Εκκλησία, λέγει ο άγιος Χρυσόστομος, «ου τοίχος και όροφος, αλλά πίστις και βίος»

Οι Χριστιανοί σήμερα αρκούμεθα στην επίφαση που δίνουν τα φαινόμενα, «οι τοίχοι» και «ο όροφος» του ναού, «οι ποιμένες» και «αρχιποιμένες», τα άμφια και η υμνωδία, οι εικόνες και η διοικητική συγκρότηση και οργάνωση, και κλείνουμε τα μάτια στην απουσία της αληθείας και της συμφωνίας.

Εκκλησία, λέγει ο άγιος Χρυσόστομος, «ου τοίχος και όροφος, αλλά πίστις και βίος» P.G. 52, 495).

Oι της του Χριστού Εκκλησίας, λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, της αληθείας εισί, και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί. (Συγγρ. Β’  627).   «ουκ εν τοίχοις εστίν η Εκκλησία αλλ΄ εν τη των δογμάτων αληθεία» Μ. Βασίλειος.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Γρηγορίου Νεοκαισαρείας, Γενναδίου Κων/λεως.

Γεννήθηκε περίπου τὸ 210 μὲ 215 μ.Χ. Οἱ γονεῖς του ἦταν εἰδωλολάτρες καὶ εἶχαν μεγάλη κοινωνικὴ θέση στὴ Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου. Μετὰ τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσή του, ὁ Γρηγόριος μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἀθηνόδωρο πῆγαν στὴ Βηρυτὸ γιὰ νὰ σπουδάσουν νομικά.

Ὁ Θεὸς ὅμως εἶχε ἄλλα σχέδια γιὰ τὸ Γρηγόριο. Ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὴν Καισαρεία, ἄκουσε τὸ δεινὸ ἑρμηνευτή τῶν Γραφῶν, Ὠριγένη. Ὁ Γρηγόριος τόσο πολὺ ἐνθουσιάστηκε μαζί του, ὥστε ἄφησε τὰ νομικὰ καὶ διετέλεσε ἐπὶ χρόνια μαθητής του.

Κατόπιν πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπέστρεψε στὴ Νεοκαισάρεια μὲ πλήρη θεολογικὴ μόρφωση καὶ ἅγιο ζῆλο. Τότε ὁ Μητροπολίτης Ἀμασείας Φαίδημος διέκρινε τὰ χαρίσματά του καὶ τὸν ἔκανε ἐπίσκοπο Νεοκαισαρείας.
Ἡ ἐπισκοπὴ αὐτὴ εἶχε μόνο 17 χριστιανούς! Ὁ Γρηγόριος, ὅμως, δὲν τὸ θεώρησε ὑποτιμητικό. Βασιζόταν πολὺ στὴν δύναμη τῆς θείας χάριτος καὶ πάντα εἶχε στὸ μυαλό του τὰ ἐνθαρρυντικὰ λόγια τοῦ θείου Παύλου: «Νὰ ἐνδυναμώνεσαι μὲ τὴν χάρη ποὺ μᾶς δίνεται ἀπὸ τὴν σχέση καὶ τὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό». Πράγματι, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ Γρηγόριος ἔκανε καταπληκτικὸ ἀγώνα καὶ ἐκχριστιάνισε σχεδὸν ὅλη τὴν πόλη. Καὶ ἐνῶ εἶχε παραλάβει 17 χριστιανούς, ὅταν πέθανε εἰρηνικὰ στὰ τέλη τοῦ 270 μ.Χ. εἶχαν ἀπομείνει στὴν ἐπισκοπική του περιφέρεια μόνο 17 εἰδωλολάτρες!

Ὑπῆρξε δὲ τόσο ἐγκρατὴς στὴ γλώσσα του, ὥστε δὲν βγῆκε ἀπ’ αὐτὴν κανένας κακός, περιττὸς ἢ ἀργὸς λόγος. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸν κόσμησε καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου Θεότητος, εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος, τη ακηράτω παλάμη και διέσωσε, τους κραυγάζοντας, Δόξα Χριστέ τη δυνάμει σου.

Ερμηνεία.

Ο Ειρμός ούτος είναι ερανισμένος από τον Προφήτην Ησαϊαν· εκείνος γαρ λέγει, «Ιδού Κύριος κάθηται επί νεφέλης κούφης» (Ησ. ιθ: 1). Νεφέλη δε κούφη νοείται η Παρθένος, καθότι αυτή ήτον κούφη και ελαφρά από κάθε προαιρετικήν αμαρτίαν. Λέγει λοιπόν ο Ιερός Μελωδός ότι ο Ιησούς Χριστός ο υπέρ πάντας ων τους Θεούς, ως λέγει ο Δαβίδ, και δια τούτο υπέρθεος καλούμενος, καθήμενος πρότερον εν δόξη επάνω εις τον θρόνον της Θεότητος ως Θεός, «Ο Θεός, φησί, κάθηται επί θρόνου αγίου αυτού» (Ψαλμ. μστ: 9), ύστερον επ΄ εσχάτων των χρόνων ήλθε καθήμενος εν τη ελαφρά νεφέλη: ήτοι εν τη Κυρία Θεοτόκω, ήτις νεφέλη μεν λέγεται, καθό ήτον υψηλοτέρα από την γην και τα γήϊνα, ελαφρά δε, καθό ήτον ελευθέρα από κάθε βάρος προαιρετικής αμαρτίας μέχρι και ψιλής προσβολής εμπαθούς λογισμού· τοιαύτη γαρ έπρεπε να είναι η γενομένη Μήτηρ του Θεού, ανεπίληπτος πάντη και παντός μώμου υπερτέρα, καθώς ονομάζεται εν τω Άσματι, «Όλη καλή η πλησίον μου, και μώμος ουκ έστιν εν σοι» (Άσμ. δ: 7)· ίνα η ασύγκριτος αγιότης της Μητρός είναι και καύχημα του Υιού, ως λέγει ο Σειράχ, «Καύχημα τέκνων Πατέρες αυτών». Νεφέλη δε κούφη δύναται να νοηθή και η ανθρωπίνη σαρξ η προσληφθείσα υπό του Κυρίου, ήτις ήτον τόσον ελαφρά, ώστε εις όλον το ενναμηνιαίον διάστημα, καθ΄ ο ευρίσκετο εν τη κοιλία της Παρθένου Μητρός του, δεν επροξένησε κανένα βάρος ή κόπον εις αυτήν. Επάνω λοιπόν εις την θεοϋπόστατον αυτήν σάρκα καθήμενος ο Υιός του Θεού, ως εις νεφέλην κούφην, ήλθεν εις τον Κόσμον. Και τι έκαμεν; Έσωσε με την ακήρατον και θείαν αυτού παλάμην, ταυτόν ειπείν με την θείαν του δύναμιν, όλους εκείνους όπου λέγουσι προς αυτόν «Δόξα τη δυνάμει σου, Κύριε»· το οποίον είναι λόγιον χαρακτηριστικόν της τετάρτης Ωδής.

Η Ακολουθία του μεσονυκτικού.

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Δόξα σοι ὁ Θεός ημών, δόξα σοι.

Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ὁ Πανταχοῦ Παρὼν καὶ τὰ Πάντα Πληρῶν, ὁ Θησαυρός τῶν Ἀγαθῶν καὶ Ζωῆς Χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον, Ἀγαθὲ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀμήν. Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (ἐκ γ')

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ... ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ...

Μασονική η προέλευσις του κινήματος Νεοτούρκων

Παρακολουθών κανείς τα Ελληνοτουρκικά των ημερών μας, προβληματίζεται πως οι Τούρκοι επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν κατεδίκασαν τους υποδούλους χριστιανικούς λαούς, αλλά τους ηνείχοντο όχι απλώς να ζουν, αλλά και να αναπτύσσωνται, ενώ μετά ακολουθούν εξοντωτικήν τακτικήν. Βεβαίως, αι βιαιότητες και οι διωγμοί από τους Τούρκους δεν έλειψαν ποτέ, όμως, συστηματικήν εξόντωσιν μέχρι γενοκτονίαν εγνώρισαν οι λαοί ούτοι μετά το Κίνημα των Νεοτούρκων. Η μεταβολή αυτή της συμπεριφοράς των κατακτητών δεν είναι άσχετος από τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος φέρεται και ως θεμελιωτής της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ένα πρόσφατον δημοσίευμα χύνει φως εις το θέμα αυτό και τα συναφή, που προ ολίγου είδαμεν. Το δημοσίευμα τούτο έγινεν εις την εφημερίδα «Ανατολή», Μηνιαία, Ανεξάρτητη, Πολιτική, Κοινωνική, Πολιτιστική και Αθλητική έκδοση. Εις το φύλλον του μηνός Νοεμβρίου 1997 (σελ. 10-11) αυτής δημοσιεύεται κείμενον με τίτλον: «Η αλήθεια για την καταγωγή και δράση του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ποιοί στην πραγματικότητα ήταν οι Νεότουρκοι». Το δημοσίευμα φέρει την υπογραφήν «Γρηγόρης Μπέλος». Ο συγγραφεύς προς εξήγησιν των γενοκτονιών των ελληνικών πληθυσμών σημειώνει: «Πρέπει να αναλύσουμε τα παρακάτω στοιχεία για να μπορέσουμε να συνθέσουμε τις γενοκτονίες και τα κίνητρά τους. 1. – Η επανάσταση των Νεότουρκων ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη. 2. – Στη Θεσσαλονίκη ζούσε η πλειοψηφία των ντονμέδων, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι φανερά, αλλά φανατικοί Εβραίοι μυστικά. 3. – Το κίνημα των Νεότουρκων ξεπήδησε από ιταλικές μασονικές στοές με πλειοψηφία μελών εβραίους ιταλικής υπηκοότητος (π.χ. Καρασό). 4. – Τότε ήταν τα χρόνια οργάνωσης του μοντέρνου σιωνιστικού κινήματος, το οποίο ξεκίνησε τυπικά και φανερά ο Θεόδωρος Χέρτζλ το 1896 και του οποίου η μητέρα κατάγεται εκ Θεσσαλονίκης. Πρέπει να αναλύσουμε με συντομία, αλλά και σε βάθος, το βίο και την πολιτεία της αιρέσεως των ντονμέδων. Ντονμές στα τουρκικά σημαίνει αποστάτης. Οι ίδιοι, όμως, αποκαλούνται «μααμινίμ», το οποίο στα εβραϊκά σημαίνει αληθινός πιστός. Οι εβραίοι τους αποκαλούν «κορφρίμ», που σημαίνει προδότης…». Εις άλλο σημείον του κειμένου γράφεται: «Το Δεκέμβριο του 1686, περισσότερες από 300 εβραϊκές οικογένειες της Θεσσαλονίκης έγιναν μουσουλμανικές, συνέχισαν, όμως, να εκκλησιάζονται κρυφά στη συναγωγή και να τηρούν τις εβραϊκές γιορτές σε σπίτια. Σιγά-σιγά το κίνημα των ντονμέδων εδραιώθηκε στη Μικρά Ασία. Το 19ο αιώνα υπολογίζεται ότι οι ντονμέδες είναι 20.000 των οποίων η πλειοψηφία ήταν στη Θεσσαλονίκη. Όταν έγινε η απελευθέρωση και ανταλλαγή πληθυσμών, οι ντονμέδες, σαν τούρκοι,  μετεκόμισαν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη». Και συνεχίζει ο Γρ. Μπέλος εις το δημοσίευμά του:  Κατά καιρούς, οι Τούρκοι διοικητές της Θεσσαλονίκης υποψιάσθηκαν και ερεύνησαν το γεγονός των κρυπτοεβραίων. Εξωτερικά ήταν όχι μόνο άμεμπτοι, αλλά έδειχναν φανατικότεροι των μουσουλμάνων. Τελικά, η προσφιλής μέθοδος του «μπαχτσισιού» ή χρηματισμού τους έσωσε. Όμως, το 1859, ο Χουσνί Πασάς, ανακάλυψε και έκλεισε τα σχολεία τους. Από τότε ήταν πολύ πιο κρυφοί και προσεκτικοί». Και αφού μας δίδει την κατάστασιν της Θεσσαλονίκης, σχετικά με την εύρεσιν των ντονμέδων ο συγγραφεύς συνεχίζει: «Σ’ αυτό το περίεργο κύκλωμα λειτούργησε ο Κεμάλ και οι περισσότεροι Νεότουρκοι. Πάρα πολλοί συγγραφείς υπεστήριξαν ότι ο Κεμάλ ήταν Εβραίος, παρά τις παγκόσμιες προσπάθειες του σιωνισμού να το αποκρύψει. Η αναμφισβήτητη, όμως, απόδειξη έρχεται από τον επιφανή αρχιραββίνο, Ακακείρ Πρίνζ, στο βιβλίο του «Κρυφοί Εβραίοι», εκδόσεις Random House, Nέα Υόρκη 1973, στη σελίδα 122, όπου μας πληροφορεί ότι : «ανάμεσα στους ηγέτες της επαναστάσεως των Νεότουρκων, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τον εκμοντερνισμό της Τουρκίας, ήταν ο Ντζαβίντ Μπέη και ο Μουσταφά Κεμάλ. Και οι δύο φλογεροί Ντονμέδες. Ο Ντζαβίντ Μπέη έγινε υπουργός Οικονομικών και ο Κεμάλ αργότερα ηγέτης του κινήματος υιοθετώντας το όνομα Ατατούρκ (πατέρας των τούρκων). Οι αντίπαλοί του (Ενβέρ) προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την εβραϊκή καταγωγή του για πολιτικό τους όφελος αλλά χωρίς επιτυχία…». Το βιβλίο αυτό, είναι φυσικά δυσεύρετο ή εξαφανισμένο». Ύστερα από τα ανωτέρω, το εν λόγω δημοσίευμα υπογραμμίζει: «Οι Νεότουρκοι, ή το «Κίνημα Ενώσεως και Προόδου» πήρε εξουσιαστική μορφή το 1908, δημιουργήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν γέννημα της ιταλικής μασονικής στοάς, την οποία ίδρυσε ο εβραίος δικηγόρος Εμμανουήλ Καράσο. Στη στοά αυτή εγένοντο οι μυστικές συναντήσεις των Νεότουρκων του Ταλάτ και Ντζεμάλ. Με αυτό τον τρόπο ξέφευγαν από τη δράση της μυστικής αστυνομίας του σουλτάνου… οι ντονμέδες παίζουν εδώ πρωταρχικό ρόλο, από το 1908 και μετά».

Υπάρχουν, βέβαια, και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία εις το εν λόγω δημοσίευμα του κ. Γρ. Μπέλλου, που φωτίζουν τα συναφή με τον Κεμάλ και την δράσιν του θέματα και τα οποία τόσον επλήρωσε και πληρώνει ο Ελληνισμός. Η μασονία είναι η εστία του κακού. Και ο διεθνής σιωνισμός δεν απουσιάζει. 

Αυτοκτονούμε!!!

Καρφί δεν μας καίγεται με την τελείαν αδιαφορίαν της γενοκτονίας, την οποίαν ενεργεί από αρκετών ετών η Ελλάς εις βάρος της υπάρξεώς της, αλλά και της βαρυτάτης ευθύνης, η οποία βαρύνει Γονείς, μαιευτήρας(=φονείς εν ψυχρώ)  την πολιτείαν εις το πρόσωπον των αδιαφόρων, φιλοχρημάτων εθνοπατέρων, την Εκκλησίαν, η οποία θα ηδύνατο να κηρύξη εν διωγμώ τον ελληνικόν Λαόν από μέρους των εκάστοτε κρατούντων και με αφορισμόν των ανδρογύνων, που επιζητούν και δέχονται την έκτρωσιν.

 Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2013

15.960.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων με περίπου 3.000. 000 μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

 Και τώρα με την  σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

 Αυτοκτονούμε!!!

Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας

Υπό Μελετίου Νικολ. Χατζή, Αντεισαγγελέως Εφετών («Ο.Τ.» αριθ. φ. 1253)

Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας αναφέρεται από τον Ιωάννη της Κλίμακος. Ήταν ένας απλοϊκός τσαγκάρης, που έζησε την εποχή, που ασκήτευε ο μέγας Αντώνιος. Ήταν άνθρωπος πολύ ευσεβής και ενάρετος. Ζούσε με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, έχοντας πάντα το νου του κοντά στο Θεό. Τόσο ψηλά έφτασε η αρετή του, ώστε και οι άγγελοι ασχολήθηκαν μ΄ αυτή. Τόση ήταν η πνευματική του ανάβαση, μέχρι που απετέλεσε το μέτρο κρίσεως και συγκρίσεως των αρετών. Έτσι, λοιπόν, ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα, ότι «ουχ ο τόπος, αλλ΄ ο τρόπος». Δηλαδή, για να κάμη κανείς χριστιανική ζωή, δεν είναι ανάγκη να εγκαταλείψη τον κόσμο, να κλειστή στα μοναστήρια και να γίνη «ομφαλοσκόπος». Για την τελειότητα, που αποτελεί και τον αληθινό προορισμό μας, δεν χρειάζονται ειδικοί τόποι, ούτε ωρισμένοι ασκητικοί τρόποι. Φτάνει η αδιάλειπτη βίωση του Θεού με τους ευαγγελικούς κανόνες, σ΄ οποιοδήποτε τόπο και χρόνο. Ο «ησυχασμός» αποτελεί βέβαια μέθοδο αναβάσεως χωρίς ν’ αποτελεί αυτοσκοπό. Τα μοναστήρια, είναι, ασκητικοί τόποι και αποτελούν τα νεύρα της Εκκλησίας, κατά τον ιερό Χρυσόστομο. Εν πάση όμως περιπτώσει το γνήσιο ευαγγελικό πνεύμα, είναι το ιεραποστολικό, σύμφωνα προς το «πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28, στ. 19) και «ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού» (Ιωάν. 17, στ. 15). Πόσοι ασκητικοί αγώνες του Αντωνίου στην έρημο, για την αρετή και την αγιότητα! Πόσοι όμοιοι αγώνες, άλλων συνασκητών και μοναχών! Κι όμως ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, ο απλοϊκός αυτός τσαγκάρης, ήταν πιο ενάρετος από τον ασκητή Αντώνιο. Έτσι διαβεβαίωσε ο άγγελος τον τελευταίο. Αντώνιε, του είπε, η αρετή σου υπολείπεται, τούτου του Σκυτέως του εν Αλεξανδρεία ώδε… Ας γίνη, λοιπόν μάθημα, σ’ όλους εκείνους, που σπεύδουν να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να κλειστούν στα μοναστήρια, πιστεύοντας, ότι μόνο εκεί θα ασκηθούν στην αρετή. Η δε Εκκλησία παράλληλα με τη μνήμη του Μεγάλου Αντωνίου, δίκαιο είναι να γιορτάζει και τη μνήμη του Μείζονος Σκυτέως.

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

Εἶναι ὁ πλέον φιλοπαπικός Πατριάρχης ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἐάν πράγματι δέν εἶναι προδότης τῆς πίστεως καί οἰκουμενιστής, ὡς ἐδήλωσε προσφάτως, τότε ἄς ἀναιρέση «ὅσα οἰκουμενιστικά» ἔχει εἴπει καί πράξει καί ἄς συντονίση τήν «ἔξοδο τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν αἰχμαλωσία τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὥστε να μποροῦμε ὅλοι ἀπό καρδίας νά ψάλλουμε: “Βαρθολομαίου τοῦ Παναγιωτάτου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πολλά τά ἔτη”

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ :

...Αποκαλεί ο Παναγιώτατος τους Παπικούς «τίμια Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ρώμης» και «τιμιώτατους εκπροσώπους της Αυτού Αγιότητος του αδελφού Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου». Τον πάπα «πεφιλημένο αδελφό» και το Βατικανό «σεβασμία και προσφιλή Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης».Τους προσφωνεί, δηλαδή όπως θα προσφωνούσε την αντιπροσωπεία κάποιου Ορθοδόξου Πατριαρχείου, ωσάν ο Παπισμός να μην αποτελεί αίρεση, ωσὰν να ήσαν μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ουδόλως επισημαίνεται το γεγονός, ότι ευρίσκονται εν αιρέσει και πλάνη. Ουδεμία νύξις γίνεται πάνω στις χαώδεις δογματικὲς διαφορὲς πίστεως, οι οποίες μας χωρίζουν απὸ την Παπικὴ παρασυναγωγή, η οποία επιμένει να ονομάζει εαυτὴν ως «Καθολικὴ Εκκλησία» και μάλιστα ως «αυθεντική», ενώ την Ορθόδοξη θεωρεί ως «ελλειμματική»! Και ουδεμία προσπάθεια να τους πείσει, να εγκαταλείψουν την πλάνη του Παπισμού και να προσέλθουν στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Το γεγονός δε ότι παρά κάτω κάνει λόγο «διά την από κοινού πορείαν των δύο Εκκλησιών» και ότι «η χάρις του πανοικτίρμονος Θεού», «κατέστησεν ημάς» «των Αγίων Αποστόλων διαδόχους», (αναγνωρίζει δηλαδή αποστολική διαδοχή στους Παπικούς), δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία, ότι ο Παναγιώτατος δεν θεωρεί τον Παπισμό ως αίρεση αλλά ως πλήρη Ορθοδοξούσα Εκκλησία.

Amma Theodora said that neither asceticism, nor vigils nor any kind of suffering are able to save, only true humility can do that.

 There was an anchorite who was able to banish the demons; and he asked them, "What makes you go away?  Is it fasting?"  They replied, "We do not eat or drink."  "Is it vigils?"  They replied, "We do not sleep."  "Is it separation from the world?"  "We live in the deserts."  "Then what power sends you away?"  They said, "Nothing can overcome us, but only humility."  Amma Theodora concluded by saying, "Do you see how humility is victorious over the demons?"

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ιεράν τινα Παρθένον, τεξομένην ακήκοα, του Προφήτου πάλαι, τον Εμμανουήλ προθεσπίσαντος· επιποθώ δε του γνώναι, πως Θεότητος, την ανάκρασιν, φύσις βροτών υποστήσεται;

Ερμηνεία.

Δια του Τροπαρίου τούτου αποκρίνεται η Θεοτόκος προς τον Άγγελον και λέγει αυτώ· εγώ ήκουσα τον Προφήτην Ησαϊαν ότι επροφήτευσε προ χρόνων ότι μία Παρθένος ιερά (ήτοι αφιερωμένην έχουσα την παρθενίαν εις τον Θεόν) μέλλει να γεννήση τον Εμμανουήλ: ήτοι τον Χριστόν Θεόν και άνθρωπον· διότι λέγει «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται Υιόν, και καλέσει το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. ζ: 14). Τούτο δε ερμηνεύων Ιωσήφ ο Βρυέννιος, ούτω πανηγυρίζει εν τω εις τον Ευαγγελισμόν τρίτω λόγω αυτού: «Σήμερον η του Ησαϊου προφητεία πεπλήρωται λέγουσα· ιδού η Παρθένος εν γαστρί λήψεται· συ δε μοι όρα Προφήτου ακρίβειαν, ουχ΄ απλώς είπεν, ιδού Παρθένος, αλλ΄ ιδού η Παρθένος, τη προσθήκη του άρθρου επίσημόν τινα και μόνην αυτήν γενησομένην ημίν αινιττόμενος· ότι γαρ η προσθήκη αύτη τούτο εδείκνυ, δυνατόν και από των Ευαγγελίων τούτο μαθείν· επειδή γαρ έπεμψαν προς τον Ιωάννην οι Ιουδαίοι ερωτώντες τις ει; Ουκ έλεγον, συ ει Χριστός; Αλλά, συ ει ο Χριστός; Ουδέ έλεγον, συ ει Προφήτης; Αλλά, συ ει ο Προφήτης; Ων έκαστος εξαίρετον ην». Περί της Παρθένου λοιπόν εκείνης είμαι βεβαία, (έλεγεν η Θεοτόκος) και φαίνεται ότι είμαι εγώ· δια τούτο επιποθώ, ήγουν πολλά ποθώ να μάθω με ποίον τρόπον η πεπερασμένη και ευτελής φύσις των ανθρώπων έχει να υποφέρη την ανάκρασιν: ήτοι την καθ΄ υπόστασιν ασύγχυτον ένωσιν της αχωρήτου και απείρου Θεότητος, και να μη βλαβή; Ουδέ δε άλλο τούτό εστιν, ει μη εκείνο όπου ανέφερε και ανωτέρω εν τω Τροπαρίω «Γνωσθήτω μοι, Άγγελε, των σων ρημάτων η δύναμις· πως έσται ο είρηκας»· επειδή γαρ κατά ανταπόκρισιν όλος ο Κανών προβαίνει, και επειδή ο τρόπος του Μυστηρίου είναι πάντη ακατανόητος· δια τούτο ο Ιερός Μελωδός έλαβεν ανάγκην να ανακυκλή εις πολλά Τροπάρια τα ίδια νοήματα και λόγια προς μικράν τινα του Μυστηρίου σαφήνειαν. Ανάκρασιν δε ακούων εδώ, αγαπητέ αναγνώστα, μη στοχασθής ότι αι δύο φύσεις του Δεσπότου Χριστού έλαβον σύγχυσιν ή μεταβολήν η μία εις την άλλην, καθώς ανακιρνάται ο οίνος με το ύδωρ, άπαγε! Τούτο γαρ ήτον κακόδοξον φρόνημα των Ακεφάλων: ήτοι των Μονοφυσιτών· αλλά με την λέξιν ταύτην ηθέλησε να φανερώση ο Μελωδός την εις αλλήλας ακατάληπτον περιχώρησιν των δύο φύσεων του Κυρίου· καθ΄ ην η μία φύσις αυτού αντιδίδει εις την άλλην τα ιδικά της ίδια δια την της υποστάσεως ταυτότητα. Όθεν είπεν ο ίδιος ούτος χαριτώνυμος Δαμασκηνός «Ούτός εστιν ο τρόπος της αντιδόσεως, εκατέρας της φύσεως αντιδιδούσης τη ετέρα τα ίδια δια την της υποστάσεως ταυτότητα, και την εις άλληλα αυτών περιχώρησιν. Κατά τούτο δυνάμεθα ειπείν περί Χριστού, ούτος ο Θεός ημών επί της γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη»· και ο άνθρωπος ούτος άκτιστός εστι και απαθής και απερίγραπτος, ου καθό άνθρωπος δηλαδή, αλλά καθό «Θεός ων προαιώνιος, γέγονεν επ΄ εσχάτων άνθρωπος» (Βιβλ. γ΄ κεφ. να΄). Ειδέ και ο Πηλουσιώτης Ισίδωρος λέγει «Θεού πάθος ου λέγεται», τούτο το λέγει επί Θεού γυμνού ανθρωπότητος, ως ο αυτός τούτο ερμηνεύει· «Θεού πάθος ου λέγεται· Χριστού γαρ το πάθος γέγονε, σαρκωθέντος δηλονότι και τη προσλήψει της σαρκός το πάθος υπομείναντος· θεότης γαρ γυμνή, ου μόνον πάσχειν ου δύναται, αλλ΄ ούτε κρατείσθαι ουδέ οράσθαι, ει μη τη φύσει των ανθρώπων ηνώθη φιλανθρώπως» (Επιστολή Δωροθέω Κόμητι). Και πάλιν ο Δαμασκηνός καθαρώτερα λέγει: «Διο δη εκ δύο φύσεων τελείων θείας τε και ανθρωπίνης φαμέν γεγενήσθαι την ένωσιν, ου κατά φυρμόν ή σύγχυσιν ή ανάκρασιν, ως ο θεήλατος έφη Διόσκορος, Δυστυχής και Σευήρος και η τούτων εναγής συμμορία» (Βιβλ. γ΄ κατά Μονοφυσιτών). Λέγει δε και ο ανώνυμος ερμηνευτής των Κανόνων: «Ανάκρασιν την όλην της ανθρωπότητος εν όλη τη Θεότητι λέγει ένωσιν· πολλαχώς δε της ενώσεως ούσης, η ανάκρασις την όλου διόλου ένωσιν σημαίνει, των δύο δηλαδή ενεργειών της θείας φύσεως και της ανθρωπίνης, αφύρτως ασυγχύτως και αναλλοιώτως φυλαττομένων». Φαίνεται δε ότι την λέξιν ταύτην ερανίσθη ο Μελωδός εκ του μεγάλου Γρηγορίου του Θεολόγου ειπόντος: «Μορφούται το αλλότριον (ο Υιός του Θεού), όλον εν εαυτώ εμέ φέρων μετά των εμών, ίνα εν εαυτώ δαπανήση το χείρον, ως κηρόν πυρ, ή ως ατμίδα γης Ήλιος, καγώ μεταλάβω των εκείνου δια την σύγκρασιν» (Λόγ. β΄ περί Υιού)· και πάλιν· «Ω της καινής μίξεως! Ω της παραδόξου κράσεως»! (Λόγ. εις την Χριστού Γέννησιν). Εάν δε τις άλλος Πατήρ την λέξιν ταύτην εμεταχειρίσθη, πρέπει να νοώμεν αυτήν ευσεβώς, προστιθέντες αεί το ασύγχυτον.

«Ορθόδοξος Τύπος» : Το Π.Σ.Ε. χρηματοδοτεί τους φονείς Μαρξιστάς και τους Μιλιταριστάς. Να αποχωρήση εξ αυτού η Εκκλησία της Ελλάδος.

Το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών ωμολόγησε προ δεκαημέρου επισήμως δια του διαβοήτου πλέον γενικού γραμματέως του κ. Φίλιπ Πότερ ότι χρηματοδοτεί, εκτός των μαρξιστικών κινημάτων της Αφρικής, και διάφορα άλλα μιλιταριστικά κινήματα και ομάδες, αι οποίαι δρουν εις όλον τον κόσμον. Αι νέαι αυταί δηλώσεις του γεν. γραμματέως του Π.Σ.Ε. μιας καθαρώς σιωνιστικής οργανώσεως, επροκάλεσαν την αγανάκτησιν της Κοινής Γνώμης και εγκύρων κύκλων της Ευρώπης, διότι υπό την εκκλησιαστικήν προσωνυμίαν χρηματοδοτούνται οι δολοφόνοι και υποστηρίζεται η βία και η τρομοκρατία. Ο κ. Πόττερ εδέχθη τας κατηγορίας ότι το Π.Σ.Ε. εξετράπη του προορισμού του, αλλά είπεν ότι αυτό γίνεται δια να … τερματισθή η βία. Εν τω μεταξύ αι νέαι αυταί αποκαλύψεις επροκάλεσαν σάλον εις όλας τας χώρας μέλη του Π.Σ.Ε. και θέτουν το ερώτημα, εάν πρέπει να συνεχίσουν να παραμένουν μέλη ή πρέπει αμέσως να αποχωρήσουν ή να ζητήσουν την διάλυσιν του Π.Σ.Ε. Το ίδιον ερώτημα έχει απασχολήσει και την Εκκλησίαν της Ελλάδος, η οποία εκτός των άλλων εδέχθη προσφάτως, ανοικτήν επίθεσιν εκ μέρους του γεν. γραμματέως του Π.Σ.Ε. και ακόμη δεν απήντησεν εις τας κατηγορίας. Με την ευκαιρίαν αυτήν έγκυροι εκκλησιαστικοί κύκλοι των Αθηνών εξέφραζον την δυσφορίαν των, διότι η Εκκλησία της Ελλάδος συνεχίζει να παραμένη μέλος μιας τοιαύτης οργανώσεως, η οποία ελέγχεται και αοράτως κατευθύνεται από τας σκοτεινάς δυνάμεις. Είναι απαράδεκτον να χρηματοδοτήται από την Εκκλησίαν μας, έστω και με την απλήν συνδρομήν της, μία αντορθόδοξος οργάνωσις, η οποία χρηματοδοτεί τους κομμουνιστάς και τους φασίστας και τους παντοειδείς τρομοκράτας εις το φονικόν έργον των, είπε γνωστή πνευματική προσωπικότης. Και προσέθεσε: Θα πρέπει να αποχωρήσωμεν αμέσως και οριστικώς από το Π.Σ.Ε. εις το οποίον ουδεμίαν θέσιν έχει η Ορθόδοξος  Εκκλησία της Ελλάδος, το απαιτούμεν ως Ποίμνιον της Εκκλησίας και αναμένομεν απάντησιν.

Simonopetra Terirem

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Oι αντίχριστοι Οικουμενιστές παραχωρούν τον Εθνικό Καθεδρικό ναό στην Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών στους Μουσουλμάνους !!! -- First Muslim prayers at National Cathedral interrupted by protester

(Reuters) - The first Muslim prayer service ever hosted at the National Cathedral, a landmark Christian church in the U.S. capital, was briefly interrupted on Friday by a lone anti-Islamic protester but the religious gathering continued with a theme of tolerance.The outburst came as dozens of Muslims knelt on prayer rugs below walls of stained glass and stone archways. The protester, a woman from Michigan who declined to give her name, managed to sneak into the tightly secured, invite-only service and interrupt the introduction.
"Jesus Christ is on that cross over there," she yelled. "Get out of our church. Leave our church alone."

Μια Χριστιανή που κατόρθωσε να περάσει από τον μεγάλο έλεγχο ασφάλειας, των με προσκλήσεων Μουσουλμάνων, διέκοψε την "ακολουθία της προσευχής", και φώναξε δυνατά: Ο Ιησούς Χριστός είναι στο Σταυρό επάνω εκεί, φύγετε έξω από την εκκλησία. Αφήστε την εκκλησία ήσυχη.

http://www.reuters.com/article/2014/11/15/us-usa-muslim-prayer-idUSKCN0IY2JJ20141115

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Θ ΛΟΥΚΑ. Ματθαίου ευαγγελιστού.

Ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γαλιλαία. Προτοῦ γίνει μαθητὴς τοῦ Κυρίου ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τελώνη καὶ ὀνομαζόταν Λευΐ.

Μία μέρα καὶ ἐνῶ καθόταν στὸ τελωνεῖο του, ἔξω ἀπὸ τὴν Καπερναοῦμ, τὸν πλησίασε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ὁ Ματθαῖος ὑπάκουσε καὶ δέχθηκε τὸν Κύριο στὴν οἰκία του, ὅπου παρέθεσε γεῦμα σὲ Αὐτὸν καθὼς καὶ σὲ πολλοὺς τελῶνες, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς συζήτησε καὶ συνέφαγε, ἐνέργεια γιὰ τὴν ὁποία κατηγορήθηκε ἀπὸ κάποιους Φαρισαίους. Ὅταν ὁ Κύριος πληροφορήθηκε τὶς κατηγορίες ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:«Δὲν ἦρθα γιὰ νὰ καλέσω τοὺς δικαίους, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».
Ἔκτοτε ὁ Ματθαῖος ὑπῆρξε μαθητὴς καὶ Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου. Ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ματθαῖος ἀνέλαβε νὰ κηρύξει τὸν λόγο τοῦ Κυρίου στοὺς Πάρθους καὶ στοὺς Μήδους. Κατὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, ὁ Ματθαῖος, ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων.

Ὡς εὐαγγελιστὴς ἔχει σύμβολο ἕναν φτερωτὸ ἄνθρωπο. Στὸ ἀνεκτίμητης ἀξίας ἔργο του περιλαμβάνεται καὶ ἡ συγγραφὴ τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου τῆς Καινῆς Διαθήκης.

ΠΕΡΙ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ. -- ΤΟΥ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ.

Επειδή το Θείον είναι αυτοαγαθότης και καθ’ εαυτό έλεος και άβυσσος χρηστότητος, αλλά και αυτής της αβύσσου χωρητικόν και επειδή είναι επάνω από κάθε όνομα και από κάθε νόημα πράγματος που είναι στην γην, ο άνθρωπος σώζεται μόνον με την ένωσή του σ’ αυτό. Ενώνεται δε ο άνθρωπος με το Θείον, κατά το δυνατόν, με την κοινωνία που πραγματοποιείται από τις όμοιες αρετές Θεού και ανθρώπου. Ενώνεται επίσης με την προσευχή και την δέηση προς τον Θεόν. Αλλά οι μεν αρετές, με τις οποίες κοινωνεί ο άνθρωπος με τον Θεόν, χάρις στην ομοιότητά τους με τις αρετές του Θεού, καθιστούν τον ενάρετον άνθρωπον κατάλληλον για να υποδεχθή το Θείον, αλλά οι αρετές δεν ενώνουν. Η δύναμη όμως της προσευχής ενεργεί με ιερό τρόπο και πραγματοποιεί την ανάταση του ανθρώπου και την ένωσή του με το Θείον, επειδή η προσευχή είναι σύνδεσμος των λογικών κτισμάτων με τον Θεόν, όταν βέβαια η προσευχή, βοηθουμένη από την θερμή κατάνυξη που καίει τα πάθη, υψωθή επάνω από τις ενέργειες των παθών και των διαφόρων λογισμών. Γιατί είναι αδύνατος η ένωση του Θεού με τον εμπαθή νουν. Ώστε όσον ο νους είναι εμπαθής έστω και αν προσεύχεται, ακόμη δεν έχει ελεηθή από τον Θεόν. Αναλόγως δε με την σταδιακήν υπέρβαση των εμπαθών λογισμών, έρχεται ο νους στην κατάσταση του πένθους. Και ανάλογα δε με τον βαθμό του πένθους μετέχει του θείου ελέους και της θείας «παρακλήσεως» παρηγορίας. Και αν παραμείνει ο νους αρκετόν καιρόν στην κατάσταση του πένθους και της παρηγορίας με την ταπείνωση, τότε όλο το παθητικό μέρος της ψυχής (θυμικό και επιθυμητικό) μεταποιείται προς την αρετή.                           

β’. Όταν το ενιαίο του νου γίνη τρία, ενώ μένει ενιαίο (δηλαδή ο νους, ο λόγος και η βούληση), τότε ενώνεται με την Θεαρχική Τριαδική Μονάδα. Έτσι έχει αποκλεισθή κάθε είσοδος πλάνης, ο δε νους ήδη ανέβηκε επάνω από τις ενέργειες της σαρκός, του κόσμου και του διαβόλου. Αφού λοιπόν ο νους διέφυγε τελείως από τις επήρειές των, είναι πλέον ενωμένος με τον εαυτόν του και τον Θεόν. Και όσο παραμένει στην μυστικήν αυτήν ενότητα, απολαμβάνει πνευματικές αγαλλιάσεις, που αναβλύζουν από τα βάθη της ψυχής. Το δε ενιαίο του νου γίνεται τρία, ενώ μένει ενιαίο, με την στροφή του προς τον εαυτό του και δια του εαυτού του ανεβαίνει προς τον Θεόν. Η στροφή του νου προς τον εαυτόν του είναι μία επιτήρησή του. Η δε άνοδός του προς τον Θεόν ενεργείται στην αρχή με την «ευχή». Δηλαδή με προσευχή ολιγόλογον, «μονολόγιστον» ή συνεπτυγμένη και άλλοτε εκτενέστερη, που είναι πιο κοπιώδης. Εάν λοιπόν με υπομονή παραμένη κανείς σ’ αυτή την «συνέλιξη» του νου και την ανάτασή του προς το θείον και με ισχυρή βία συγκρατεί την διάνοιά του να μη περνούν λογισμοί, τότε έρχεται πλησίον του Θεού νοερώς, αισθάνεται ανέκφραστες ενέργειες, γεύεται κάτι από την κατάσταση του μέλλοντος αιώνος και πιστοποιεί με νοερή αίσθηση, ότι ο Κύριος είναι όντως χρηστός, όπως λέγει και ο ψαλμωδός: «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» (Ψαλμ. 39: 9). Το να εύρη λοιπόν ο νους το «τρισσόν», δηλαδή το να επιτύχη την αυτοεποπτείαν του και να εύχεται συγχρόνως, ίσως να μη είναι πολύ δύσκολον. Αλλά το να παραμένη μακρό χρόνο εν υπομονή σ’ αυτήν την κατάσταση, που γεννά ανέκφραστες εμπειρίες, αυτό είναι ασφαλώς το δυσχερέστερο. Γιατί κάθε κόπος οποιασδήποτε αρετής, συγκρινόμενος με αυτόν είναι μικρός και πολύ υποφερτός. Δια τούτο πολλοί, αρνούμενοι τον κόπον της προσευχητικής αρετής και την στενότητά της, χάνουν το πλάτος των θείων χαρισμάτων. Αλλά σε εκείνους που υπομένουν, στέλλονται από τον Θεόν μεγάλες δωρεές και χάριτες, που τους δυναμώνουν και τους συναντιλαμβάνονται ώστε με ευχαρίστηση και άνεση να τους οδηγούν στα πιο υψηλά. Έτσι, με την βοήθεια του Θεού, ο δύσκολος αγών γίνεται εύκολος και αποκτάται, ημπορούμε να πούμε, αγγελική ικανότης, ώστε η αδύνατη φύσις μας να δυναμώνεται μέχρι σημείου να ανεβαίνει σε επίπεδα υπερφυσικά, όπως λέγει ο Προφήτης, «οι υπομένοντες πτεροφυήσουσιν, αλλάξουσιν ισχύν» (Ησ. μ: 31).                                                                                                                                            

Γ’ . Νους λέγεται και η ενέργεια του νου, που συνίσταται από λογισμούς και νοήματα. Νους είναι και η δύναμις που ενεργεί τους λογισμούς και τα νοήματα, την οποίαν η Γραφή ονομάζει καρδίαν. Επειδή ο νους αποτελεί την κυριώτερη δύναμη απ’ όλες τις εντός μας δυνάμεις, γι’ αυτό η ψυχή μας είναι λογική. Η ενέργεια λοιπόν του νου (λογισμοί και νοήματα), εύκολα αποκαθίσταται και καθαρίζεται από εκείνους που κυρίως ζουν στην ησυχία και απασχολούνται στην προσευχή και ιδίως στην νοερά προσευχή. Αλλά η δύναμις που γεννά την ενέργειαν αυτήν, αδύνατον να καθαρίση, αν δεν καθαρίσουν και οι άλλες δυνάμεις της ψυχής. Διότι η ψυχή είναι μία ουσία πολυδύναμη. Λοιπόν μολύνεται ολόκληρη από την αμαρτία, που ενεργεί μία μόνο από τις δυνάμεις της, και συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις της στον μολυσμόν της μίας λόγω του ενιαίου της ψυχής. Επειδή δε κάθε δύναμις της ψυχής παράγει ποικίλη ενέργεια, είναι δυνατόν μία οποιαδήποτε ενέργεια να καθαρθή για καιρό χάρις σε κάποια προσπάθεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και η δύναμις της ενεργείας γίνεται καθαρή. Γιατί η δύναμις αυτή, επικοινωνούσα με τις άλλες, είναι πιο πολύ ακάθαρτη παρά καθαρή. Γι’ αυτό και εκείνος, που με την επιμέλεια της νοεράς προσευχής, εκαθάρισε την ενέργεια του νου και φωτίστηκε κάπως με το φως της πνευματικής γνώσεως ή και με νοερά έλλαμψη, εάν θεωρήση γι’ αυτό τον εαυτόν του κεκαθαρμένον, πλανάται αυταπατώμενος και με την οίησή του ανοίγει μεγάλη θύρα εναντίον του, για να πλανάται πάντοτε χωρίς να το καταλαβαίνει. Εάν πάλιν γνωρίζων την ακαθαρσίαν της καρδίας του, δεν υπερηφανευθή στην μικρή εκείνη καθαρότητα, αλλά βοηθούμενος από αυτήν βλέπει καθαρότερα την ακαθαρσία και των άλλων δυνάμεων της ψυχής, τότε προοδεύει στην ταπείνωση, προσθέτει κι’ άλλο πένθος και στη συνέχεια χρησιμοποιεί κατάλληλα μέσα θεραπείας για κάθε δύναμη της ψυχής. Και έτσι θεραπεύει το πρακτικό της ψυχής δια πρακτικών μέσων· το γνωστικό με γνωστικά μέσα και το θεωρητικό της ψυχής καθαρίζει με την προσευχή. Έτσι με τα μέσα αυτά φθάνει στην τελεία, την αληθινή και μονιμώτατη καθαρότητα του νου και της καρδίας. Στην καθαρότητα αυτήν αδύνατον να φθάση κανείς, παρά μόνον με την ακρίβειαν της πρακτικής ασκήσεως, με την επίμονον ασκητικήν αγωγήν, με τις πνευματικές θεωρίες και την προσευχήν, που αποκαλύπτει θεωρίες «κατά παραδοχήν», (δηλαδή αυτές που δίδει ο Θεός).

Αθωνικά άνθη.

Father Josiah Trenham - The Feast of St. John Chrysostom (mp3)

http://impantokratoros.gr/http://impantokratoros.gr/698EC300.en.aspx

Εκκλησιαστικά νέα :

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος   διοργάνωσε δια της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητας χθες Παρασκευή 14/11 και σήμερα Σάββατο 15/11 το Γ΄Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο, με θέμα  «Ορθόδοξη Εκκλησία και διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητας-Νεομάρτυρες, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός-Επαναστατικά κινήματα». Την έναρξη του Συνεδρίου  κήρυξε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος χθες Παρασκευή 14/11 στις 5:00 μ.μ.  στο Διορθόδοξο Κέντρο της Ιεράς Μονής Πεντέλης και οι εργασίες του  θα συνεχισθούν σήμερα Σάββατο 15/11 , έως το απόγευμα στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5 στην Αθήνα).

Στην Ιερά Μονή  Οσίου Δαυίδ  στην Εύβοια  αύριο Κυριακή  16/11  το πρωί θα τελεσθεί το Μνημόσυνο του Μακαριστού Γέροντος π. Ιακώβου Τσαλίκη.

Ιερό ευχέλαιο θα τελεσθεί σήμερα Σάββατο 15/11 στις 5:00 μ.μ.  στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας Θησείου.

 

Στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου που πραγματοποιείται στην Κροκίδειο αίθουσα,  σήμερα Σάββατο 15/11 στις 6:00 μ.μ. θα μιλήσει ο Αρχιμ. Άνθιμος Παπαλεξόπουλος με θέμα « Ἡ οικογένεια ως θεσμός εν Χριστώ».

Σήμερα Σάββατο  15/11 θα γίνουν οι ακόλουθες ομιλίες:

-Στη σύναξη νέων που θα πραγματοποιηθεί στις 7:00μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς , ο Αρχιμ. Δανιήλ Ψωίνος θα παρουσιάσει  το θέμα  «Η  προετοιμασία για τον ερχομό του Χριστού».

-Ο Αρχιμ. Νεκτάριος Βιτάλης θα μιλήσει για τη ζωή και τα έργα του Αγίου Νεκταρίου  στις 7:00 μ.μ.  στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής  στο Λαύριο ( Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου και οδό Κακαβά) . 

Σήμερα Σάββατο  15/11 θα γίνουν οι ακόλουθες ομιλίες:

-Στη σύναξη νέων που θα πραγματοποιηθεί στις 7:00μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς , ο Αρχιμ. Δανιήλ Ψωίνος θα παρουσιάσει  το θέμα  «Η  προετοιμασία για τον ερχομό του Χριστού».

-Ο Αρχιμ. Νεκτάριος Βιτάλης θα μιλήσει για τη ζωή και τα έργα του Αγίου Νεκταρίου  στις 7:00 μ.μ.  στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής  στο Λαύριο ( Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου και οδό Κακαβά) 

 Αύριο Κυριακή 16/11 θα γίνουν οι ακόλουθες ομιλίες:

-         Στον Ιερό Ναό  Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, στις 6:00 μ.μ.  θα μιλήσει ο Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου  Γεωργίου  Βασσών  Καρπάθου,  με θέμα «Η  πιο εύκολη αμαρτία».

-          «Ὁ Γάμος και το ζευγάρι σήμερα» είναι το θέμα της ομιλίας που θα παρουσιάσει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Νκόλαος Δουληγέρης στις 6:00 μ.μ.  στο Δημαρχιακό Μέγαρο Γαλατσίου σε εκδήλωση που διοργανώνεται σε συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

-         Στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Χαϊδαρίου στις 6:00 μ.μ.  θα μιλήσει ο π. Ανδρέας Κονάνος  με θέμα «Όταν ο πόνος σού χτυπά την πόρτα».

-          Με θέμα «Προσωπική Τεχνολογία: Η πορεία μας προς τα πού;»  θα μιλήσει ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Παπαδημητρακόπουλος    στις 11:30 το πρωί στο ενοριακό Κέντρο Αγίας Παρασκευής  Αττικής-Αποστόλου  Παύλου 10.

-         Ο Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκης θα μιλήσει με θέμα «Ο Χρυσόστομος για τους Μάρτυρες» στις 11:30 το πρωί στην αίθουσα «Βαπτιστής» Εθνικής Αντιστάσεως 103 στον Άγιο Δημήτριο  και στις  7:00 μ.μ.  απόγευμα στην αίθουσα του Συλλόγου στο Μοναστηράκι-Χριστοκοπίδου 12.

Πηγή: http://www.pe912fm.com/

Ιερά Μητρόπολις Γ.Ο.Χ. Πειραιώς και Σαλαμίνος

ΠΡΟΣ Τον Ιερό Κλήρο και τον Ευσεβή λαό, της καθ’ ημάς θεοσώστου Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και Σαλαμίνος

Τέκνα και αδελφοί

Είκοσι έτη συμπληρώνονται αυτόν τον μήνα, από τον Νοέμβριο του 1994, όταν ο Κύριος της Δόξης εκάλεσε εις τα αυλάς Του , τον πρώτο Μητροπολίτη της τοπικής μας Εκκλησίας, τον μακαριστό Μητροπολίτη Πειραιώς και Σαλαμίνος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, κυρό Γερόντιο Α΄.

Οι περισσότεροι από εσάς, ιδιαιτέρως οι μεγαλύτεροι, γνωρίζετε οτι ο Μακαριστός πατήρ ημών και ποιμενάρχης, υπήρξε μια ξεχωριστή και έντονη προσωπικότητα, με προσφορά μοναδική στον ιερό μας αγώνα. Προσφορά την οποία χαρακτήρισαν η αυταπάρνηση και η μέχρις εσχάτων θυσία στα ιερά ιδανικά της Εκκλησίας μας.

Αυτήν την μοναδική προσωπικότητα, αυτόν τον φωτισμένο άνθρωπο, που με τον βίο και την αφοσίωση του, ενέπνευσε στρατιές κληρικών, μοναχών αλλά και λαϊκών, τον πνευματικό πατέρα και γέροντα μας, θα τιμήσουμε όπως ακριβώς του αρμόζει.

Σήμερα Σάββατο 15 Νοεμβρίου, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, θα τελεσθεί αρχιερατικό Συλλείτουργο και εν συνεχεία ετήσιο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού Μητροπολίτου Γεροντίου.

Κλήρος και λαός, άνθρωποι που είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε αλλά και όλοι οι υπόλοιποι που έμαθαν γι αυτόν μέσα από το έργο του, θα συγκεντρωθούμε για να ψάλλουμε εν μιά φωνή το «Αιωνία η μνήμη».

Της επετειακής συνάξεως, θα προεξάρχει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Καλλίνικος Α΄.

Μετ’ ευχών και ευλογιών

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Β΄

Πάσα πνοή αινείτε τον Κύριον