ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Τετάρτη από του Πάσχα, του ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ μνείαν ποιούμεθα και το εις αυτόν εορτάζομεν θαύμα.                                             

Το θείον τούτο θαύμα της παρά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού θεραπείας του Παραλύτου εορτάζομεν κατά την παρούσαν Κυριακήν, διότι και ο Χριστός καθ’ ον χρόνον οι Εβραίοι εώρταζον την ιδικήν των Πεντηκοστήν, εις εκείνας τας ημέρας ετέλεσεν αυτό το παράδοξον θαύμα, καθώς το διηγείται ο θείος Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το πέμπτον κεφάλαιον του κατ’ αυτόν Ιερού Ευαγγελίου. Εν τω κεφαλαίω τούτω λέγει ο θείος Ιωάννης, ότι ο Κύριος αναβάς εις τα Ιεροσόλυμα κατά τας ημέρας της Πεντηκοστής, ήλθε πλησίον της κολυμβήθρας την οποίαν είχε κτίσει ο Σολομών και ήτις ευρίσκετο προς το μέρος της πύλης της ονομαζομένης προβατικής.

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

Διδάγματα από την Αρχαία Ελλάδα *** Η Απολογία της Αντιγόνης. Η τραγωδία της ευσέβειας έναντι της κρατικής εξουσίας.

Το αριστούργημα του Σοφοκλή, Αντιγόνη, γράφτηκε το 441 π.Χ. και επί 2500 περίπου χιλιάδες χρόνια, επηρεάζει την σκέψη του Ευρωπαίου πολίτη και εμπνέει την τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της.

Η μορφή της Αντιγόνης με τη γενναιότητα της νεανικής της ηλικίας έγινε αντικείμενο μελέτης του Έλληνα μαθητή, καθώς αποτελεί πρότυπο που εκφράζει πανανθρώπινες και διαχρονικές αξίες, όπως η αξιοπρέπεια, η ελευθερία, το καθήκον, η υποχρέωση για αντίσταση στην προσπάθεια επιβολής τυραννικών καθεστώτων.

Ταυτόχρονα υπενθυμίζει στους ανθρώπους την ιερότητα των συγγενικών δεσμών, τη συνέπεια και τη συμφωνία των πράξεων με τις πεποιθήσεις αλλά και την υποχρέωση της αντίστασης και αντίδρασης έναντι απολυταρχικών κυβερνήσεων. Άρα ο μύθος της Αντιγόνης έχει θρησκευτική, κοινωνική και πολιτική διάσταση.

Χριστός Ανέστη- PASCHA - Τhe Sunday of the Resurrection

Τη Ι΄ (10η) Μαϊου μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΣΙΜΩΝΟΣ του Ζηλωτού.

Σίμων ο Άγιος Απόστολος είναι ο ίδιος εκείνος όστις και Ναθαναήλ ονομάζεται, καταγόμενος εκ Κανά της Γαλιλαίας, λέγεται δε ότι ούτος ήτο και ο νυμφίος του εν Κανά γάμου, εις τον οποίον προσκληθείς ο Κύριος μετά των μαθητών Αυτού μετέβαλε το ύδωρ εις οίνον. Όθεν, ιδών ο Σίμων το θαύμα τούτο, αφήκε νύμφην και γάμον και οικίαν και ηκολούθησε τω Χριστώ, τω φίλω και θαυματουργώ και νυμφαγωγώ και Νυμφίω των καθαρών ψυχών.

Κερδοσκόποι σέ βάρος τής Υγείας -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Ένας θάνατος, μιά ΕΚΤΑΚΤΗ είδηση

Δέν πέθανε από covid-19, όπως είπε ο κ. Λοβέρδος, ο.Δ. Κρεμαστινός. Πέθανε από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη, επί εδάφους υπαρχόντων άλλων προβλημάτων υγείας. Προβλήματα που καθιστούσαν ανεπαρκές τό ανοσοποιητικό του σύστημα. Αυτό δηλώνεται μέ τά «υποκείμενα νοσήματα» καί τήν πολυοργανική βλάβη, η οποία επιφέρει τόν θάνατο από covid-19.

Έτσι, στήν περίπτωση τής λοίμωξης από covid-19, η κατάσταση τής βεβαρυμένης υγείας τού Δ. Κρεμαστινού, δηλαδή τού ανοσοποιητικού του συστήματος, επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο, μέ αποτέλεσμα, εκτός αυτής τής λοίμωξης (από τόν κορονοϊό) νά προσβληθεί καί από ανθεκτικό (ή ανθεκτικά) ενδονοσοκομειακό μικρόβιο. Πώς, λοιπόν, η παραπληροφόρηση τού in.gr.αποφαίνεται εκτάκτως (!) ότι πέθανε από κορονοϊό ;

Το Άγιον Όρος τότε, το 1970 και τώρα το 2006....

ΕΚΦΡΑΖΕΙ  ΤΗΝ  ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ  ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ

Και ιδού η ιστορική συνέπεια και συνέχεια! Εν ημέραις πονηραίς εξάλλου Οικουμενισμού, εν ημέραις, καθ΄ ας επιχειρείται εν σχήματι ανυπόπτω και προσχήματι εξαπατώντι, να καταβυθισθή η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ της Ορθοδοξίας, εις τα μαύρα ύδατα της πλάνης και της αμφιβολίας, προκειμένου να προβληθούν εις την θέσιν της Ορθοδοξίας τα Βααλίμ της πορνικής Αστάρτης, τουτέστιν της νέας Οικουμενιστικής θρησκείας, της πλέον αδιστάκτου αθεϊας, ορθούνται ως γίγαντες οι ταπεινοί Μοναχοί του Αγίου Όρους, δια να προλάβουν την συμφοράν! Και ενώ Πατριάρχαι επιορκούν, Αρχιερείς ορρωδούν, Θεολόγοι πτύσσουν, κόλακες και παράσιτα επαινούν, οι Αγιορείται αποκόπτουν το μνημόσυνον του ονόματος του Πατριάρχου ως αιρετικού και ετοιμάζουν παναγιορειτικόν συναγερμόν προς αποσόβησιν του ολέθρου. Τόσον το «εγκυκλιώδες Γράμμα» της Ιεράς Κοινότητος, όσον και αι απαντήσεις των Ιερών Μονών παρέχουν ευθύν και αλάνθαστον τον Ορθόδοξον προσανατολισμόν. Οι πάντες έχομεν εστραμμένα τα βλέμματα προς την κορυφήν του Άθωνος, εν πεποιθήσει ότι επέστη η ιστορική στιγμή του Ορθοδόξου Μοναχισμού, να δώση το σύνθημα της αγίας μάχης. Ο αγιορειτικός Μοναχισμός σήμερον, δι΄ όσων ενεργεί, εκφράζει την Ορθόδοξον Συνείδησιν.

«Ορθόδοξος Τύπος» αριθμ. φ. 128.

Το Περιβόλι της Παναγίας
αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.


«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)


Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Έκαναν την επιλογή τους!

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Ο άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) εχαρακτήρισε την Ρωσικήν απόφασιν της μυστηριακής κοινωνίας με τους Παπικούς το 1970, με τας εξής φράσεις:

«Η απόφασις-ενέργεια της Ρωσικής Εκκλησίας είναι ό,τι η προδοσία του Ιούδα. Ναι! Είναι φοβερόν να είναι κανείς άνθρωπος και να καταπατή τον Θεάνθρωπον! Όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά φρικτή πνευματική αυτοκτονία. Εις αυτό οδηγεί ο άθεος Οικουμενισμός!».

ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ: - ΠΡΟΣΟΧΗ... ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης

https://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=15437

«Καιρός τού ποιήσαι» -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η Άγκυρα διεξάγει και επιτείνει συνεχώς έναν υβριδικό πόλεμο εναντίον μας με καίριο όπλο τους λαθρομετανάστες. Η ελληνική Κυβέρνηση έδειξε προς στιγμήν ότι συνειδητοποιεί την πραγματικότητα. Αλλά όπως συμβαίνει με τα φωτεινά διαλείμματα υπήρξε και αυτό βραχείας διαρκείας. Οι λαθρομετανάστες της υφηλίου που καταλήγουν εδώ, βαφτίζονται χωρίς διάκριση «πρόσφυγες», ζητούν και λαμβάνουν άσυλο στην Ελλάδα, η οποία εποικίζεται από αλλοεθνείς και αλλοθρήσκους που δεν έχουν καμία εθνοτική ή πολιτισμική σχέση με τον Ελληνισμό, πολλοί δε από αυτούς είναι σφόδρα πιθανόν ότι είναι Τζιχαντιστές.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ»; -- Χρήσιμες ὑπενθυμίσεις -- Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἀναφερόμενοι στόν ὅρο «Νέα Ἐποχή » ἤ Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, ἐννοοῦμε τήν παρουσία ἑνός παγκόσμιου φαινομένου, ἀντιχριστιανικοῦ ὡς πρός τό χαρακτήρα, ἀποκρυφιστικοῦ ὡς πρός τήν προέλευση καί πολυσύνθετου ὡς πρός τή διάρθρωση. Ἕνα κίνημα τό ὁποῖο ἔχει ἤδη διαβρώσει μέ τίς ἀντιλήψεις του καί τίς πρακτικές του, πολλά ἑκατομμύρια ἀνθρώπων καί δραστηριοτήτων τοῦ ἀνεπτυγμένου κόσμου. Στό κίνημα αὐτό, συστεγάζονται καί ἀλληλοπεριχωροῦνται ὁ ἀποκρυφισμός σέ μιά ποικιλία ἐκδηλώσεων του, ὁ νεογνωστικισμός , ἡ ἀστρολογία, ἀνατολικές θρησκευτικές δοξασίες καί πρακτικές, ἡ ὕπνωση, οἱ κάρτες ταρώ, ἡ ἀριθμοσοφία, ἡ ἐπικοινωνία μέ πνεύματα, ἡ ἔκσταση, ἡ οὑφολογία, ὁ ὁραματισμός, ἡ θετική σκέψη, οἱ ἀνορθόδοξες "θεραπευτικές" μέθοδοι, ὁ νεοπαγανισμός, ἡ ψευδοεπιστήμη κυρίως μέ μανδύα ψυχολογίας κ.ἄ. Ἕνα κίνημα γιά τό ὁποῖο Ἕλληνες θιασῶτες καί ἐκφραστές του ἀναφέρουν ὅτι:

Εἰς σὲ ἐλπίζων, μὴ ἀστοχήσω.

Κυρία μου, καὶ πρὸς τὸν Θεόν μου ἀκοίμητος προστασία καὶ ἀκαταίσχυντος. Ἴδε τὴν πίστιν μου, καὶ τὸν πόθον τὸν ἔνθεόν μου, καὶ ὡς ἔχουσα τὸ συμπαθὲς καὶ τὸ δύνασθαι, οἷα δὴ Θεοῦ Μήτηρ, τοῦ μόνου ἀγαθοῦ καὶ ἐλεήμονος, δέξαι τὴν παναθλίαν μου ψυχὴν καὶ ἀξίωσον αὐτήν, διὰ τῆς Σῆς μεσιτείας καὶ ἀντιλήψεως, τῆς δεξιᾶς μερίδος τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ καὶ τῆς καταπαύσεως τῶν ἐκλεκτῶν καὶ ἁγίων Αὐτοῦ, ὅτι οὐκ ἔχω πλήν Σου βοηθόν, οὐδὲ ἀντίληψιν. Εἰς Σὲ ἐλπίζων, μὴ ἀστοχήσω. Εἰς Σὲ καυχῶμαι· μὴ διὰ τὰς πολλάς μου ἁμαρτίας καὶ ἀνομίας ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ τοῦ ἀναξίου δούλου σου· ἔχεις γὰρ τὸ θέλειν καὶ δύνασθαι, ὡς τὸν ἕνα τῆς Τριάδος ἀρρήτως γεννήσασα.

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

O λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.

Ουδέποτε εις την ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας όσο τα τελευταία 35 χρόνια! Όχι μόνον κατώρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως, αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Άγιον Όρος πειθήνια όργανά των, υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των, ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των, τους ελαχίστους που ετόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν αρρενωπά, ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου. Και τα χρόνια κυλούσαν. Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητος και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα, συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν για το αναγκαίον της..…νήψεως και το υπερβάλλον του ..…μυστικού γνόφου της ανατολικής Θεολογίας…                                                                         
Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού κοιμάται ήσυχος, αφού δεν ακούει από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.

«ΚΑΘΕΥΔΕΤΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΥΕΣΘΕ»! -- Τοῦ Πρωτοπρ. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

ΟΠΩΣ δείχνουν τὰ πράγματα, φαίνεται πιὰ καθαρὰ πὼς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν λόγια καὶ ἐπιχειρήματα λογικὰ ἢ θεολογικά, ποὺ θὰ σταθοῦν ἱκανὰ νὰ πείσουν τοὺς δεισιδαίμονες καὶ περιδεεῖς θρησκευομένους γιὰ τὸ μάταιο ἔργο τοῦ Διαβόλου καὶ τοῦ ἀθλιοτέρου ἀνθρώπου τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ θὰ τὸν ἐνσαρκώση καὶ θὰ τὸν ἐμφανίση στὸν κόσμο, δηλαδὴ τοῦ Ἀντιχρίστου. Καὶ δὲν θὰ ἐπαρκέση ὁ ὅποιος λόγος, γιατί ὁ φόβος τῶν ἀνθρώπων αὐξάνεται συνεχῶς μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο, ἀφοῦ «ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ἐψύγη», οἱ καρδιὲς πέτρωσαν καὶ ἔγιναν σφιχτὲς σὰν τὴν χούφτα τοῦ πιὸ φιλάργυρου ἀνθρώπου, γεμάτες ἀπὸ φοβίες, τρόμο καὶ ἀνασφάλεια. Ἂν κοιτάξουμε γύρω μας καὶ θελήσουμε νὰ μάθουμε γιὰ τὸ πόσοι ἄνθρωποι καὶ γιὰ ποιὰ πνευματικὰ θέματα ἐνδιαφέρονται, θὰ διαπιστώσουμε, χωρὶς νὰ κουρασθοῦμε πολύ, ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων, ποὺ προβληματίζονται καὶ συζητοῦν μεταφυσικὰ ἢ θρησκευτικὰ θέματα εἶναι αὐτή, ποὺ ἀσχολεῖται καὶ “βασανίζεται” μὲ τὸ θέμα τοῦ Ἀντιχρίστου, μὲ τὸ σφράγισμα καὶ τὴν κυριαρχία του. Ὅμως, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μόνο αὐτό. Κυριώτερο πρόβλημα εἶναι πὼς αὐτὴ τὴν ἐνασχόληση τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὴ φοβία, μὲ ὅλα της τὰ ὀλέθρια ἐπακόλουθα, θεωροῦν πολλοὶ καί, μάλιστα, κληρικοί, ὡς ὑγιὰ ἀντίδραση καὶ ἔνδειξη πνευματικῆς ἀντιστάσεως!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ – π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΟΡΑΜΑΤΑ» ΤΟΥ -- Αθωνικά άνθη

Η από ετών εξαγγελθείσα και αναμενομένη μετ’ ενδιαφέροντος έκδοσις των «Ὁραμάτων» του πολυάθλου Στρατηγού Μακρυγιάννη, αποτελεί ήδη πραγματικότητα. Το Μορφωτικόν Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, έθεσεν εις κυκλοφορίαν εις ένα καλαίσθητον τόμον τα κατάλοιπα αυτά του εθνικού τούτου ανδρός, υπό τον τίτλον «ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ». Η έκδοσις έτυχεν επιστημονικής επιμελείας υπό ειδικών επί των χειρογράφων και ούτως επετεύχθη η αντιμετώπισις αρκετών γλωσσικών και γραφολογικών προβλημάτων, που ανέκυπταν από την μη υπακούουσαν εις ουδένα παλαιογραφικόν τύπον ή κανόνα «απελέκητη» μακρυγιάννειον, φωνητικήν μάλλον, (ρουμελιώτικην) γραφήν. Διο και αποβαίνουν λίαν διαφωτιστικά, ο εκτεταμένος Πρόλογος του μακαρίτου Λίνου Πολίτου, η Εισαγωγή του μεταγράφοντος το στρυφνώτατον κείμενον, επίσης μακαρίτου Αγγ. Παπακώστα, αι Σημειώσεις, το Γλωσσάριον και το Επίμετρον. Ήτο από δεκαετιών γνωστόν μεταξύ των λογίων, ότι τα χειρόγραφα των «Οραμάτων» ευρίσκοντο εις χείρας του Βλαχογιάννη—προς τον οποίον οφείλεται τιμή και εθνική ευγνωμοσύνη, δια την ανακάλυψιν όλων των χειρογράφων του μεγάλου Μακρυγιάννη—τα οποία κατά το γήρας του παρέδωκεν εις τον φιλόλογον Α. Παπακώνσταν. Με τα «Οράματά» του, ο Μακρυγιάννης των «Απομνημονευμάτων», αποκτά νέας και πνευματικάς διαστάσεις και τοποθετείται εις υψηλότερα βάθρα. Διότι, αποκαλύπτεται, ότι δεν είναι μόνον ο χαρισματούχος Στρατηγός, ο ηρωϊκός επαναστάτης του ’21, ο εντιμότατος και δημοκρατικώτατος Έλλην, ο πατριωτικώτατος πολίτης, ο ηθικώτατος άνθρωπος, ο πιστότατος χριστιανός, ο υπερασπιστής των αδικουμένων, ο «πατριδοφύλακας», ο προστάτης των χηρών και ο πατήρ των ορφανών. Είναι και ο αγιώτατος Ορθόδοξος, που ενθυμίζει τους δικαίους Στρατηγούς της Παλαιάς Διαθήκης, του οποίου αι αδιάλειπτοι και πολύωροι προσευχαί, αι πολυάριθμοι και κατανυκτικαί γονυκλισίαι, τα συνεχή ικετήρια δάκρυα υπέρ της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας, η συνεχής μνήμη του Θεού και η αίσθησις της αδιακόπου κοινωνίας του μετ’ Αυτού, μετά της Θεοτόκου και των Αγίων, τον αναδεικνύουν προφήτην.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Τη Θ΄ (9η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου ΗΣΑΪΟΥ.

Ησαϊας ο μεγαλοφωνότατος Προφήτης κατήγετο εξ Ιερουσαλήμ, έζησε δε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μανασή, υιού Εζεκίου του βασιλέως, υπό του οποιου και κατεκόπη δια πρίονος και ετελείωσε την ζωήν του με τέλος μαρτυρικόν. Ενεταφιάσθη δε εις τον τόπον τον λεγόμενον Αρωήλ ή Ρογήλ, παρά τη διαβάσει του ύδατος, το οποίον ο μεν βασιλεύς Εζεκίας κατέχωσε και εξηφάνισεν, ο δε Θεός, ως σημείον δια τον Προφήτην τούτον Ησαϊαν, ανέβλυσε πάλιν εις την πηγήν του Σιλωάμ. Διότι, εν ω ούτος έμελλε να αποθάνη, αποκαμών υπό της δίψης, παρεκάλεσε τον Θεόν να αποστείλη εις αυτόν ύδωρ, ίνα πίη. Και ω του θαύματος! παρευθύς έστειλεν ο Θεός εις αυτόν ύδωρ ζων εκ της πηγής του Σιλωάμ και δια τούτο η πηγή αύτη ωνομάσθη Σιλωάμ, το οποίον ερμηνεύεται απεσταλμένος.

What Does It Mean When John Says, "Do Not Love the World?"

John the Theologian says, “Do not love the world or the things in the world.” What does he mean? Before answering this question let’s examine what it does not mean. It does not mean we should not love the people in the world; God clearly commands us to love everyone in the world, including our enemies (Mark 12:31; John 15:12; Matthew 5:44). Neither does it mean that we are not to enjoy or utilize the good gifts that God has given us in the world (James 1:17). God provides us with many good things to enjoy and we ought to receive them with thanksgiving (1 Timothy 4:4). 

Saint Symeon frames this issue by asking this question, “What is the world?" He answers giving us the meaning of John's instruction to not love the word. “It is sin and attachment to things and passions.”  

Orthodox Way of Life

Η άγία τράπεζα στις φλόγες

Τον περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος άλλ' αφανής λευίτης, ο π. 'Ιωάννης. Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης, από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας. Τις καθημερινές εργαζόταν στά χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία. 

Στη θεία λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς. Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξή του κορυφωνόταν. Οι ψάλτες έψαλλαν το: «σε υμνούμε...» όσο πιο αργά μπορούσαν, αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο. 'Έτσι κι εκείνοι επαναλάμβαναν τον ύμνο μέχρι πέντε ή έξι φορές. Τελικά, πλησίασαν κάποτε τούς επιτρόπους και τούς είπαν το πρόβλημά τους. Εκείνοι με τη σειρά τους το διαβίβασαν στο λειτουργό. 

Η σωτηρία του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων :

Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι η σωτηρία του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων, της ορθής Πίστεως και του ορθού βίου. Εάν λείψουν αυτοί οι δύο παράγοντες, ή ένας από αυτούς, δεν σώζεται ο άνθρωπος. Η ορθή Πίστη οριοθετείται από την ακρίβειά της στην «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις Πίστι» (Ιούδα 3), και από την μη «κοινωνία» με αιρετικούς ποιμένες. Δεν αρκεί δηλ. να έχει ένας πιστός ορθόδοξο φρόνημα, αλλά πρέπει και ο επίσκοπός του, που μνημονεύεται στο ναό, που εκκλησιάζεται ο πιστός, να είναι ο ίδιος ορθόδοξος, γιατί αλλιώς «μολύνεται», και ό,τι είναι ο επίσκοπός του, γίνεται και αυτός. Αν δηλ. ο επίσκοπός του είναι αιρετικός, καθίσταται και αυτός αιρετικός, καίτοι μπορεί ο ίδιος να έχει Ορθόδοξο φρόνημα! 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Αυτά ανέφερε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην θρονική εορτή του 1998:

«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (!!!),

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.