Φώτης Κόντογλου - Παράδοση

Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.

Έρχονται πείνα και δεινά στον κόσμο-Καντιώτης

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Νέκρωσιν ο πριν, εμφυτεύσας τη Κτίσει, Θηρός κακούργου, σχηματισθείς εις φύσιν, Επισκοτείται σαρκική παρουσία Όρθρω φάναντι, προσβαλών τω Δεσπότη, Φλαν την εαυτού, δυσμενεστάτην κάραν.

Ερμηνεία.

Από τούτο το Τροπάριον δύναται να μάθη τινάς· το ευμήχανον και εύπορον της του Θεού σοφίας, πως κατεσοφίσατο και εδελέασε τον πονηρόν διάβολον με εκείνον τον ίδιον τρόπον, με τον οποίον εκείνος εδελέασε τον πρωτόπλαστον· καθώς γαρ ο διάβολος ενεδύθη τον όφιν, και δόλωμα τούτον ποιήσας, δια μέσου αυτού ενίκησε τους πρωτοπλάστους εν τω Παραδείσω· ούτω και ο ημέτερος Σωτήρ, ενδυθείς την ιδικήν μας φύσιν ως ένα πρόβλημα και δόλωμα, δια μέσου αυτής νικά και καταβάλλει τον πονηρόν, όστις επολέμει μεν από αδιαντροπίαν του το φαινόμενον δόλωμα της ανθρωπότητος, ενικάτο δε και κατετροπώνετο από το κρυπτόμενον έσωθεν άγκιστρον: ήτοι από την Θεότητα. Τούτο δε το νόημα ο Μελωδός παραστήσαι βουλόμενος λέγει, ότι ο διάβολος, όστις πάλαι σχηματισθείς εις φύσιν θηρός κακούργου και θανατηφόρου ενεφύτευσεν εις την Κτίσιν τον θάνατον, αυτός σήμερον επισκοτείται και δελεάζεται με την δια σαρκός παρουσίαν του Θεού Λόγου. Διότι προσέβαλεν: ήτοι επολέμησεν ο διάβολος τον Δεσπότην και Κύριον, αλλ΄ ενικήθη υπ΄ αυτού· διότι ο Κύριος εφάνη εις τον Κόσμον, όχι ως Ήλιος λαμπρός με γυμνήν την Θεότητα, αλλά ως όρθρος υποσκότεινος, έχων το φως της Θεότητος εσκεπασμένον υπό το κάλυμμα της προσληφθείσης σαρκός, καθώς λέγει ο Δαβίδ: «Έθετο σκότος αποκρυφήν αυτού», δηλών με τούτο όχι μόνον το ακατάληπτον της θείας φύσεως, αλλά και την σάρκα του Χριστού η οποία έκρυπτε την Θεότητα, και τρόπον τινά έγινε δόλωμα κατά του διαβόλου. Ο μεν Σωτήρ λοιπόν με τοιούτον σχήμα επεδήμησεν εν Κόσμω, ίνα τον διάβολον μεν αφανίση, τον δε άνθρωπον σώση· ο δε διάβολος πεσών εναντίον εις αυτόν ως εις ψιλόν άνθρωπον, και πολεμήσας, επολεμήθη και ενικήθη υπ΄ αυτού τόσον, ώστε εσύντριψε την ιδίαν του εχθρικοτάτην κεφαλήν, τουτέστι ηφανίσθη κατά κράτος.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Βλασίου ιερομάρτυρος, Θεοδώρας της Αυγούστης, εύρεσις λειψάνων προφήτου Ζαχαρίου, Γεωργίου νεομάρτυρος του εκ Σερβίας (1515)

Ὁ Ἅγιος Βλάσιος ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.). Σπούδασε ἰατρική, ἀλλὰ προσέφερε χωρὶς χρήματα τὶς ὑπηρεσίες του, ὡς φιλανθρωπία, στοὺς πάσχοντες καὶ ἀσθενεῖς. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ βοήθεια χορηγοῦσε δωρεὰν στοὺς ἀσθενεῖς τὰ φάρμακα καὶ τοὺς ἔδινε τὰ ἔξοδα τῆς νοσηλείας τους. Ἡ φιλανθρωπική του δραστηριότητα καλλιεργεῖτο στὴν ψυχή του ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ Ἐκκλησία τὸν δέχθηκε στὶς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ τὸν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο Σεβαστείας.
Ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Λικινίου, ὁ ἔπαρχος Ἀγρικόλας τὸν συνέβαλε καὶ τὸν ὑπέβαλε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια. Οἱ στρατιῶτες, ἀφοῦ τὸν μαστίγωσαν ἀνηλεῶς μὲ ραβδιά, τὸν κρέμασαν ἀπὸ ξύλο καὶ στὴν συνέχεια τὸν ὁδήγησαν δεμένο στὴν φυλακή. Ἔπειτα τὸν ἔριξαν στὸν βυθὸ μιᾶς λίμνης. Ὅμως ὁ Ἅγιος, μὲ τὴ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, διασώθηκε. Ἐξοργισθέντες τότε οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως τὸν ἀποκεφάλισαν. Ἔτσι, ὁ Ἱερομάρτυς Βλάσιος ἔλαβε ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς δόξας τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου.

Ἡ Σύναξή του ἐτελεῖτο στὸ Μαρτύριό του, τὸ ὁποῖο βρισκόταν κοντὰ στὸ Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλίππου.

Πως εκδικούνται οι νεκροί

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=10511

Γράμμα του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς σε μια κυρία

Μου γράφεις πως κάτι σε αναστατώνει στον ύπνο. Τρία παιδιά εμφανίζονται μόλις κλείσεις τα μάτια και γελούν μαζί σου, σε κοροϊδεύουν, σε απειλούν και σε τρομάζουν. Πήγες, είπες, σε έξυπνους ανθρώπους και έψαχνες φάρμακο. Εκείνοι σου είπαν: «Δεν είναι τίποτα»! Εσύ τους είπες: «Αφού δεν είναι τίποτα διώξτε αυτό το τέρας από μένα! Μα, μπορεί να μην είναι τίποτα εκείνο που δεν μ’ αφήνει να ησυχάσω ήδη έξι μήνες»; Και εκείνοι σου απάντησαν: «Άλλαξε αέρα, πήγαινε σε χαρούμενες παρέες, να τρέφεσαι καλύτερα. Αυτό είναι απλή υποχονδρία».
Ξέρω, αδελφή, τέτοιους «έξυπνους». Αυτοί έπιασαν στο στόμα τους έτσι μερικές λέξεις όπως «υποχονδρία», «τηλεπάθεια», «αυθυποβολή», με τις οποίες προσπερνούν την αδιαμφισβήτητη πνευματική πραγματικότητα και σε καθημερινή βάση μιλούν στον αέρα, με ελαφρότητα και άγνοια σαν να μιλά το κρασί.
Εγώ πιστεύω ότι αυτά τα τρία παιδιά που εμφανίζονται είναι τα ίδια εκείνα τρία δικά σου παιδιά που εσύ κατά την προσωπική σου ομολογία νέκρωσες πριν ο λαμπερός ήλιος τα φιλήσει ζωντανά. Και αυτά τώρα σε εκδικούνται. Και η εκδίκηση των νεκρών είναι πολύ φρικαλέα!

Ο φύλαξ της Ορθοδοξίας είναι το σώμα της Εκκλησίας, ο ευσεβής λαός του Κυρίου.

Πρέπει αρχικά να ομολογούμε τα απαραχάρακτα δόγματα της Τρισυποστάτου και Αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος. Να διακηρύττουμε την Ορθόδοξη Πίστι μας χωρίς συμβιβασμούς, υποκρισίες και υποχωρήσεις σε ψευτοδιαλόγους αγάπης που προσπαθούν να ενταφιάσουν, όπως εκείνοι νομίζουν, την Αλήθεια της Ορθοδοξίας. Γνωρίζουμε πλέον ότι ο  Οικουμενισμός είναι τρομακτική Παναίρεσις του καιρού μας η πιο σατανική και επικίνδυνη. Γι’ αυτό πρέπει όλοι μας να γρηγορήσωμε. Καθήκον όλων μας είναι να αρνηθούμε την ειδωλολατρία που εισάγει ο Οικουμενισμός. Να περιφρουρήσωμε την Ορθοδοξία. Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες τον Αγώνα τον παίρνει στα χέρια του ο Ορθόδοξος Λαός. Αυτός είναι ο φύλακας της Ορθοδοξίας, καθώς και η εγκύκλιος του 1848 των αγίων Πατριαρχών της Ανατολής υπογραμμίζει : Ο φύλαξ της Ορθοδοξίας είναι το σώμα της Εκκλησίας, ο ευσεβής λαός του Κυρίου. 

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Πανεπ. Αθηνών: Δεν έχομεν θέσιν εις το Π.Σ.Ε.

…Έχουμε δεχθεί νομικώς το δικαίωμα του Παγκοσμίου Συμβουλίου ¨Εκκλησιών¨ να εκδίδει κατά πλειοψηφία, αποφάσεις σε δογματικά θέματα, οι οποίες αντίκεινται στην Εκκλησιολογία και τους Ιερείς Κανόνες της 
Ορθοδόξου Εκκλησίας.                                                           
Με την ανοχή μας και εφόσον νομίζουμε (παραμένοντες εταίροι του Π.Σ.Ε.), ότι μπορούμε να έχουμε «ενότητα» (γρ. αδελφότητα) με αιρέσεις, με ουσιαστική διαφοροποίηση από την Ορθόδοξη αγιοπνευματική μας παράδοση, επικυρώνουμε την αδιαφορία μας για την μοναδική αλήθεια, τη Μία Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, γεγονός, που εγγίζει, είτε το θέλουμε είτε όχι, την προδοσία της Αλήθειας της Εκκλησίας μας!!!  

Οποία διαστροφή της Ορθοδόξου διδασκαλίας!

Από θεολόγους και κληρικούς όλων των μετώπων έχει χαρακτηρισθή  ο Οικουμενισμός ως παναίρεσις. Έτσι ενώ ξεκίνησε δειλά με το σύνθημα της αγάπης,  κατέληξε σήμερα να διακηρύσση «γυμνή τη κεφαλή» ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η Εκκλησία, αλλά μαζί με τις λοιπές αιρέσεις, παπισμού καί προτεσταντισμού, συναποτελούν την Εκκλησίαν! Και το κατόρθωσαν αυτό οι οικουμενισταί πατριάρχαι, διότι είχαν βοηθούς και συναντιλήπτορας στην ανίερη προσπάθειά τους, εκατοντάδες επισκόπων και χιλιάδες ιερέων και μοναχών, που είτε επικροτούσαν, είτε σιωπούσαν δια την προδοσία! 

Έτσι η αίρεσις του Οικουμενισμού έχει δύο χαρακτηριστικά που δεν είχαν οι παλαιές αιρέσεις πρώτον, την καθολικήν κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας επίθεση και όχι μόνον εναντίον ενός δόγματος και δεύτερον, την καθολικήν σχεδόν αποδοχήν της αιρέσεως από τους κορυφαίους κληρικούς και θεολόγους της Ορθοδοξίας,  με ελάχιστες εξαιρέσεις στο χώρο των ιερέων και μοναχών. 

Σημειωτέον ότι οι εξαιρέσεις αυτές αναφέρονται μόνο στο θεωρητικό πεδίον, δηλαδή στά λόγια και την πέννα. χωρίς ουδεμίαν πρακτική έκφραση αντιστάσεως, όπως είναι η διακοπή κοινωνίας με την αίρεση κ.λ.π. 

Το θλιβερώτερο όμως εν προκειμένω είναι η δικαιολογία που προβάλλουν αυτοί οι ρασοφόροι παντός βαθμού προκειμένου να υποστηρίξουν την θέση τους. Λέγουν χαρακτηριστικά ότι ενεργούν έτσι, διότι επθυμούν να ευρίσκωνται εντός Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνία με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τούς κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της Ορθοδόξου διδασκαλίας! 

Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν ως σωτηριώδη αντίδραση και προστασία της Εκκλησίας την διακοπή κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! 

Βαλεντίνος και η Εκκλησία

Η εν Χριστώ αποκάλυψις υπήρξε πλήρης δια το έργον, που εγένετο, δηλαδή τον αγιασμόν των ανθρώπων και την είσοδον αυτών εις την Βασιλείαν του Θεού. Το Ευαγγέλιον, ως ονομάζεται άλλως αύτη, δεν έχει ανάγκην από συμπληρώσεις κατά την εφαρμογήν του εις την ζωήν των ανθρώπων, διότι ο ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού εφανέρωσε το θέλημα Αυτού. Επομένως, η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι πλήρης και τα θέματά Της ιεραρχημένα, όπως υπενθυμίζει και η Αποστολική προτροπή «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους διδάσκεται σαφώς. Η δε αγάπη των συζύγων ή των υποψηφίων συζύγων , δεν ημπορεί να είναι διαφορετική από το θέλημα του Θεού. Αι κοσμικής εμπνεύσεως και δυτικής προελεύσεως συνήθειαι περί ερωτευμένων και εορτής αγίου αυτών, είναι ανθρώπιναι επινοήσεις μη έχουσαι σχέσιν με την ζωήν της Εκκλησίας, την οποίαν οφείλουν να διάγουν τα πιστά μέλη Της. Η εκκοσμικευμένη Δύσις, δια να εξυπηρετήση το εμπόριον δώρων κλπ. επενόησε τα ανωτέρω, ωσάν οι ερωτευμένοι να μη ευρίσκωνται εις το πρόγραμμα ζωής της Εκκλησίας και έχουν ανάγκην από κάτι διαφορετικόν. Καλόν θα είναι, να έχωμεν υπ΄όψιν ότι τα ρεύματα της εκκοσμικεύσεως χρειάζονται από μέρους μας αντιμετώπισιν, προς αναχαίτισιν και εξουδετέρωσιν, όταν πρόκειται να μας εκτρέψουν από την πνευματικήν ζωήν και να μας απομακρύνουν από τον Σωτήρα Χριστόν.

Τρία μαθήματα του Σταυρού -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Α.

Βαθύς και καίριος είναι ο δεσμός του κάθε Χριστιανού με το σταυρού του Χριστού. Ήμασταν στη νηπιακή μας ηλικία οι περισσότεροι, όταν δεχθήκαμε ως δώρο από τον ανάδοχό μας ένα σταυρό, που κρεμάσθηκε φυλακτό στο λαιμό μας. Κι΄ έπειτα, μικρά παιδιά, είχαμε την ευλογία με την καθοδήγηση της ευσεβούς μάνας ή γιαγιάς να ενώσουμε τα τρία δάκτυλα του δεξιού μας χεριού και να μάθουμε να σημειώνουμε πάνω μας το σημείο του σταυρού, πιστεύοντας ότι «όποιος κάνει τον σταυρό του έχει όπλο στο πλευρό του». Αλλά ο σταυρός δεν είναι ένα σχήμα, που περικλείει μαγική δύναμη, δεν είναι φετίχ· είναι ένα σύμβολο γεμάτο από τα μηνύματα του Θεού. Έχουμε χρέος να μελετούμε αυτά τα μηνύματα και να εμβαθύνουμε στο νόημά τους, που μας χειραγωγεί και μας προάγει στην πνευματική ζωή. Έτσι ο σταυρός γίνεται πηγή έμπνευσης, οδηγός στην πορεία, όπλο στη μάχη, παρηγοριά στον πόνο, γλυκασμός στην πικρία της ζωής. Τρία στοιχεία της θεολογίας του σταυρού θα προσεγγίσουμε με οδηγό μας τον εμνευσμένο κήρυκα του σταυρού, τον απόστολο Παύλο, που ανοίγει μπροστά μας σαν ένα πρωτότυπο βιβλίο το σύμβολο του σταυρού και μας βοηθά να διαβάσουμε στις αιματοβαμμένες σελίδες του τα τρία κοσμοσωτήρια μαθήματα: την αγάπη, τη σοφία, και τη δύναμη του Θεού.

. ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Φανάρι -Βατικανό

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Έλκει προς αυτόν την Θεόδμητον φύσιν, Γαστρός τυράννου, συγκεχωσμένην όροις· Γεννάτε αύθις, γηγενών αναπλάσει, Έργον φέριστον, εκτελών ο Δεσπότης· Ίκται γαρ αυτήν, εξαλεξήσαι θέλων.

Ερμηνεία.

Τούτο το Τροπάριον εδανείσθη ο Μελωδός από την παραβολήν την γεγραμμένην εν κεφ. ιε΄ του Ευαγγελιστού Λουκά, όπου η γυνή η απολέσασα μίαν δραχμήν από τας δέκα όπου είχεν, άναψε λύχνον, και σαρώσασα την οικίαν της, ευρήκε χωσμένην την χαϊμένην δραχμήν της. Εκ της παραβολής λοιπόν ταύτης λαβών ο Μελωδός αφορμήν λέγει, ότι ο Δεσπότης των απάντων ευρών την θεοκατασκεύαστον φύσιν ημών, ήτις είναι η βασιλική δραχμή, ως φέρουσα εν εαυτή την εικόνα του Βασιλέως Θεού, «Εποίησε, φησίν, ο Θεός τον άνθρωπον, κατ΄ εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν» (Γεν. α: 27), ταύτην, λέγω, ευρών χωσμένην μέσα εις τους όρους της γαστρός του τυράννου: ήτοι μέσα εις τα κατώτατα του Άδου, τραβίζει αυτήν και προσλαμβάνει εις τον εαυτόν του. Ακολούθως δε επιφέρει τον τρόπον, με τον οποίον τραβίζει την ανθρωπίνην φύσιν προς εαυτόν, λέγων «Γηγενών αναπλάσει», ήγουν με την αναγέννησιν των ανθρώπων, η οποία είναι το άγιον Βάπτισμα. Αναγεννά λοιπόν αυτήν και αναπλάττει ο Θεός Λόγος δια του Βαπτίσματος, εκτελών έργον ένδοξον αληθώς και θαυμάσιον, και μόνης της ιδικής του Θεότητος ίδιον· δια τούτο γαρ και ήλθεν εις τον Κόσμον, δια να βοηθήση και σώση αυτήν εκ της τυραννίδος του διαβόλου.

Απολυτίκιον Αγίου Χαραλάμπους

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Χαραλάμπους ιερομάρτυρος, Αναστασίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἦταν ἱερεὺς στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἔζησε ἐπὶ αὐτοκρατορίας τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.). Ὅταν τὸ ἔτος 198 μ.Χ. ὁ Σέβηρος ἐξαπέλυσε ἀπηνὴ διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος τῆς Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τὸν Ἅγιο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Ὅμως ὁ Ἅγιος ὄχι μόνο δὲν τὸ ἔκανε αὐτό, ἀλλὰ ἀντίθετα ὁμολόγησε στὸν ἔπαρχο τὴν προσήλωσή του στὸν Χριστὸ καὶ δήλωσε μὲ παρρησία ὅτι σὲ ὁποιοδήποτε βασανιστήριο καὶ νὰ ὑποβληθεῖ δὲν πρόκειται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ σκοτισμένη καὶ σαρκικὴ ψυχὴ τοῦ Λουκιανοῦ ἐπέτεινε τὴν ὀργή της καὶ διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ φρικώδη βασανιστήρια στὸ γέροντα ἱερέα. Πρῶτα τὸν γύμνωσαν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Λουκιανός, παίρνοντας τὸ ξίφος του προσπάθησε νὰ πληγώσει τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ὅμως ἀποκόπηκαν τὰ χέρια του καὶ ἔμειναν κρεμασμένα στὸ σῶμα τοῦ Ἱερομάρτυρα καὶ μόνο ὕστερα ἀπὸ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου συγκολλήθηκαν αὐτὰ πάλι στὸ σῶμα καὶ ὁ ἡγεμόνας κατέστη ὑγιής. Βλέποντας αὐτὸ τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου πολλοὶ ἀπὸ τοὺς δημίους πίστεψαν στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Μὲ τὸ ζόφο στὸ νοῦ καὶ μὲ τὴ θηριωδία στὴν καρδιά, ὁ ἔπαρχος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ διαπομπεύσουν τὸν Ἅγιο καὶ νὰ τὸν σύρουν διὰ μέσου τῆς πόλεως μὲ χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ μαρτύριό του ἔλαβε τὸ ἁμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.
Τμήματα τῆς τιμίας κάρας αὐτοῦ φυλάσσονται στὴ ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων καὶ στὸν ὁμώνυμο προσκυνηματικὸ ναὸ τῆς κωμοπόλεως Θεσπιῶν τῆς Βοιωτίας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς στῦλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καὶ λύχνος ἀείφωτος, τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπε· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διὰ τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας καὶ εἰδώλων τὴν σκοτόμαιναν μάκαρ· διὸ ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς φωστὴρ ἀνέτειλας ἐκ τῆς Ἑῴας, καὶ πιστοὺς ἐφώτισας, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς, Ἱερομάρτυς Χαράλαμπε· ὅθεν τιμῶμεν, τὴν θείαν σου ἄθλησιν.

Μεγαλυνάριον.
Τὸν ἐν Ἀθλοφόροις ἱερουργόν, καὶ ἐν ἱερεῦσιν, ἱερώτατον Ἀθλητήν, τῶν θαυμάτων ῥεῖθρα, πηγάζοντα τῷ κόσμῳ, τὸν μέγαν Χαραλάμπην, ὕμνοις τιμήσωμεν.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΘΕΣΕΙΣ, ΑΡΧΕΣ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Ἱερὸς Ναὸς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου

Ἱερεὺς, π. Γεώργιος Ἀγγελακάκης

τηλ. 23920 61932

ΤΡΙΛΟΦΟ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Εἰσαγωγή

Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Οὐρανίου Πατρός, διὰ τῆς Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας ἔγινε καὶ υἱὸς ἀνθρώπου. Διὰ τῆς διδασκαλίας Του, τῶν θαυμάτων Του, ἐν τέλει μὲ τὰ σωτήρια πάθη Του μὲ κορύφωση τὴ  σταύρωση, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν ἀνάληψή Του, ἔκανε δυνατὴ τὴν ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ὅπως ὀνομάζεται, μὲ κεφαλὴ καὶ ἀρχηγὸ τὸν ἴδιο. Ἀπὸ τὴ πρώτη στιγμὴ τῆς γενέθλιας ἡμέρας της,  δηλαδὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἕως καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία πορεύεται τὸ μαρτυρικὸ δρόμο τοῦ Σταυροῦ ἐν μέσω τοῦ κόσμου, ἀνάμεσα δηλαδὴ  σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀρνοῦνται τόσο αὐτὴν, ὅσο καὶ τὸν Ἀρχηγό της. Ἡ ἄρνηση αὐτὴ ἔπαιρνε, παίρνει καὶ μέχρι τέλους θὰ παίρνει τὴ μορφὴ κάθε εἴδους διωγμῶν, κρυφῶν καὶ φανερῶν, ψυχικῶν καὶ σωματικῶν.

            Ὁ χριστιανικὸς βίος, ὁ βίος τοῦ κάθε συνειδητοποιημένου χριστιανοῦ εἶναι κομμάτι τῆς συνολικῆς σταυρικῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας. Στὰ μυστήριά της γεννιέται, ζεῖ, πορεύεται καὶ τελειώνεται ὁ καινὸς ἄνθρωπος, ποὺ εἶναι καὶ λέγεται ὁ χριστιανός, δείχνοντας ἔτσι ὅτι ἡ ἔσχατη ἀναφορὰ τῆς ὕπαρξής του εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστός. Ὁ τρόπος τῆς βιωτῆς του, τελείως διάφορος αὐτοῦ τῶν “κοσμικῶν” ἀνθρώπων, συνίσταται στὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ ἀγαπημένου Διδασκάλου καὶ Σωτῆρα. Οἱ σωτήριες καὶ ζωοποιὲς ἐντολές, συνιστοῦν μέσω τῆς ἐνεργοῦς πραγμάτωσής τους τὴ ζωντανὴ σχέση μὲ τὸ Χριστό. Θὰ μποροῦσε νὰ προστεθεῖ ἐδῶ ἡ σχετικὴ πατερικὴ μαρτυρία ὅτι οἱ ἐντολὲς, ὅπως ἄλλωστε καὶ τὰ ζωοποιὰ μυστήρια: τὸ Βάπτισμα, τὸ Μῦρο, ἡ Θεία Εὐχαριστία, εἶναι αὐτὸς τοῦτος ὁ Χριστὸς : “ὁ Χριστὸς ἐν τοῖς μυστηρίοις σημαίνεται.” Ἐντολὲς ἄλλωστε ἐκπληρώνει ὁ κάθε πιστὸς βαπτιζόμενος, χριώμενος, μετέχων τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Δὲ νοεῖται λοιπὸν χριστιανικὸς βίος ἄνευ τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἄνευ τῆς ὑπακοῆς σὲ αὐτές· θὰ ἦταν σὰν νὰ ὁμιλοῦσε κάποιος γιὰ τὸ Χριστό, ἀφαιρώντας τὴ διδασκαλία του, ἀρνούμενος αὐτήν. Ἡ ἄρνηση λοιπὸν τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν συνιστᾶ καὶ ἄρνηση αὐτοῦ τούτου τοῦ Χριστοῦ.

            Μείζων πασῶν τῶν ἐντολῶν εἶναι βεβαίως αὐτὴ τῆς πίστεως· τῆς πίστεως στὸν “ἀρχηγὸν καὶ τελειωτήν” τῆς σωτηρίας Χριστόν. Ἡ πίστη αὐτὴ στὸ θεῖο πρόσωπό Του, καθὼς καὶ στὰ ἕτερα δύο πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος νοεῖται ὄχι ἀφηρημένη καὶ ἀσαφής, ἀλλὰ συγκεκριμένη καὶ καλῶς διατυπωμένη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία σαφηνίζεται στὰ συμβολικά της κείμενα (ὅπως π.χ. τὸ γνωστὸ σὲ ὅλους “Πιστεύω” ποὺ ἀπαγγέλλεται σὲ κάθε Ἀκολουθία). Ἡ Ἐκκλησία συνολικά, δηλαδὴ οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ἔδιναν πάντοτε τὸν “νῦν ὑπὲρ πάντων” ἀγῶνα ὅταν τὸ κινδυνευόμενο ἦταν ἡ σωτήρια πίστις, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ στῦλο, ἐπάνω στὸν ὁποῖο οἰκοδομεῖται ἅπας ὁ χριστιανικὸς βίος καὶ ἄνευ αὐτοῦ οὐδὲν σωτήριο ἔργο δύναται νὰ ὑπάρξει. Οἱ αἱρέσεις πάντοτε στόχευαν στὴν θεοπαράδοτη πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ δημιουργός τους, ὁ διάβολος, ὡς ἄλλα ζιζάνια ἔσπερνε πάντοτε σ᾽αὐτήν, στὸν ἀγρὸ τοῦ καλοῦ γεωργοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὶς διδασκαλίες τους.

            Δυστυχῶς λόγω τῶν ἁμαρτιῶν κλήρου καὶ λαοῦ, γινόμαστε μάρτυρες μίας ἀκόμα “διαβολικῆς σπορᾶς ζιζανίων” στὸν ἀγρὸ τῆς Ἐκκλησίας· ἡ αἵρεση αὐτὴ ποὺ σήμερα καταστρέφει καὶ τραυματίζει θανάσιμα τὸ Σῶμά της εἶναι ὁ “Οἰκουμενισμός” καὶ πολὺ ἐπιτυχημένα ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὄχι ἁπλὰ ὡς αἵρεση ἀλλὰ ὡς “παναίρεση”.

Η φράγκικη θεολογία της Δύσεως, μας έχει διαβρώσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Στα θέματα της Ορθοδόξου πίστεως, εμείς ο Ορθόδοξος λαός, είμαστε σήμερα Ορθόδοξοι; Αλήθεια, σε τι διαφέρουμε σήμερα από τους αιρετικούς Λατίνους ή Προτεστάντες; Η φράγκικη θεολογία της Δύσεως, μας έχει διαβρώσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Και τα βιώματα αυτού του κατ’ όνομα Ορθόδοξου λαού είναι πλέον φράγκικα. Κι’ άλλοτε υπήρχαν κίνδυνοι για την Ορθοδοξία εξ ίσου σοβαροί. Όμως άλλοτε υπήρχαν μορφές, άγιες προσωπικότητες, που στήριζαν την Ορθοδοξία. Σήμερα, ποιες μορφές θα εμπνεύσουν τον λαό και θα τον οδηγήσουν στη σωστή πορεία του; Θα πρέπει να τονίσουμε μια αλήθεια. Ο ελληνικός Ορθόδοξος λαός της Εκκλησίας μας ζη σε μια σύγχυση, που του δημιούργησαν εν πολλοίς αυτοί που κατά τεκμήριο ανέλαβαν την πνευματική του διαποίμανση, είτε κληρικοί λέγονται, είτε θεολόγοι. «Τυφλοί, οδηγοί τυφλών»! Όταν ανοίξουμε τους κρουνούς να τρέξη το ζωντανό νερό της Ορθόδοξης Πατερικής παραδόσεως, τότε όλος ο ελληνικός λαός, θ’ αναθεωρήση την στάση του και θα επανέλθη στις ρίζες του, που είναι η Ορθοδοξία. 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος : Η κενοδοξία καταστρέφει

Είναι φοβερόν το πάθος της κενοδοξίας, φοβερόν και συνοδεύεται από πολλά κακά. Είναι ωσάν κάποιο αγκάθι, που δύσκολα ξερριζώνεται, και επίσης θηρίο ατίθασο και πολυκέφαλο, το οποίον οπλίζεται εναντίον εκείνων, που το τρέφουν. Γιατί, όπως ακριβώς το σαράκι καταστρέφει τα ξύλα, που το γεννούν και η σκουριά τρώει το σίδερον από το οποίον προέρχεται, και ο σκόρος καταστρέφει τα μάλλινα, έτσι και η κενοδοξία καταστρέφει την ψυχή, που την τρέφει. Γι΄ αυτό πρέπει να φροντίζουμε συνεχώς, ώσπου να εξαφανίσουμε αυτό το πάθος. (Ο.Τ. 1566).

Οι Εθνοσυνελεύσεις του 1821, 1823… διακηρύσσουν: πολεμούμεν προς τους εχθρούς του Κυρίου μας και δεν θέλομεν πώποτε συγκοινωνίαν μετ' αυτών.

Εν ονόματι της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος το Ελληνικόν Έθνος... κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του,...ενώπιον Θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν». 

«Ως πλάσματα του Θεού, ως άνθρωποι έχοντες τ' αυτά δικαιώματα, όσα ο Θεός εχάρισεν εις τον άνθρωπον, πολεμούμεν προς τους αρπακτήρας διά την γην μας, διά την πατρικήν κληρονομίαν μας, διά την φιλτάτην πατρίδα μας· πολεμούμεν προς τους φονείς, προς τους δημίους, διά την φυσικήν μας ύπαρξιν, διά τα τιμιώτατα, τ' ακριβά των καρδιών μας αντικείμενα: γονείς, γυναίκας, παρθένους, φίλτατα τέκνα· πολεμούμεν προς τους ληστάς Οθωμανούς διά τας ιδιοκτησίας μας, διά τους καρπούς των κόπων και των ιδρώτων μας.

Ως χριστιανοί, ούτε ήταν, ούτε είναι δυνατόν να πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι από τους θρησκομανείς Μωαμεθανούς, οι οποίοι κατέσχιζον και κατεπάτουν τας αγίας εικόνας, κατεδάφιζον τους ιερούς ναούς, κατεφρόνουν το ιερατείον, εβλασφήμουν, υβρίζοντες το θείον όνομα του Ιησού, του τιμίου Σταυρού, και μας εβίαζον ήτοι να γένωμεν θύματα της μαχαίρας, αποθνήσκοντες χριστιανοί, ή να ζήσωμεν τούρκοι, αρνηταί του Χριστού και οπαδοί του Μωάμεθ· πολεμούμεν προς τους εχθρούς του Κυρίου μας και δεν θέλομεν πώποτε συγκοινωνίαν μετ' αυτών».

Alabama judge issues 'no gay marriage' order -- Yπάρχουν ακόμη άνθρωποι με ηθικές αξίες!

Judges in Alabama have been ordered not to issue marriage licences to gay couples, on the day a ban on same-sex weddings was due to be lifted.

Alabama Chief Justice Roy Moore sent an order telling judges they were not bound by a federal court ruling that declared Alabama's gay marriage ban unconstitutional.

He has defied a federal judge's order before. In 2003, he refused to remove a Ten Commandments monument from a building in Montgomery.

The controversy led to his removal from the high court, but he was re-elected in 2013.

http://www.bbc.com/news/world-us-canada-31295962

Πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης - Άγιος Αθανάσιος. Το πρόσωπο και το έργο του

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Από τον Μέγα Μακάριον τον Αιγύπτιον : Όχι στους πονηρούς λογισμούς

«Πρέπει να φυλάγουμε την ψυχή και να μη την αφήνουμε να συνομιλή με βέβηλους και πονηρούς λογισμούς. Όπως το σώμα μολύνεται, όταν έλθη σε συνάφεια με άλλο σώμα και διαπράξη την αμαρτία, έτσι και η ψυχή διαφθείρεται, όταν δέχεται πονηρούς και ακάθαρτους λογισμούς και συμφωνεί και συγκατατίθεται με αυτούς. Και όχι μόνον τους λογισμούς της πονηρίας και της πορνείας, αλλά και κάθε κακίας, λόγου χάριν της απιστίας, της δολιότητος, της κενοδοξίας, της οργής, της φιλονικίας. Αυτό θα πη να καθαρίζουμε τον εαυτόν μας από κάθε μολυσμόν, σαρκικόν ή πνευματικόν» (Β΄ Κορ. Ζ: 1).

Ὁ Μητροπολίτης Αἰγιαλείας καί Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος :

«Μεταφέρουμε ἐδῶ ἀπὸ ἄλλο blog τὴν εἴδηση, ὅτι στὴ Γερμανία δημοσιεύθηκε Χάρτης τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον λείπουν τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου! Τὰ νησιὰ τῆς περιοχῆς ἐμφανίζονται ὡς ἔδαφος τῆς Τουρκίας!

Τελικὰ μήπως ἡ οἰκονομικὴ κρίσις προκλήθηκε γιὰ νὰ περάσουν ἀπαρατήρητες αὐτὲς οἱ… διορθώσεις, πού ἀναφέρονται σὲ ζητήματα ἐδαφικῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας; Ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ Θράκη, ἀπὸ τὴν ἄλλη τό Αἰγαῖο!

Ὅσοι προσπαθοῦν νὰ ἐμφυτεύσουν σπέρματα ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας, ὅπως ἡ κ. Χαρὰ Νικοπούλου στὸ Μεγάλο Δέρειο, ἐξαφανίζονται! Ὅσοι ἐξυπηρετοῦν μὴ ἐθνικὰ συμφέροντα, ὅπως οἱ κυρίες Ρεπούση χθὲς καὶ Δραγώνα σήμερα, προστατεύονται! Ἡ Κυρία Διαμαντοπούλου ἐπιτιμᾶ τὴν Νικοπούλου καὶ καλύπτει τὴν κ. Δραγώνα! Ἀλλὰ καὶ ἡ κ. Μαριέττα Γιαννάκου χθὲς ἐκάλυπτε τὴν κ. Ρεπούση! Ὥστε λοιπὸν κάτι δὲν

πάει καλὰ στὸν τόπο μας. Ἡ Ἑλλάδα ἀκρωτηριάζεται, βυθίζεται, καταστρέφεται! Οἱ Πολιτικοί μας… κτενίζονται! Ἀγωνίζονται πὼς θὰ ἐνοχοποιήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο γιὰ χρηματισμὸ, ἐνῶ εἶναι σχεδὸν βέβαιο, ὅτι οἱ περισσότερες πολιτικὲς παρατάξεις ἔχουν πάρει τό…μερίδιό τους!

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τόσο τὸ ΠΑΣΟΚ ὅσο καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία ὡς Κόμματα ἔχουν προεισπράξει τὸ μερίδιό τους ἀπὸ τὸν Κρατικὸ Προϋπολογισμὸ μέχρι τὸ ἔτος 2016!

Τὸ κλέψιμο λοιπὸν πάει καλά! Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι οἱ ἐντός τῶν τειχῶν κλέβουν χρῆμα, οἱ ἐκτός τῶν τειχῶν κλέβουν ἐδάφη, δηλ. μειώνουν τὴν ἐδαφική μας κυριαρχία!

Κάπως ἔτσι ἦσαν τὰ πράγματα καὶ στὸ Βυζάντιο: οἱ Ἄρχοντες τοῦ Λαοῦ γλεντοῦσαν καὶ οἱ Τοῦρκοι Κατακτητὲς ἔμπαιναν στὴν Πόλη!

Ἑλληνικὲ Λαέ, ξύπνα! Ἡ Χώρα χάνεται! Ἄφησε πιὰ τὸ λήθαργο!

Ὅσους, ἢ σχεδὸν ὅσους, βάλαμε νὰ φυλᾶνε Θερμοπύλες, ξέχασαν τὸ ρόλο τους! Ἔγιναν πειθήνια ὄργανα ξένων συμφερόντων! Ἡ ὑπόθεση τῆς SIEMENS τὸ ἀπέδειξε περίτρανα! Παίρνουν ἐντολὲς ἀπὸ ξένα κέντρα ἀποφάσεων. Καὶ καλοπληρώνονται! Παίρνουν τὴ μίζα τους! Γι᾽ αὐτὸ στὶς ἡμέρες μας ξαναζοῦμε τὸ λεχθέν:

“τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιμπραμένων, ὑμεῖς ἄδετε!” δηλ. ἐνῶ καίγονται τὰ σπίτια σας ἐσεῖς τραγουδᾶτε!

Ἑλληνικέ λαέ, ξύπνα!