround the tomb of the Deceased, lamenting and sighing over Him; and at the same time, we believe that in this tomb is the source of life and incorruption. If your Savior, the unbeliever would say, is the resurrection and the life, then how could He be put to death and placed in a tomb? And if He is dead and buried, how could He grant life and incorruption? It’s one or the other—either weep, or rejoice: God does not die, and the dead do not rise!
This is what an unbeliever might say to us here and now. But, brethren, he would start saying the same things if you took him to Paradise where our forefathers once dwelt. here, one thing is done, but quite another happens. The food is eaten, as though it were good for food, and … pleasant to the eyes (Gen. 3:6), but it produces eternal hunger and eternal death. The eyes are opened, but they don’t see the tempter, beholding only their nakedness. They want to be gods, but they flee from God.
Our Most Holy Church of Jerusalem:
1. Accepts and preserves all the decisions and definitions of the Holy
local and Ecumenical Synods, which our Holy Orthodox Church and her Sacred Tradition
and practice dictate.
2. To remove all misunderstanding, recognizes all the prerogatives and
rights of the Patriarchate of Constantinople and of the other Ancient
Patriarchates, which the Holy Ecumenical Synods have bestowed upon them, and
also that which the practice of our Holy Orthodox Church has lavished on them
by way of privileges, and is opposed to any attempt at creating a new order in
the Church.
3. Believes that, because our Most Holy Orthodox Church in general is
the secure treasury of the Truth, the One, Holy, Catholic and Apostolic Church,
for this reason the Theological Dialogue with the heterodox is turning out to
her loss, to the extent that in the attempt to discover points that we can
accept in common with them, the Orthodox Church places in doubt the truth that She
possesses. For this reason, She:
4. Abides by Her decisions made in Sessions 65 (May 9/22, 1989) and 88
(February 23/March 7, 1992) of our Holy and Sacred Synod concerning the
suspension of the Theological Dialogues with the heterodox in general, namely
with the Roman Catholics, the Anglicans, the Anti-Chalcedonians, the Old
Catholics, and the Reformed Churches.
5. Condemns forthrightly the proselytizing activities of the Vatican, as
stirring up and strengthening its recent proselytizing and assaults on the
Orthodox faithful in the countries of Eastern Europe and the Middle East, and
denounces internationally its anti-Christian activity and behavior.
6. Abides steadfastly by her abstention from the theological Sessions of
the World Council of Churches.
Η εκπληκτική μελέτη του έγκριτου καθηγητή που καταρρίπτει ψεύδη και απειλές
Το Μεταναστευτικό και η κατάρριψη των Μύθων του: Ανάλυση με γεωπολιτικές προεκτάσεις. Το κείμενο του καθηγητή έχει γίνει δεκτό προς δημοσίευση στο ψηφιακό Επιστημονικό Περιοδικό του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, CIVITAS GENTIUM.
Να διευκρινισθεί εξ αρχής ότι το αντικείμενο του παρόντος είναι το «Μεταναστευτικό» και όχι το «Προσφυγικό», τα οποία νομικώς και πολιτικώς, αλλά και κοινωνικώς – ανθρωπιστικώς αποτελούν δύο διακριτά ζητήματα και αφορούν διαφορετικής κατηγορίας πρόσωπα και καταστάσεις.