Γεννήθηκε το
251 στην πόλη Κόμα κατά τη νότια Μέμφιδα κοντά στην Ηρακλεόπολη της Μέσης
Αιγύπτου. Οι γονείς του ήσαν Αιγυπτιώτες χριστιανοί. Η ανατροφή του ήτο βέβαια
χριστιανική, αλλά κατά περίεργο τρόπο δεν μορφώθηκε σχολικά, αν και ήταν
εύπορος. Ο Μ. Αθανάσιος, ο και βιογράφος του, μας πληροφορεί, ότι «γράμματα
μαθείν ουκ ηνέσχετο… θεοδίδακτος γενόμενος ο μακάριος και φρόνιμος ην λίαν· και
το θαυμαστόν ότι, γράμματα μη μαθών, αγχίνους ην και συνετός άνθρωπος».
Αργότερα σε κάποιους ειδωλολάτρες ο Αντώνιος θα ειπή: «μη μαθόντες ημείς
γράμματα πιστεύομεν εις τον Θεόν». Ύστερα από τον θάνατο των γονέων του, όταν
ήταν περίπου 20 ετών, άκουσε στον ιερό ναό την περικοπή του Ευαγγελίου, που
είπεν ο Χριστός στον πλούσιο νεανίσκον· «ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησον
πάντα τα υπάρχοντά σοι και δος πτωχοίς και δεύρο ακολούθει μοι». Πράγματι·
μόλις ετελείωσε η θεία λειτουργία, ο Αντώνιος άρχισε να σκορπάη στους φτωχούς
και καταφρονεμένους τη σημαντική περιουσία του.
«Αγία των Αγίων υπάρχουσα, σεμνή, εν Ναώ ηγάπησας αγίω κατοικείν».
Είναι σπουδαίας έμπνευσης
οι στίχοι του υμνογράφου, που διακηρύσσουν την ωριμότητα της μικρής Παναγίας: «Η
τριετίζουσα τω σώματι και πολυετής εν τω πνεύματι»∙
«νηπιάζουσα σαρκί και τελεία τη ψυχή». Και δεν πρέπει να μας παραξενεύει τούτο:
«όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις».
Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου
Kosmas:
2. Η δεύτερη απάντηση ανάφερε αν «ο Δημήτριος και Βαρθολομαίος, ήταν Ορθόδοξοι ή αιρετικοί».
Η απάντηση του Μisha είναι η εξής:
«για τον Βαρθολομαίο πιστεύω πως κηρύσσει αίρεση πια... για τον Δημήτριο διατηρώ πολλές επιφυλάξεις...»
Η απάντηση του Μisha για τον Βαρθολομαίο είναι ελλιπής. Είναι η «μισή αλήθεια»! Τι σημαίνει ότι «κηρύσσει αίρεση»; Σημαίνει ότι είναι αιρετικός; Ίσως, όχι! Κι’ αυτό, γιατί τώρα τελευταία οι διάφοροι Οικουμενιστές διδάσκουν ότι μπορεί κάποιος να κηρύττει αίρεση και ταυτόχρονα να είναι όχι μόνο Ορθόδοξος, αλλά και άγιος!
Γιατί ο Μisha δεν τολμάει να εκθέσει τη γνώμη του. Ο Κύριος μας είπε « έστω ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου. το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστιν» (Ματθ. 5, 37). Φαίνεται ότι ο Μisha προτιμάει το «εκ του πονηρού περισσόν»! Γι’ αυτό, στο μισό αυτής της ερώτησης, περιμένουμε από τον φίλο Μisha να μας απαντήσει εκ νέου, αλλά ευθέως, κατά την πιό πάνω εντολή του Κυρίου.
Ως προς την απάντηση του Μisha για τον Δημήτριο, ότι «επιφυλάσσεται», δεν μας ικανοποιεί τούτο ως απάντηση. Κι’ εδώ θέλαμε, ευθέως να είχε διατυπώσει τη γνώμη του. Παραταύτα θα την κρατήσουμε για να τη σχολιάσουμε μαζί τις άλλες, όταν ο Μisha μας απαντήσει στις «αναπάντητες» πιό πάνω ερωτήσεις μας.
3. Τέλος, ο Μisha στην 9η ερώτησή μας «Υπάρχουν πρόσωπα, που λένε ότι διενεργούν «θαυματουργίες» χωρίς να είναι άγιοι», απάντησε:
«αν θέλεις γίνε σαφέστερος για να μην απεραντολογούμε...».
Θεωρώ δικαιολογημένη την παράκληση του αδελφού Μisha. Το πιό πάνω ερώτημά μου είναι κάπως ασαφές και μη ορθά διατυπωμένο. Με την λέξη «θαυματουργίες», εννοώ τα «σημεία», τα οποία βλέπουν οι πιστοί να διενεργούνται από ωρισμένα πρόσωπα και τα οποία «σημεία» εμφανίζονται ως «θεία», ενώ στην πραγματικότητα δεν προέρχονται από το Θεό, αλλά από ανθρώπους, ή και το διάβολο.
Ένα πρόχειρο παράδειγμα: Υπάρχουν ωρισμένοι ασυνείδητοι, που βαφτίσουν κόκκαλα, ως «λείψανα αγίων», και τα οποία δήθεν μυροβλύζουν αρώματα, με τα οποία τα είχαν βράσει προηγουμένως!
Επαναδιατυπώνω λοιπόν το ερώτημα: «μπορεί ένας πιστός να διακρίνει ότι ένα “σημείο” είναι πραγματικά “θείο”, με το οποίο ο Θεός φανερώνει το θέλημά του η Εκκλησία να τον τιμά ως άγιο, από μιά “θαυματουργία», δηλ. ένα ψεύτικο θαύμα, που οφείλεται σε παρέμβαση ανθρώπου, ή και του διαβόλου». Ελπίζω, λοιπόν, μετά τις παραπάνω εξηγήσεις, να έγινα σαφής, οπότε αναμένω την απάντηση του αδελφού.
Θα περιμένω, λοιπόν!
2. Η δεύτερη απάντηση ανάφερε αν «ο Δημήτριος και Βαρθολομαίος, ήταν Ορθόδοξοι ή αιρετικοί».
Η απάντηση του Μisha είναι η εξής:
«για τον Βαρθολομαίο πιστεύω πως κηρύσσει αίρεση πια... για τον Δημήτριο διατηρώ πολλές επιφυλάξεις...»
Η απάντηση του Μisha για τον Βαρθολομαίο είναι ελλιπής. Είναι η «μισή αλήθεια»! Τι σημαίνει ότι «κηρύσσει αίρεση»; Σημαίνει ότι είναι αιρετικός; Ίσως, όχι! Κι’ αυτό, γιατί τώρα τελευταία οι διάφοροι Οικουμενιστές διδάσκουν ότι μπορεί κάποιος να κηρύττει αίρεση και ταυτόχρονα να είναι όχι μόνο Ορθόδοξος, αλλά και άγιος!
Γιατί ο Μisha δεν τολμάει να εκθέσει τη γνώμη του. Ο Κύριος μας είπε « έστω ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου. το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστιν» (Ματθ. 5, 37). Φαίνεται ότι ο Μisha προτιμάει το «εκ του πονηρού περισσόν»! Γι’ αυτό, στο μισό αυτής της ερώτησης, περιμένουμε από τον φίλο Μisha να μας απαντήσει εκ νέου, αλλά ευθέως, κατά την πιό πάνω εντολή του Κυρίου.
Ως προς την απάντηση του Μisha για τον Δημήτριο, ότι «επιφυλάσσεται», δεν μας ικανοποιεί τούτο ως απάντηση. Κι’ εδώ θέλαμε, ευθέως να είχε διατυπώσει τη γνώμη του. Παραταύτα θα την κρατήσουμε για να τη σχολιάσουμε μαζί τις άλλες, όταν ο Μisha μας απαντήσει στις «αναπάντητες» πιό πάνω ερωτήσεις μας.
3. Τέλος, ο Μisha στην 9η ερώτησή μας «Υπάρχουν πρόσωπα, που λένε ότι διενεργούν «θαυματουργίες» χωρίς να είναι άγιοι», απάντησε:
«αν θέλεις γίνε σαφέστερος για να μην απεραντολογούμε...».
Θεωρώ δικαιολογημένη την παράκληση του αδελφού Μisha. Το πιό πάνω ερώτημά μου είναι κάπως ασαφές και μη ορθά διατυπωμένο. Με την λέξη «θαυματουργίες», εννοώ τα «σημεία», τα οποία βλέπουν οι πιστοί να διενεργούνται από ωρισμένα πρόσωπα και τα οποία «σημεία» εμφανίζονται ως «θεία», ενώ στην πραγματικότητα δεν προέρχονται από το Θεό, αλλά από ανθρώπους, ή και το διάβολο.
Ένα πρόχειρο παράδειγμα: Υπάρχουν ωρισμένοι ασυνείδητοι, που βαφτίσουν κόκκαλα, ως «λείψανα αγίων», και τα οποία δήθεν μυροβλύζουν αρώματα, με τα οποία τα είχαν βράσει προηγουμένως!
Επαναδιατυπώνω λοιπόν το ερώτημα: «μπορεί ένας πιστός να διακρίνει ότι ένα “σημείο” είναι πραγματικά “θείο”, με το οποίο ο Θεός φανερώνει το θέλημά του η Εκκλησία να τον τιμά ως άγιο, από μιά “θαυματουργία», δηλ. ένα ψεύτικο θαύμα, που οφείλεται σε παρέμβαση ανθρώπου, ή και του διαβόλου». Ελπίζω, λοιπόν, μετά τις παραπάνω εξηγήσεις, να έγινα σαφής, οπότε αναμένω την απάντηση του αδελφού.
Θα περιμένω, λοιπόν!
O Συναξαριστής της ημέρας.
Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017
Αντωνίου μεγάλου, Αντωνίου Βερ.
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος γεννήθηκε περὶ τὸ 251
μ.Χ. στὴν πόλη Κομὰ τῆς Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στὴ Μέμφιδα, ἀπὸ γονεῖς εὐλαβεῖς
καὶ εὔπορους. Ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.)
καὶ Μαξιμιανοὺ (285 – 305 μ.Χ.) μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τοῦ εὐσεβοῦς αὐτοκράτορα
Κωνσταντίνου καὶ τῶν παιδιῶν του.
Ἀπὸ
τὴν παιδική του ἡλικία ἦταν ὀλιγαρκὴς καὶ αὐτάρκης, «μόνοις
δὲ οἷς εὕρισκεν ἠρκεῖτο καὶ πλέον οὐδὲν ἐζήτει». Σὲ νεαρὴ ἡλικία, περίπου
20 ἐτῶν, ἔχασε τοὺς γονεῖς του. Ἕξι μῆνες μετὰ τὴν κοίμηση τῶν γονέων του,
ἄκουσε στὴν ἐκκλησία τὴν Εὐαγγελικὴ περικοπὴ τοῦ πλουσίου νεανίσκου, στὴν ὁποία
ἀναφέρεται, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶπε στὸν πλούσιο νέο : «πώλησον
τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ δὸς πτωχοῖς».
Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη.
Οι Λατίνοι και οι προτεστάντες, δυστυχώς, εφ’ όσον ακολουθούν πεπλανημένον τρόπον σαρκικής ζωής, δεν πρόκειται να δουν το φως της Ορθοδοξίας και της Θεογνωσίας. Αποθανούνται εν ταις αμαρτίαις των, εκτός εάν ο Θεός,--οις επίσταται κρίμασι—φωτίση το σκότος των. Δια τούτο αδιστάκτως φρονούμε ότι το επαναλαμβανόμενο τροπάριο εκ των Πατριαρχικών χειλέων, «δεν έχομεν διαφοράς, ουδέν μας χωρίζει προς την ένωσιν», μόνο εχθρός των ανθρώπων θα μπορούσε να το είπη, μόνο «ο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» ηδύνατο να το διακηρύξη, μόνο ο Άδης θα ηδύνατο να το εφεύρη, ως αντίθεον. Διότι δεν φθάνει ότι φθείρει το σωτήριο ορθόδοξον φρόνημα των ήδη ορθοδόξων λαών, αλλά στερεώνει εις την δαιμονική πλάνη και αίρεσιν τόσα εκατομμύρια αιρετικών, αυτών που ζουν σήμερα και εκείνων που θα έλθουν μέχρι συντελείας. Εάν κηρύγματα τοιαύτης τρομακτικής σημασίας και από τόσον υψηλάς καθέδρας, μας αφήνουν αδιάφορους, δεν έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι, οι ηγετικήν έχοντες θέση εις την Εκκλησία κληρικοί και λαϊκοί εις κάποιο σημείο εκ των τριών—πίστη, γνώση, βίωση—νοσούν; Αλλ’ υπάρχει ευσεβής κλήρος και λαός, που έχει αντιληφθή την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Και φυσικά θα αναλάβη την πρωτοβουλία προς εκκαθάριση της θέσης του. Ζήτημα χρόνου είναι η εκδήλωση μιας ορθοδόξου κίνησης προς αναστολή της φθοράς, που προσγίνεται εις την Εκκλησία από τους ποιμένες και τους διδασκάλους της, των μεν κακώς διδασκόντων, των δε αθλίως σιωπώντων. Αυτός ο κλήρος και ο λαός, αναλαμβάνοντες τις ευθύνες των θα σαλπίσουν το «στώμεν καλώς εις την βάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Κάποιοι Επίσκοποι θα συγκινηθούν και θα ηγηθούν του Ορθοδόξου αγώνα προς περισυλλογή και αναστολή του ενεργουμένου Ουνιτισμού μας. Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη.
π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς: ὁ Θεός ἀδύναμος, ἐφ’ ὅσον δέν ἰσχύουν οἱ ἀποφάσεις καί ἐντολές Του, χωρίς ἀπόφασι τῆς Συνόδου !
Τό Ἅγιον Πνεῦμα λοιπόν δέν δεσμεύεται ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, οὔτε προσαρμόζεται σύμφωνα μέ αὐτές διά τά θέματα τῆς πίστεως, ἀλλά ἡ Σύνοδος, διά νά εἶναι Ὀρθόδοξος, πρέπει νά προσαρμόζεται ἀπολύτως μέ τήν διδασκαλία τῶν Γραφῶν. Ἄν ἐπίσης διά τά θέματα τῆς πίστεως, προκειμένου νά ἰσχύσουν οἱ ἀποφάσεις τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται ἀπόφασις τῆς Συνόδου, τότε ἡ Σύνοδος προηγεῖται καί θεωρεῖται ἀνωτέρα τοῦ Θεοῦ καί, συνεπῶς, ὁ Θεός ὑποτάσσεται καί ὑπακούει τρόπόν τινά στήν Σύνοδο καί ἀναμένει τίς ἀποφάσεις της διά νά ἰσχύσουν οἱ λόγοι Του. Τότε ἡ Ἐκκλησία καθίσταται ἕρμαιο τῶν ἀποφάσεων ἑκάστης Συνόδου, ἡ ὁποία γίνεται παντοδύναμος, καί ὁ Θεός ἀδύναμος, ἐφ’ ὅσον δέν ἰσχύουν οἱ ἀποφάσεις καί ἐντολές Του, χωρίς ἀπόφασι τῆς Συνόδου. Δι’ αὐτό ὁ ἅγιος Μάξιμος θεωρεῖ δεδομένο καί ἐν ἰσχύει τόν ἀναθεματισμό ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ χωρίς ἀπόφασι Συνόδου.
Εἰς μίαν πρωτόφαντον δυσοσμίαν - «ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΥΩΔΙΑ» -- Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Δέ χρειάζεται μεγάλη ἀνιχνευτική προσπάθεια, γιά να διαπιστώσει κανείς τήν ἠθική καθίζηση καί τήν παρακμή τῆς ἐποχῆς μας. Στόν κάθε βηματισμό, καί μιά
δύσοσμη χωματερή. Σέ κάθε ματιά κι ἕνα γοητευτικό εἴδωλο τῆς Ἀφροδίτης. Κάθε ἄκουσμα
καί μιά ἑλκυστική μελωδία τοῦ ὑπόκοσμου. Μιά πρωτόφαντη ἠθική δυσοσμία ἁπλώνεται
σ’ ὅλο τον κόσμο. Κάθε πόλη καί μιά Βαβυλώνα, μιά Ρώμη, μιά Πομπηΐα. Ἡ κακία σ’
ὅλες της τις μορφές. Ἡ ἁμαρτία στήν πιο μεγάλη της ἔξαρση καί ἔκταση. Ἡ ἀνομία
καί ἡ παρανομία, τά εὔσημα τοῦ «προοδευτικοῦ» τῆς ἐποχῆς μας. Ὁ ἀμοραλισμός καί
ὁ μηδενισμός, τό ἀφιόνι τοῦ πολιτισμοῦ και τῶν ἰδανικῶν. Ὁ πανσεξουαλισμός, ἡ
κορύφωση καί ὁ ἀποπνιγμός τῆς ψυχῆς. Σ’ ἕνα τέτοιο κόσμο ἡμιλιπόθυμο, καί
σχεδόν, νεκρό, ὁ μόνος ζωντανός ἀνάμεσα στούς νεκρούς, εἶναι μονάχα ὁ χριστιανός,
ὁ ἀληθινός χριστιανός. Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀρετῆς. Ὁ ἅγιος.
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος - 8η ομιλία εις την Κυρία Θεοτόκο μας
http://agiooros.org/viewtopic.php?f=53&t=12890
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
….Οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα καὶ οἱ πιστοί, ἔχουν χάσει τὴν ἐμπιστοσύνη τους στοὺς κληρικούς.
Σταμάτησαν νὰ προσφέρουν χρηματικὰ ποσὰ στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ στὰ φιλανθρωπικὰ
ἱδρύματα τῆς Ἐκκλησίας. Βλέπουν τοὺς λειτουργοὺς τοῦ Ὑψίστου ὡς ἱκανοὺς ἐπιχειρηματίες
καὶ ἀδίστακτους ἐκμεταλλευτὲς τοῦ ἱεροῦ χρήματος! Τοὺς βλέπουν μὲ καχυποψία καὶ
ἀποφεύγουν τὶς πολλὲς σχέσεις μαζί τους. Ἔπαψαν νὰ τοὺς θεωροῦν πνευματικοὺς πατέρες
καὶ συμπαραστάτες τους στὰ προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη
πνευματικὴ ζημιά, ποὺ προκλήθηκε στὸ λαό. Ἀπαξιώθηκαν οἱ κληρικοί, οἱ οἰκονόμοι
τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, καὶ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή. Νὰ ἀποδείξουμε
οἱ ἀθῶοι τὴν ἀθωότητά μας. Νὰ φωτίσει τὸ παράδειγμά μας. Νὰ πείσει ἡ ὄντως πνευματικὴ μας ζωή. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ περισσότερη ἄσκηση ἐκ μέρους μας, ἐμφανέστερη ἀφιλοχρηματία, ἀποδεδειγμένο ὀρθόδοξο ἦθος
καὶ ἔμπρακτη ἀγάπη, πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ πάσχοντες. Τώρα πιὰ πρέπει νὰ εἴμαστε
καὶ νὰ φαινόμαστε —χωρὶς ἴχνος ὑποκρισίας— συνεπεῖς στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, περιορίζοντας
τὰ εὔκολα λόγια καὶ αὐξάνοντας τὰ καλὰ ἔργα.
Ὁ Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς (Β. Ἤπειρος) στὰ «Ἑκατὸν Πρακτικὰ Κεφάλαιά»:
«Ὅλοι οἱ ἄν θρωποι εἴμαστε
πλασμένοι κατ᾽ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Τὸ “καθ᾽ ὁμοίωσιν” ὅμως τὸ ἔχουν μόνον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι
μὲ πολλὴν ἀγάπην ὑποδούλωσαν τὴν ἐλευθερία τους στὸν Θεόν. Γιατὶ ὅταν δὲν
ἀνήκουμε στοὺς ἑαυτούς μας, τὸτε εἴμαστε ὅμοιοι μὲ Ἐκεῖνον, ποὺ μᾶς
συμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτόν Του μέσῳ τῆς ἀγάπης. Αὐτὸ δὲν μπορεῖ κανεὶς
νὰ τὸ ἐπιτύχη, ἂν δὲν πείση τὴν ψυχή του νὰ μὴ δελεάζεται ἀπὸ τὴν εὔκολη δόξα τοῦ κόσμου τούτου».
Παπουλάκος (Χριστοφόρος): Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.
Ο Χριστοφόρος
βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο
του.
–Δεν
φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξεν ο Κοσμάς. Η καινούργια
επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το
βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια
χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι,
γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του
Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του
εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα
Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…
--Κύριε
ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.
–Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη
ξαναμμένος ο Κοσμάς. Είναι ότι οι
γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν
ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του
έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά. Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους
και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε
τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο
διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους
φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της,
πως θάλειπεν η αμαρτία. Αλλά λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να
μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό
πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.
Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια.
–Έχεις
δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος
ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.
–Και
καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον
Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας
ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη.
Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο….
–Τι; Ρώτησεν ο
Χριστοφόρος.
–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να
φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό
βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές
και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν
καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο
πλατύς, για να πνίξει τόσην αμαρτία. Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το
ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος
Κοσμάς ο Αιτωλός.
Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου
Kosmas:
Είχα παρακαλέσει τον
αγαπητό Μisha να
απαντήσει στα κατωτέρω δέκα ερωτήματα για την πρόοδο της συζήτησής μας για την
«αγιοποίηση νέων αγίων»:
1 . Ο Αθηναγόρας ήταν Ορθόδοξος ή αιρετικός;
2. Οι διάδοχοί του, Δημήτριος και Βαρθολομαίος, ήταν Ορθόδοξοι ή αιρετικοί;
3. Ο Αθηναγόρας «ήρε» το σχίσμα των Εκκλησιών το1965, δηλ. έκανε την Ένωση των Εκκλησιών;
4. ΄Οταν ένας Πατριάρχης είναι αιρετικός, είναι αιρετική και η Εκκλησία του;
5. Λένε οι Πατέρες ότι όσοι «κοινωνούν» με αιρετικούς επισκόπους, ή επισκόπους,που «κοινωνούν» με αιρετικούς, είναι και αυτοί αιρετικοί;
6. Οι «αγιοποιηθέντες» γεροντάδες κηρύττουν να μην έχουν οι πιστοί «κοινωνία» με τους «κοινωνούντες» με αιρετικούς επισκόπους;
7. ΄Εχουν να επιδείξουν πραγματικά θαύματα οι «αγιοποιηθέντες» γεροντάδες του Νέου Ημερολογίου;
8. Η ύπαρξη τυχόν «θείων σημείων» σ’ ‘ένα πρόσωπο, είναι απόλυτη απόδειξη ότι ο Θεός θέλει η Εκκλησία Του να τιμά το πρόσωπο αυτό ως άγιο;
9. Υπάρχουν πρόσωπα, που λένε ότι διενεργούν «θαυματουργίες» χωρίς να είναι άγιοι;
10. Γίνονται θαύματα και «εκτός Εκκλησίας»;
Ο αδελφός Μisha απάντησε στις οκτώμισυ ερωτήσεις μου! Οι υπόλοιπες έμειναν στην ουσία αναπάντητες. Συγκεκριμένα:
1. Η πρώτη ερώτηση έλεγε αν «ο Αθηναγόρας ήταν Ορθόδοξος ή αιρετικός».
Η απάντηση του Μisha είναι η εξής, που δεν είναι κατ’ ουσίαν απάντηση:
«απάντησα παραπάνω μέσω του κειμένου του π. Ιουστίνου με τον οποίον συμφωνώ απολύτως και του οποίου την στάση στα εκκλησιολογικά ζητήματα προσπαθώ να μιμηθώ...»!
Εγώ ζήτησα την προσωπική γνώμη του αγαπητού Μisha, με τον οποίο συζητώ. Δεν ζήτησα τη γνώμη του π. Ιουστίνου Πόποβιτς, στον οποίο στρεψόδικα μας παραπέμπει ο Μisha. Ο π. Ιουστίνος στη συνέχεια μας παραπέμπει αόριστα σε κάποιους αγιορείτες, χωρίς να μας λέει ποιοί είναι αυτοί. Είναι η Ιερή Κοινότητα, ή διάφοροι μεμονωμένοι μοναχοί του Αγίου ΄Όρους; Άντε τώρα να βρεις άκρη!
Περιμένουμε από το φίλο Μisha, να κάνει τον κόπο να δώσει μιά ευθεία, χωρίς περιστροφές απάντηση, προκειμένου να την αξιολογήσουμε μαζί μ’ όλες τις άλλες.
1 . Ο Αθηναγόρας ήταν Ορθόδοξος ή αιρετικός;
2. Οι διάδοχοί του, Δημήτριος και Βαρθολομαίος, ήταν Ορθόδοξοι ή αιρετικοί;
3. Ο Αθηναγόρας «ήρε» το σχίσμα των Εκκλησιών το1965, δηλ. έκανε την Ένωση των Εκκλησιών;
4. ΄Οταν ένας Πατριάρχης είναι αιρετικός, είναι αιρετική και η Εκκλησία του;
5. Λένε οι Πατέρες ότι όσοι «κοινωνούν» με αιρετικούς επισκόπους, ή επισκόπους,που «κοινωνούν» με αιρετικούς, είναι και αυτοί αιρετικοί;
6. Οι «αγιοποιηθέντες» γεροντάδες κηρύττουν να μην έχουν οι πιστοί «κοινωνία» με τους «κοινωνούντες» με αιρετικούς επισκόπους;
7. ΄Εχουν να επιδείξουν πραγματικά θαύματα οι «αγιοποιηθέντες» γεροντάδες του Νέου Ημερολογίου;
8. Η ύπαρξη τυχόν «θείων σημείων» σ’ ‘ένα πρόσωπο, είναι απόλυτη απόδειξη ότι ο Θεός θέλει η Εκκλησία Του να τιμά το πρόσωπο αυτό ως άγιο;
9. Υπάρχουν πρόσωπα, που λένε ότι διενεργούν «θαυματουργίες» χωρίς να είναι άγιοι;
10. Γίνονται θαύματα και «εκτός Εκκλησίας»;
Ο αδελφός Μisha απάντησε στις οκτώμισυ ερωτήσεις μου! Οι υπόλοιπες έμειναν στην ουσία αναπάντητες. Συγκεκριμένα:
1. Η πρώτη ερώτηση έλεγε αν «ο Αθηναγόρας ήταν Ορθόδοξος ή αιρετικός».
Η απάντηση του Μisha είναι η εξής, που δεν είναι κατ’ ουσίαν απάντηση:
«απάντησα παραπάνω μέσω του κειμένου του π. Ιουστίνου με τον οποίον συμφωνώ απολύτως και του οποίου την στάση στα εκκλησιολογικά ζητήματα προσπαθώ να μιμηθώ...»!
Εγώ ζήτησα την προσωπική γνώμη του αγαπητού Μisha, με τον οποίο συζητώ. Δεν ζήτησα τη γνώμη του π. Ιουστίνου Πόποβιτς, στον οποίο στρεψόδικα μας παραπέμπει ο Μisha. Ο π. Ιουστίνος στη συνέχεια μας παραπέμπει αόριστα σε κάποιους αγιορείτες, χωρίς να μας λέει ποιοί είναι αυτοί. Είναι η Ιερή Κοινότητα, ή διάφοροι μεμονωμένοι μοναχοί του Αγίου ΄Όρους; Άντε τώρα να βρεις άκρη!
Περιμένουμε από το φίλο Μisha, να κάνει τον κόπο να δώσει μιά ευθεία, χωρίς περιστροφές απάντηση, προκειμένου να την αξιολογήσουμε μαζί μ’ όλες τις άλλες.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017
Προσκύνησις αλύσεως αποστόλου Πέτρου, Πευσίπτου μάρτυρος.
Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τελοῦμε τὴν προσκύνηση
τῆς τιμίας ἁλυσίδας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἔδεσε καὶ τὸν
ἔριξε στὴν φυλακὴ ὁ τετράρχης Ἡρώδης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξιστόρηση τοῦ
Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ὁ
Ἡρώδης ἔβαλε τοὺς Ἰουδαίους καὶ συνέλαβαν τὸν Ἀπόστολο Πέτρο κατὰ τὶς ἡμέρες
τῆς ἑορτῆς τῶν ἀζύμων. Καὶ ὅταν τὸν ἔπιασε, τὸν ἔβαλε στὴν φυλακή. Τὴ νύκτα,
πρὶν τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἡρώδης ἔμελλε νὰ τὸν παρουσιάσει στὸν λαό, ὁ
Ἀπόστολος Πέτρος κοιμόταν μεταξὺ δύο στρατιωτῶν καὶ φρουροὶ φύλαγαν μπροστὰ στὸ
κελί του. Ξαφνικὰ ἦλθε Ἄγγελος Κυρίου καὶ ἔλαμψε φῶς στὸ κελί. Ἀφοῦ κτύπησε τὴν
πλευρὰ τοῦ Πέτρου, τὸν ξύπνησε καὶ τοῦ εἶπε: «Σήκω γρήγορα». Καὶ ἔπεσαν οἱ
ἁλυσίδες ἀπὸ τὰ χέρια του. Κάποιοι Χριστιανοὶ εὐσεβεῖς
διαφύλαξαν αὐτὴ τὴν ἁλυσίδα διαδοχικὰ ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, μέχρι ποὺ τὴν
μετέφεραν στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν ἐναπέθεσαν στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πέτρου,
ποὺ βρίσκεται μέσα στὴ μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπου ἐτελεῖτο καὶ ἡ Σύναξη τοῦ
Ἀποστόλου.
Η «αμαρτία» του γερο-Αυγουστίνου
ΕΝΑΣ ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965),
ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής.
Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός.
Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για να τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του.
Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας:
Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού;
Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος.
Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο !
Περίμενε με αγωνία πότε νά φωτίσει, για νά πάει στον πνευματικό του νά εξομολογηθεί το "αμάρτημα" του.
Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε.
Ό πνευματικός μου όμως ήταν πολύ "συγκαταβατικός", διηγιόταν αργότερα ο γέροντας, και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε να κοινωνήσω.
Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός.
Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για να τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του.
Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας:
Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού;
Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος.
Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο !
Περίμενε με αγωνία πότε νά φωτίσει, για νά πάει στον πνευματικό του νά εξομολογηθεί το "αμάρτημα" του.
Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε.
Ό πνευματικός μου όμως ήταν πολύ "συγκαταβατικός", διηγιόταν αργότερα ο γέροντας, και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε να κοινωνήσω.
Εγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσχοίνι, και μετά πήγα στη θεία
λειτουργία και κοινώνησα.
Όταν ο παπάς έβαζε την άγία λαβίδα ατό στόμα μου, είδα την άγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα!
και τη μασούσα για νά την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μία μεγάλη αγαλλίαση, πού δεν μπορούσα να την αντέξω.
Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα.
Έφυγα γρήγορα για νά μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου.
Όταν ο παπάς έβαζε την άγία λαβίδα ατό στόμα μου, είδα την άγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα!
και τη μασούσα για νά την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μία μεγάλη αγαλλίαση, πού δεν μπορούσα να την αντέξω.
Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα.
Έφυγα γρήγορα για νά μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου.
Gheron Sava Lavriotul - Despre intreruperea pomenirii
Ευχαριστούμε τον αδελφό μας Ιουστίνο γι' αυτό το βίντεο!
Κάποια δευτερεύοντα θέματα εντελώς πληροφοριακά για τον Ιωάννη Παύλο τον 2ο -- Γράφει ο Αλέξανδρος
Δεν θα μιλήσω
για τα εκατοντάδες αγάλματα και εκατοντάδες εικόνες προς τιμήν του "ιερού-Holy" και "Άγιου" Ιωάννη Παύλου του 2ου ή για
την λατρεία προς το αίμα του το οποίο σύμφωνα με τους παπικούς θεραπεύει κόσμο
από αρρώστιες ή για πολλά άλλα θαύματα που του αποδίδονται αλλά για κάποια
δευτερεύοντα θέματα εντελώς πληροφοριακά. Ο Ιωάννης Παύλος ο 2ος στην ηλικία
των 14 ξεκίνησε να ασχολείται με το θέατρο. Γνωρίστηκε και έγινε φίλος με τον Kotlarczyk Mieczyslaw έναν πολωνό δάσκαλο που είχε πάθος με το θέατρο και
κατέληξε να γίνει ο θεατρικός του μέντορας. Ο Kotlarczyk ήταν διδάκτορ φιλόλογος και ιστορικός και επηρέασε πάρα
πολύ τον Ιωάννη Παύλο ενώ τον επέλεξε για να παίζει τους πρωταγωνιστικούς
ρόλους μαζί με την 16χρονη Halina Krolikiewicz (που τώρα τελευταία φημολογείται ότι πιθανόν να είχαν
και ερωτική σχέση). Επίσης ο Kotlarczyk τους έκανε επιδείξεις για το πώς πρέπει να κάνουν
ομιλίες με τον Ιωάννη να προσπαθεί να τον μιμηθεί. Έπαιξε σε πολλές παραστάσεις
με την θεατρική ομάδα του Kotlarczyk. Εκτέλεσε δε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ιούδα Ισκαριώτη
του Karol Hubert Rostworowski!!!!!
π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς:
Τό Ἅγιον Πνεῦμα λοιπόν δέν δεσμεύεται ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, οὔτε προσαρμόζεται σύμφωνα μέ αὐτές διά τά θέματα τῆς πίστεως, ἀλλά ἡ Σύνοδος, διά νά εἶναι Ὀρθόδοξος, πρέπει νά προσαρμόζεται ἀπολύτως μέ τήν διδασκαλία τῶν Γραφῶν. Ἄν ἐπίσης διά τά θέματα τῆς πίστεως, προκειμένου νά ἰσχύσουν οἱ ἀποφάσεις τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται ἀπόφασις τῆς Συνόδου, τότε ἡ Σύνοδος προηγεῖται καί θεωρεῖται ἀνωτέρα τοῦ Θεοῦ καί, συνεπῶς, ὁ Θεός ὑποτάσσεται καί ὑπακούει τρόπόν τινά στήν Σύνοδο καί ἀναμένει τίς ἀποφάσεις της διά νά ἰσχύσουν οἱ λόγοι Του. Τότε ἡ Ἐκκλησία καθίσταται ἕρμαιο τῶν ἀποφάσεων ἑκάστης Συνόδου, ἡ ὁποία γίνεται παντοδύναμος, καί ὁ Θεός ἀδύναμος, ἐφ’ ὅσον δέν ἰσχύουν οἱ ἀποφάσεις καί ἐντολές Του, χωρίς ἀπόφασι τῆς Συνόδου. Δι’ αὐτό ὁ ἅγιος Μάξιμος θεωρεῖ δεδομένο καί ἐν ἰσχύει τόν ἀναθεματισμό ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ χωρίς ἀπόφασι Συνόδου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)