Στο μοναστήρι του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στο Μπάραγιεβο (Σερβία – Ενορία Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας) πραγματοποιήθηκε η πανορθόδοξη εκκλησιαστική και λαϊκή Σύναξη.

https://synaksiorthodoxon.blogspot.ca/

Την Κυριακή των Μυροφόρων (στις 9/22 Απριλίου), στο μοναστήρι του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στο Μπάραγιεβο, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης στην Εξορία κ. Αρτεμίου, πραγματοποιήθηκε η πανορθόδοξη εκκλησιαστική και λαϊκή Σύναξη. Συγκεντρώθηκαν περίπου 700 αγωνιστές για την καθαρότητα της Πίστεως (αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και κοσμικοί) από τη Σερβία, την Ελλάδα, τη Ρωσσία, τη Ρουμανία, την Ελβετία (ειδικότερα οι μοναχοί από το Άγιο Όρος), οι οποίοι, σύμφωνα με τον κανόνα ΙΕ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του Αγίου Φωτίου του Μεγάλου, διέκοψαν την λειτουργική και γραφειοκρατική κοινωνία με τους επισκόπους, τους ιερείς και τους κοσμικούς οικουμενιστές.

Resurrection Matins Ode 9 Chanted by monks of IM Vatopaidi

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Ανάμνησις του εν τω ουρανώ φανέντος σημείου του Σταυρού εν Ιερουσαλήμ, Ακακίου, Κοδράτου και Μαξίμου μαρτύρων.

Ἡ ἐμφάνιση αὐτὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἶναι ἡ δεύτερη καὶ ἔγινε στὰ Ἱεροσόλυμα τὸ 346 μ.Χ., ἐπὶ αὐτοκράτορος Κωνσταντίου (337 – 361 μ.Χ.) καὶ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου († 18 Μαρτίου). Τὴν τρίτη ὥρα τῆς 7ης Μαΐου τοῦ 346 μ.Χ., κατὰ μία τῶν ἡμερῶν τῆς Πεντηκοστῆς, φάνηκε Τίμιος καὶ Ζωοποιὸς Σταυρὸς ἄνωθεν τοῦ Γολγοθᾶ, σχηματισμένος ἀπὸ ὑπερφυσικὸ φῶς καὶ ἐκτεινόμενος πρὸς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Τὸ ὅραμα τοῦτο προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅλοι δὲ οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως πρὸ τοῦ ὑπερφυοῦς τούτου θεάματος κατελήφθησαν ἀπὸ ἔκσταση.

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΝ -- ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Όπως στους χρόνους του Μεγάλου βασιλείου ξέσπασε σάλος με τις αιρέσεις του Αρείου και του Σαβελλίου και δοκιμάζονταν και σε πρακτική βάση στην καθημερινότητά τους οι ορθόδοξοι με τις δυσκολίες που προέκυψαν έτσι και σήμερα όσοι θέλουν να κρατήσουν την ορθόδοξη πίστιν τους μακριά από τους αιρετικούς Οικουμενιστές περνούν με δυσκολία την πνευματική τους ζωή επειδή υπάρχει διάσπαση ακόμη και σ’ αυτούς που αγωνίζονται ή που νομίζουν ότι αγωνίζονται. Είναι τόσο χαρακτηριστική και αντιπροσωπευτική η περιγραφή που κάνει ο Μέγας Βασίλειος στο τελευταίο κεφάλαιο της πραγματείας του “Περί Αγίου Πνεύματος” που έχει κανείς την αίσθηση ότι γράφει για την εκκλησιαστική κατάστση στις ημέρες μας.

H Oρεινή Γυναίκα -- ΤΟΥ ΚΥΡ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Αν γυρίσεις τον κόσμο, θα δεις πως δεν θα βρεις παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους και εκείνους με λιγόχρονη και άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρεις πολλούς σε κάθε σου πάτημα. Αδέρφια σου στην χαρά δεν θα βρεις πολλά, μα αδέρφια στην πίκρα θα βρεις πάρα πολλά. Αυτό φανερώνει πως τούτος ο κόσμος είναι ένας τόπος που έρχεται ο άνθρωπος για να δοκιμαστεί, όπως το χρυσάφι στην φωτιά. Αφήνω πως ευτυχία δεν είναι η καλοπέραση του κορμιού, κι αυτό φαίνεται τρανώτατα από το ότι οι καλοπερασμένοι και οι πλούσιοι δεν είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάνουνε τον ευτυχισμένο και στο τέλος βαριούνται την ζωή τους. Η ευτυχία τους είναι μάλλον ρηχή και ψεύτικη, κι ολοένα ζητάνε να βρούνε την αληθινή ευτυχία, κ' επιχειρούνε κάθε τόσο ν' αλλάξουνε την ζωή τους. Η ευτυχία τους είναι μάλλον ρηχή και ψεύτικη, κι ολοένα ζητάνε να βρούνε την αληθινή ευτυχία, κ' επιχειρούνε κάθε τόσο ν' αλλάξουνε την ζωή τους. Μπορεί η ψυχή να είναι ευτυχισμένη και μέσα σε ένα κορμί δυστυχισμένο; Μπορεί να ισχύει αυτό το παράδοξο;

Ἀναίρεση μυθευμάτων τοῦ κ. Ἰωάννου Ρίζου -- τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

Λυποῦμαι πού ἀναγκάζομαι καί μή θέλων νά γράψω τά παρακάτω, ὅμως ἡ ἀναλήθεια ἔχει καί τά ὅριά της. Ὁ θεολόγος (... ἀλλά καί ἀδικητής μας) κ. Ἰωάννης Ρίζος γιά δεύτερη φορά ἐπανέρχεται γιά τό θέμα τῆς ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μπαντσέν κ. Λογγίνου μνημονεύσεως ἤ μή τῆς οἰκείας του ἀρχῆς στή Θ. Λειτουργία καί μᾶς κατηγορεῖ καί πάλιν γιά ψευδῆ ἀποτείχιση ! 

Κατά πρῶτον, ὁ κ. Ρίζος ἰσχυρίσθηκε (εὖ γε, τῆς εὐγενείας), ὅτι ἡ ἀποτείχιση τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση «καί τῶν σύν αὐτῷ» εἶναι «ψευδο-αποτείχιση» καί ἡ περί αὐτήν διδασκαλία του μία «νεκροφόρα πλάνη» [1], καί παρέσχε στοιχεῖα πού, ὅπως νόμιζε, ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ.Λογγῖνος δέν ἔχει ἀποτειχισθεῖ, ἀντίθετα μέ ὅσα ἐμεῖς λέμε περί αὐτοῦ. Κατά συνέπεια, συλλειτουργώντας ὁ π. Θεόδωρος μαζί του πρό μηνῶν στό Μπαντσέν (τήν β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν 2018), δέχθηκε νά ἀκούσει τήν μνημόνευση ὅλων τῶν Προκαθημένων [2]! Ἐν τῷ μεταξύ οἱ γνωστοί τοῦ κ. Ρίζου  στήν περιοχή τῆς Πτολεμαΐδος διέδιδαν τήν ἴδια ἀνακρίβεια δείχνοντας καί ... βίντεο (!) (ὅπως πληροφορήθηκα), ἐνῷ καί ἐχθές ὁ κ. Ἰωάννης ἐπανῆλθε μέ τό ἴδιο θέμα, σέ νέο δημοσίευμά του [3]. Ἐπειδή στά σχόλια δέν λύνονται τά προβλήματα (λόγῳ τεχνικῆς - ἀπ΄ ὅ,τι φαίνεται - ἀσυνεχείας), ὀφείλω, ἐπειδή πρόκειται περί θέματος Ὀρθοδοξίας καί χάριν τῶν ἀδελφῶν περί τόν κ. Λογγῖνο, νά διευκρινίσω καί δηλώσω μέ τό παρακάτω κείμενο τά ἑξῆς:

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης: οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀποτελοῦν ἐμπόδιο στὰ σχέδια τῶν Νεοεποχιτῶν καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν

Δυστυχῶς ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἀμβλύνει τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο πολλῶν «ὀρθοδόξων» ποιμένων καὶ θεολόγων μὲ συνέπεια νὰ ἀμφισβητεῖται καὶ νὰ ἀπορρίπτεται ὡς «ναρκισσισμὸς» ἡ μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ θεωρεῖται καὶ αὐτὴ ἁπλῶς ἕνα κομμάτι τοῦ διηρημένου χριστιανικοῦ κόσμου, τῆς διηρημένης Ἐκκλησίας, κατὰ τὴν ἀπαράδεκτη πλάνη τοῦ μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Σαββάτου καὶ πολλῶν ἄλλων μεγαλοσχήμων κηρύκων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ζώντων καὶ τεθνεώντων. Εἶναι ἀπίστευτη καὶ ἰσομεγέθης ἡ πλάνη τοῦ μητροπολίτου Δημητριάδος Ἰγνατίου, ὁ ὁποῖος ἐπρότεινε νὰ ἐγκαταλείψουμε τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ κινηθοῦμε σὲ μία «μεταπατερικὴ ἐποχή». Εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀποτελοῦν ἐμπόδιο στὰ σχέδια τῶν Νεοεποχιτῶν καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ πρέπει νὰ τοὺς ξεπεράσουμε νὰ ξεπεράσουμε «τὰ ὅρια, ἃ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν».

ΚΥΡΙΑΚΗ 06 ΜΑΪΟΥ 2018 -- ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Ύδωρ ζων

«Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»

 Η ψηλάφηση του βαθύτερου νοήματος της ζωής συντελείται μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως αυτή αποκαλύπτεται από τον ίδιο τον Κύριο μας. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή παραπέμπει σε ανώτερες πνευματικές συχνότητες. Παρακινεί ν’ ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο, ικανό να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, που ανεβάζει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές.

Χρονικά και εορτολογικά, βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της πορείας μας προς την Πεντηκοστή. Είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να καταστούμε κοινωνοί της αποκάλυψης που ο ίδιος ο Κύριος προσφέρει στη συνάντηση του με τη Σαμαρείτιδα. Ότι δηλαδή ο ίδιος είναι το «ύδωρ το ζων», το «αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Μια αλήθεια, η οποία επιβάλλεται να αγγίξει υπαρξιακά τον άνθρωπο και να τον ανυψώσει πνευματικά.

ΑΝΑΣΤΗΘΙ ΚΥΡΙΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ - ΑΝΑΣΤΗΤΩ Ο ΘΕΟΣ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. Ιώβ του πολύαθλου, Θεοδότου ιερομάρτυρος, Σεραφείμ οσίου του Δομπού.

Ὅλη αὐτὴ τὴ περίοδο ποὺ διανύουμε τώρα, ἐπεκτεινομένη σὲ πενήντα μέρες, ἑορτάζομε τὴν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δεικνύοντας μὲ αὐτὴ τὴν παράταση τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἀπέναντι στὶς ἄλλες ἑορτές. Πραγματικὰ ὅλοι ὅσοι ἀναστήθηκαν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀναστήθηκαν ἀπὸ ἄλλους καί, ἀφοῦ πέθαναν πάλι, ἐπέστρεψαν στὴ γῆ. Ὁ δὲ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, δὲν κυριεύεται πλέον καθόλου ἀπὸ τὸ θάνατο, γιατί δὲν ἐπέστρεψε πάλι στὴ γῆ, ἀλλὰ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, καθιστώντας τὸ φύραμά μας ποὺ εἶχε λάβει ὁμόθρονο μὲ τὸ Πατέρα ὡς ὁμόθεο. Εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἔγινε ἀρχὴ τῆς μελλοντικῆς ἀναστάσεως ὅλων καὶ πρωτότοκος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. 

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

29.4.2018

4.5.2018

1.Παρὰ τὴν σατανικὴν διαιώνισι τῶν τεχνικῶν ἐργασιῶν εἰς τὰ ἔργα Ἁγ. Νέου Ὁσιομάρτυρος Παύλου εἰς τὴν Ἀροανία Καλαβρύτων, ἐν τούτοις κατορθώσαμε, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νὰ ἐξυπηρετήσωμε τὴν 29^ην Ἀπριλίου 2018, δέκα (10) πούλμαν καὶ πλῆθος ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων  μὲ εὐλαβεῖς προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἀρκαδία καὶ τὸ πούλμαν τοῦ κυρίου ΚΟΤΣΙΡΑ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα (πλατεία Κολιάτσου).

Σε γράμμα, που έστειλε ο Αθηναγόρας το 1968 στον πάπα Παύλο Στ΄, για τη γιορτή των Χριστουγέννων, γράφει:

«Εν τη κοινωνία ταύτη (της αγάπης του Χριστού) ιερουργούντες μετά της χορείας των περί ημάς Ιερωτάτων Μητροπολιτών και υπερτίμων, μνησθησόμεθα από των διπτύχων της καρδίας ημών του τιμίου ονόματός Σου. αδελφέ, Αγιώτατε της Πρεσβυτέρας Ρώμης Επίσκοπε, ενώπιον της αγίας αναφοράς αυτού τούτου του τιμίου Σώματος και αυτού τούτου του τιμίου αίματος του Σωτήρος εν τη θεία του Αγιωτάτου προκατόχου ημών, Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Και ερούμεν τη αγία ημέρα των Χριστουγέννων ενώπιον του αγίου θυσιαστηρίου και λέγομεν σοι: της Αρχιερωσύνης σου μνησθείη Κύριος ο Θεός, πάντοτε, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων» !!!

Η ομολογία αυτή του Αθηναγόρα είναι όντως φοβερή! Ομολογεί τη μνημόνευση στην αγία Πρόθεση και στο άγιο Θυσιαστήριο του ονόματος του αιρετικού πάπα! Αυτό σημαίνει αδιαμφισβήτητα ότι θεωρούσε τον εαυτό του ενωμένο με τον πάπα! Σημαίνει ότι ο Αθηναγόρας  θεωρούσε ότι έγινε η ΄Ενωση των Εκκλησιών!

Εἰς τὸ τζαμὶ λοιπὸν τοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ Πατριάρχης προσευχόμενος;

Ποία ἡ εἴδησις; Τὴν ἀντιγράφομεν ὡς ἔχει ἐκ τῆς ἐπικεφαλίδος, ἡ ὁποία ἐτέθη ὑπεράνω μακρᾶς περιγραφῆς τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Οἰκουμ. Πατριάρχου εἰς Ἱερουσαλήμ˙ «Ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης εἰσῆλθε γυμνόπους εἰς τὸ τέμενος Ὀμὰρ καὶ ἐκεῖ προσηυχήθη ὑπὲρ τοῦ Χουσεΐν».
Εἰς τὸ τζαμὶ λοιπὸν τοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ Πατριάρχης προσευχόμενος; Κύριε ἐλέησον! Ἀλλὰ πρέπει νὰ καῆ τὸ Πηδάλιον, πρέπει νὰ ποδοπατηθοῦν οἱ Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν ἐπὶ ἀπειλῆ ἀφορισμοῦ τῶν λαϊκῶν καὶ καθαιρέσεως τῶν κληρικῶν τὴν εἴσοδον καὶ τὴν προσευχὴν εἰς κέντρα λατρείας ἀλλοπίστων καὶ αἱρετικῶν. Ἡ Ὀρθοδοξία μετʼ ἀγανακτήσεως καὶ βδελυγμίας ἀποστρέφει τὸ πρόσωπόν της καὶ ἐκ τῆς φανταστικῆς ἀκόμη εἰκόνος κληρικοῦ, ὅστις μὲ γυμνοὺς τοὺς πόδας εἰσέρχεται καὶ προσεύχεται εἰς τζαμὶ τοῦ ψευδοπροφήτου. Τοιοῦτόν τι δὲν ἀναφέρει ἡ αἱματοπότιστος ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ἀναφέρει ἀντιθέτως ἱερεῖς καὶ ἐπισκόπους καὶ πατριάρχας ἀλλὰ καὶ ἀπλοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἐπροτίμησαν μαρτυρικὸν θάνατον ἤ νὰ εἰσέλθουν καὶ νὰ συμπροσευχηθοῦν μετὰ τῶν Τούρκων εἰς τζαμί. 

ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι.

λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· 

ἐγὼ μέν εἰμι του π. Ζήση, 

ἐγὼ δε του π. Σάββα, 

ἐγὼ δὲ του π. Τρικαμηνά, 

εγώ δε του π. Αγγελακάκη, 

ἐγὼ δὲ Χριστοῦ.  

μεμέρισται ὁ Χριστός; 

(Α΄ Κορινθ. ....)

Υπάρχουν χαρισματικοί Επίσκοποι να κηρύξουν πολιτικήν αντίστασιν;

Του κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, Θεολόγου

Και ενώ αμφισβητείται η εθνική κυριαρχία της Ελλάδος από τους γείτονές της και ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε πρωτοφανή για την ιστορία του ηθική και πνευματική κατάπτωση και αδιαφορία για τους επικείμενους κινδύνους που έχει να αντιμετωπίση και ενώ η παρουσία ενός ανίκανου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος παρασύρει την ελληνική κοινωνία σε μία παντελή απαξίωση όλων των αξιών, η ενδοτική-χειραγωγούμενη κυβέρνηση προέβη σε μία πρωτοφανή πράξη, που από μόνη της ακυρώνει τους αγώνες και τις προσδοκίες αυτών που αγωνίσθηκαν για την ίδρυση ενός ελληνικού κράτους θεμελιωμένου στην θρησκευτική συνείδηση και στην Θεοσέβεια.
Όπως έγινε γνωστό στον τελευταίο ανασχηματισμό της κυβέρνησης στις αρχές Μαρτίου κανένα από τα νέα μέλη της δεν έδωσε θρησκευτικό όρκο αλλά πολιτικό, χρησιμοποιώντας την λέξη “δηλώνω” αντί το “ορκίζομαι”. Η ορκωμοσία έγινε ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας και μάλιστα για πρώτη φορά δεν παραβρέθηκε κανένας εκπρόσωπος της Εκκλησίας και όλα αυτά χωρίς καμία αντίδραση τόσο από τον αδιάφορο ελληνικό λαό όσο και από την απούσα διοικούσα Εκκλησία.

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ

Μέτρα τώρα για να ανακοπεί η επερχόμενη εξαφάνιση του πληθυσμού

Από τον
Παναγιώτη Κωστόπουλο

Το παρόν άρθρο δεν ενδείκνυται για αυτούς που δεν επιθυμούν την ύπαρξη εθνών και την κατοίκηση της Ελλάδας από Ελληνες. Αφορμή στάθηκαν δύο ειδήσεις που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, ενδεικτικές του πού οδηγείται η χώρα μας πληθυσμιακά και, κατά προέκταση, υπαρξιακά. 
Η πρώτη αφορά κάποια στοιχεία που παρατέθηκαν στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, εκ των οποίων τα περισσότερα ειπώθηκαν από τον Αναστάσιο Λαυρέντζο [συγγραφέας του βιβλίου «Σιωπηρή Αλωση - Το δημογραφικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας» (εκδ. Πραγματεία)]. Η χώρα μας, σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε από τον ΟΗΕ, έχει τον έκτο πιο γερασμένο πληθυσμό στον κόσμο! Μάλιστα, σύμφωνα με προβλέψεις, το 2050 θα έχει πληθυσμό 6.500.000 με 8.000.000, εκ των οποίων το 1/3 θα είναι πάνω από 65 ετών!

Γέροντας Σάββας Λαυριώτης : Ενότητα Εν Αληθεία

Χριστός Ανέστη! -- Christ is Risen!

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Ειρήνης μεγαλομάρτυρος, οσίου Ευθυμίου επισκόπου Μαδύτου του θαυματουργού, Νεοφύτου, Γαΐου και Γαϊανού μαρτύρων, Ιωάννου νεομάρτυρος.

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Εἰρήνη ἄθλησε κατὰ τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ. Ἦταν θυγατέρα τοῦ Λικινίου, ποὺ ἦταν βασιλιὰς κάποιου μικροῦ βασιλείου, καὶ τῆς Λικινίας. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδὼν καὶ ἀρχικὰ ὀνομαζόταν Πηνελόπη. Ὅταν ἡ Ἁγία ἔγινε ἕξι ἐτῶν, ὁ πατέρας της Λικίνιος τὴν ἔκλεισε σὲ ἕνα πύργο καὶ ἀνέθεσε τὴν διαπαιδαγώγησή της σὲ κάποιον γέροντα, ὀνόματι Ἀπελλιανό, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγραψε τὰ ὑπομνήματα τοῦ μαρτυρίου αὐτῆς. Μία νύχτα ἡ Εἰρήνη εἶδε τὸ ἑξῆς ὅραμα: μπῆκε στὸν πύργο ἕνα περιστέρι κρατώντας μὲ τὸ ράμφος του κλαδὶ ἐλιᾶς, τὸ ὁποῖο καὶ ἄφησε ἐπάνω στὸ τραπέζι. Ἐπίσης, μπῆκε καὶ ἕνας ἀετὸς μεταφέροντας στεφάνι ἀπὸ ἄνθη, τὸ ὁποῖο τοποθέτησε καὶ αὐτὸς ἐπάνω στὸ τραπέζι.

ON THE JESUS PRAYER by Saint Theophan the Recluse

"Reserve in your rule of prayer a place for the Jesus prayer. Repeat this prayer several times at the beginning of your recital of prayers, and several times at the end. If you have the zeal, do the same after every prayer which enters into your recital, imitating Saint Joanniky the Great, who, after every verse of the psalms, included in his rule of prayer, repeated his short prayer: 'The Father is my hope, the Son is my refuge, the Holy Spirit is my protection.'"

Για γεωπολιτικούς λόγους προσθέτει στον επίσημο τίτλο του την ιστορική περιφέρεια Πεκίου, στο Κοσσυφοπέδιο

Γιατί αλλάζει όνομα το σερβικό πατριαρχείο

Ρεπορτάζ
Αντώνης Τριανταφύλλου

Το Πατριαρχείο Σερβίας επιστρέφει στις ρίζες του και, σε μια πράξη υψηλού ιστορικού και εκκλησιαστικού συμβολισμού, ρίχνει το βάρος του στο Κοσσυφοπέδιο. Η Ιερά Σύνοδος συνεδρίασε το περασμένο Σαββατοκύριακο, με κύριο αντικείμενο την υιοθέτηση του νέου καταστατικού της σερβικής Εκκλησίας, που προβλέπει την τροποποίηση του επίσημου τίτλου με την προσθήκη της φράσης «Πατριαρχείο Πεκίου».

Το Πέκιο ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη Πετς, που βρίσκεται στο Κοσσυφοπέδιο, 70 χιλιόμετρα από την Πρίστινα και ήταν η έδρα του Πατριαρχείου Σερβίας τις περιόδους 1346-1463 και 1557-1766. Μπορεί η πόλη να μην έχει πλέον σερβικό και χριστιανικό πληθυσμό, ωστόσο ακόμα και σήμερα ο Πατριάρχης της Σερβίας φέρει τον πλήρη τίτλο: Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, μητροπολίτης Βελιγραδίου και Καρλοβικίου.

Το 1965 έγινε συμφωνία από τον πάπα Παύλο Στ΄ και το Πατριάρχη Αθηναγόρα για την Ένωση των Εκκλησιών.

Η συμφωνία αυτή ανακοινώθηκε ως «Κοινή Δήλωση» πάπα και Πατριάρχη στις 7 Δεκεμβρίου 1965, παραμονή της λήξεως των εργασιών της Β΄ Βατικανής Συνόδου των παπικών, τόσο στη Βατικανό, όσο και στο Φανάρι. Συνδυάστηκε μάλιστα με την «άρση των αναθεμάτων». Το πρωτότυπο κείμενο της συμφωνίας είναι γραμμένο στα γαλλικά. Δόθηκε δε στη δημοσιότητα και «επίσημη μετάφρασή» της στα ελληνικά. Η ανακοίνωση την ίδια μέρα της άρσεως των αναθεμάτων χρησίμευσε ως προπέτασμα καπνού, για να μην αντιληφθούν οι Ορθόδοξοι ότι έγινε η Ένωση. Οι πιστοί των Λατίνων φαίνεται ότι αντελήφθησαν περισσότερο τα γενόμενα. Αυτός ήταν ο λόγος, που πολλοί παπικοί έσπευσαν ( και σπεύδουν ακόμα) στους Ορθόδοξους ναούς να κοινωνήσουν τα άχραντα μυστήρια . Και μόνο η άρση των αναθεμάτων είναι αρκετή, να θεωρηθεί ότι ήδη έγινε η Ένωση των Εκκλησιών, τουλάχιστο κατά τη παπική αντίληψη.