Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Από το λόγο του στην Πνύκα στις 8 Οκτωβρίου 1838).
Χαίρε Κεχαριτωμένη
Σήμερον τής σωτηρίας ημών τό Κεφάλαιον, καί τού απ᾽ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις· ο Υιός τού Θεού, Υιός τής Παρθένου γίνεται, καί Γαβριήλ τήν χάριν ευαγγελίζεται. Διό καί ημείς σύν αυτώ τή Θεοτόκω βοήσωμεν· Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού.
Λόγος εις τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου
Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας
Τρία σημαντικότατα γεγονότα στην ιστορία του κόσμου εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.
To πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, τον οποίο εορτάζουμε σήμερα με χαρά και αγάπη, αλλά και με δέος ενώπιον του μεγαλείου του γεγονότος αυτού, το οποίο ονομάζεται «κεφάλαιον» (δηλαδή αρχή) της σωτηρίας μας.
Εννέα μήνες μετά τον Ευαγγελισμό πραγματοποιήθηκε και το δεύτερο από τα σημαντικότερα γεγονότα, η κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου. Κορυφή και ολοκλήρωση της σωτηρίας μας θα είναι η ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χρίστου μετά από ένα φρικτό θάνατο πάνω στο Σταυρό.
Όχι μόνο μια φορά αλλά πολλές φορές φανερώθηκαν στους αγίους άγγελοι. Έξι μήνες πριν τον Ευαγγελισμό της Παναγίας Παρθένου Μαρίας στάλθηκε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον ιερέα Ζαχαρία, ο οποίος υπηρετούσε στο ναό, για να του αναγγείλει, ότι απ' αυτόν θα γεννηθεί ο μεγαλύτερος μεταξύ των ανθρώπων, ο Πρόδρομος του Κυρίου ο Ιωάννης. Και σήμερα ο ίδιος φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα στην Υπεραγία και άχραντο Παρθένο Μαρία, η οποία ζούσε στο ταπεινό φτωχόσπιτο του ξυλουργού Ιωσήφ.
Ο διάλογος του με την Παναγία είναι τόσο άγιος και μεγαλειώδης που δεν τολμώ να τον περιγράψω με δικά μου λόγια αλλά πρέπει να τον επαναλάβω με Ευαγγελικά λόγια.
Όταν μπήκε ο αρχάγγελος στο υπερώο, είπε:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου· ευλογημένη συ εν γυναιξίν.
Η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος, και είπεν ο άγγελος αύτη· μη φοβού, Μαριάμ- εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού σύλληψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το άνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον αυτού του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.
Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αύτη· Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι· διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού...
Είπε δε Μαριάμ· ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου. και απήλθεν απ' αυτής ο άγγελος» (Λκ. 1, 28-38).
Σας έχω πει πολλά τα προηγούμενα χρόνια γι' αυτόν το μοναδικό στην Ιστορία του κόσμου διάλογο. Αλλά τώρα θα σταθώ στα λόγια του Αρχαγγέλου:
«Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού».
Κανείς ποτέ, από τη δημιουργία του κόσμου και μέχρι τη συντέλεια του, δεν γεννήθηκε και δεν θα γεννηθεί κατά τον τρόπο, κατά τον οποίο γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Κανείς ποτέ δε γεννήθηκε χωρίς άνδρα. Κανείς δε γεννήθηκε και δε θα γεννηθεί με την επέλευση του Αγίου Πνεύματος. Σε κανέναν ποτέ δεν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα με τέτοια ολοκληρωμένη πληρότητα, με την οποία εγκατοίκησε στην Παναγία Παρθένο Μαρία. Κανέναν δεν επισκίασε η δύναμη του Υψίστου και τα μητρικά σπλάγχνα καμμίας γυναίκας δεν αγίασε, με τέτοια πληρότητα και δύναμη, όπως τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας.
Κρατήστε βαθειά στην καρδιά σας, αυτό που σας λέω για την πλήρη ενότητα του Πνεύματος του Θεού και της ανθρώπινης ουσίας της Μαρίας.
Η ψυχή και το πνεύμα του άνθρωπου έχουν την αρχή τους στο Πνεύμα του Θεού. To δεύτερο κεφάλαιο της Παλαιάς Διαθήκης λέει, ότι έπλασε ο Θεός τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, «χουν από της γης και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής» (Γέν. 2, 7).
Με το Πνεύμα του Θεού μόνο το πνεύμα του άνθρωπου είναι δυνατόν να κοινωνεί, εφόσον από Εκείνον προέρχεται, όπως συμβαίνει και στην φύση, συγγενή δηλαδή μεταξύ τους πράγματα να έχουν πραγματική επικοινωνία.
Την δυνατότητα της αληθινής κοινωνίας με τον Θεό την διδαχθήκαμε από τον ίδιο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, ο οποίος λέει:
«Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αύτω ποιήσομεν» (Ιω. 14, 23).
Αλλά και ο απόστολος Παύλος με κάποια έκπληξη ρωτάει τους χριστιανούς της Κορίνθου: «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού έστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» (Α' Κορ. 3, 16).
Από τους βίους των αγίων γνωρίζουμε για μιά πραγματική κοινωνία με τον Θεό, που είχαν στη ζωή τους οι άγιοι του Θεού. Γνωρίζουμε ότι αυτοί υπήρξαν κατοικοιτήρια του Πνεύματος του Θεού. Αλλά ακόμα και αυτή η βαθειά κοινωνία τους με το Θεό δεν μπορεί να συγκριθεί μ' εκείνη την ευλογημένη κατάσταση, η οποία υπερβαίνει ακόμα και την κατάσταση των αγγέλων και των αρχαγγέλων, στην όποια βρέθηκε η Υπεραγία Παρθένος Μαρία μετά την επέλευση του Αγίου Πνεύματος.
Αυτό δεν μπόρεσε, η καλύτερα, δεν ήθελε να αντιληφθεί ο κακότυχος εκείνος αιρετικός Νεστόριος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η Υπεραγία Θεοτόκος γέννησε έναν κοινό άνθρωπο Ιησού Χριστό, με τον οποίο αργότερα ενώθηκε ο Θεός, γι' αυτό και την Υπεραγία Παρθένο Μαρία την ονόμαζε Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο.
Αν, έστω και ελάχιστο, δίκαιο είχε ο Νεστόριος, τότε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός θα ήταν όχι ο Υιός του Θεού και Θεάνθρωπος αλλά ένας από τους πολλούς μεγάλους αγίους, οι οποίοι ονομάζονται αληθινοί ναοί και μονές του Πατρός και του Υιού για την απέραντη αγάπη τους στον Θεό και την τέλεια εφαρμογή στη ζωή τους των εντολών του Χριστού. Όπως βλέπετε ο Νεστόριος δικαίως αναθεματίστηκε από την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο.
Σ' αυτό το σημείο θα μπορούσα να τελειώσω τον εγκωμιαστικό μου λόγο προς τιμήν της μεγάλης αυτής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Όμως δεν θέλω να προσπεράσω τα λόγια εκείνα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, τα όποια μπαίνουν σε κάθε καθαρή καρδιά:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου».
Όλοι εσείς, που είστε ομόψυχοι με μένα, πέστε μου, μπορεί να υπάρχει ανώτερη και καθαρότερη χαρά από αυτή, που δίνει η αίσθηση ότι μαζί μας είναι ο Κύριος! Ότι μας αγαπά, επειδή φυλάσσουμε τις εντολές Του και ότι θα έλθει μαζί με τον Άναρχο Πατέρα Του και θα κατοικήσει μαζί μας!
Της ανώτατης αυτής ευτυχίας και χαράς να μας αξιώσει ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός διά πρεσβειών της Υπεραγίας και Αχράντου Παρθένου Μαρίας! Αμήν.
H Επανάσταση του 1821
«Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε; «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με τα σιταροκάραβα βατσέλια». Αλλά, ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση».
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Από το λόγο του στην Πνύκα στις 8 Οκτωβρίου 1838).
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Από το λόγο του στην Πνύκα στις 8 Οκτωβρίου 1838).Η ελληνική επανάσταση του 1821, επικός απελευθερωτικός αγώνας, του επί αιώνες, υπόδουλου ελληνικού λαού, υπήρξε ο πιο σημαντικός σταθμός της ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού.
Σφράγισε την εθνική πορεία των Ελλήνων, αφού η επιτυχής τελική έκβασή του, μετά από εννιά χρόνια σκληρού, ηρωικού, αλλά και αιματηρού πολέμου, σε πολλά μέτωπα, σήμανε την ίδρυση, από το 1830, του ελληνικού κράτους και την ένταξη της Ελλάδος, ύστερα από πολλούς αιώνες, στον πολιτικό χάρτη των ανεξάρτητων κρατών της γης.
Και γύρω απ' αυτό το, αρχικά, μικρό κράτος, που δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες και τις θυσίες των αγωνιστών του '21, θα συγκεντρωθεί σιγά-σιγά όλος ο Ελληνισμός για να πραγματοποιήσει τη νέα του ιστορική πορεία.
Ο αγώνας της εθνικής παλιγγενεσίας, μακροχρόνιος, άνισος, με κορυφώσεις ηρωισμού αλλά και με περιόδους κάμψης και κατάπτωσης, κατόρθωσε να σφυρηλατήσει την εθνική συνείδηση των Ελλήνων, να αναπτύξει την εθνική τους ενότητα και να εμπνεύσει τις επόμενες γενιές για διαδοχικές εξορμήσεις και απελευθερώσεις ώστε να λάβει η Ελλάδα τη σημερινή της μορφή.
Ακόμη, σε καιρούς απογοήτευσης και δοκιμασίας, εμψύχωσε τους αλύτρωτους Έλληνες και τους έδωσε τη δύναμη για καρτερία και αντίσταση, μέχρι να μπορέσουν να πετύχουν κι αυτοί την εθνική τους αποκατάσταση και ένταξη στον εθνικό κορμό.
Ταυτόχρονα, υπήρξε κορυφαίο πολιτικό γεγονός και για την ίδια την ιστορία της Ευρώπης, αφού απασχόλησε την ευρωπαϊκή διπλωματία, ενεργοποίησε τις φιλελεύθερες συνειδήσεις, προκάλεσε το φιλελληνικό κίνημα, όπλισε με προσδοκίες τους ευρωπαϊκούς λαούς που αναζητούσαν την εθνική τους δικαίωση, παρέσυρε κυβερνήσεις μεγάλων δυνάμεων να ενδιαφερθούν, θετικά ή αρνητικά, και στο τέλος να υποχρεωθούν να συνεργασθούν και να συνυπογράψουν τα πρωτόκολλα για την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
Η ελληνική επανάσταση παρουσίασε έντονες διακυμάνσεις κατά τα εννέα χρόνια της διάρκειάς της, με εναλλαγές επιτυχιών αλλά και αποτυχιών, εμφύλιους σπαραγμούς, μέχρι να μπορέσει να ισχυροποιηθεί και να αναγνωριστεί από τις εγγυήτριες δυνάμεις με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου του 1830, που δημιούργησε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.
Και ένα απόσπασμα από τον αυθεντικό λόγο του στρατηγού, Γιάννη Μακρυγιάννη:».Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί.
Και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκιάση ή χαλάση, να λέγη «εγώ». Όταν όμως αγωνίζωνται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέη «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».
Και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκιάση ή χαλάση, να λέγη «εγώ». Όταν όμως αγωνίζωνται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέη «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».
Ως οι Πατέρες ημάς εδίδαξαν.
Φυλάξομεν το μέγα και πρώτον της σωτηρίας ημών φάρμακον, την καλήν λέγω της Πίστεως κληρονομίαν, ομολογούντες ψυχή τε και στόματι, μετά παρρησίας, ως οι Πατέρες ημάς εδίδαξαν.
(Άγ. Μάξιμος Ομολογητής).
Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου
Επιστολή 17η
Εν Αθήναις τη 11 Νοεμβρίου 1905
Οσιωτάτη εν Κυρίω θυγάτηρ Ξένη, εύχομαί σοι πατρικώς.
(η παρούσα ν΄ αναγνωσθή εις επήκοον πασών)
Χθες με επεσκέφθησαν η κ. Ζερβουλάκου, η Αμαλία και η Μαρίκα. Παρά ταύτης έμαθον ότι ασθενείς. Η είδησις αύτη με έθλιψεν, αλλά πλην της θλίψεως της εκ της ασθενείας σου και της άκρας αδυναμίας σου, περί ης μοι είπεν η Ελένη, ήτις με ανησύχησεν, έτερον τι συναίσθημα δυσάρεστον ανεπτύχθη εν εμοί, αγνοώ πόθεν, και με έβαλεν εις δυσθυμίαν. Μοι εφάνη, ότι προήλθεν εκ της εσφαλμένης μου υποθέσεως, ότι ασθενείς, διότι αι αδελφαί δεικνύουσιν, ότι δεν απηλλάγησαν εντελώς κοσμικών τινών ελλείψεων και ψυχικών τινων παθών. Επιθυμώ να απατώμαι και να ώσι ψευδείς αι υποθέσεις μου, αλλά εάν εισιν αληθείς ή καθ΄ όλου ή κατά μέρος, ή εάν αληθεύουσι δια μίαν ή πλείονας και βεβαιωθώ περί τούτου θα θλιβώ μεγάλως. Εγώ αγαπητή Ξένη και αγαπητά τέκνα εν Κυρίω σας φαντάζομαι ως παρθένους φρονίμους, σπευδούσας εις την τελειότητα, εχούσας αεί τας λαμπάδας ανημμένας και φερούσας πάντοτε μεθ΄ εαυτάς έλαιον και ετοίμους, ίνα εισέλθητε εις τον θείον νυμφώνα της δόξης του Χριστού. Φρονώ περί υμών, ότι άπασαι αγρυπνείτε, όπως εν τη φωνή «ιδού ο Νυμφίος έρχεται» εξέλθετε εις υπάντησιν αυτού, άπασαι ευρεθήτε, έχουσαι κεκοσμημένας τας λαμπάδας υμών. Τοιαύτη η περί υμών πεποίθησις, δια τούτο και δεν παραδέχομαι τους ανησυχήσαντάς με λογισμούς και πράγματι δεν θα έχω δίκαιον, διότι πως είναι δυνατόν να μη φροντίζη μία παρθένος περί της διακοσμήσεως της εαυτής λαμπάδος, μεθ΄ ης θα σπεύση εις υπάντησιν του Κυρίου, ον νυμφίον εαυτή ηρετίσατο; Πως δε είναι δυνατόν ν΄ αμελήση ταύτης, αφού δια την ταύτης διακόσμησιν εξήλθεν εις την έρημον αναζητούσα έλαιον προς αγοράν παρά των πωλούντων; Τι δε εξήλθε, εάν οκνή ν΄ αγοράση και ταμιεύση παρ΄ αυτή; Τι δε κοπιά περί πολλά άλλα, αφού ελλείπει το έλαιον; Πως δε έσται φρόνημος,αφού άπασαν την εαυτής φροντίδα δεν έστρεψε προς την διακόσμησιν της εαυτής ψυχής, όπως αρέση τω Κυρίω; Πως δε θέλει αρέσει τω Κυρίω υπέρ ου αγωνίζεται, εάν μετά πολλής προσοχής και επιμελείας δεν μελετά καθ΄ εκάστην εαυτήν, όπως επιγνώσηται εαυτήν και ίδη τα υπό του εγωϊσμού και της φιλαυτίας υποκρυπτόμενα πάθη της ψυχής; Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά! Εγώ περί υμών φρονώ, ότι άπασαι εστε φρόνιμοι παρθένοι, αλλ΄ επειδή μοι εγεννήθη ανησυχία μη τις εξ υμών και προς στιγμήν επελάθετο του έργου της εαυτής αποστολής, προς ησυχίαν της καρδίας μου έκρινα αναγκαίον, να σας γράψω την παρούσαν μου και να σας παρακαλέσω θερμώς, να προσέχετε εαυταίς μη εν αμελεία διέλθητε τον βίον εις την έρημον, διότι το παν δια της αμελείας απόλλυται. Η περί τας προσευχάς και τας νηστείας περιοριζομένη ενασχόλησις άνευ της μελέτης υμών αυτών δεν είναι επιμέλεια ψυχής, ουδέ επιφέρει η εργασία αύτη μόνη τους ποθουμένους καρπούς. Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή εισι τα μέσα προς επίτευξιν του σκοπού και ουχί ο σκοπός, δι΄ ον εξήλθατε εις την έρημον. Τούτο επιθυμώ να το ενθυμήσθε διηνεκώς, ίνα μη εκπέσητε της αποστολής σας και αποτύχητε του σκοπού σας, διότι πολλοί νηστευταί και εργάται των σωματικών ασκήσεων λαβόντες ως σκοπόν τα μέσα και περί ταύτα μόνα τον βίον ανύσαντες, εγκατέλιπον τον σκοπόν και φοβερόν ειπείν, απέτυχον του σκοπού και εκοπίασαν μάτιν. Κοσμήσατε τας λαμπάδας υμών δια του ελαίου των αρετών. Αγωνισθήτε, ίνα αποβάλητε τα πάθη της ψυχής, καθαρίσατε υμών την καρδίαν, τηρήσατε αυτήν αγνήν και πάντα ρύπον αποβάλητε απ΄ αυτής τη πόα των πλυνόντων, κατά το γραφικόν ρητόν, όπως ο Κύριος έλθη εν υμίν και ενοικήση και εμπεριπατήση και μονήν παρ΄ αυταίς ποιήση, και όπως το Πανάγιον Πνεύμα πλημμυρήση αυτάς των θείων αυτού δωρεών, και οι καρποί της Χάριτος Αυτού κομώσιν εν αυταίς αφθόνως. Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά! Περί ταύτα στραφήτω η φροντίς υμών, περί ταύτα άπασα η ασχολία υμών γινέσθω. Ταύτα υμών είησαν σκοπός, ταύτα πόθος διηνεκής, τούτων η επιζήτησις διαθερμαινέτω υμών την καρδίαν, υπέρ τούτων άπασα η προσοχή υμών προς τον εν Τριάδι Θεόν, υπέρ τούτων κρούετε την θύραν του ελέους και ανοιγήσεται αύτη προς υμάς. Ζητείτε καθ΄ εκάστην τον Κύριον, αλλά εν τη καρδία σας και ουχί εκτός αυτής, και όταν εύρητε Αυτόν στήτε μετά φόβου και τρόμου, ως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, διότι θρόνος Θεού εγένετο η καρδία υμών, αλλ΄ ίνα εύρητε τον Κύριον ταπεινωθήτε μέχρι εδάφους ενώπιον του Κυρίου, διότι ο Κύριος βδελύσσεται τους υψηλοκαρδίους, αγαπά δε και επισκέπτεται τους ταπεινούς την καρδίαν, διο και λέγει: «προς τίνα επιβλέψω, ή επί τον πράον και ταπεινόν την καρδίαν;» έργον υμών έστω η έρευνα της καρδίας υμών, μη εν αυτή εμφωλεύη, ως όφις ιοβόλος, η υπερηφανία, η πολύτοκος αύτη κακία, η τω ιώ αυτής πάσαν αρετήν δηλητηριάζουσα και απονεκρούσα. Περί ταύτης της εωσφορικής κακίας δύναμαι να είπω, ότι πρέπει να στραφή άπασα η φροντίς υμών και ταύτης την έρευναν ημερινόν και νυκτερινόν ποιήσασθε έργον αδιάλειπτον, διότι πανταχού εμφωλεύει, ως όφις και πάντα δηλητηριάζει. Εάν τολμήσω να είπω, ότι μελέτη εαυτού και έρευνα της καρδίας είναι η εν πάσιν αναζήτησις της υπερηφανίας και των εκγόνων της κοιλίας αυτής και η ταύτης καταδίωξις, φρονώ, ότι έσομαι εν τη αληθεία. Διότι εάν απαλλαγώμεν ταύτης και αντ΄ αυτής κτησώμεθα την ταπεινοφροσύνην και ταύτην ενθρονίσωμεν εν τη καρδία ημών, έχομεν το παν, διότι αφού η ταπείνωσις είναι υψοποιός, έπεται, ότι φέρει μεθ΄ εαυτής άπαντα τον χορόν των αρετών, διότι εάν εν τη ταπεινώσει μη είποντο άπασαι αι αρεταί ουκ αν ην η ταπείνωσις υψοποιός, διότι ο όλος χορός των αρετών υψοί και ουχί τινες εξ αυτών. Άλλως τε αι αρεταί, ως ούσαι ακτίνες από του ηλίου εκπεμπόμεναι, ή ως ούσαι τα χρώματα της μιας ακτίνος ηλιακής διαθλασθείσης επί του καθαρού της ψυχής μας κατόπτρου, δεν δύνανται τα μεν να υπάρχωσι, τα δε να μη υφίστανται. Δια ταύτα όπου η αληθής κατά Χριστόν ταπείνωσις εκεί και άπασαι αι αρεταί, δια τούτο και υψοποιός η ταπείνωσις. Ταύτην λοιπόν εκζητήσατε και ταύτην αγαπήσατε και εν κόλποις της καρδίας υμών θέσθε, όπως υψωθήτε από γης προς ουρανόν, άνευ ταύτης τα έκγονα της υπερηφανίας μετ΄ αυτής δολίως και κρυφίως συνεργαζόμενα έλκουσιν ημάς προς την γην και κωλύουσι την προς τα άνω πτήσιν ημών και ματαιούσι το έργον της αποστολής ημών. Ταύτα εγερθείς πρωϊ προ πάσης εργασίας μου έγραψα προς υμάς, όπως καταπαύσω ανησυχίαν τινα της καρδίας μου. Θέλω να μανθάνω, ότι καθ΄ εκάστην υψούσθε, διότι εν τούτω χαίρω και η υπέρ υμών φροντίς αυξάνει και μέλημά μου σταθερόν αποβαίνει η της μονής πρόοδος και τελείωσις. Θλιβερά τις και παρά προσδοκίαν είδησις δια την ψυχικήν μου αδυναμίαν δύναται να επιδράση επί των διαθέσεών μου ψυχρώς. Ταύτα εκ πατρικού ενδιαφέροντος και εύχομαι πάσαις υμίν την επίσκεψιν της Θείας Χάριτος.
Ο Πνευματικός Πατήρ
+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος.
Λόγια Ζωής:
- "Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με αυτά που έχει επειδή η ψυχή του δεν πλάστηκε για τον κόσμο αυτό, και τα γήινα πράγματα δεν μπορούν να τον αναπαύσουν. "
Γέροντας Ζωσιμάς.
- Να επιζητείς να φωτίζεσαι επάνω στους λόγους της Γραφής, που είναι λόγοι πνευματικής υγείας, με τους κόπους κυρίως, παρά με τα βιβλία.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
- «Όταν καλλιεργούμε την προσευχή, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε τον σωματικό πόνο που προξενεί η νηστεία, η αγρυπνία και τα παρόμοια»
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
- Ο καθένας οφείλει να έχει σκοπό στη ζωή του να εξυπηρετεί και να βοηθάει με την εργασία του αυτούς που έχουν ανάγκη, και όχι να εργάζεται για να ικανοποιεί μόνο τις δικές του ανάγκες.
Μέγας Βασίλειος.
Γέροντας Ζωσιμάς.
- Να επιζητείς να φωτίζεσαι επάνω στους λόγους της Γραφής, που είναι λόγοι πνευματικής υγείας, με τους κόπους κυρίως, παρά με τα βιβλία.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
- «Όταν καλλιεργούμε την προσευχή, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε τον σωματικό πόνο που προξενεί η νηστεία, η αγρυπνία και τα παρόμοια»
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
- Ο καθένας οφείλει να έχει σκοπό στη ζωή του να εξυπηρετεί και να βοηθάει με την εργασία του αυτούς που έχουν ανάγκη, και όχι να εργάζεται για να ικανοποιεί μόνο τις δικές του ανάγκες.
Μέγας Βασίλειος.
Οι διασπάσαντες την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών
Ένα σχόλιο για την μαύρη επέτειο της εορτολογικής καινοτομίας, που έκλεισε χθες ογδόντα οκτώ χρόνια.
Από την εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ» (6-6-1930)
Δια την Ένωσιν των Εκκλησιών
Ομιλούν και γράφουν και αγωνίζονται υπέρ της Ενώσεως όλων των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσεως ποίοι; Οι διασπάσαντες την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών και διαιρέσαντες αυτάς δια της ανοησίας και αυθαιρεσίας της μεταρρυθμίσεως του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου. Ενώ δε εντείνουν την διαίρεσιν του χριστιανικού λαού καταδιώκοντες πάντα κληρικόν ακολουθούντα το παλαιόν Ημερολόγιον, έχουν την αναισχυντίαν να κηρύττουν ως απαραίτητον την ένωσιν Ορθοδόξων και Ετεροδόξων Εκκλησιών και να εργάζωνται πυρετωδώς δια την επιτυχίαν Εκκλησιαστικών συνεδρίων και συνόδων προς τούτο. Ένωσις των Εκκλησιών, αλλά διαίρεσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας! Ειρήνη και ομόνοια και ομοδοξία μεταξύ Ορθοδόξου και Αγγλικανικής Εκκλησίας, πόλεμος όμως αμείλικτος και χωρισμός και καταδιώξεις κατά των Ορθοδόξων παλαιοημερολογιτών! Αυτοί είναι δυστυχώς οι δοκησίφοροι μωροί της Ελληνικής Εκκλησίας Αρχηγοί οι καταισχύναντες και κατασπιλώσαντες την σημαίαν της Ελληνικής Εκκλησίας και αργυροποιήσαντες και εμπορευθέντες τα ιερά αυτής και παραδώσαντες τα άγια αυτής εις τους κύνας.
Πηγή : «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»
Is Baptism Sufficient? A teaching of Saint Gregory Palamas
Observe All Things
Christ died and was resurrected showing that death is no longer the end. He told His disciples that he would come again to judge the whole world. He said he would take up to heaven and bestow the kingdom of heaven on those who are justified. Christ then instructed His disciples to baptize in the name of the Father, Son and Holy Spirit and go and make disciples of all nations. (Matthew 28:19, 20). There was more than Baptism. Jesus expected those who were baptized to teach others and also to do what He commanded, "Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you" (Matthew 28:20). Apostle James tells us, "whosoever shall keep the whole law, and yet offended in one point, he is guilty of all" (James 2:10). So we are not at liberty to choose what is virtue. We are to do everything He commanded. A little bit, or even most of what He asks us to do is not enough. We must "do everything He commanded."
Christ died and was resurrected showing that death is no longer the end. He told His disciples that he would come again to judge the whole world. He said he would take up to heaven and bestow the kingdom of heaven on those who are justified. Christ then instructed His disciples to baptize in the name of the Father, Son and Holy Spirit and go and make disciples of all nations. (Matthew 28:19, 20). There was more than Baptism. Jesus expected those who were baptized to teach others and also to do what He commanded, "Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you" (Matthew 28:20). Apostle James tells us, "whosoever shall keep the whole law, and yet offended in one point, he is guilty of all" (James 2:10). So we are not at liberty to choose what is virtue. We are to do everything He commanded. A little bit, or even most of what He asks us to do is not enough. We must "do everything He commanded."
ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
Τον παλαιόν καιρόν, αδελφοί μου, ο μισόκαλος Διάβολος έβγαλεν όλες του τες κακίες και επαρακινούσε τους ανθρώπους να υπερηφανεύωνται, να σκοτώνονται να πορνεύουν, να μοιχεύουν, να κάνουν αρσενοκοιτίες, κτηνοβασίες και άλλα αισχρά πράγματα, τα οποία δεν τα έκανε μήτε σκύλος μήτε γάϊδαρος, και το χειρότερον επαρακινούσε τους ανθρώπους να προσκυνούν δια θεόν άλλος τον ήλιον, άλλος το φεγγάρι, άλλος την θάλασσαν και άλλος τον πετεινόν και μάλιστα μερικές γυναίκες το σκόρδο. Με φαίνεται να είναι και εδώ μία γυναίκα οπού το έχει εις το κεφάλι του παιδιού της και δεν έχει την ελπίδα της εις τον Θεόν αλλά εις το σκόρδο και αύριον το θανατώνει ο Θεός και της καίει την καρδίαν. Έβγαλέ το. Ακόμα τα διαβολικά καμώματα φυλάγετε; Ρίψατέ τα, αν θέλετε να σας φυλάγη ο Θεός.
Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.
Θά ἀναφέρωμε ἕνα χαρακτηριστικό τμῆμα ἀπό ἐπιστολή τοῦ ἁγίου πρός τήν ὁσία Ὀλυμπιάδα, τήν διακόνισσα, διά νά κατανοήσωμε τήν στάσι τῶν κληρικῶν ἔναντι τῶν Ἐπισκόπων των στήν Καισάρεια τῆς Καπαδοκίας: «Εἰ δέ τά ἐν Καισαρείᾳ θρηνεῖς, καί τοῦτο ἀναξίως σου ποιεῖς. Καί γάρ ἐκεῖ λαμπροί πάλιν ἐπλάκησαν ἡμῖν στέφανοι ὡς πάντας ἡμᾶς ἀνακηρύττειν, ἀναγορεύειν, θαυμάζειν, ἐκπλήττεσθαι ἐφ’ οἷς κακῶς παθόντες ἐξεβλήθημεν. Ἀλλά ταῦτα μηδείς τέως εἰδέτω, εἰ καί πολλοί αὐτά διαθρυλοῦσιν. Ἐδήλωσε γάρ μοι ὁ κύριός μου Παιάνιος ὅτι οἱ πρεσβύτεροι αὐτοῦ τοῦ Φαρετρίου πάρεισιν αὐτόθι οἳ ἔφησαν ἡμῖν κοινωνεῖν καί μηδέν κοινόν ἔχειν πρός τούς ἐναντίους, μηδέ συγγίνεσθαι αὐτοῖς, μηδέ κοινωνῆσαι. Ἵν’ οὖν μή διαταράξωμεν αὐτούς, μηδείς ταῦτα εἰδέτω · καί γάρ σφόδρα χαλεπά τά συμβάντα εἰς ἡμᾶς. Καί εἰ μηδέν ἄλλο ἐπεπόνθειν δεινόν, ἤρκει τά ἐκεῖσε γενόμενα μυρία μοι προξενῆσαι βραβεῖα · οὕτως περί τῶν ἐσχάτων ἡμῖν ὁ κίνδυνος γέγονε» (ΕΠΕ 37, 430). Οἱ πρεσβύτεροι λοιπόν τοῦ Ἐπισκόπου Καισαρείας Φαρετρίου, διέκοψαν τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ τόν Φαρέτριον διά θέματα δικαιοσύνης, καί δέν ἤθελαν καμμία ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ ὅλους ὅσοι παρηνόμησαν ἤ συμφωνοῦσαν μέ αὐτούς, ἀλλά μόνο μέ τόν ἅγιο καί ὅσους συμφωνοῦσαν μέ αὐτόν. Εἶναι πολλές οἱ ἐπιστολές σέ κληρικούς καί λαϊκούς, στίς ὁποῖες ὁ ἅγιος δηλώνει ἀπερίφραστα ὅτι συντάσσεται μέ
τούς ἀποτειχισμένους, τούς ὁποίους ἐπαινεῖ καί ἐνθαρρύνει στόν ἀγῶνα των. Φυσικά ὁ ἅγιος δέν θεωροῦσε ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι ἔκαναν σχίσμα στήν Ἐκκλησία, ἀλλά ὅτι
αὐτοί μέ τήν ἔνστασί των εὑρίσκοντο εἰς τήν Ἐκκλησία καί οἱ συμβιβασμένοι ἦσαν ἐκτός αὐτῆς. Διότι δέν θά ἠδύνατο διαφορετικά ὄχι νά ἐπαινέση αὐτήν τήν πρᾶξι τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλά οὔτε νά τήν θεωρήση νόμιμη.
Θά ἀναφέρωμε ἐν κατακλεῖδι καί ἕνα ὑπέροχο τμῆμα ἀπό ἐπιστολή πάλι τοῦ ἁγίου πρός τήν ὁσία Ὀλυμπιάδα, τό ὁποῖο δεικνύει τήν γνώμη τήν ὁποία εἶχε ὁ ἅγιος διά τούς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του καί τό ὁποῖο βεβαίως ἔχει πολλά νά πῆ καί σέ μᾶς σήμερα: «Τῶν δέ Ἰσαύρων ἕνεκεν μηδέν δέδιθι λοιπόν · καί γάρ ὑπέστρεψαν εἰς τήν χώραν αὐτῶν · καί ὁ ἡγεμών πάντα ἐποίησεν ὑπέρ τούτου · καί ἐν ἀσφαλείᾳ ἐσμέν πολλῷ μᾶλλον ἐνταῦθα ὄντες ἢ ὅτε ἐν Καισαρείᾳ ἦμεν. Οὐδένα γάρ λοιπόν δέδοικα ὡς τούς ἐπισκόπους πλήν ὀλίγων. Ὅλως τοίνυν τῶν Ἰσαύρων ἕνεκεν μηδέν δέδιθι · καί γάρ ἀνεχώρησαν καί τοῦ χειμῶνος καταλαβόντος οἴκοι εἰσί συγκεκλεισμένοι, ἂν ἄρα λοιπόν μετά τήν Πεντηκοστήν ἐξέλθωσιν» (ΕΠΕ 37, 440). Ὁ ἅγιος δηλώνει ἐδῶ ὅτι δέν ἐφοβήθηκε τίποτε περισσότερο ἀπό τούς Ἐπισκόπους. Ἀναφέρει δέ ὅτι ὀλίγοι ἦσαν ἐκεῖνοι πού συμπεριφέροντο ἀναλόγως εἰς τό ἀξίωμά των. Εἶναι βεβαίως φυσικό ὁ ἅγιος νά ἔχη αὐτή τή γνώμη, καθ’ ὅσον ὅλα τά δεινά τά ὑπέστη ἀπό τούς Ἐπισκόπους, μέ πρῶτο τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεόφιλο. Αὐτό καί σήμερα θά πρέπει πολύ νά μᾶς προβληματίση ὡς πρός τούς λόγους πού ἡ Ἐκκλησία εὑρίσκεται εἰς αὐτήν τήν κατάστασι καί ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διαρκῶς προοδεύει.
Παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν
Οι κρατικές Βρετανικές αρχές απεφάσισαν δια νόμου να απολύουν της εργασίας των όσους φορούν Σταυρό που θα είναι εξωτερικά εμφανής.
Έχουμε μία απορία : Θα αφαιρέσουν και το Σταυρό από την σημαία τους;
Οι «Ορθόδοξοι» οικουμενιστές εδώ και εβδομήντα χρόνια “ προσπαθούν “ να τους κάνουν Ορθόδοξους γράφοντας στα παλαιά των υποδήματα του Αποστόλου Παύλου την εντολή : αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού (Τίτον 3,10).
παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα….
Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.!
Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις.
Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς.
Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα.
Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.
Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου!
Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου·
συ γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα
τον επί πάντων Θεόν και τέτοκας άχρονον Υιόν,
πάσι τοις υμνούσι σε, σωτηρίαν βραβεύοντα
Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας.
Ὁ Πατριάρχης Ἀναστάσιος, ὁ ὁποῖος ἦτο φορέας αἱρέσεως μή κατεγνωσμένης, πρίν κατακριθῆ ὁ ἴδιος ἀπό ἁρμόδιο ἐκκλησιαστικό ὄργανο, ἐκβάλλεται διά ξύλων καί λίθων ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ὑπό ἁγίων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες τελικά μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας θανατώνονται. Αὐτή εἶναι ἡ τιμή διά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, μέ τήν ὁποία ἠξιώθησαν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Δηλαδή τό νά καταταγοῦν μεταξύ τῶν ἁγίων καί ὁμολογητῶν καί νά εἶναι ἐσαεί πρότυπα πρός μίμησιν. Εἶναι ἴσως βέβαιον ὅτι σήμερα, ἄν κάποιοι τολμοῦσαν νά ἐνεργήσουν τοιουτοτρόπως σέ μία κατεγνωσμένη αἵρεσι,, θά ἐθεωροῦντο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστές καί μή, ὡς ἀδιάκριτοι, ἀντάρτες, ταλιμπάν, ἐκτός Ἐκκλησίας καί κατεχόμενοι ὑπό ἑωσφορικοῦ καί δαιμονικοῦ πνεύματος. Ἀντιθέτως δέ αὐτοί πού θά ἀνέμενον τήν Σύνοδο (π.χ. τῆς Ἱερείας) διά νά ἀποφασίση ἐπί τοῦ θέματος θά ἐθεωροῦντο συνετοί, ὑπάκουοι, διακριτικοί καί ἐντός τῆς Ἐπισκοποκεντρικῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας.
Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου
Επιστολή 16η
Εν Αθήναις τη 1 Νοεμβρίου 1905
Θυγάτηρ εν Κυρίω αγαπητή Οσία Κασσιανή, εύχομαί σοι πατρικώς.
Έλαβον την επιστολήν σου και ηυχαριστήθην. Είθε ο Πανάγαθος Θεός να σε ελεήση και να σε διατηρήση εις αμετάπτωτον υγείαν ψυχικήν και σωματικήν. Το φάρμακον το οποίον σου έστειλα είναι ενδυναμωτικόν του στήθους, δίδεται εις τα ασθενήσαντα παιδιά, ενισχύει τον οργανισμόν καθ΄ όλου. Δια τούτο όταν το τελειώσης και αισθανθής, ότι σε ωφέλησεν, να μοι γράψης να σοι στείλω έτερον. Θέλω να δυναμώσης, να δύνασαι να εργάζησαι. Περί της προσκλήσεώς μου αφού δεν πάσχεις από νοσταλγίαν μην έλθης, αλλ΄ εάν μετά την λήψιν του φαρμάκου τούτου ή και δευτέρου φιαλιδίου αισθάνεσαι εαυτήν καταβεβλημένην, τότε να έλθης δι΄ ολίγας ημέρας, ίνα γίνη επίγνωσις του λόγου της αδιαθεσίας σου και θεραπευθής, διότι η θέσις της μονής είναι τοιαύτη, ώστε να μη ασθενήτε. Επειδή όμως ενδεχόμενον το πηγαδάκι να έχη πιάση βούρκον, ο δε βούρκος είναι νοσογόνος, ενδεχόμενον ν΄ ασθενήτε εκ της πόσεως του ύδατος τούτου. Δια τούτο θέλω από ταύτης της ώρας να μη πίνητε νερόν από το πηγαδάκι, να προσκαλέση η Ελένη δύο εργάτας να το καθαρίσουν εντελώς και ίνα μη μείνη και ο ελάχιστος βούρκος εντός να ξυσθώσι και ο πυθμήν και τα πλευρά του πηγαδιού καλά και να χύσητε και αγιασμόν, να θέσητε δε και σκέπασμα και μετά ταύτα να υδρεύησθε δια πόσιν, να μοι γράψητε δε να σας στείλω τα έξοδα της δαπάνης. Ημείς κατ΄ εντολήν του ιατρού και την στέρναν και το πηγάδι τα καθαρίζομεν, την μεν κατ΄ έτος, το δε κατά δύο τρία έτη. Τούτο συνετέλεσεν να έχωμεν πολύ ολιγωτέρους πυρετούς. Επιθυμώ ν΄ ακούσω, ότι είσθε καλά, να χαίρω, διότι λυπούμαι, όταν ασθενήτε. Τους ύμνους, τας ωδάς και τους κανόνας θα τας δώσω εις την κυρίαν Ζερβουλάκου να τα αντιγράψη όλα και να σας τα στείλω. Έδεσα επί τούτω ένα βιβλίον με το χαρτί τούτο εις ολόκληρον το μέγεθος όπως γραφώσιν εντός αυτού. Πιστεύω, ότι θα μείνητε πολύ ευχαριστημέναι και δύνασθε ν΄ αναγινώσκητε εξ αυτού αντί ετέρου αναγνώσματος ή κανόνος, διότι φέρουσι κατάνυξιν και διότι αι προς την Κυρίαν Θεοτόκον παρακλήσεις έχουσι τι το οποίον δεν έχουσιν οι κανόνες των αγίων, οίτινες δεν είναι προσευχή, αλλ΄ έπαινος του αγίου, δυνάμεθα δε να περιορισθώμεν εις ολιγωτέρους επαίνους. Η ανάγνωσις των κανόνων των αγίων και των Μηναίων και της Παρακλητικής δεν είναι απολύτως αναγκαίοι, δύνασθε αντ΄ αυτών ν΄ αναγινώσκητε ένα κανόνα της Κυρίας Θεοτόκου εκ του Μεγάλου Θεοτοκαρίου του Χειρογράφου, το οποίον θα σας στείλω. Θέλω οι λόγοι να ομιλώσιν εις την καρδίαν σας, θέλω να μη εκτελήτε τύπον προσευχής, αλλά λατρείαν, διότι η καρδία εκ της λατρείας ικανοποιείται και ουχί εκ των τύπων, ουχί εκ της αναγνώσεως όλων των κανόνων, οίτινες εγράφησαν δια τον πανηγυρισμόν των αγίων, αλλά εκ του ποιού της προσευχής. Επιθυμώ να με εννοείτε τι λέγω. Εις τας ώρας εάν δεν παρευρίσκωνται άπασαι αι αδελφαί ένεκα εργασίας δεν βλάπτει, οφείλουσιν όμως κατά την ανάγνωσιν των ωρών και χειροτεχνούσαι δια την ανάγκην του πορισμού του άρτου και των χρειωδών να λέγωσι τας ώρας καθ΄ εαυτάς, αφού τας εκστηθίσωσιν ή να λέγωσι την ευχήν και τας ευχάς των ωρών. Η εν τη Εκκλησία δέησις γίνεται από μέρους απασών των αδελφών και δι΄ απάσας τας αδελφάς.
Ο Πατήρ Παχώμιος απέθανε και παρακαλώ να τον εγράψητε εις τα δίπτυχα, ίσως ο αοίδιμος να έχη παρ΄ υμών αξιώσεις, διότι μοι εγένετο ποδηγέτης εν τη αρχή του πολιτεύματός μου. Περί τούτου παρεκλήθην και υπό των υποτακτικών του. Επειδή συγχρόνως με παρεκάλεσαν να γράψω και προς τας αδελφάς λόγους τινας παρηγορητικούς, επιθυμώ να τους συλλυπηθήτε δι΄ επιστολής σας και να στείλητε την επιστολήν να τοις την στείλω. Να γράψητε, ότι ορμάσθε εξ αγάπης αδελφικής, μαθούσαι παρ΄ εμού τον θάνατον του γέροντός των Πατρός Παχωμίου, τον οποίον και μη ιδούσαι, εσέβεσθε και ετιμάτε ως φίλον και ποδηγέτην εν τη αρχή του πολιτεύματός του του Πνευματικού σας Πατρός.
Σε εύχομαι και διατελώ προς Θεόν ευχέτης
+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος.
Ἡ ἄλλη πραγματικότης τῆς Τουρκίας
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ἔρχονται στὸ φῶς πολὺ ἐντυπωσιακὰ στοιχεῖα γιὰ μία
ἄλλη πραγματικότητα τῆς Τουρκίας. Ἑκατοντάδες Τοῦρκοι
βαπτίζονται πλέον Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, χιλιάδες εἶναι ἐκεῖνοι
ποὺ μεταβαίνουν στὰ Ὀρθόδοξα προσκυνήματα, ἐνῶ ἐπιφανεῖς
Τοῦρκοι παρακολουθοῦν μὲ δέος τὴΘεία Λειτουργία! Μάλιστα
ἔρευνα τουρκικῆς ἐφημερίδας κατέγραψε πὼς τὰ τελευταῖα τρία
χρόνια στὴν Τουρκία πωλήθηκαν 8.000.000 ἀντίτυπα τῆς
Ἁγίας Γραφῆς. Ἄρα εἶναι πολὺ μεγάλος ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκεῖ
Κρυπτοχριστιανῶν (ὑπολογίζονται 15 – 20 ἑκατ)!
Τί μᾶς θυμίζει αὐτό;Μὰ τὴν προφητεία τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ,
ποὺ ἀναφέρει πὼς τὸ 1/3 τῶν Τούρκων θὰ γίνουν Χριστιανοί!
Πηγή : «Ο. Τ.»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)