Υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

0 γεροντισμός πολλών συγχρόνων κληρικών

Δυστυχώς δεν πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο. Πολλοί κληρικοί μας, από τους οποίους αρκετοί μάλιστα με χαρίσματα και ικανότητες, ζηλώνουν πολύ ενωρίς δόξαν γέροντος. Νεώτατοι στην ηλικία, ανώριμοι ακόμη ως προσωπικότητες, άπειροι ως ποιμένες, χωρίς ποτέ οι ίδιοι να έχουν ουσιαστικά μαθητεύσει ή να έχουν υποταγεί σε άλλον έμπειρο πνευματικό πατέρα, αυτοδιαφημίζονται -ή μεθοδεύουν εντέχνως την προβολή τους μέσω του περιβάλλοντός των -ως νέοι Βαρσανούφιοι, ως χαρισματούχοι παιδαριογέροντες. Περιάγουν, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, «την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον» (Ματθ. 23, 15), να αγρεύσουν δηλαδή οπαδούς. Ασκούν μια συνθλιπτική καταπίεση, στις συνειδήσεις των άνθρώπων εν ονόματι τάχα της οφειλομένης «τυφλής» υπακοής στον γέροντα. Καλλιεργούν μιαν αρρωστημένη προσκόλληση στο πρόσωπό τους.

Δυστυχώς  ευθύνη για το φαινόμενο αυτό έχουν και οι επίσκοποί μας. οι επίσκοποι εκείνοι που χειροτονούν ταχύτατα καί αναθέτουν την πνευματική πατρότητα αβασάνιστα στους ανωρίμους αυτούς κληρικούς.

Είναι πολύ σοφές οι επισημάνσεις που κάνει ο προσφάτως κοιμηθείς πνευματέμφορος πράγματι γέροντας Παΐσιος σε μία από τις επιστολές του που είδαν το φως της δημοσιότητας προσφάτως, μετά την κοίμησή του. Αναφέρεται στο πρόσωπο του γέροντος που καλείται να επιλέξει ένας υποψήφιος μοναχός. Ωστόσο, βοηθάει κι εμάς τους εν τω κόσμω σε ό,τι αφορά την επιλογή πνευματικοϋ πατέρα.

«Επεδίωξε όσο μπορείς: α) Ο Γέροντάς σου να είναι πνευματικός άνθρωπος, με αρετές, και περισσότερο πρακτικός παρά δάσκαλος μόνον: Καλό είναι, αν έχει γίνει από μούτσος καπετάνιος, για να μην εφαρμόζη σε ξένες πλάτες όλη την καλογερική που έμαθε διαβάζοντας, ή να έχει εκ φύσεως μεγάλη αγάπη με διάκριση, για να πονάη τα παιδιά του και να μη θέλη να τα στείλη στον Παράδεισο αμέσως, με τον τρόπο του Διοκλητιανοϋ...

Πολύ βοηθάει ακόμη τον υποτακτικό, εάν στην ηλικία ο Γέροντάς του είναι τουλάχιστον δεχαοχτώ με είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του, διότι αυτό φέρνει και ένα φυσιολογικό σεβασμό στον υποτακτικό.

β) Ο Γέροντας να ζη απλοποιημένη ζωή, χωρίς φροντίδες και κοσμικές μέριμνες περιττές, και να μην αποβλέπη καθόλου σε δικά του συμφέροντα, αλλά να αποβλέπη στο συμφέρον της ψυχής του υποτακτικού και γενικά στο συμφέρον της Μητέρας μας Εκκλησίας» (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, Εκδ. Ι.Ησυχαστηρίου «Ευαγγ. Ιωάννης o Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1994, σ. 43).

Οι Οικουμενιστές, επικριτές και κατήγοροι της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας.

Οι Οικουμενιστές συμμιγέντες, αφομοιώθησαν με την διεστραμμένην «θεολογικήν» σκέψη της Δύσεως, η οποία τους κατέστησε ου μόνον απειθείς, αλλά και επικριτάς και κατηγόρους της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας, ανατρέποντες ούτω θεμελιωδώς την υπόστασιν της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας. Η αποξένωσις και διάβρωσίς των απέτεκε το απόβλητον εξάμβλωμα και απαράδεκτον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν πεπλανημένον και κακόδοξον φρόνημα, ότι άπασαι αι «χριστιανικαί» ομολογίαι είναι και θεωρούνται «ΑΔΕΛΦΑΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ» πράγμα το οποίον τυγχάνει θεμελιώδης αρχή και κατευθυντήριος γραμμή του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, (Π.Σ.Ε) το πιστεύω του οποίου τυγχάνει η πεπλανημένη «θεωρία των κλάδων».

Φλορόφσκυ: «πολύ συχνά το μέτρον της αληθείας είναι η μαρτυρία της μειοψηφίας…

Η έννοια της ενότητος της Εκκλησίας, εν όψει της σημερινής εκκλησιαστικής κρισιμότητος και αποστασίας, ευρίσκει την υπόστασίν της εις την συμφωνίαν και σύμπραξιν πάντων των υγειώς σκεπτομένων και φρονούντων πιστών. Τούτο πολύ ορθώς τονίζει ο Ρώσος θεολόγος  Είναι δυνατόν (συνεχίζει) να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού και να καταλήξη η Εκκλησία εις το περιθώριον της ιστορίας ή να αποσυρθή εις την έρημον. Αυτό συνέβη κατ΄επανάληψιν εις την ιστορίαν και είναι πολύ πιθανόν να συμβή και πάλιν», χωρίς, βεβαίως εκ τούτου να απωλέση την «καθόλικότητά» Της, η οποία δύναται να διασωθή ακόμη «ου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί, εν μέσω αυτών» και ούτω το «μικρόν ποίμνιον», να διατηρήση την «εσωτερικήν ολότητα και ακεραιότητα της ζωής της Εκκλησίας», δηλαδή, «την Ορθοδοξίαν και την Αλήθειαν» Αυτής.

Είπεν ο αββάς Νείλος:

"Αν θέλεις να προσευχηθείς σωστά, να μη πικράνεις καμιά ψυχή, γιατί αλλιώς άδικα κοπιάζεις". 

Είπε πάλι: 
" Μη θέλεις να έρχονται τα πράγματα όπως σε συμφέρει, αλλά όπως είναι αρεστό στο Θεό. Έτσι θα είσαι την ώρα της προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος" 

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος : Aπό την Ανάσταση του Χριστού μας κι εξής, την αναχώρηση από αυτήν τη ζωή, δεν τη λέμε πια θάνατο, αλλά κοίμηση και ύπνο.

Πολλά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης θα βρεις που αναφέρουν την αναχώρηση από τούτη τη ζωή ως θάνατο ή άδη. Από τότε όμως που ο Χριστός και Θεός μας προσέφερε τον Εαυτό Του για θυσία, και από τότε που έγινε η Ανάσταση, έβγαλε αυτές τι λέξεις και έφερε καινούρια και παράξενη κατάσταση στη ζωή μας. Γιατί από τότε, από την Ανάστασή Του κι εξής, την αναχώρηση από αυτήν τη ζωή, δεν τη λέμε πια θάνατο, αλλά κοίμηση και ύπνο. Αλλα όμως, πώς μπορούμε να το αποδείξουμε αυτό ,ακουσε προσεκτικά τι λέει ο ίδιος ο Χριστός, «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμήθηκε, αλλά πηγαίνω για να τον ξυπνήσω». Όσο είναι δηλαδή εύκολο για μάς να ξυπνήσουμε και να σηκώσουμε όρθιο κάποιον που κοιμάται, τόσο εύκολο είναι και στον Κύριο όλων μας να αναστήσει νεκρό. Αλλά επειδή τα λόγια Του ήταν πρωτάκουστα και ασυνήθιστα, δεν τα κατανόησαν σωστά ούτε οι μαθητές Του, μέχρις ότου τα είπε πιο ξεκάθαρα, από συγκατάβαση για την αδυναμία τους, για να Τον κατανοήσουν. Και ο διδάσκαλος ολόκληρης της οικουμένης, ο μακάριος Παύλος, γράφοντας προς τους Θεσσαλονικείς λέει: «Δε θέλω να αγνοείται τι συμβαίνει με κείνους που κοιμήθηκαν, για να μη λυπάστε όπως και οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα». Και σε άλλο σημείο πάλι: «αραγε και κείνοι που κοιμήθηκαν με πίστη και ελπίδα στο Θεό χάθηκαν;». Και πάλι: «Εμείς οι ζωντανοί, που απομείναμε εδώ, δε θα προφθάσουμε εκείνους που κοιμήθηκαν». Και σε άλλο σημείο ακόμη: «Όπως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι να πιστεύουμε ότι ο Θεός θα πάρει μαζί του εκείνους που κοιμήθηκαν». 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Θεανθρωποποιούμενος δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος επαναφέρει τον εαυτόν του εις το προπτωτικόν θεοειδές (Βλ. Νεκρώσιμον Ακολουθίαν : «…εις το καθ΄ ομοίωσιν επανάγαγε»), συμπληρών αυτό υπερεκπερισσού με το θείον κάλλος της εξαισίας χριστοειδείας (Γαλ. 4, 19. 3, 27. Ρωμ. 8, 29). Άνευ του Θεανθρώπου και εκτός του Θεανθρώπου ο άνθρωπος πάντοτε διατρέχει τον κίνδυνον να καταστή διαβολοειδής, διότι η αμαρτία είναι ταυτοχρόνως και δύναμις και εικών του διαβόλου, και δουλεύων εκτός του Θεανθρώπου εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος εκουσίως καταντά διαβολοειδής, γίνεται οικείος του διαβόλου: «Ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστί» (Α΄ Ιωάνν. 3,8). Δεν πρέπει να μας διαφεύγη ότι ο κύριος σκοπός του διαβόλου είναι να στερήση τον άνθρωπον του θεοειδούς, να τον αποθεανθρωποποιήση, να τον α-θεώση και ούτω να τον μεταβάλη εις ένα ον όμοιον προς τον εαυτόν του. Ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός είναι κατ΄ ουσίαν διαβολοκεντρισμός, διότι και οι δύο θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν μόνον εις τον εαυτόν των, να είναι μόνον εις τον εαυτόν των, δια τον εαυτόν των. Τοιουτοτρόπως όμως εις την πραγματικότητα μεταφέρουν εαυτούς εις το βασίλειον του «δευτέρου θανάτου», όπου ουκ έστι Θεός ούτε τι του Θεού (Αποκ. 21, 8. 20, 14). Ό,τι ελέχθη μέχρις εδώ δεν είναι άλλο τι παρά ο ευαγγελικός, ο αποστολικός, ο αγιοπατερικός, ο ορθόδοξος θεανθρωπισμός (θεουμανισμός, θεοχομινισμός).

Συνεχίζεται.  

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΑΥΛΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ «CORPUS CHRISTI»

του Νικολάου Πανταζή, Μελβούρνη Αυστραλία

            Κόπτονται, οι κατά πάντα ύποπτοι και ανώμαλοι συντελεστές, αλλά και αναίσχυντοι, στυγνοί εκτελεστές της απεχθούς, άκρας βλασφημίας, ότι οι σαχλές και ανίερες παραστάσεις τους τελικώς «ολοκληρώνονται». Κλείνει η διάτρητη και κατάπτυστη αυλαία. «Το παραμύθι πάει, τελείωσε».

            Δηλαδή μας κάνουν τη χάρι και μας αφήνουν ησύχους, λες και είμαστε εμείς οι παράλογοι ταραξίες και φωνάζουμε και χτυπιόμαστε για το τίποτα. Φαντασία μου πλανεύτρα, λάθος κατάλαβες, τα παρεξήγησες τα καϋμενα, τ΄απογυμνωμένα παιδάρια· ένας ασήμαντος θεατρινισμός και μια «καλλιτεχνική» σαπουνόφουσκα και θιασώτικη «πουρδίτσα», τίποτα περισσότερο...

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Αυτοί με τα χαρίσματα εις το χωρίον Α' Κορ. 12,4-10 (εις τα οποία χαρίσματα συμπεριλαμβάνονται αι "διακονίαι" και τα "ενεργήματα" απαριθμούμενα εις αυτό, καθώς είναι σαφές εις το χωρίον Α' Κορ. 12,28-31) και αυτοί με τα χαρίσματα εις αυτούς τους τελευταίους στίχους, είναι όλοι μέλη του κλήρου καταγεγραμμένοι συμφώνως προς τας πνευματικάς των δωρεάς, αλλά όχι αυστηρώς με την λειτουργικήν των δραστηριότητα ή χειροτονίαν. Ούτοι εκλήθησαν κατ' ευθείαν υπό του Θεού, ο Οποίος δίδει την δωρεάν της προσευχής δια γλώσσης, μετά από κατάλληλον προετοιμασίαν υπό πνευματικού πατρός. Ο Παύλος λέγει ότι οι Κορίνθιοι ημπορεί να έχουν πολλούς διδασκάλους εν Χριστώ, αλλ' όχι πολλούς πατέρας: "Εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα".  Εν τούτοις, ο Παύλος ευχαριστεί τον Θεόν, διότι δεν εβάπτισε κανένα από τους Κορινθίους εκτός ολίγων. Τούτο σημαίνει ότι ο Παύλος εγέννησεν αυτούς εις την περιοχήν των χαρισμάτων, εκ των οποίων το θεμέλιον είναι να ομιλή τις ή να προσεύχηται εν γλώσσαις. Με άλλα λόγια, τα χαρίσματα είναι καρποί του βαπτίσματος εν Αγίω Πνεύματι και σημείον ότι έχει γίνει κάποιος μέλος του Σώματος του Χριστού. "Και γαρ εν ενί Πνεύματι ημείς πάντες εις έν σώμα εβαπτίσθημεν... Και πάντες εις έν Πνεύμα εποτίσθημεν".  Αυτό είναι εμφανώς το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Από όλα, όσα έπονται, το Σώμα του Χριστού περιλαμβάνει μόνον εκείνους, οι οποίοι εβαπτίσθησαν ούτως.

Συνεχίζεται.

Cherubic Hymn-Theodoros Vasilikos-Our Home

I ta cherouvin, Mystikos ikoni zondes, ke ti zoopio, Triadhi ton trisayion. Imnon, prosadhondes. pasan tin viotikin apothometha merimnan, Pasan merimnan, os ton vasilea ton olon ipodhexomeni......

Ιn Εnglish

we who mysticly represent the cheroubim, sing the thrice holy hymn to the life giving Trinity, let us lay aside all the cares of life, that we may recive him, recive him who is the king of all.....

Διατί αι συνεχιζόμεναι συμφοραί του Έθνους;

Τριάντα χρόνια προ της πτώσεως του Βυζαντίου, ο μέγας μοναχός της Μονής του Στουδίου Ιωσήφ ο Βρυέννιος, εκήρυττεν εις το παλάτι και εις τον κόσμον ότι η υποδούλωσις εις τους Τούρκους είναι αναπόφευκτος δια τον αμαρτωλόν βίον των Βυζαντινών, από του Βασιλέως και του Πατριάρχου μέχρι του τελευταίου πολίτου και του εσχάτου Μοναχού. Και το Βυζάντιον έπεσε και υπεδουλώθη 400 χρόνια. Και αι οιμωγαί υψώθησαν μέχρις ουρανού… Έδωκεν ο Θεός και ηλευθερώθημεν. Αλλά πάλιν η αμαρτία κατέκλυσε παν το Ελληνικόν και εφθάσαμεν σήμερον εις το απελπιστικώτερον αδιέξοδον, που εγνώρισε ποτέ ο Ελληνισμός, και κατηντήσαμεν «ονειδισμός και χλευασμός τοις κύκλω ημών». Και διατί όλα αυτά; Διατί αι συνεχιζόμεναι συμφοραί του Έθνους; Δια να συνέλθωμεν από την αμαρτωλόν νάρκην, άρχοντες και αρχόμενοι, Επίσκοποι και Μοναχοί. Διότι η αμαρτία επλεόνασεν. Η αποστασία από τον Θεόν καθίσταται γενική. Οι Ιεράρχαι μας ερωτοτροπούν με τους αιρετικούς από μίαν κακώς εννοουμένην αγάπην και από την φενάκην ότι θα μας βοηθήσουν οι Παπικοί. Ολόκληρος η Ελλάς φλέγεται από την αμαρτίαν, την αθεϊαν, τον οικουμενισμόν, τον μασσωνισμόν, τας αιρέσεις. Πως λοιπόν αυτός ο δυστυχής λαός θα ίδη ειρήνην και ευτυχίαν; Και πώς να μη έρχεται η οργή του Θεού; Εάν θα ημπορούσαμεν να ίδωμεν με πνευματικά μάτια τους εξωτερικώς λαμπρούς φαινομένους Χριστιανούς μας, δεν θα εβλέπαμεν ειμή αθλίους, ρακενδύτους και καταπληγωμένας ψυχάς από την αμαρτίαν, την απιστίαν και τας αιρέσεις. Θα εβλέπαμεν ανθρώπους δίχως πνεύμα. Και ο πρώτος δι΄ ύδατος κατακλυσμός εγένετο με το αιτιολογικόν: «δια το είναι αυτούς σάρκας». Ας φοβηθώμεν τον δεύτερον κατακλυσμόν, τον δια πυρός, ως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, κατά τον οποίον «ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται!»…. 

Τότε.... και Τώρα!

Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργων αποδείξεσιν.

Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου...   

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΚΟΠΟ EΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΚΑΤΕΚΡΙΝΕ

Κάποτε είχε πάει ένας κοσμικός στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων , για να γίνη Μοναχός. Οι Πατέρες όμως της Σκήτης δεν τον δέχονταν, γιατί, εκτός που ήταν ράθυμος και αμελής, ήταν και πολύ σκανδαλοποιός και δημιουργούσε συνέχεια θέματα. Επειδή εκείνος αναπαυόνταν στην Σκήτη, παρακάλασε τους Πατέρες να τον αφήσουν να μένη ως λαϊκός και να εργάζεται καμιά φορά. 
Έτσι λοιπόν πέρασε την ζωή του με ραθυμία και αμέσως μέχρι την ώρα του θανάτου του που έπεσε πιά στο κρεβάτι και ψυχοραγούσε. Οι Πατέρες όμως του συμπαραστέκονταν και βρίσκονταν συνέχεια κοντά του.
Μια μέρα ο ετοιμοθάνατος είχε έρθει σε έκσταση και έκανε νοήματα. Οι Πατέρες απορούσαν τι να συμβαίνη!  Όταν συνήλθε τους διηγήθηκε το εξής φοβερό:
Είδα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ μ' ένα χαρτί στα χέρια του, που είχε όλες τις αμαρτίες μου, και μου είπε:
«Βλέπεις, αυτά εδώ τα έκανες όλα , γι' αυτόν ετοιμάσου να πας στην κόλαση»
Τότε εγώ του λέω:
«Για κοίταξε, ανάμεσα σ' αυτά τα αμαρτήματα, υπάρχει το αμάρτημα της κατακρίσεως»
Ψάχνει ο Αρχάγγελος και μου λέει :
«Όχι , δεν υπάρχει»
«Οπότε, του λέω, δεν πρέπει να πάω στην κόλαση, σύμφωνα με αυτό που είπε ο Κύριος . «Μη κρίνετε και ου μη κριθήτε»
Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έσχισε το χαρτί με τα αμαρτήματά μου. Έτσι, Πατέρες μου, θα πάω στον Παράδεισο . Όταν μου είχατε πει ότι δεν κάνω για Μοναχός στην Σκήτη και εργαζόμουν ως λαϊκός και εκκλησιαζόμουν στον Κυριακό τις εορτές, είχα ακούσει τα λόγια του Ευαγγελίου «Μη κρίνετε , ίνα μη κριθήτε» και είπα : «Ταλαίπωρε , τουλάχιστον αυτό να εφαρμόσης», και αυτό με έσωσε δίχως άλλον κόπο»
Μόλις τελείωσε αυτά τα λόγια, παρέδωσε την ψυχή του στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Kάθε είδους ομολογία, άνευ του εν επιγνώσει ζήλου, δεν δύναται να προχωρήση πέραν του χάρτου και της μελάνης

Ο ζηλωτισμός αποτελεί προϋπόθεση της Ορθοδοξίας, είναι δε εκ των πραγμάτων αναμφισβήτητον, δεδομένου ότι ο μη υπό ζήλου διαπνεόμενος πιστός, ουδόλως δύναται ν΄ ανταποκριθή προς τας εντολάς και διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων περί ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας, ως και προς τα Κανονικώς εντελλόμενα υπό της Εκκλησίας και επομένως να διατηρήση χωρίς καινοτομίας την ορθόδοξον αυτού ιδιότητα και υπόστασιν. Εις αυτόν ακριβώς τον λόγον οφείλεται και το σύνηθες φαινόμενον, κατά το οποίον οι πλείστοι διακηρύσσουν και δημοσιεύουν, μετά περισσού μάλιστα θαυμασμού, πάσας μεν τας περί ορθοδοξίας διδασκαλίας και υποθήκας των Πατέρων της Εκκλησίας, πλην όμως, άμοιροι ζήλου τυγχάνοντες ούτοι και μη δυνάμενοι, ένεκα τούτου, να πραγματώσουν τα διακηρυσσόμενα, χάνουν την ορθόδοξον αυτών ιδιότητα, «τη κοινωνία της αιρέσεως». Έτσι κάθε είδους ομολογία, άνευ του εν επιγνώσει ζήλου, δεν δύναται να προχωρήση πέραν του χάρτου και της μελάνης, ή πέραν της ασκόπου διαμαρτυρίας, αλλά θα καθιστά τον ούτω «ομολογούντα» πάντοτε μεν λέγοντα «Κύριε, Κύριε,…» αλλ΄ουδέποτε ποιούντα το θέλημα Αυτού.

Δεύτερη Συνεδρία της Δ.Ι.Σ. για τον μήνα Νοέμβριο

Συνήλθε σήμερα Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012, στην δεύτερη Συνεδρία Της για τον μήνα Νοέμβριο η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία :

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος πληροφορηθείσα την προς Κύριον εκδημίαν του Πατριάρχου Βουλγαρίας κυρού Μαξίμου καθώς και του Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής κυρού Δαμασκηνού, ετέλεσε στο Συνοδικό Παρεκκλήσιο, Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων Ιεραρχών.

Κατόπιν, τα Μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ενημερώθηκαν από έγγραφο του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, προκληθέν από προγενέστερη Συνοδική αλληλογραφία και έκφραση ανησυχιών, περί του θέματος «Έκδοση νέου τύπου δελτίου ταυτότητας Ελλήνων πολιτών».

Το Αρχηγείο της Αστυνομίας καθησυχάζει την Ιερά Σύνοδο και τους πολίτες και διαβεβαιώνει, ότι σε εφαρμογή των εντολών του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη :

«1. … μέχρι σήμερα η διαδικασία έκδοσης της νέας ταυτότητας, δεν έχει ρυθμιστεί νομοθετικά και κατά συνέπεια δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση, για τον τύπο και τα βιομετρικά στοιχεία που θα περιλαμβάνει.

 2. Σέ κάθε περίπτωση, το νέου τύπου δελτίο ταυτότητας, θα πρέπει να πληρεί τα ελάχιστα χαρακτηριστηκά ασφαλείας, σύμφωνα με τον κανονισμό 2252/2004 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αναγνωρίζεται και σαν ταξιδιωτικό έγγραφο, πλην όμως δεν θα περιλαμβάνει ηλεκτρονικό και δακτυλικό αποτύπωμα καιδεν θα ταυτίζεται με την κάρτα του πολίτη».

Επίσης έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα και ενέκρινε αποσπάσεις Κληρικών της Εκκλησίας της Ελλάδος σε Ιερές Μητροπόλεις του εξωτερικού.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

Πηγή : http://www.ecclesia.gr/

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πράγματι άνευ κεφαλής και επί πλέον άνευ του εαυτού του, άνευ του αιωνίου εαυτού του, άνευ του αθανάτου, του θεοειδούς εαυτού του. Εκτός του Θεανθρώπου δεν υπάρχει άνθρωπος, αλλά πάντοτε υπάνθρωπος ή ημιάνθρωπος ή μη άνθρωπος. Εδώ πρέπει να προστεθή και η εξής αλήθεια:  άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πάντοτε δούλος του θανάτου, δούλος της αμαρτίας, δούλος του διαβόλου. Μόνον δια του Θεανθρώπου φθάνει ο άνθρωπος εις τον υπό του Θεού τεθέντα προορισμόν του: γίνεται «Θεός κατά χάριν» και ούτω φθάνει εις την τελείαν πληρότητα της υπάρξεώς του και της προσωπικότητός του. Φθάνει εις την θείαν του αιωνιότητα δια της Θεανθρωπότητος. Ζων εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» ο άνθρωπος θεανθρωποποιείται βαθμηδόν δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Και τον γεμίζει η χαρά εκείνου του αγίου μηνύματος και της ουρανίου εντολής του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου: «Θεού τε κτίσμα τυγχάνων και Θεός είναι κεκελευσμένος» (Γρηγορίω Θεολόγω, PG  36,  506). Δημιουργηθείς ως δυνάμει θεάνθρωπος, ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας να ομοιώση τον νουν του προς τον Θεόν, να τον μεταμορφώση εις Θεό-νουν («ημείς νουν Χριστού έχομεν» Α΄ Κορ. 2, 16), προσπαθεί να ομοιώση ακόμη την συνείδησίν του προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-συνείδησιν, την θέλησίν του να την ομοιώση προς τον Θεόν, να την μεταμορφώση εις Θεο-θέλησιν, να ομοιώση και το σώμα του προς το σώμα του Θεανθρώπου, να το μεταμορφώση εις Θεό-σωμα («το σώμα τω Κυρίω, και ο Κύριος τω σώματι» Α΄ Κορ. 6, 13).

Συνεχίζεται.  

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής

Η Εκκλησία της Ελλάδος με βαθειά συγκίνηση αναγγέλλει την προς Κύριον εκδημία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής, κυρού Δαμασκηνού. Ο εκλιπών Ιεράρχης εξεδήμησε προς Κύριον σε ηλικία 92 ετών. 

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κυρός Δαμασκηνός γεννήθηκε στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1920. Απεφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1958. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1951 και Πρεσβύτερος το 1958. Υπηρέτησε Διάκονος στην Καλαμάτα και στην Αθήνα, και Ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας, διατελέσας και Πρόεδρος του Χριστιανικού Ομίλου Κυριών και Νεανίδων. Διηύθυνε το Εκκλησιαστικό Οικοτροφείο Αρρένων Κομοτηνής μέχρι της εκλογής του ως Μητροπολίτου. Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής χειροτονήθηκε το 1974. Ανηγορεύθη επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Εξέδωσε τρεις ογκώδεις τόμους με στοιχεία της εκκλησιαστικής, εθνικής και κοινωνικής προσφοράς της Ιεράς Μητροπόλεως.

Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής, θα ψαλεί στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κομοτηνής την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου και ώρα 15.00 προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. 

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

http://www.ecclesia.gr/

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Νοσηλευόταν στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Σόφιας
Εκοιμήθη σε ηλικία 98 ετών, σύμφωνα με όσα μεταδίδει η κρατική τηλεόραση της Βουλγαρίας, ο Προκαθήμενος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Μάξιμος.Ο Πατριάρχης Βουλγαρίας κυρός Μάξιμος τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Σόφιας, ενώ πριν λίγες ημέρες έκλεισε τα 98 του χρόνια.
Ο μακριστός Πατριάρχης γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1914 στο ορεινό χωριό Όρεσακ.
Αποφοίτησε από το σχολείο στο χωριό του και σε ηλικία 27 ετών εκάρη μοναχός σε γειτονικό μοναστήρι.
Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, ενώ το 1944 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.
Από το 1950 μέχρι το 1955 υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Μετοχίου του Πατριαρχείου Βουλγαρίας στη Μόσχα.
Στις 30 Δεκεμβρίου 1956 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Βρανίτσης.
Στις 30 Οκτωβρίου 1960 εξελέγη Μητροπολίτης Λοβτσού.
Στις 4 Ιουλίου 1971 εξελέγη Μητροπολίτης Σόφιας και Πατριάρχης Βουλγαρίας, διαδεχόμενος τον προκάτοχό του Κύριλλο.
Τέλος, κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, η Εκκλησία της Βουλγαρίας θεωρείται ότι έγινε μια από τις πιο συντηρητικές Εκκλησίες, καθώς συμμετέχει μόνο στους διαλόγους που διεξάγονται μεταξύ των ορθοδόξων και έπαυσε να διαλέγεται με τους καθολικούς ή τους προτεστάντες. 

Πηγή: Αγιορείτικο Βήμα

Oι ετερόδοξοι-αιρετικοί έχουν Ιερωσύνη, Μυστήρια και Αποστολική Διαδοχή!

Η Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1920 «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού» εννοεί και αναγνωρίζει ως τοιαύτας, όλην την πανσπερμίαν των ετεροδόξων-αιρετικών! Ακολούθως, πιστεύει, ομολογεί και διακηρύσει ότι η μετ΄ αυτών προσέγγισις και κοινωνία δεν αποκλείεται υπό των υφισταμένων μεταξύ των, δογματικών διαφορών! Θεωρεί επίσης και παραδέχεται τις «Εκκλησίες» αυτές «αδελφάς» και «σεβασμίας» και δια τούτο «συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν τω Χριστώ»! Με άλλα λόγια, πλήρης αναγνώρισις, ομολογία και παραδοχή υπό των αυθεντικών εκπροσώπων της Ορθοδοξίας και δια του πλέον επισημωτέρου τρόπου, ότι οι ετερόδοξοι-αιρετικοί έχουν Ιερωσύνη, Μυστήρια και Αποστολική Διαδοχή! Ένεκα τούτου άλλωστε, και η ελευθέρως διενεργουμένη μεταξύ αυτών συμπροσευχή,συμνημόνευσις, συνεορτασμός, συνευλόγησις και συλλειτούργησις αυτών μετά τούτων!

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Αυτό το βάπτισμα εν Πνεύματι, το οποίον καταλήγει εις την δωρεάν των γλωσσσών και το οποίον κανονικώς συνοδεύεται με το χάρισμα της προφητείας, είναι προφανώς η αρχή του χρίσματος, του μυστηρίου δια του οποίου κάποιος γίνεται μέλος του Σώματος του Χριστού και ναός του Θεού. Δια τον Απόστολον Παύλον η δωρεά των γλωσσών φαίνεται να είναι η ελαχίστη προϋπόθεσις δια να γίνη κανείς μέλος του Σώματος του Χριστού. Είναι η βάσις όχι μόνο της προφητείας, αλλά όλων των χαρισμάτων. Μετά από αυτούς οι οποίοι ομιλούν γλώσσας είναι οι ιδιώται και οι άπιστοι. Αυτοί δεν είναι ούτε μέλη του Σώματος του Χριστού, ούτε χαρισματούχοι. Οι ιδιώτες έχουν ένα ειδικόν τόπον εις την εκκλησίαν και λέγουν αμήν εις τας καταλλήλους στιγμάς κατά την διάρκειαν των προσευχών. Το γεγονός ότι αυτοί λέγουν αμήν εις τας ευχαριστιακάς προσευχάς σημαίνει ότι αυτοί ήσαν πιθανώς βαπτισμένοι δι' ύδατος και περίμεναν την έλευσιν του Αγίου Πνεύματος εις την καρδίαν των, δηλαδή την δωρεάν των γλωσσών, και ημπορούσαν να συμμετάσχουν εις την ευχαριστιακήν κοινωνίαν, ως είχαν κάνει οι απόστολοι επίσης προ της Πεντηκοστής. Αυτοί προφανώς ήσαν οι βαπτισμένοι λαϊκοί της αποστολικής κοινότητος. Οι άπιστοι είναι προφανώς κατηχούμενοι ειδωλολατρικής προελεύσεως, οι οποίοι δεν ημπορούν να τύχουν μεταχειρίσεως ως Ιουδαίοι. Οι Ιουδαίοι εθεωρούντο ακόμη ως πιστοί, εφ' όσον δεν απέρριπτον πλέον εντελώς τον Ενανθρωπήσαντα Κύριον της Δόξης.

Συνεχίζεται.

Λουκέτο στον Ναό της Αναστάσεως!

Ένα από τα ιερότερα μνημεία της χριστιανοσύνης, ο Ναός της Αναστάσεως, που υψώνεται στο σημείο όπου πιστεύεται ότι ο Ιησούς σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε και αναστήθηκε, αντιμετωπίζει οικονομική κρίση εξαιτίας ενός απλήρωτου λογαριασμού νερού. Η διένεξη μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο κλείσιμό του.

Ο ναός που προσελκύει κάθε χρόνο τουλάχιστον ένα εκατομμύριο προσκυνητές παρέλαβε έναν λογαριασμό 9 εκατ. σέκελ (1,8 εκατ. ευρώ) αναδρομικά για τα 15 χρόνια που την υδροδότηση της Ιερουσαλήμ έχει αναλάβει μια νέα εταιρεία, η Hagihon. Ο ναός δεν πλήρωσε και η Hagihon πέτυχε το μπλοκάρισμα του τραπεζικού λογαριασμού του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου, που είναι υπεύθυνο για τη διοίκηση του ναού από κοινού με τους Φραγκισκανούς και τους Αρμέ-νιους. Την αντιπαράθεση επιβεβαίωσε ο εκπρόσωπος του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Θεόφιλου Γ' έπειτα από δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας «Μααρίβ». «Πάγωσαν τον λογαριασμό μας», δήλωσε ο Ισα Μουσάλεχ. «Είναι μια ενέργεια εναντίον της Εκκλησίας».

Σύμφωνα με τη «Μααρίβ», η κίνηση είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν απλήρωτες επιταγές και πάγιες εντολές πληρωμής. Δεν έχουν πληρωθεί λογαριασμοί για τηλέφωνα, Ιντερνετ και ηλεκτρικό, καθώς και εταιρείες τροφοδοσίας. «Η εκκλησία έχει παραλύσει. Δεν μπορούμε να πληρώσουμε ούτε για χαρτί υγείας. Η Hagihon μας κήρυξε τον πόλεμο», δήλωσε στη «Μααρίβ» αξιωματούχος του Πατριαρχείου.

Επί δεκαετίες η εκκλησία δεν πλήρωνε για την υδροδότησή της. Ομως στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η Hagihon ανέλαβε την υδροδότηση της Ιερουσαλήμ και το 2004 έστειλε έναν λογαριασμό 3,7 εκατ. σέκελ (740.000 ευρώ). Οι υπεύθυνοι πίστεψαν πως επρόκειτο για λάθος και η Hagihon δεν πίεσε για να εξοφληθεί ο λογαριασμός - κάτι που ζητάει τώρα όταν ο λογαριασμός έφτασε με τους τόκους τα 9 εκατ. σέκελ.

Ηδη ζητήθηκε από τον Πρόεδρο και από τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ να επέμβουν. «Αν δεν αλλάξει κάτι μέσα σε λίγες ημέρες θα ανακοινώσουμε πως για πρώτη φορά εδώ και αιώνες ο Ναός της Αναστάσεως θα παραμείνει κλειστός», δήλωσε ο πατριάρχης Θεόφιλος στη «Μααρίβ».

σ.σ. "πάσα παράβασις και παρακοή έλαβεν ένδικον μισθαποδοσίαν" :

ΤΟ «ΛΙΓΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΠΟΛΥ» ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Ο Μ. Μακάριος ο Αιγύπτιος γράφει στην ΜΗ´ Ομιλία του τα εξής:

«Ο Κύριος θέλοντας να οδηγήση τους μαθητές του στην

τέλεια πίστη τους έλεγε: “ Όποιος είναι πιστός στα λίγα, είναι

πιστός και στα πολλά και εκείνος, που είναι άπιστος στα λίγα,

είναι άπιστος και στα πολλά” (Λουκ. ΙΣΤ´ 10). Τι είναι το “λίγο”

και τι είναι το “πολύ”; Το “λίγο” είναι οι υποσχέσεις για αυτήν την

ζωή, τα όσα δηλαδή υποσχέθηκε να χορηγήση σ᾽ εκείνους, που πι-

στεύουν σε Αυτόν, όπως είναι οι τροφές, τα ενδύματα και τα υπό-

λοιπα, που συντελούν στην ανακούφιση του σώματος, όπως η

υγεία και τα παρόμοια, για τα οποία επρόσταξε να μη μεριμνούμε

καθόλου, αλλά να ελπίζουμε σ᾽ Αυτόν με πεποίθηση, γιατί ο Κύ-

ριος προνοεί για όλα και για όλους εκείνους, που καταφεύγουν σ᾽

Αυτόν. Το δε “πολύ” αναφέρεται στα αιώνια δώρα του αφθάρτου

αιώνος, τα οποία υποσχέθηκε να δώση σε όσους πιστεύουν σ᾽

Αυτὸν και μεριμνούν ασταμάτητα γι᾽ αυτά…».