ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ -- Αθωνικά άνθη

«… ουδέν γαρ εδόκει μοι τοιούτον, οίον μύσαντα τας αισθήσεις, έξω σαρκός και κόσμου γενόμενον, και εις εαυτόν συστραφέντα μηδενός των ανθρωπίνων προσαπτόμενον…» Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Εκπληρούντες υπόσχεσίν μας προς τους αναγνώστας των «Τριών Ιεραρχών», αρχόμεθα της δημοσιεύσεως σειράς άρθρων περί του αγίου Γρηγορίου και της Θεολογίας αυτού. Εκ προοιμίων δηλούμεν, ότι η παμμερής απεικόνισις του Παλαμά, ως Μυστικού και Δογματικού Θεολόγου, είναι ανέφικτος εις τον περιωρισμένον χώρον ενός περιοδικού και εις ολίγα μόνον άρθρα. Θα προσπαθήσωμεν να εμφανίσωμεν τα θέματα, τα οποία προέβαλε και τα οποία συνετάραξαν την εποχήν του, εις λιτάς και αδράς γραμμάς, ελπίζοντες λίαν προσεχώς να δώσωμεν ωλοκληρωμένον τον θείον Παλαμάν κατά την βίωσιν και την Θεολογίαν του. Τούτο είναι εκ των ων ουκ άνευ αιτημάτων της Ορθοδοξίας, διότι ως Δογματικός και Μυστικός Θεολόγος έθιξε ζητήματα, τα οποία δια πρώτην φοράν ενηρθρώθησαν εις Συνοδικάς αποφάσεις, δι’ ων η Εκκλησία οιονεί ανεκεφαλαίωσεν εν τω προσώπω του Παλαμά μέγα μέρος της δογματικής διδασκαλίας της και της εξ αυτής πηγαζούσης οικείας πνευματικότητος.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας

Απάντηση Β’ προς Χρήστο Λιβανό -- του Αποτειχισθέντος θεολόγου Νικολάου Πανταζή

«ΕΦ΄ΗΝΙΑΝ ΠΑΙΔΕΣ!»

Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ μου Χρήστο,

Είμαι απολύτως πεπεισμένος πως έχεις πολύ έντονο μέσα σου το αίσθημα της δικαιοσύνης. Αγανακτείς με τους αδίκους και την αδικία, οποιασδήποτε μορφής. Και αυτό το λέγω, όχι για να σε καλοπιάσω αλλά για να επιβεβαιώσω κάτι που σίγουρα και σένα δεν σου αρέσει. Βέβαια, είναι εκτός του δικού σου ελέγχου.. Θα μπορούσες όμως κάποιο έλεγχο να ασκήσεις και εκεί…

Πιστεύω να παρατήρησες μετά λύπης και εσύ ο ίδιος πως όλα τα λοιπά «χριστιανούλικα ιστολόγια» τα οποία δημοσίευσαν περιχαρώς και «θριαμβευτικώς» την επιστολή τη δική σου προς τον αγαπητό αδελφό Παναγιώτη Σημάτη, όμως αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν επί ίσοις όροις και την απάντηση του Παναγιώτη, αλλά και τη δική μου επιστολή, μιας και αναφέρθηκες γενικώς στους Αποτειχισθέντες αδελφούς σου. Μάλιστα, άφησες και κάποια ειρωνικά υπονοούμενα για «κατ’ οίκον περιορισμούς» και άλλα παράλογα παράγωγα της λοιδορίας. Σε αγαπούμε και σε συγχωρούμε. Δεν είμαστε εχθροί. Κοινός μας εχθρός, ο Οικουμενισμός.

Επί πλέον, αρνήθηκες και εσύ ο ίδιος να μας απαντήσεις, τερματίζοντας τόσο πρόωρα έναν όμορφο, γόνιμο και δημιουργικό διάλογο. Θα τολμούσα να πω, ότι επιτελείς μια «πνευματική έκτρωση» καθότι «τερματίζεις την κύηση» της αληθείας και της ανερεύσεως της Πατερικής Οδού, προειδοποιώντας μας προκαταβολικά: “δεν θα απαντήσω”. Δεν μπορώ να σε πιέσω. Η αγάπη πρέπει να εκχέεται αυθόρμητα και πηγαία, δίχως καταπίεση και καταναγκασμό.

Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

«Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων καὶ Θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου· καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀθανασίας καὶ τῶν τριῶν αὐτῆς θυγατέρων καὶ παρθένων Θεοδότης, Θεοκτίστης καὶ Εὐδοξίας».

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κύρος καὶ Ἰωάννης, Ἀθανασία, Θεοδότη, Θεοκτίστη καὶ Εὐδοξία († 31 Ἰανουαρίου) ἄθλησαν κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). Σήμερα ἑορτάζεται ἡ εὕρεση τῶν ἱερῶν λειψάνων αὐτῶν. Ἡ Σύναξή τους ἐτελεῖτο «ἐν τοῖς Φωρακίου καὶ ἐν ταῖς Ἀρκαδιαιναῖς».

Tου αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.: O οικουμενισμός είναι η πιο βδελυρή απάτη.

…Όπως ήδη εξήγησα εφαρμόζοντας την αγιογραφική αλήθεια ότι «ο Θεός αγάπη εστί» η Εκκλησία έρχεται να αγκαλιάσει την οικουμένη, τον κάθε άνθρωπο και να τον ανεβάσει στη θέωση. Αντίθετα, η οικουμενιστική κίνηση διαστρέφοντας την ευαγγελική αλήθεια θεοποιεί την αγάπη. Αλλά αγάπη χωρίς την αλήθεια είναι απάτη. Και ο οικουμενισμός είναι η πιο βδελυρή απάτη. Παρουσιάζεται και προβάλλεται ως μία αγαπητική κίνηση, φιλάνθρωπη και φιλενωτική, που δεν ενοχλείται από τα δόγματα, στην πραγματικότητα όμως όχι απλώς τα κονιορτοποιεί, αλλά τα υποκαθιστά. Ισοπεδώνει την αλήθεια και την εξισώνει με την πλάνη, υποβιβάζει τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία στη σειρά της πανσπερμίας των αιρέσεων. Αν πρότυπο της αγάπης είναι η αγαπητική σχέση, που ενώνει τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αυτά τα πρόσωπα έχουν το ομοούσιον και δι΄ αυτού συνιστούν τον ένα Θεό. Αντίστοιχα, χωρίς ομοφροσύνη και ταύτιση στα δογματικά θέματα, κάθε λόγος και εκδήλωση περί αγάπης μόνο σατανική παγίδα μπορεί να είναι. 

The Historical Course Of The Orthodox Church Of The God Man Jesus Christ As Well As The Heresies A

Πηγή : https://xristianorthodoxipisti.blogspot.ca/

ΟΙ ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΝ -- «οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους»

 ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΤΗΣ Κ. ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΔΕΛΙΜΙΧΑΛΗ - ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΛ.ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ

Κ. ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΥ

                                                            28.6.2017

Ἡ σπουδαία ἀγωνίστρια κυρία Δήμητρα Δελιμιχάλη - Γεωργιάδη ἀγωνίζεται δεκαετίες ὁλόκληρες διὰ τὴν προβολὴν τῶν ἀλύτρωτων πατρίδων, διαφορετικὰ θὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ λαϊκὴ ρῆσις «Λαοὶ ποὺ ξεχνοῦν τὴν ἱστορίαν των, τὴν  καταγωγή των καὶ τὸν προορισμὸ των εἶναι καταδικασμένοι νὰ σβήσουν».

Αὐτὸ εἶναι τὸ δόγμα τῶν σιωνιστῶν, ποὺ προσπαθοῦν μὲ κάθε θεμιτὸν καὶ ἀθέμιτον μέσον νὰ καταστρέψουν τὴν σθεναρὰν ἀντίδρασιν τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ τοὺς μετατρέψουν σὲ πειθήνια, τυφλὰ ὄργανά των.

Ο Όσιος Ηλίας ο Έκδικος γράφει στο «Γνωμικόν Ανθολόγιόν» του:

«Απὸ τις αρετές, που εξαρτώνται από μας, οι σύμφωνες με την δύναμή μας είναι η προσευχή και  η σιωπή. Από αυτές, που δεν εξαρτώνται από μας, αλλά κυρίως από την κατασκευή του σώματος, είναι η νηστεία και η αγρυπνία. Όποιο από τα έργα αυτά μπορεί να κάνη ευκολώτερα ο αγωνιστής, με εκείνο πρέπει να καταπιάνεται». 

Σχόλιο του αδελφού μας Ιουστίνου

Ως "Ενότητα της Πίστεως",  εννοείται εκείνη η ενότητα με τον Χριστόν, που επιτυγχάνεται με την πίστιν που έχουν οι Άγιοι! Αυτοί δηλαδή που με την ζωή τους και την διδασκαλία τους ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ στους ορθοδόξους χριστιανούς. Την ενότητα της πίστεως λοιπόν, δηλαδή την ένωση με τον Χριστόν, έχουν μόνον οι Άγιοι, οι τέλειοι, αυτοί που έχουν λάβει  μέσα τους  το πλήρωμα της Χάριτος.

 Ενότητα της πίστεως έχουν οι Άγιοι επειδή έχουν αγαπήσει τόσο πολύ τον Χριστόν, ώστε να έχουν θυσιάσει την ψυχή τους, δηλαδή πέθαναν για τον Χριστόν. Επομένως ο θάνατος για τον Χριστόν φανερώνει  την τελείαν αγάπην και δίδει ως καρπόν αυτής την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος (Άγιος Μάρκος ο ασκητής).

Σχόλιο του γράφοντος. 

-Άραγε έχουν ενότητα πίστεως με τους Αγίους, εκείνοι που αγκαλιάζουν και φιλούν τούς  βλασφημούντες τον  Χριστόν, δηλαδή τους Πάπες Ρώμης, Κόπτες, Προτεστάντες κλπ; Έχουν ενότητα πίστεως στον Χριστόν εκείνοι που παίρνουν χρήματα από τους Πάπες Ρώμης, ώστε να μην τους αποκαλούν αιρετικούς αλλά "εκκλησίες" και για να τους "ξεπλένουν" απο την αίρεση σε "πλυντήρια τύπου Κολυμπαρίου" ;  Μπλάκ Μάρκετ της πίστεως έκαναν και στην Πόλιν λίγο πριν αλωθεί από τους Τούρκους. Είχε βέβαια προηγηθεί και άλλο ξεπούλημα πριν με τους Φράγκους, όπως  καλή ώρα... Δείξε μου τελικά τον "αδελφόν" σου, να σου πώ ποιός είσαι...

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τά Θρησκευτικά τοῦ Ὑπουργείου ἀ-Παιδείας καί ὁ σοφός Παπαδιαμάντης!

http://blogs.sch.gr/savvop-nik/

ὑπό Δημ. Κυρ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Σήμερα, 27/6/2017, ξημέρωσε μία ἡμέρα ξεχωριστή γιά τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Στήν ἔκτακτη Συνεδρίασή της καλεῖται νά ἀναμετρηθεῖ μέ τήν ἱστορική, μά πάνω ἀπ” ὅλα τήν πνευματική εὐθύνη της, γιά τό μέλλον αὐτοῦ τοῦ ταλαίπωρου τόπου καί τήν ὕπαρξη τοῦ καταπροδωμένου, μά ὄχι ἄμοιρου εὐθυνῶν, λαοῦ του. «Ὁ κόμπος» ἔχει πρό πολλοῦ «φθάσει στό κτένι», ἀλλά τό κτένι δέν θέλει νά δοκιμάσει τίς ἀντοχές του. Κι ἄν αὐτό ἀπό κάποιους θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὡς συνετή ἐπιφύλαξη, ὅμως, ἡ ἐπί μακρόν παραμονή τοῦ κόμπου πού δέν λύνεται, ἔρχεται νά ἀπειλήσει τό κτένι μέ ἀκύρωση καί κατάργησή του.

Το μεγάλο μυστικό…! -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Όλο το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού, από τη στιγμή που πραγματοποιούμε την πρώτη κατάδυσή μας στην ιερή κολυμβήθρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας εντάσσει σε μια μεταμορφωτική πορεία. Η πνευματική μας προσπάθεια δεν προσδιορίζεται μόνο ως ακρόαση του λόγου του Θεού και ως εφαρμογή ορισμένων εντολών. Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια διαδικασία δημιουργίας νέας ζωής! Θα έλεγε κανείς ότι, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της φύσεως του ανθρώπου, η νέα ζωή κατανοείται σαν μια οντολογική μεταβολή με σαφή τον εξελικτικό της χαρακτήρα από την πνευματική νηπιότητα στην ανδρική πνευματική ωριμότητα, εφ’ όσον οφείλουμε να φτάσουμε «οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».

Απάντηση A’ προς Χρήστο Λιβανό – Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ -- του Νικολάου Πανταζή, Αποτειχισθέντος θεολόγου

Γράφτηκε στις 3 Μαΐου 2015 – Κυριακή του Παραλύτου

(ουδεμία ειρωνεία συντελείται με την αναγραφή της συγκεκριμένης Εορτής. Το ότι οι Πατέρες όμως εντοπίζουν την παραμονή μας στην αίρεση ως “πνευματική παραλυσία” αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ύβρις αλλά αγάπη εν αληθεία…)

Απάντηση προς Χρήστο Λιβανό

(Σε πρώτο πρόσωπο και Ευαγγελικό Ενικό, χωρίς πληθυντικούς “ευγενείας”):

Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ μου Χρήστο,

Χριστός Ανέστη!

Χαίρομαι πραγματικά που διέθεσες από τον όντως πολύτιμο χρόνο σου, τον οποίο “δεν διαθέτεις” (όπως ακριβώς και ο γράφων) για να απαντάς σε μας τους Αποτειχισθέντες. Αυτό είναι όντως αξιέπαινο. Δεν έχεις εξ’ άλλου τίποτε να φοβηθείς. Φοβούνται μόνο και δειλιάζουν, μεροληπτούν, λογοκρίνουν και αδικούν τα διάφορα, δικαίως χαρακτηριζόμενα «χριστιανούλικα» ιστολόγια, τα οποία συστηματικά και «δουλικά» αναρτούν τις θέσεις των αντιοικουμενιστών, εν προκειμένω τη δική σου, όχι όμως και τις δικές μας απαντήσεις. Κρίμα… Και έπειτα μιλούν για Εκκλησιαστική Δημοκρατία, Χριστιανική δικαιοκρατία και Ευαγγελική αξιοκρατία. Για ισότητα και αδέσμευτη διαφορετικότητα.

Επειδή όμως δεν είμαστε εχθροί σου μα εν Χριστώ συναγωνιστές και συν-αντιοικουμενιστές αδελφοί σου, θεωρώ πως δεν είναι ωραίο και χριστιανικό να προεξοφλείς και να τερματίζεις τόσο απότομα, τόσο άχαρα και άψυχα, έναν τόσο εύμορφο, έμψυχο και αληθοτόκο διάλογο με το να δηλώνεις αποχώρηση και να προκαταλαμβάνεις αποστασιοποίηση λέγοντας “δεν θα απαντήσω”.

Καλώς έγραψε ο Πλάτων "η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως"

Το ΥΠΕΞ απαντά στη αλβανική πρόκληση για το έργο ανάπλασης κεντρικής πλατείας Τιράνων

Aπάντηση στην τελευταία αλβανική πρόκληση εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών έπειτα και από την έντονη αντίδραση της ελληνικής πρεσβείας στα Τίρανα.
Ειδικότερα, πριν από μόλις μερικές ημέρες ο δήμαρχος των Τιράνων, πολιτικό τέκνο του Ράμα, προχώρησε στην ανάπλαση της κεντρικής πλατείας της αλβανικής πρωτεύουσας.
Οι Αλβανοί έκαναν γνωστό, ότι στην πλατεία αυτή τοποθέτησαν μία πέτρα από κάθε σημείο των Αλβανικών εδαφών, μεταξύ των άλλων και από τους Φιλιάτες, καθώς για αυτούς αποτελεί «τμήμα της σκλαβωμένης Τσαμουριάς».
Η ελληνική πρεσβεία να αντέδρασε άμεσα, ενημερώνοντας και την Αθήνα.
Η αντίδραση δεν έπιασε τόπο και την σκυτάλη από τους σοσιαλιστές την πήραν οι Τσάμηδες, οι οποίοι επιδόθηκαν σε πραγματικό παραλήρημα.
Ο επικεφαλής του κόμματος των Τσάμηδων Σφετίμ Ιντρίζι δήλωσε ότι η Τσαμουριά είναι κομμάτι της Αλβανίας, το οποίο έχει καταληφθεί δια της βίας από την Ελλάδα!

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας

Άγιον Όρος • Σιμωνόπετρα • Ψαλμοί - Mount Athos • Chants

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Σαμψών οσίου, του ξενοδόχου, Μαρίας και Ιωάννης των Μυροφόρων.

Ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη, ἀπὸ εὔπορους καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἦταν συγγενὴς τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἐσπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία καὶ ἰατρική. Μεταχειρίσθηκε ὅμως τὴν ἰατρικὴ ὄχι σὰν ἐπικερδὲς ἐπάγγελμα, ἀλλὰ γιὰ εὐεργετικοὺς καὶ φιλανθρωπικοὺς σκοπούς. Ὁδηγὸς στὸ βίο του ἦταν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ἡμῶν οἰκτίρμων ἐστί». Ἔτσι ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἦταν προστάτης ἰατρὸς τῶν φτωχῶν. Τὴν οἰκία του τὴν εἶχε μετατρέψει σὲ νοσοκομεῖο καὶ περιέθαλπε πάσχοντες ἀστέγους.

Eνώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος!

Αποροφημένοι οι μεν Ποιμένες από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία, τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος γράφει στα «Εκατὸν παρηγορητικὰ κεφάλαιά» του:

«Η σελήνη, η οποία μεγαλώνει και πάλι μικραίνει, είναι τύπος του ανθρώπου, ο οποίος άλλοτε πράττει καλὰ και άλλοτε αμαρτάνει και κατόπιν με την μετάνοια επανέρχεται στην ενάρετη ζωή. Λοιπὸν δεν χάθηκε ο νους όποιου αμάρτησε, καθὼς νομίζουν μερικοί, όπως το σώμα της σελήνης δεν λιγόστεψε, αλλὰ μόνο το φως της. Αποκτά λοιπὸν ο ανθρωπος πάλιν την λαμπρότητά του με την μετάνοια, όπως η σελήνη, μετὰ το λιγόστεμά της, ξαναντύνεται πάλι το φως. Γιατὶ η Αγία Γραφή λέγει: “Εκείνος, που πιστεύει στον Χριστὸν και αν πεθάνη, θα ζήση” (Ἰωαν. ΙΑ´ 26) και θα γνωρίση ότι εγὼ ο Κύριος μίλησα» (Ἰεζ. ΙΖ´ 24). 

Ένα επιχείρημα που προβάλλουν οι Αντ-οικουμενιστές είναι το πλήθος των ανθρώπων που ακολουθούν την δικήν τους γραμμή λέγοντας:

«Τόσοι Αρχιερείς, τόσοι Ιερείς, τόσοι Μοναχοί και λαϊκοί πεπαιδευμένοι και μη, δεν διακόπτουν πνευματική επικοινωνία με τους Οικουμενιστές, όλοι αυτοί επλανήθησαν και μόνο εσείς οι ολίγοι είσθε με την αλήθεια;» Παλαιό το σόφισμα, ανασκευασμένο και απογεγυμνωμένον υφ’ όλων σχεδόν των αγίων Πατέρων μας και της Αγίας Γραφής. Το δυστύχημα δι’ αυτούς που λέγουν όλα αυτά είναι ότι η αλήθεια δεν συμβαδίζει πάντοτε με τους πολλούς, αλλά πολλές φορές με τους ολίγους. Ο ίδιος ο Κύριος μας είπε: «ότι πλατεία η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν, και πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι δι’ αυτής.

Αντιδράσεις για την αλλαγή της Ιστορίας

Τα παιδιά μας πρέπει να γνωρίζουν πώς επιβίωσε σε δύσκολες περιόδους ο Ελληνισμός

Eυτυχώς υπάρχει ελπίδα για την ταλαίπωρη παιδεία μας. Η προσπάθεια του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής να αποδομήσει την Ιστορία, προτείνοντας μεγάλες αλλαγές στη σχολική ύλη, συναντά σοβαρές αντιδράσεις. Καθημερινά διαβάζουμε ανακοινώσεις επιστημονικών φορέων που απορρίπτουν το Σχέδιο Προγραμμάτων Σπουδών για την Ιστορία στην Υποχρεωτική Εκπαίδευση.

Επισημαίνω την τεκμηριωμένη κριτική και την επισήμανση των αρνητικών σημείων που κάνουν ομοφώνως οι διδάσκοντες στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (ανακοίνωση της 31/5/2017).

Σαφής είναι και η καταδίκη από την Πανελλήνια Ενωση Φιλολόγων. Στις 12/5/2017 η ΠΕΦ «εκφράζει τη συνολική της αντίθεση στο προτεινόμενο σχέδιο, το οποίο μεταβάλλει ριζικά τον χαρακτήρα του μαθήματος της Ιστορίας, εκτρέποντάς το προς κατευθύνσεις που δεν πληρούν τους επιστημονικούς και παιδαγωγικούς του στόχους».