ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΝ -- του Μητρ. Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΙΝ ΣΑΣ!

__________Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι περίοδος νηστείας, περισυλλογής, συγχωρητικότητος και γενικώτερα αποκαταστάσεως των σχέσεών μας με τον επουράνιον Θεόν καί με τον άνθρωπον, τον συνάνθρωπόν μας. Δυστυχώς όμως μερικές φορές «θέλουμε ν' αγιάσουμε και δεν μας αφήνουν», όπως λέγει η λαϊκή μούσα.

_______Υπό τα δεδομένα ταύτα ζητώ την ανοχήν σας και την κατανόησίν σας, καθώς παρακάτω σας παραθέτω μίαν λεκτικήν αντιμαχίαν με τον εν Χριστώ αγαπητόν μου Αδελφόν, τον Σεβ. Μητροπολίτην Φθιώτιδος κ. Νικόλαον, ο Οποίος, δυστυχώς, επέλεξε την Καθαράν Εβδομάδα, για να επιτεθή εναντίον μου με αφορμήν την επανεκτύπωσιν καί διάθεσιν μιάς μελέτης μας υπό τον τίτλον «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ», η οποία εδημοσεύθη το πρώτον κατά το έτος 1974 ως έκδοσις της Ιεράς Συνόδου. 

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (11) μέρος

Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

β. Όσιοι είναι όσοι θεούμενοι πέθαναν φυσιολογικό και όχι μαρτυρικό θάνατο. Στη επίγεια ζωή τους όμως έζησαν ασκητικά. Όσοι δηλ. αγωνίστηκαν να φτάσουν στη «θεωρία του Θεού». 
Το να ζει κάποιος «ασκητικά», δεν απέχει πολύ από το σωματικό μαρτυρικό θάνατο. Όσοι ζουν ασκητικά είναι οι «μαρτυρούντες τη συνειδήσει», λένε οι Πατέρες. Αυτό είναι ευεξήγητο, γιατί κάνουν πράξη αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ.2,20)! ΄Οταν ο πιστός συσταυρώνεται με το Χριστό γίνεται «μάρτυρας», έστω και αν δεν έχυσε το αίμα του. 
Στην κατάσταση της «θεωρίας του Θεού» οι άνθρωποι βλέπουν τη «δόξα» του Θεού. Γίνονται και οι ίδιοι «θεοί κατά χάριν». «Χαριτώνονται» από το άγιο Πνεύμα, δηλ. αποκτούν τα χαρίσματά του. Έτσι αποκτούν θαυματουργικές ιδιότητες. Μπορούν με τον τρόπο αυτό και θεραπεύουν ασθένειες, εξάγουν δαιμόνια, προβλέπουν το μέλλον, ακόμα ανασταίνουν νεκρούς και γενικά επιτελούν πολλά θαυμαστά «θεία σημεία». 
Η επιτέλεση τέτοιων «θείων σημείων» είναι ένα από τα στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι ένας πιστός αξιώθηκε να αποκτήσει τη θεία εμπειρία του Θεού. 
Στο σημείο όμως αυτό πρέπει να επισημάνουμε, ότι πέρα από τα πραγματικά «θεία σημεία», υπάρχουν και «ψευδοθαύματα». Τέτοια ψευδοθαύματα μπορεί να κάνει ο διάβολος, ο αντίχριστος και οι άνθρωποί του, αλλά και ορισμένοι απατεώνες, που εύκολα κάνουν πχ. εικόνες δήθεν να κλαίνε, οστά να ευωδιάζουν, ή να μυροβλύζουν κοκ. 

Επίσης, πρέπει να γνωρίζουμε ότι το να κάνει κάποιος θεία σημεία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το άτομο αυτό έφτασε απαραίτητα και σε κατάσταση θείας εμπειρίας. Ο Κύριός μας, στην επί του Όρους ομιλία Του είπε τα εξής: «πολλοί ερούσί μοι εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν και τω σω ονόματι δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν; Και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς. Αποχωρείτε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθ. 7, 22-23)!! 
Αυτό σημαίνει, ότι τα άτομα αυτά, καίτοι θαυματούργησαν, όμως δεν αξιώθηκαν να φτάσουν στη θέωση ή το φωτισμό. Σημαίνει, ότι δεν αγωνίστηκαν ορθά, ασκητικά, πράγμα το οποίο προϋποθέτει δύο τινά: Την Ορθή Πίστη και την Ορθή ζωή. Αυτά, και τα δύο μαζί συνιστούν την Ορθοδοξία, η οποία αυτή και μόνη σώζει τον άνθρωπο και τον συναριθμεί στην «κοινωνία των αγίων», που είναι η άκτιστη Εκκλησία! Όποιος δεν μπόρεσε να γίνει μέλος της Εκκλησίας αυτής δεν σώζεται, ούτε μπορεί να τιμάται από αυτή ως άγιός της. 
Θα πρέπει ακόμα να διευκρινίσουμε ότι η Ορθή Πίστη δεν είναι μιά κάποια παθητική κατάσταση. Αντίθετα είναι η ζωντανή συμμετοχή μας στην αποστολική και πατερική Παράδοση της Ορθοδοξίας. Αυτή την Παράδοση οφείλουμε να ομολογούμε κάθε στιγμή, κατά το λόγο του Κυρίου «πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ.10,32). Αν αφαιρέσουμε τον παράγοντα αυτό της Ορθής Πίστης από τη ζωή των πιστών, τότε έχομε ενώπιόν μας το νοσηρό και κακόδοξο φαινόμενο του «ευσεβισμού», που οδηγεί στην Κόλαση. 

Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο -- Σιμωνόπετρα • Άγιον Όρος • Αγνή Παρθένε - Simonopetra • Mount Athos • Agni Parthene

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Των εν Σεβαστεία τη πόλει μαρτυρησάντων τεσσαράκοντα μαρτύρων, Καισαρίου, αδελφού αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπὸ διάφορους τόπους καὶ μαρτύρησαν στὴν λίμνη τῆς Σεβαστείας, τὸ ἔτος 320 μ.Χ., εἶναι οἱ : Ἀγγίας, Ἀγλάϊος, Ἀειθαλᾶς, Ἀέτιος, Ἀθανάσιος, Ἀκάκιος, Ἀλέξανδρος, Βιβιανός, Γάϊος, Γοργόνιος, Γοργόνιος, Δομετιανὸς ἢ Δομέτιος, Δόμνος, Ἐκδίκιος, Εὐνοϊκός, Εὐτύχιος, Ἠλιάδης ἢ Ἠλίας, Ἡράκλειος, Ἡσύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ἰωάννης ἢ Κάνδιδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Οὐαλέριος, Οὐάλης, Πρίσκος, Σακερδὼν ἢ Σακεδών, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος καὶ Χουδίων.

Οἱ Ἅγιοι ἦταν στρατιῶτες ἐπὶ αὐτοκράτορα Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.) καὶ ἡγεμόνος Ἀγρικολάου.

π.Νικόλαος Μανώλης, Λένε ψέματα οι μητροπολιτικοί της Ι.Μ.Θ. για τη Διακοπή Μνημοσύνου [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!! -- Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)


Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Έκαναν την επιλογή τους!

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Ἀπό τόν πόλεμον τῶν παθῶν «ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ» -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὅποιος ἐλέγχει τόν ἑαυτό του, εἶναι προσεκτικός στά λόγια του. Οὔτε πολυλογεῖ, οὔτε

ἀργολογεῖ. Οὔτε πολυμιλάει, ἀλλ’ οὔτε ἀπερίσκεπτα βγαίνουν ἀπ’ τά χείλη του τά λόγια πού λέει. Ἡ πολυλογία εἶναι μητέρα τῆς φλυαρίας, τῆς κακολογίας, τῆς κατηγορίας, τῆς κατάκρισης, τῆς περιαυτολογίας καί πολλῶν ἄλλων κακῶν. «Ἐκ πολυλογίας οὐκ ἐκφεύξη ἁμαρτίαν» (Παροιμ. Ι΄ 19). Ἀπό τήν πολυλογία εἶναι ἀδύνατο νά ξεφύγεις τήν ἁμαρτία. Ὁ φιλόκοσμος μέ τήν ἐξωστρέφειά του, βρίσκεται σ’ ἕνα συνεχῆ διάλογο μέ τούς ἄλλους. Ὁ φιλήσυχος -ὁ φίλος τῆς πνευματικῆς «ἡσυχίας»- διαλέγεται μέ τόν ἑαυτό του. Ὁ πρῶτος στερεῖται αὐτογνωσίας, γιατί, καθώς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ὁ πολύλογος οὕπω ἐπέγνω ἑαυτόν ὡς δεῖ», ἐνῶ «ὁ σιωπῆς φίλος, προσεγγίζει Θεῷ».

Ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ ἔργον του «Πρόσεχε σεαυτῷ» συμβουλεύει τὰ ἑξῆς:

«Ἐξέτασε τὸν ἑαυτόν σου, νὰ γνωρίσης ποιὸς εἶσαι. Γνώρισε τὴν φύση σου, ὅτι δηλαδὴ τὸ μὲν σῶμα σου εἶναι θνητό, ἡ δὲ ψυχή σου ἀθάνατη, καὶ ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι κάπως διπλῆ. Ἡ μιὰ φάση της σχετίζεται μὲ τὴν σάρκα καὶ περνάει γρήγορα, ἐνῶ ἡ ἄλλη φάση της συγγενεύει μὲ τὴν ψυχή καὶ δὲν ἐπιδέχεται περιγραφή. “Πρόσεχε λοιπὸν τὸν ἑαυτόν σου” καὶ οὔτε στὰ θνητὰ καὶ τὰ φθαρτὰ νὰ προσκολληθῆς, σὰν νὰ εἶναι αἰώνια, οὔτε τὰ αἰώνια νὰ περιφρονήσης, σὰν νὰ εἶναι προσωρινά».

Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 1821 -- Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

Ἐν ἀρχῇ ἦν ἡ κ. Ρεπούση, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ πείσει τὰ ἑλληνόπουλα, ὅτι ἡ Τουρκοκρατία ἦταν μία ἰδανικὴ περίοδος γιὰ τοὺς προγόνους μας. Στὴ συνέχεια ἦλθε ἡ τετράτομη ἱστορία τῶν Βαλκανίων, ποὺ χρηματοδοτήθηκε ἀπὸ τὸν γνωστὸ χρηματιστὴ Τζὸρτζ Σόρος καὶ κινεῖται στὴ ἴδια γραμμὴ ὑπὲρ τῶν Ὀθωμανῶν. Μετὰ ἦλθε στὴν ἐπικαιρότητα ἡ ἄποψη ὅτι πρὶν ἀπὸ τὸ 1821 δὲν ὑπῆρχε συγκροτημένη ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, ἀλλὰ οἱ Εὐρωπαῖοι Διαφωτιστὲς μᾶς ἔμαθαν νὰ λέμε ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἰδεολογήματα συγκεντρώνονται σήμερα στὴ νέα τηλεοπτικὴ σειρὰ τοῦ ΣΚΑΪ γιὰ τὸ 1821. Δὲν προσχωρῶ σὲ συνωμοσιολογίες, ἀλλὰ πολλοὶ συμπατριῶτες μας εὐλόγως διερωτῶνται ἂν ὑπάρχει πολιτικὴ σκοπιμότητα πίσω ἀπὸ τὴν ἐργώδη αὐτὴ προσπάθεια νὰ ξαναγραφεῖ ἢ μᾶλλον νὰ σβηστεῖ ὁριστικὰ ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία.

Ἀφήνω τὴν ἀπάντηση στὸν κάθε νουνεχῆ ἀναγνώστη καὶ θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν ἀμιγῶς ἱστορικὴ πλευρὰ τῆς ὑποθέσεως.

Ἐρώτημα πρῶτον. Ἔχει δίκιο ἡ ἄποψη πού προβάλλεται στὴ σειρὰ τοῦ ΣΚΑΪ ὅτι ἡ ἐθνικὴ συνείδηση τῶν Νεοελλήνων διαμορφώθηκε μόλις λίγα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸ 1821;

Φυσικὰ ὄχι. Ἑκατοντάδες μαρτυρίες Ἑλλήνων καὶ ξένων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, περισσότερο ἢ λιγότερο μορφωμένων διαψεύδουν τοὺς συντελεστὲς τῆς σειρᾶς. Ἑλληνικὸ ἔθνος μὲ συνείδηση ἑνότητος ὑπάρχει ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα. Ἤδη τὸν 5ο αἰώνα π.Χ. ὁ Ἡρόδοτος καταγράφει τὰ συνδετικὰ στοιχεῖα, ποὺ ἕνωναν τὶς ἑλληνικὲς πόλεις κράτη: Ἡ κοινὴ καταγωγή, ἡ γλώσσα, ἡ θρησκεία, τὰ ὁμότροπα ἤθη.

Η Ωραία τῇ φύσει καὶ μώμου παντὸς ἀνεπίδεκτος !

Τῆς λύπης ἡ λύσις, τῆς αἰχμαλωσίας ἡ λύτρωσις, τῶν θνητῶν ἡ θέωσις, ἡ ὡραία τῇ φύσει καὶ μώμου παντὸς ἀνεπίδεκτος· ἡ ἀπὸ λιβάνου τῆς παρθενίας ἀνοῦσα καὶ τὸν κόσμον μυρίζουσα· ἐξ ἧς ὁ γλυκασμὸς ἀπορρέων τὴν παλαιὰν τοῦ ξύλου πικρίαν ἐγλύκανεν· ἡ τὴν οὐσίαν ὅλην φρικτῶς χωρήσασα τῆς Θεότητος· τιμῆς ἁπάσης ὑπέρτερον δώρημα, καὶ κάλλους παντὸς ὑπέρτιμον ἐγκαλλώπισμα· Σολομῶντος ἡ κλίνη, ᾗ παρίστανται κύκλῳ οἱ ἑξήκοντα δυνατοί, αἱ ῥήσεις δηλαδὴ τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς· φωτοδόχον χωρίον, ἐξ οὗ σωτηρίας ἀκτῖνες τῇ οἰκουμένῃ ἐπέλαμψαν· τὸ μεγαλεῖον τῆς φρικτῆς οἰκονομίας· τὸ περικαλλὲς τῆς θείας συγκαταβάσεως ἐνδιαίτημα· τὸ τοῦ κόσμου διαλλακτήριον· τὸ ἡμέτερον ἱλαστήριον καὶ προσφύγιον· τὸ πάντων τῶν καλῶν εὐκταιότατον δώρημα.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ - Τοῦ κ. Δημητρίου Κ. Κουτσουλέλου, Ἐπιτ. Ἐπόπτου Δημοτ. Ἐκπαιδεύσεως

«Νά σπουδάζετε τά παιδιά σας να μαθαίνουν ἑλληνικά, διότι καί ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τήν ἑλληνικήν και τό Γένος μας εἶναι Ἑλληνικόν»

Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός

Σέ βαρειά σκλαβιά ἔπεσε το Ἔθνος μας τό 1453. Οἱ πνευματικοί ἡγέτες του ἔφυγαν πρός τή Δύση, γιά νά σωθοῦν ἀπ᾽ τίς ὀρδές τοῦ Πορθητῆ. Ἕνα βαθύ πνευματικό σκοτάδι σκέπασε τήν Ἑλλάδα τῶν Θερμοπυλῶν καί τοῦ Μαραθώνα, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Σαλαμίνας, τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου και τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων. Ἡ Πατρίδα τῶν Πατρίδων και τῆς Ἐλευθερίας, ἡ Μάνα τῶν φώτων καί τοῦ πολιτισμοῦ, χωρίς Πατρίδα καί Ἐλευθερία, πνιγμένη στήν ἄβυσσο! Ἡ γεννήτρα Παρθενώνων, βρισκόταν ρακένδυτη και ματωμένη, δούλη καί ταπεινωμένη, μέ ἀκάνθινο στεφάνι στό κεφάλι! Ὁλόκληροι αἰῶνες, νύχτες ἀξημέρωτες σκέπαζαν, μέ τά βαρειά δεσμά τους, τή μαρτυρική Γῆ. Γενεές σκλάβων Ἑλλήνων εἶχαν την καρδιά τους πνιγμένη ἀπ᾽ τό ἀσήκωτο βάρος τῆς τυραννίας, μέ το βλέμμα στραμμένο νοσταλγικά, πρός τή λύτρωση καί τή νίκη. Καταραμένη σκλαβιά!

Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ «ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ» -- Τοῦ Μοναχοῦ Ἀββακούμ

Ἡ διάσπαση τῆς Θεολογίας ὑπῆρξε, ἤδη ἀπό τούς πρώτους – μετά τήν Πεντηκοστή– αἰῶνες, προπομπός διάσπασης τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκκόλαμψης αἱρέσεων. Ὡς γνωστόν, στη Δύση ἡ διάσπαση τῆς Θεολογίας (ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ἁγ. Αὐγουστίνου–ἰδιαιτέρως ὅμως κατά τη δεύτερη χιλιετία) ἦταν ὁ κύριος παράγοντας καί συνάμα ἡ ἀφετηρία τῆς ἐκκλησιολογικῆς πολυδιάσπασης. Ἡ δέ ἑδραίωση τῆς ἐπιστημονικῆς θεολογίας, ὡς κρατούσης θεολογίας στή Δύση –μέ τίς περίεργες μεθόδους δογματικῆς και ἀπολογητικῆς– συνέβαλε τά μέγιστα στήν κοσμική συρρίκνωση τῆς Θεολογίας καί πιό συγκεκριμένα στή συρρίκνωση καί ὑποβάθμιση τῆς χαρισματικῆς θεολογίας. Στήν κατ᾽ ἀνατολάς Χριστιανοσύνη (Ὀρθοδοξία) κρατοῦσα θεολογία εἶναι ἡ χαρισματική θεολογία, συνυπάρχουσας καί τῆς ἐπιστημονικῆς θεολογίας, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖται κυρίως στόν πανεπιστημιακό χῶρο. Στήν Ὀρθοδοξία μας δέν δημιουργεῖται πρόβλημα μεταξύ ἐπιστημονικῆς καί χαρισματικῆς θεολογίας, καθώς δέν πρόκειται για δύο θεολογίες, ἀλλά γιά τή μία και αὐτή Ὀρθόδοξη (πατερική) Θεολογία, μέ κάποιες ὁριοθετήσεις καί κάποιους προσδιορισμούς, ὡς προς τούς φορεῖς καί τούς τρόπους ἔκφρασής της, διαμορφωνόμενων ἔτσι καί ἀντίστοιχων ρόλων (ἐπιστημονικοῦ καί χαρισματικοῦ) τῆς αὐτῆς καί μιᾶς πάντα Θεολογίας.

Περί Ὀρθοδοξίας - π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (Α΄ Νηστειῶν)

Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

α. Μάρτυρες είναι όσοι πιστοί οδηγήθηκαν στο μαρτύριο. Σε αυτά συνήθως υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια. Το γεγονός και μόνο το ότι άντεξαν τα βασανιστήριά τους, χωρίς να προδώσουν την πίστη τους στο Χριστό, σημαίνει ότι οι πιστοί αυτοί έφτασαν σε κατάσταση θέωσης. Στην κατάσταση αυτή αναστέλλονται οι φυσικές λειτουργίες του ανθρώπου, οπότε ο άνθρωπος μπορεί να αντέχει το μαρτύριο. Δεν πονάει όταν βασανίζεται, ή πονάει τόσο λίγο, ώστε ο πόνος να είναι υποφερτός. Για το λόγο αυτό, οι μάρτυρες ενώ βασανίζονταν, έψαλλαν και υμνολογούσαν το όνομα του Θεού! 
Οι Μάρτυρες, λοιπόν, δεν οδηγήθηκαν στο μαρτύριο από κάποιο ανθρώπινο πείσμα, γιατί στην περίπτωση αυτή δεν θα άντεχαν με τόση προθυμία και ευχαρίστηση τα βασανιστήριά τους. Το μαρτύριό τους φανερώνει την τέλεια πνευματική κατάσταση της θέωσης, που έφτασαν και γι’ αυτό τα άτομα αυτά τα τιμάμε ως αγίους. Τα άτομα αυτά πολλές φορές θαυματουργούν, ιδιαίτερα κατά τη στιγμή του θανάτου τους. 
Στη Τουρκοκρατία έχουμε περίπου τριάντα πέντε χιλιάδες νεομάρτυρες. Πολλοί από αυτούς σε κάποια στιγμή της ζωής τους είχαν εξωμόσει, είχαν δηλ. αρνηθεί το Χριστό και πίστεψαν στο Μωάμεθ. Όσοι από αυτούς μετανόησαν και επανήλθαν στην Εκκλησία έπρεπε να μαρτυρήσουν για να συγχωρεθεί η άρνησή τους αυτή. Για το λόγο αυτό πήγαιναν συνήθως στο Άγιο ΄Ορος, κοντά σε αγίους γέροντες, οι οποίοι λέγονταν «αλείπτες» για να τους καθοδηγήσουν να φτάσουν στη «θεωρία του Θεού», προκειμένου όταν θα πήγαιναν μόνοι τους στο μαρτύριο να μπορέσουν να το αντέξουν. Οι πνευματικοί αυτοί οδηγοί λέγονταν «αλείπτες», από τους ανθρώπους εκείνους στην αρχαιότητα άλειβαν τους παλαιστές με λάδι, για να μπορούν να ξεγλιστρούν όταν πάλευαν στις παλαίστρες από τα χέρια των αντιπάλων τους. ΄Ετσι, και οι «αλείπτες» στο Άγιο ΄Ορος αναλάμβαναν να αλείψουν με το λάδι του αγίου Πνεύματος τους υποψήφιους μάρτυρες, για να ξεγλιστρήσουν από τις παγίδες του σατανά, να μη δειλιάσουν την ώρα του μαρτυρίου τους και να φέρουν αυτό σε πέρας. Αυτό το μαρτύριο είναι η απόδειξη της αγιότητάς τους. 

ΥΜΝΟΙ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Θεοφυλάκτου του ομολογήτου επισκόπου Νικομηδείας, Ερμού του αποστόλου.

Ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος τοῦ Δ’ (775 – 780 μ.Χ.). Λόγω τῆς μεγάλης του παιδείας καὶ πρὸς συνέχιση τῶν σπουδῶν του ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου γρήγορα ἀπέκτησε φήμη σοφοῦ καὶ δημιούργησε φιλικὲς σχέσεις μὲ ἀνώτερους κρατικοὺς λειτουργοὺς καὶ ἀξιωματούχους, καθὼς καὶ μὲ τὸν μετέπειτα Πατριάρχη Ταράσιο, ποὺ ἦταν τότε πρωτοσηκρίτης. ‘Όταν τὸ ἔτος 784 μ.Χ. ἐξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Ταράσιος, εἰς διαδοχὴ τοῦ Πατριάρχου Παύλου, ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος μαζὶ μέ τὸν Μιχαήλ, ποὺ ἀργότερα ἔγινε Ἐπίσκοπος Συνάδων, ἀπεστάλησαν ἀπὸ τὸν Ταράσιο σὲ κάποια μονὴ τοῦ Εὔξεινου Πόντου. Λίγο ἀργότερα, πιθανὸν περὶ τὸ ἔτος 800 μ.Χ., ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Νοκομήδειας.

ΔΕΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ

«Τρίωρη δέηση κατά τῶν ἐκτρώσεων τελέστηκε στήν Ἁγία Πετρούπολη ἔξω ἀπό τόν Καθεδρικό ναό τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν στήν Ἁγία Πετρούπολη. Οἱ πιστοί προσευχήθηκαν μπροστά στήν εἰκόνα τῶν Ἁγίων Νηπίων τῆς Βηθλεέμ, πού εἶχαν φονευθεῖ μέ διαταγή τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη τους στίς 11 Ἰανουαρίου. Στούς περαστικούς προτεινόταν νά ἀνάψουν ἕνα κερί γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τῶν ἀγέννητων βρεφῶν, ἀλλά καί γιά τήν συγχώρηση τῆς ἁμαρτίας τῶν γονέων. Νά σημειωθεῖ ὅτι παρόμοιες ἐκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σέ δεκάδες πόλεις τῆς Ρωσίας. Σχετική στατιστική ἀναβιβάζει σέ 4 χιλιάδες τά βρέφη, πού φονεύονται κάθε μέρα μέ τίς ἐκτρώσεις στή Ρωσία». Εἰς τήν Ἑλλάδα τό ἐπίσημον κράτος ἐνομιμοποίησεν ἀπό εἰκοσαετίας τάς ἐκτρώσεις. Καί τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων — δολοφονία τῶν παιδιῶν ἐν ψυχρῷ— δυστυχῶς συνεχίζεται μέ ἀμείωτον ρυθμόν. Ἡ σφαγή τῶν παιδιῶν τῆς Βηθλεέμ ἔγινεν ὑπό τοῦἩρώδου. Σήμερον ἡ σφαγή ἐκτελεῖται ὑπό τῶν ἰδίων τῶν γονέων καί τῶν ἰατρῶν. Τί λόγον θά δώσουν εἰς τόν Θεόν οἱ τοιοῦτοι γονεῖς καί ἰατροί; Μόνον διά τῆς μετανοίας ὑπάρχει ἐλπίς σωτηρίας. Μόνον διά τῆς μετανοίας.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Τα 2 έγγραφα ντροπή του κ.Ανθίμου που τιμωρούν και ασκούν δίωξη στον π.Θεόδωρο Ζήση

Επιβεβαιώθηκε η είδηση του Ιστολογίου Κατάνυξης σύμφωνα με το οποίο μέσα από τα γραφεία της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, απεστάλη σήμερα με courier, “βαρύ” επισκοπικό γράμμα με παραλήπτη τον ομολογητή ομότιμο καθηγητή πρωτοπρεσβύτερο π.Θεόδωρο Ζήση, που την Κυριακή της Ορθοδοξίας διέκοψε τη μνημόνευση του Επισκόπου του, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.Ανθίμου.

***

Ο  telemaxos doumanis άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Τα 2 έγγραφα ντροπή του κ.Ανθίμου πο...":

Τώρα τι θα κάνουν οι δύο αγαπητοί κληρικοί ?  Κήρυξαν τον επίσκοπο τους αιρετικό , θα αποδεχθούν την ποινή που θα τους υποβάλει ένας αιρετικός επίσκοπος-σύνοδος ?  Και το πιο δύσκολο είναι ότι δεν απαντούν στο ερώτημα :  Ο Άνθιμος και η σύνοδος που ανήκει δεν έγιναν σήμερα αιρετικοί , ούτε κηρύττουν διαδίδουν την αίρεση του Οικουμενισμού σήμερα , από πότε λοιπόν κατάντησαν αιρετικοί?

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Τα 2 έγγραφα ντροπή του κ.Ανθίμου πο...":

4:32 Από τότε που με το έτσι θέλω τους  προσπάθησαν με ύπουλο τρόπο να περάσουν σε κληρικούς και λαό,  τις αποφάσεις της μάζωξης  εκεί στη Κρήτη ως αγιοπνευματικές και δεσμευτικές, απειλώντας όσους δεν τις δεχθούν με διωγμό...  λογικά  θα αποδεχθούν με μεγάλη λύπη τη ποινή  αλλά θα έχουν τη χαρά της καθαρής συνείδησης...

Πανηγυρικό ''Αρχονταρίκι'' του π.Θεοδώρου Ζήση μετά τη Διακοπή Μνημοσύνου (Α'), [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΌ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ

Σὲ πρόσφατο ἄρθρο (Ὀρθόδοξος Τύπος - 16 Φεβρ. 2017) ἐκθειάζεται μέχρι παραληρήματος τὸ πρόσωπο καὶ τὸ βιβλίο «Τὰ δύο ἄκρα» τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἀπὸ τὸν ἀγιορείτη μοναχὸ Ἀρσένιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου, ὡς αὐθεντία πνευματικῆς διακρίσεως στὴν ἑρμηνεία τῶν ἱερῶν Κανόνων καὶ ἐν γένει τὸν χαρακτηρίζει «ὁδηγὸ τοῦ ἀγῶνος». Ποιὸς εἶναι ὁ ἀγώνας τῶν θαυμαστῶν τοῦ π. Ἐπιφανίου καὶ ποῦ τοὺς ὁδηγεῖ θὰ τὸ δοῦμε στὴ συνέχεια.

   Κρίνεται ἐπάναγκες μὲ τὴν ἐξέλιξη τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ἰδιαίτερα σήμερα μετὰ τὴν Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἐπιστέγασμα τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, νὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ τεράστια βλάβη ποὺ ἐπέφερε τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ π. Ἐπιφανίου στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν τῆς νεοημ/κης Ἐκκλησίας.

Ντροπή! Ο μητροπολίτης Λαγκαδά Ιω. Τασσιάς, με αντιπατερικότητα και δεσποτοκρατία εκδικείται τον π.Φώτιο Βεζύνια

Προχθές, Κυριακή της Ορθοδοξίας, προστέθηκε στους ιερείς της Θεσσαλονίκης που διέκοψαν το μνημόσυνο του μητροπολίτου κ. Ανθίμου, π.Νικόλαο Μανώλη και π.Θεόδωρο Ζήση, και έτερος παραδοσιακός και αγωνιστής ιερέας ο π.Φώτιος Βεζύνιας της μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης.

Και ενώ γνωρίζουμε ήδη τη δίωξη που ασκήθηκε κατά του π. Νικολάου από την μητρόπολη Θεσσαλονίκης και περιμένουμε να δούμε το τι μέλλει γενέσθαι με τον π.Θεόδωρο Ζήση (την υπόθεση του οποίου καλύπτουμε με ειδικό ρεπορτάζ), πληροφορηθήκαμε πως ο μητροπολίτης Λαγκαδά Ιωάννης Τασιάς, ενήργησε άμεσα διώκοντας τον πατέρα Φώτιο. Λάβαμε το εξής μήνυμα από φίλη αναγνώστρια του ιστολογίου μας που επιβεβαιώνει το δικό μας ρεπορτάζ: