Η ΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗ ΕΡΗΜΙΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΣ -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΡΗΜΙΚΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ

Αν πράγματι, όπως έχουμε ειπή, το νόημα της ερήμου είναι πολυδύναμο, είναι λοιπόν απέραντο, δηλ. χωρίς «πέρας» και σχήμα. Οπωσδήποτε είναι γεγονός ότι η οπτική ή νοητική εικόνα της ερήμου είναι αδιάστατη, χωρίς οροθετικές γραμμές και άρα πράγματι χωρίς σχήμα. Έτσι όταν προσπαθούμε να συλλάβουμε με το πνεύμα μας την τοπική έννοια της ερήμου, συλλαμβάνουμε κάθε φορά κάτι απέραντο, κάτι απροσδιόριστο, κυρίως μια απουσία!

Φαίνεται λοιπόν πως η αδιάστατη αυτή εικόνα της ερήμου εκφράζει υπαρξιακά τις διαστάσεις της αυθεντικής ευσεβείας. Ο ερημίτης ασκητής βιώνει μια ευσέβεια απέραντη, χωρίς σχήμα ή καθωρισμένο τύπο, χωρίς «προσωπείο»!

Οικουμενισμός = τό μυστήριο της ανομίας (9ον) μέρος


ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΥΠΗΚΟΟ


O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018
Τη Ε΄ (5η) Νοεμβρίου μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ και ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ.        

Γαλακτίων και Επιστήμη οι Άγιοι Μάρτυρες, ομόζυγοι όντες πρότερον, εφύλαξαν έως τέλους την παρθενίαν αυτών καθαράν και αμόλυντον. Αναχωρήσαντες δε ύστερον εις έρημον και ησυχαστικόν τόπον πλησίον του όρους Σινά, διήγον εκεί τον βίον ασκητικώς, ηξιώθησαν δε τέλος και του μαρτυρικού στεφάνου, αθλήσαντες εν ταις ημέραις του ασεβεστάτου Δεκίου και Σεκούνδου ηγεμόνος εν έτει σν΄ (250). Ακούσατε όμως απ’ αρχής την περί τούτων διήγησιν, ίνα πολλήν ωφέλειαν λάβητε. Εις τα όρια της Φοινίκης είναι πόλις μεγάλη και περιβόητος, καλουμένη Έμεσα· εις ταύτην εγεννήθη και ανετράφη άνθρωπος τις, Κλειτοφών την κλήσιν, το γένος επίσημος, πλούσιος υπέρ τους άλλους συμπολίτας αυτού και φρόνιμος υπέρ πάντας.

Πορεία Δευτέρα 5/11 στις 16.30 -- για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα.


Πορεία Δευτέρα 5/11 στις 16.30
 από το μνήμα Σπύρου Σπυρομήλιου - Α Νεκροταφείο Αθηνών,
 στο Σύνταγμα για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα.

Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου.





ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΤΙΛΑ -- Γράφει η Βάσω Κόλλια

Το μήνυμα της εμφάνισης στις εθνικές παρελάσεις

Η παρέλαση είναι τελετουργία και, όπως κάθε τελετουργία, έχει τυπικό κώδικα συμπεριφοράς και ενδυμασίας. Η παρέλαση γίνεται για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους ήρωές μας, σε αυτούς που θυσιάστηκαν για τις αρχές και τις αξίες μας. Κατά συνέπεια, στις παρελάσεις υπάρχει μια ομοιομορφία ακριβώς γιατί η εμφάνιση συμβολίζει αυτές τις αξίες. Οι εθνικές παρελάσεις δεν γίνονται για να δηλώσουν το θρήσκευμα κάποιου ή την πολυπολιτισμικότητα μιας κοινωνίας. Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να δούμε Eλληνες Εβραίους μαθητές να φορούν το κιπά, χριστιανούς μαθητές με τεράστιους σταυρούς κ.ο.κ. 

Στο σημερινό άρθρο μου θα αφήσω το θέμα με τις μίνι φούστες και τα 12άποντα των μαθητριών. Είναι ένα άλλο θέμα και μην προσπαθούμε να το εξομοιώσουμε με τη μαντίλα. Η μαντίλα δηλώνει μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν που ζούμε, μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν για την οποία αγωνίστηκαν οι ήρωές μας. Μια κοινωνία ελεύθερη, δίκαιη, με ισότιμους πολίτες. Μια κοινωνία βασισμένη στις αρχές του Διαφωτισμού.

«Τολμάς να καταθέτεις στεφάνι ενώ πούλησες τη Μακεδονία»

SIERA FM ΣΙΑΤΙΣΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗ

Ὁραματισμός μας -- Η ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἑλληνικέ λαέ! Τά πολιτικά συνθήματα καί οἱ ὡραιολογίες ξεγελᾶνε. Τά κράτη δέν ἐπανιδρύονται δίχως Θεό καί δίχως πίστη. Τά κράτη δέν πᾶνε μπροστά μέ ἀνεδαφικές καί φροῦδες ὑποσχέσεις. Τά κράτη, σάν τά καράβια, βουλιάζουν αὔτανδρα, ὅταν οἱ καπετάνιοι μέσα στή φιλαυτία καί τόν ἐγωκεντρισμό τους, δέν ἀτενίζουν ψηλά και δέν παίρνουν δύναμη ἀπό τον Παντοδύναμο Κύριο. Σήμερα δέν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πολιτική, ἀλλά ἀπό Θεό. Ἡ πολιτική, δίχως Θεό, δέν εἶναι, παρά, ὑποκριτική διπλωματία καί ψέμα καί ἀπάτη. Συνήθως τήν πολιτική, δέν τήν κυβερνᾶ ὁ Θεός, ἀλλά κάποιες μυστικές καί ξένες πρός τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δυνάμεις. Τίς περισσότερες φορές ἡ πολιτική δικτυώνεται ἀπό τήν ἀντιχριστιανική φιλοσοφία τῆς Μασωνικῆς (Τεκτονικῆς) Στοᾶς, ἄλλοτε ἀπό τήν ἑβραιομασωνική Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, πού χρησιμοποιεῖται σάν «σιδερένιος βραχίονας τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ» καί μέ τό ὅραμα μιᾶς παγκόσμιας κυβέρνησης, καί ἄλλοτε ἀπό ξένες ἀποκρυφιστικές — μέχρι καί σατανιστικές— ἀντιλήψεις.

Επιμνημόσυνη δέηση για τον άταφο Κατσίφα στους Βουλιαράτες

Μια εβδομάδα μετά τον φόνο του Κωνσταντίνου Κατσίφα στους Βουλιαράτες και ακόμη οι Αλβανοί δεν έχουν επιστρέψει στην οικογένειά του τη σορό προκειμένου να γίνει η ταφή.
Η μάνα του Κωνσταντίνου Κατσίφα επτά μέρες μετά τη δολοφονία του γιου της ξεσπά και ζητά το παιδί της για τελευταία φορά, για να το αποχαιρετίσει. «Γιατί το κρατάνε; Γιατί δεν με αφήνουν να το θάψω;», λέει η κ. Βασιλική Κατσίφα απευθυνόμενη στον βουλευτή του κόμματος LSI Βαγγέλη Τάβο και στην ευρωβουλευτή Ελένη Θεοχάρους με τους οποίους συναντήθηκε το Σάββατο.

O ΣΥΡΙΖΑ σπάει τις ρίζες του ‘Εθνους

Στη δημοσιότητα δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ το κείμενο με τις τελικές προτάσεις του για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, το οποίο συνοδεύεται από τις 50 απαιτούμενες υπογραφές βουλευτών. Μεταξύ των άλλων αλλαγών ο ΣΥΡΙΖΑ, αμετανόητα ριζοσπαστικός, σπάει τις ρίζες του Έθνους μας και θέλει να μεταβάλει το Κράτος από Ορθόδοξο Χριστιανικό σε ουδετερόθρησκο, δηλαδή άθεο. Μεγάλες οι ευθύνες της σημερινής Ιεραρχίας που πρέπει να ξεσηκώσει τον κόσμο και να τον κατεβάσει στους δρόμους. Εάν η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιηθεί, η σημερινή Ιεραρχία θα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι αυτή που επέτρεψε την επίσημη  μετάβαση του κράτους από Ορθόδοξο σε άθεο.
Ακολουθεί απόσπασμα με τις αλλαγές που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι ο Χριστιανισμός Θρησκεία; -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Πανεπ. Αθηνών

Με τον τίτλο· «Καίριαι επισημάνσεις του Αρχιεπισκόπου εις συνέδριον θρησκειών και πολιτισμών», εδημοσίευσε ο «Ο.Τ.» στο φύλλο του της 25ης Ιουνίου τρ. Έτους 2004, το κείμενο του χαιρετισμού του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου, τον οποίον εξεφώνησε την 6ην Μαϊου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο της Τρίτης Παγκοσμίου Συναντήσεως Θρησκειών και Πολιτισμών με θέμα: «Ο πολιτισμός των Πολιτισμών: Για ένα Παγκόσμιο Συμβούλιο». Στον εν λόγω χαιρετισμόν του ο Μακαριώτατος επεσήμανε το γεγονός ότι, κατά την αμοιβαία προσέγγιση των πολιτισμών (μέσα στο πνεύμα της Παγκοσμιοποιήσεως), για την «αναγέννηση και επιστροφή του ανθρώπου σε ένα πνευματικό ανανεωμένο ανθρωπισμό οικουμενικής εμβέλειας» (σύμφωνα με το σκεπτικό της συναντήσεως), είναι εκείνο το στοιχείο κάθε πολιτισμού, που πρέπει να γίνει σεβαστό είναι η «ιδιοπροσωπία» του!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος 2-1-94 -- Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΑΜΠΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


Η Ναυμαχία των Σπετσών στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει»

Ένα ιστορικό γεγονός, που όμως το σκεπάζει η Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 Εκδήλωση αφιερωμένη στη μεγάλη ναυμαχία των Σπετσών στις 8-9-1822 και την παρέμβαση της Υπεραγίας Θεοτόκου, που έσωσε το νησί από βέβαιη καταστροφή, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Ιστορικός και Θεολόγος π. Ανδρέας Κουμπής που παρουσίασε τα γεγονότα της εποχής.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ -- Orthodox Hymns,

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Τη Δ΄ (4η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ του Μεγάλου του εν τω Ολύμπω.                                                                                                                           

Ιωαννίκιος ο θαυμάσιος και μέγας Πατήρ ημών εγεννήθη το εικοστόν τέταρτον και τελευταίον έτος Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου, εν έτει ψμα΄(741), εις την επαρχίαν των Βιθυνών, εις χωρίον καλούμενον Μαρικάτον από ευσεβείς γονείς, οίτινες ωνομάζοντο ο μεν Μυριτρίκης, η δε Αναστασώ· γεννηθείς λοιπόν εξ αυτών ετρέφετο με θείαν παιδείαν μάλλον ή με τροφήν πρόσκαιρον· γράμματα μεν δεν ηθέλησε να μάθη, ως και ο Μέγας Αντώνιος, αλλ’ επειδή ήτο ρωμαλέος και μεγαλόσωμος τον έγραψαν εις τον στρατόν οι υπηρέται του βασιλέως, οίτινες εζήτουν ανθρώπους δια τον πόλεμον, επρόκοψε δε τόσον εις την μάχην, ώστε όλοι τον εθαύμαζον.

Ένα κομμάτι από το γραπτό του Archbishop John Maximovitch of blessed memory


The Meaning of the Russian Diaspora.

And what of the Russian fatherland? Blessed are you, O Russian land, being purified by the fire of suffering. You have gone through the water of baptism, and now you are going through the fire of suffering, and you will yet enter into your repose. At one time Christians gathered with reverence sand from the Colosseum which was drenched with the blood of martyrs. The place of the sufferings and death of the martyrs became sacred and especially revered. And now the whole of Russia is an arena of passion-bearers. Her earth has been sanctified by their blood, her air by the ascent of their souls to heaven. Yea, sacred are you, O Russia. The ancient writer was correct who said that you are the Third Rome, and there will be no fourth. You have surpassed the ancient Rome by the multitude of exploits of your martyrs, you have surpassed also the Rome which baptized you [Constantinople] by your standing in Orthodoxy, and you will remain unsurpassed to the end of the world. Only the land which was sanctified by the sufferings and the earthly life of the God-man is holier than you in the eyes of Orthodox Christians.



Και τι δε θα έπρεπε να λεχθεί για τη πατρίδα [μας] Ρωσία;
Ευλογημένη είσαι εσύ, Ω, ρωσική γη που εξαγνίστηκες με το πυρ των παθών.
Εν πρώτoις, βαπτίστηκες με ύδωρ, τώρα υποφέρεις τα πυρά των παθών - ανάπαυση και γαλήνη σε περιμένουν.
Κάποτε οι χριστιανοί μάζευαν με ευλάβεια από το Κολοσσαίο άμμο που είχε ποτιστεί με το αίμα των μαρτύρων. 
Ο τόπος του μαρτυρίου και του θανάτου των μαρτύρων θεωρείτο ιερός και ευλαβής. 
Τώρα ολόκληρη η Ρωσία είναι μία παλαίστρα κομιστών των παθών. Η γη της έχει αγιαστεί από το αίμα τους και ο αέρας της από την άνοδο των ψυχών τους στους Ουρανούς. 
Ιερή είσαι ‘συ, Ω, Ρωσία.
Ο αρχαίος συγγραφέας ήταν σωστός όταν είπε πως εσύ είσαι η Τρίτη Ρώμη και ότι τέταρτη δεν θα υπάρξει.
Ξεπέρασες την αρχαία Ρώμη με το πλήθος των άθλων  των μαρτύρων σου. Ξεπέρασες και τη Ρώμη που σε βάπτισε [Κωνσταντινούπολη] με την στάση σου έναντι της Ορθοδοξίας και θα παραμείνεις αξεπέραστη μέχρι την συντέλεια του κόσμου. 
Μόνο η γη που αγιάστηκε από τα Πάθη και το γήινο βίο του Θεανθρώπου είναι αγιότερη από εσένα στα μάτια των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Οι Αγιορείτες μοναχοί το 1273 απαντούν με τον «Τόμο» του Ιασίτου Ιώβ:

Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του, εναντίον του Θεού και των θείων Μυστηρίων – και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε, πόσο μάλλον η μνημόνευσης του, εκφώνως, και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεία Μυστήρια;
Αν αυτός ο Ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια, πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος, το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους;
Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....

Ο Ασκητής και ο Ληστής (από το Γεροντικό)

Ήταν ένας γέροντας ασκητής και αναχωρητής, όστις ασκήτευσεν εις τόπον έρημον χρόνους εβδομήκοντα με νηστείαν και παρθενίαν και αγρυπνίαν. Εις τόσους δε χρόνους όπου εδούλευε τον Θεόν δεν αξιώθη να ιδή καμμίαν οπτασίαν και αποκάλυψιν εκ Θεου. Και ελογίασε και έβαλε τούτο εις τον νουν του λέγων: «Μήπως δια καμμίαν αφορμήν όπου δεν ηξεύρω εγώ δεν αρέσει του Θεου η ασκησίς μου, και η εργασία μου θέλει είναι απαράδεκτος• δια τούτο δεν δύναμαι να αποκαλυφθώ και να ιδώ κανένα μυστήριον».
Ταύτα διαλογιζόμενος ο γέρων άρχισε να δέεται και να παρακαλή τον Θεόν περισσότερον, προσευχόμενος και λέγων: «Κύριε εάν άρα σε αρέση η άσκησίς μου και δέχεσαι τα έργα μου, δέομαι σου, ο αμαρτωλός και ανάξιος, ίνα χαρίσης και εις εμέ ένα σταλαγμόν από τα χαρίσματά σου, να πληροφορηθώ με μίαν φανέρωσιν ενός μυστηρίου ότι ήκουσας την δέησίν μου, δια να περνώ θαρρετά και πληροφορημένα την ασκητικήν μου ζωήν». Ταύτα του αγίου γέροντος δεομένου και παρακαλούντος, ήλθε προς αυτόν φωνή εκ Θεου λέγουσα:

Η απελευθέρωσις της Κορυτσάς


Καθώς εις το θεοφρούρητον Βυζάντιον η πολιούχος και Υπέρμαχος Στρατηγός αυτού, Υπεραγία Θεοτόκος, έσπευδεν εις βοήθειαν αυτού εν ώρα κινδύνου και νίκας εχορήγει, ούτω και εις το έπος του 1940 εγένετο. Η προστάτις του Έθνους ημών, Υπεραγία Θεοτόκος έσπευσεν εις βοήθειαν αυτού κατά των ασεβών εισβολέων και επί 6μηνον συνεχώς και οφθαλμοφανώς «νίκας κατά βαρβάρων» εχορήγει και ενθουσιασμόν εις τον φιλόχριστον ημών στρατόν και εις τον κόσμον όλον εδημιούργει. Τούτο εγένετο και με την πρώτην μεγάλην νίκην, κατά την εορτήν της μνήμης της «των Εισοδίων εις τον ναόν» (21/11/1940), την απελευθέρωσιν της Κορυτσάς προ 74 ετών την νυν ημέραν. Μετά την καταστροφήν μιας Ιταλικής Μεραρχίας εις την Πίνδον δια της αντεπιθέσεως των Ελλήνων την 1ην Νοεμβρίου, και την ολοκλήρωσιν της επιστρατεύσεως, ήρχισεν η γενική εφ΄ όλου του μετώπου επίθεσις του Ελληνικού Στρατού τη 14 Νοεμβρίου κατά των Ιταλών.

Περήφανη απάντηση από τους μαθητές του 1ου ΓΕΛ Γέρακα


Ἀπό τήν ἁγιοπατερική παράδοση στήν «μεταπατερική ἀσυνέχεια» -- π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών.


 Παράδοση στήν γλῶσσα τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν ἀδιάκοπη συνέχεια τοῦ ὀρθοδόξου τρόπου ὑπάρξεως, πού κλείνει μέσα του τήν ἀληθινή πίστη, ὡς φρόνημα καί στάση ζωῆς σέ ὅλες τίς πτυχές της.



1. Ἡ Θεολογία καί Ποιμαντική Πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέχρι τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ὀθωμανούς (1453) εἶχε ὡς κύριο στόχο της τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς τῆς« ἅπαξ τοῖς ἁγίοις παραδοθείσης πίστεως» (Ἰούδ. 3), γιά τήν συνέχεια τῆς ὁμολογίας καί παραδόσεως τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων. Αὐτό ὅμως ἀπαιτοῦσε καί τήν λόγῳ καί ἔργῳ ἀπόκρουση τῶν αἱρέσεων γιά τήν προστασία τοῦ Ποιμνίου καί τήν διασφάλιση τῆς δυνατότητας σωτηρίας, δηλαδή θεώσεως. Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό τόν 15ο ὥς τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα παρέμεινε ἀμετακίνητη στή στάση της ἀπέναντι στόν δυτικό χριστιανισμό, τόν παπισμό καί τόν προτεσταντισμό (λουθηρανισμό, καλβινισμό, κ.λπ.) καί τόν ἀγγλικανισμό, πού χαρακτηρίζονται σαφῶς ὡς αἱρετικές ἐκπτώσεις ἀπό τή Μία Ἐκκλησία.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ

Ως προς τα εθνικά, η ώρα της λογοδοσίας κείται εγγύς

Από τον Χαράλαμπο Β. Κατσιβαρδά*

Η διαρκής δομική σταθερά του ελλαδικού κράτους, και δη μεταπολιτευτικά, ως κουλτούρα, αλλά και ως άξονας στην εκπαίδευση να καλλιεργούνται ο αφελληνισμός, η εθνική αποδόμηση, η λυσσαλέα διάρρηξη της ιστορικής μνήμης, η κατασυκοφάντηση της ορθοδόξου παραδόσεως, η κατακρεούργηση της ελληνικής γλώσσας δημιούργησε μια διανοητικώς ακρωτηριασμένη γενιά, άνευ ουδενός συλλογικού οράματος για το μέλλον, δίχως εθνική αυτεπίγνωση και συνείδηση του παρελθόντος, με αποτέλεσμα να καθίσταται έρμαιο οιουδήποτε προπαγανδιστή παραχαράσσει την ιστορική αλήθεια, αποβλέποντας σε αλυτρωτικές διεκδικήσεις.

Οι μηχανισμοί εννοιολογικής αποσάθρωσης του έθνους και κατασυκοφάντησής του ηχούν μέχρι και σήμερον, όπου όποιος αρθρώνει δημόσιο λόγο περί του έθνους εξομοιώνεται με «ναζιστή» και του προσάπτεται το στίγμα του ακραίου, παρά το γεγονός ότι το έθνος, όπως και η πατρίδα, συνιστά περίπυστη αρχή και θεμελιώδη αξία, η οποία ανυπερθέτως κατοχυρώνεται ρητώς στον υπέρτατο νόμο του κράτους μας, το Σύνταγμα.