Μ. Βασίλειος περί νηστείας

Τι εβεβήλωσε τον Ησαύ και τον έκαμε δούλο του αδελφού του; Δεν ήταν ένα φαγητό, για το οποίο επώλησε τα πρωτοτόκια; (Γεν. 25, 30-34). Τον δε Σαμουήλ δεν τον εχάρισε στην μητέρα του η προσευχή με τη νηστεία; (Α΄ Βασιλ.1, 13-16). Τι έκαμε τον Σαμψών ακαταμάχητο και μεγάλο ήρωα; Δεν ήταν η νηστεία με την οποία συνελήφθη στην κοιλιά της μητέρας του; (Κριτ. 13, 14). Η νηστεία τον εγέννησε, η νηστεία τον εθήλασε, η νηστεία τον έκαμε άνδρα, που την διέταξε ο άγγελος στην μητέρα του. «Δεν πρέπει να φάει κανένα από τα προϊόντα της αμπέλου, και οίνο και σίκερα [μεθυστικά ποτά] να μην πιει» (Κριτ. 13, 14). Η νηστεία γεννά προφήτες, δυναμώνει δυνατούς· η νηστεία κάνει σοφούς τους νομοθέτες, είναι καλό φυλακτήριο της ψυχής, στο σώμα ασφαλής σύνοικος, όπλο στους ανδρείους, γυμναστήριο στους αθλητές. Αυτή αποκρούει τους πειρασμούς· αυτή προετοιμάζει προς την ευσέβεια, συγκάτοικος της νηφαλιότητας, δημιουργός της σωφροσύνης. Στους πολέμους κάνει ανδραγαθήματα, στην ειρήνη διδάσκει την ησυχία. Τον Ναζιραίο [αφιερωμένος στον Θεό για 30 ημέρες με αποχή φαγητών και ποτών. Ισόβιοι Ναζιραίοι ήταν ο Σαμψών, Σαμουήλ, Ιωάννης ο Πρόδρομος, Ιάκωβος ο Αδελφόθεος. Στον χριστιανισμό Ναζιραίοι καλούνται οι Μοναχοί] αγιάζει, και κάνει τέλειο τον ιερέα. Διότι δεν είναι δυνατόν χωρίς νηστεία να αποτολμήσει την ιερουργία· όχι μόνον τώρα στην μυστική και αληθινή λατρεία, αλλά και στην τυπική που γινόταν κατά τον (Μωσαϊκό) νόμο. Αυτή έκαμε τον Ηλία θεατή του μεγάλου θεάματος· διότι αφού επί σαράντα ημέρες με νηστεία καθάρισε την ψυχή, έτσι καταξιώθηκε να δει στο σπήλαιο του Χωρήβ (Γ' Βασιλ. 19, 8-13), όσον είναι δυνατόν στον άνθρωπο να δει, τον Κύριο. Νηστεύοντας έδωσε πίσω στην χήρα το παιδί της, αφού αποδείχθηκε ισχυρός με τη νηστεία κατά του θανάτου. Από στόμα που ενήστευε εβγήκε η φωνή που εσταμάτησε για τον παράνομο λαό τη βροχή του ουρανού για τρία χρόνια και έξι μήνες. Διότι για να μαλακώσει την αδάμαστη καρδιά των σκληροτραχήλων, επροτίμησε και τον εαυτό του στην κακοπάθεια να τον καταδικάσει μαζί με τους άλλους. Για τούτο «ζει Κύριος, είπε, δεν θα υπάρξει στη γη νερό, παρά μόνο με τον λόγο μου» (Γ' Βασιλ. 17, 1). Και έφερε σ' όλο τον λαό νηστεία με την πείνα, για να επανορθώσει την κακία που είχε προέλθει από την τρυφή και την μαλθακή ζωή. Τι λογής δε υπήρξε ο βίος του Ελισσαίου; Πως μεν εφιλοξενήθηκε από την Σουναμίτιδα; Πως δε ο ίδιος εδεχόταν τους προφήτες; Δεν έκανε την φιλοξενία με άγρια λάχανα και λίγο αλεύρι; (Δ' Βασιλ. 4, 42- 44). Κι έτσι κάποτε με τα χόρτα είχε μαζευτεί και αγριοκολοκύθι, ώστε να κινδυνεύουν αυτοί που θα έτρωγαν, εάν με την ευχή του νηστευτή δεν είχε αχρηστευθεί το δηλητήριο. Και γενικώς, θα μπορούσες να βρείς τη νηστεία να χειραγωγεί όλους τους αγίους στην κατά Θεόν πολιτεία. Υπάρχει κάποιο είδος αντικειμένου, που ονομάζουν αμίαντο, άφθορο στη φωτιά, που όταν μεν τίθεται στην φλόγα φαίνεται ότι έχει απανθρακωθεί, όταν δε το βγάζουν από τη φωτιά, σαν να έχει λευκανθεί στο νερό, γίνεται καθαρότερο. Τέτοια ήταν τα σώματα των τριών εκείνων παίδων της Βαβυλώνος, που είχαν τον αμίαντο από τη νηστεία (Δανιήλ 1, 8-16). Διότι στη μεγάλη φλόγα της καμίνου, σαν να ήσαν κατά την φύση από χρυσό, απεδεικνύοντο ανώτεροι από την βλάβη της φωτιάς. Δηλαδή απεδεικνύοντο πιο δυνατοί και από τον χρυσό· διότι δεν τους έλυωνε αυτούς η φωτιά, αλλά τους φύλαγε ακέραιους. Και όμως τίποτε δεν θα συγκρατούσε τότε την φλόγα εκείνη, που την έτρεφαν νάφθα και πίσσα και κληματίδες, ώστε αυτή να εξαπλώνεται σαρανταεννέα πήχεις, και κατατρώγοντας τα γύρω απ' αυτήν πολλούς από τους Χαλδαίους να καταφάγει. Εκείνη λοιπόν την πυρκαγιά καταπατούσαν oι παίδες, αφού εισήλθαν με νηστεία, αναπνέοντας έτσι στην ορμητική φωτιά σαν λεπτή αύρα και δροσερή. Διότι η φωτιά ούτε τις τρίχες δεν επείραξε, επειδή τις είχε εκθρέψει η νηστεία (Δανιήλ 3, 24- 33).

Ο μηχανισμός επιλογής.

Όλα τα ερεθίσματα και όλες οι προσβολές από τον εξωτερικό κόσμο, πρέπει να υφίστανται την αναπόφευκτη κριτική διεργασία υπό το πρίσμα των εμπειριών σου και της ορθόδοξης γνωσιολογίας σου, και ό,τι αντέχει στα ηθικοπνευματικά σου κριτήρια, που είναι σύμφωνο με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και τις αγνές ελληνοχριστιανικές παραδόσεις να το αποδέχεσαι και να το αφομοιώνει η ορθόδοξη ψυχή σου. Ό,τι είναι, ξένο, οθνείο, αλλότριο, πέταξέ το σαν άχρηστο. Αυτός ο μηχανισμός επιλογής, αποδοχής και απορρίψεως, να λειτουργεί ασταμάτητα στη ζωή σου.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ

Τίποτε δεν συγκινεί τόσον βαθέως τον Ορθόδοξον Έλληνα, όσον η πίστις του, η στάσις του εις την Ορθοδοξίαν. Και φρονώ ότι η ψυχή του ορθοδόξου, εις το σημείον αυτό, είναι ορθότατα προσανατολισμένη. Πράγματι. Η ορθή πίστις προς τον Θεόν είναι το ένα βασικόν σκέλος της σωτηρίας της ψυχής του. Το άλλο είναι ο καθαρός ευαγγελικός βίος. Ο βίος του ημπορεί να κυματούται διαρκώς, να παρουσιάζη μεταπτώσεις, πότε ύψος και πότε βάθος. Αλλά είναι πάντως μέσα εις την περιοχήν της σωτηρίας, αφού η αγιωτάτη Θρησκεία μας, είναι η Θρησκεία της μετανοίας και της συγγνώμης. Αλλά αν χάση την πίστιν του, που έχει να καταφύγη; Δικαίως λοιπόν συγκινείται εις ό,τι αφορά εις την Ορθοδοξίαν του. Χάνομεν μίαν Αυτοκρατορίαν, χάνομεν την ατομικήν μας ελευθερίαν, γινόμεθα δούλοι εχθρών της πίστεώς μας, αλλά λέγομεν: δόξα τω Θεώ, ότι εκρατήσαμεν την πίστιν μας. Την ελευθερίαν θα την κερδίσωμεν όπως – όπως. Πατρίδα θα φτιάξωμε πάλι. Και στηριγμένοι εις την αγίαν πίστιν μας, θα ξαναβρούμε τον δρόμον «ημερών αρχαίων». Αν όμως εχάναμεν την πίστιν εις την Ορθοδοξίαν, με ποία κριτήρια θα ξαναφτιάχναμε νέαν Πατρίδα, τι περιεχόμενον θα εδίναμεν εις την ελευθέραν ζωήν μας και ποίους προσανατολισμούς θα έπαιρνεν η θρησκευτικότης μας;…

Ορθοδοξία είναι ένα αιώνιον νόημα και αιώνιον βίωμα της ελληνικής ψυχής μας. είναι η ψυχή της ψυχής μας, την φέρομεν κληρονομικώς εις το αίμα μας. Δεν ημπορούμεν να ζήσωμεν χωρίς Ορθοδοξίαν. Με την Ορθοδοξίαν δεν συνεχίζομεν μόνον τας εθνικάς μας παραδόσεις, αλλά διατηρούμεν και αδιάκοπον συνέχειαν με τους αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Η εμμονή μας εις την Ορθοδοξίαν εξασφαλίζει την ορθήν πίστιν μας, την επαφήν μας με τους Πατέρας και την συνέχειαν της Παραδόσεως, της Παραδόσεως της αληθείας, εις όλας απολύτως τας εκφάνσεις. Πολλοί, που δεν ηξεύρουν τι θησαυρός είναι η Ορθοδοξία, νομίζουν ότι είμαστε στενοκέφαλοι, στενόκαρδοι, προσκεκολλημένοι εις τύπους ξηρούς και αντιλήψεις ξεθωριασμένες. Η Ορθοδοξία είναι πάντα νέα, πάντα ζώσα, πάντα «παρούσα» εις όλους τους αιώνας. Ρωτήστε έναν απλόν και αληθινόν Ορθόδοξον να σας ειπή διατί είναι δεμένος με φανατισμόν εις την Ορθοδοξίαν. Τότε θα καταλάβητε διατί αι αλήθειαι του Θεού λάμπουν μόνον εις τας ψυχάς των απλών και αγαθών ανθρώπων, εις τα εν Χριστώ νήπια. «Ευχαριστώ σοι, Πάτερ, ότι απέκρυψας ταύτα (τα μυστήρια της πίστεως) από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις…». Και όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, ότι «ο Θεός τα μωρά του κόσμου εξελέξατο, ίνα τους σοφούς καταισχύνη…».

Ορθοδοξία σημαίνει πίστις ορθή προς τον Θεόν, που μέσα εις το φως της αληθείας, εζυμώθη είκοσιν αιώνας με την αγωνιστικήν πείραν των αγίων και με τα αίματα των Μαρτύρων και Ομολογητών του Χριστού. Η Ορθοδοξία, ως πίστις και ζωή, είναι η αλήθεια του Χριστιανισμού, που συνεχίζεται εις τους αιώνας. Την αλήθειαν αυτήν παρελάβομεν από την Εκκλησίαν και την κρατούμε ζηλότυπα. Η ιστορία της Εκκλησίας μας, διδάσκει ότι δια την διατήρησιν της Ορθοδόξου πίστεώς μας έχομεν τα «νέφη» των Μαρτύρων και των Ομολογητών. Εκείνος που αρνείται την πίστιν του εις την Ορθοδοξίαν ή συντελεί εις την παραχάραξίν της «ενδύεται κατάραν ως ιμάτιον». Εις τους ιερείς ναούς μας εικονίζονται οι Μάρτυρες και Ομολογηταί της Ορθοδοξίας. Και τους βλέπομεν, δια να φρονηματιζώμεθα και να τους αποδίδωμεν τιμητικήν προσκύνησιν, επειδή εκράτησαν την πίστιν την αγίαν και δεν ηρνήθησαν την Ορθοδοξίαν παρά τα ανεκδιήγητα βάσανα, που υπέστησαν. Δια τούτο και ο Θεός τους εδόξασεν εν ουρανοίς και εδώ τους εθαυμάστωσε, δια να τους έχωμεν ως υποδείγματα πίστεως εις τα δόγματα της Ορθοδοξίας μας…                                                                                                                                           
Η  Εκκλησία μας είναι βαμμένη εις το αίμα των Μαρτύρων και των Ομολογητών. Εις το Άγιον Όρος οι ναοί είναι βαμμένοι με κόκκινον χρώμα, εις ένδειξιν ότι η Αγία Εκκλησία μας εθεμελιώθη επάνω εις τα αίματα των Μαρτύρων της. Χάριν εις τα αίματα των Μαρτύρων και των Νεομαρτύρων μας, εχάρισεν ο Θεός την ανάστασιν του δούλου γένους μας μέσα από την στάχτη της καταστροφής. Αλλά και ως επιβράβευσιν της πίστεως που εκρατήσαμεν 400 χρόνια, ωσάν σπίθα κρυμμένη στη στάχτη…  
                                                                                         
 Σκεφθήτε εις ποίαν επικίνδυνον πνευματικήν σχιζοφρένειαν ημπορούσαμεν να φθάσωμεν, εάν ηθέλαμεν να θυσιάσωμεν κάτι από την Ορθοδοξίαν μας, δια το οποίον έχυσαν το αίμα των οι άγιοι που προσκυνούμεν κάθε ημέρα! Με την απάρνησιν θα τους ατιμάζαμεν και με την προσκύνησιν θα τους ετιμούσαμεν. Με όσον περισσότερες δυσκολίες, πειρασμούς και βάσανα κρατούμεν την πίστιν, τόσον και αξιώτεροι γινόμεθα. Δι’ αυτό, περισσότερον απ’ όλους τους αγίους, τιμώνται οι άγιοι Μάρτυρες. Μεγάλοι είναι οι Όσιοι, που «εμαρτύρησαν» αναιμάκτως εις τας ερήμους, δια να τηρήσουν την καθαρότητα του βαπτίσματος και επάλαισαν χρόνια κατά των παθών και των δαιμόνων. Αυτοί είναι Μάρτυρες της Οσιότητος. Μέγιστοι όμως είναι οι Μάρτυρες της πίστεως και της θείας Ορθοδοξίας μας…

Τελευταίως ακούεται ότι πρέπει να ενωθούμε με τους αιρετικούς. Με αυτούς που δεν εβάστασαν ανόθευτον την πίστιν των Πατέρων μας. Να ενωθούμε. Αλλά πως; Να ενωθή η αλήθεια με το ψεύδος; Το φως με το σκότος; Οι πιστοί εις την Εκκλησίαν με εκείνους που ηρνήθησαν την Εκκλησίαν; Να ενωθούμε, ναι. Αλλ’ αφού αποβάλουν οι κακόδοξοι τας κακοδοξίας των. Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ’ όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας…                                                                                                      Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! Δεν αγόμεθα από ακρίτους μισαλλοδοξίας. Δεν είμεθα τετυφλωμένοι φανατικοί. Αισθανόμεθα την ανάγκην, ως τέκνα της  Ορθοδόξου Εκκλησίας, να δώσωμεν «την μαρτυρίαν του Αρνίου, ην έχομεν». Η Ορθόδοξος Εκκλησία, διετήρησεν απαραχάρακτον την παρακαταθήκην της πίστεως, ως Δόγμα και Ηθικήν, και οφείλομεν να το γνωρίζωμεν. Εκπέμπομεν το φως της πίστεως και όσοι οι εν τω σκότει ας προσέλθουν. Θέλουν εξηγήσεις; Θέλουν «λόγον περί της εν ημίν ελπίδος»; Είμεθα έτοιμοι. Όχι να δίδωμεν αφορμάς, δια να λέγουν οι κακόδοξοι ότι αμφιβάλλομεν δια την πάμφωτον και αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας. Όσα καλώς και εν Αγίω Πνεύματι παρελάβομεν υπό της Εκκλησίας αυτά τηρούμεν ως κόρην οφθαλμού. Δεν γνωρίζομεν άλλα δόγματα και ανθρώπινα καινοτομήματα. Γνωρίζομεν τα αναθέματα, δια των οποίων η αγία Εκκλησία μας, κατωχύρωσε τας εν Οικουμενικαίς Συνόδοις διατυπωθείσας δογματικάς αληθείας και δεν τολμώμεν να σκεφθώμεν καμμίαν μεταβολήν και κανένα συμβιβασμόν…

θ. μ. δ.

Άγ. Ι. Χρυσόστομος

Πολλοί ενόμισαν, ότι το εμφύσημα αυτού (του Θεού) ην η ψυχή, και ότι εκ της ουσίας του Θεού μετεδόθη τω σώματι η ψυχή. Έστι δε πολλής ου μόνον ανοίας, αλλά και ατοπίας μεστός ο λόγος, ει γαρ εκ της ουσίας του Θεού η ψυχή, ουχ εχρήν αυτώ μεν είναι σοφήν, εν άλλω δε μωράν και ασύνετον, ουδέ εν τούτω μεν είναι ψυχήν δικαίαν, εν ετέρω δε άδικον. Η γαρ του Θεού ουσία ου μερίζεται, ουδέ αλλοιούται, αλλ’ έστιν αναλλοίωτος. Το εμφύσημα λοιπόν επί Θεού η του Αγίου Πνεύματος εστιν ενέργεια. Ώσπερ γαρ ο Σωτήρ ενεφύσησεν εις τα πρόσωπα των Αποστόλων και είπε, λάβετε Πνεύμα Άγιον ούτω το εμφύσημα το θείον ανθρωπίνως ακουόμενον, Πνεύμα εστι το προσκυνητόν και Άγιον. Τούτο το Πνεύμα προελθόν ουκ αυτό γέγονε ψυχή αλλά ψυχήν έκτισεν, ουκ αυτό εις ψυχήν μετεβλήθη, αλλά ψυχήν εδημιούργησε. Δημιουργόν γαρ το Πνεύμα το Άγιον, κοινωνεί τη δημιουργία του σώματος και τη δημιουργία της ψυχής. Πατήρ γαρ και Υιός και Πνεύμα Άγιον τη Θεία δυνάμει δημιοτργεί το πλάσμα.

Άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Ελθέ το φως το αληθινόν, ελθέ η αιώνιος ζωή, ελθέ το αποκεκρυμμένον μυστήριον, ελθέ ο ακατανόμαστος θησαυρός, ελθέ το ανεκφώνητον πράγμα, ελθέ το ακατανόητον πρόσωπον, ελθέ η αϊδιος αγαλλίασις, ελθέ το ανέσπερον φως, ελθέ πάντων των μελλόντων σωθήναι η αληθινή προσδοκία, ελθέ των κειμένων η έγερσις, ελθέ των νεκρών η ανάστασις, ελθέ ο δυνατός, ο πάντα αεί ποιών και μεταποιών και αλλοιών μόνω τω βούλεσθαι! Ελθέ ο αόρατος και αναφής πάντη και αψηλάφητος, ελθέ ο αεί μένων αμετακίνητος και καθ’ ώραν όλος μετακινούμενος και ερχόμενος προς ημας τους εν τω άδη κειμένους, ο υπεράνω πάντων των ουρανών, ελθέ το περιπόθητον όνομα και θρυλούμενον λαληθήναι δε παρ’ ημών, όπερ ης, ή γνωσθήναι, οποίος ή ποταπός, όλος ημίν ανεπίδεκτον. Ελθέ η αιώνιος χαρά, ελθέ το στέφος το αμαράντινον, ελθέ η πορφύρα του μεγάλου Θεού και Βασιλέως ημών, ελθέ η ζώνη η κρυσταλλοειδής και διάλιθος, ελθέ το υπόδημα το απρόσιτον, ελθέ η βασίλειος αλουργίς και αυτοκρατορική όντως δεξιά! Ελθέ ον επόθησε και ποθεί η ταλαίπωρός μου ψυχή, ελθέ ο μόνος προς μόνον, ότι μόνος ειμί καθάπερ οράς! Ελθέ ο χωρίσας εκ πάντων και ποιήσας με μόνον επί της γης, ελθέ ο γενόμενος πόθος αυτός εν εμοί και ποθείν σε ποιήσας με τον απρόσιτον παντελώς! Ελθέ η πνοή μου και η ζωή, ελθέ η παραμυθία της ταπεινής μου ψυχής, ελθέ η χαρά και η δόξα και η διηνεκής μου τροφή!

ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.

 Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Κοίταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων. Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς.

Αν βιώναμε το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως...

Κατέβηκε ο Θεός στη γη παίρνοντας την ανθρώπινη φύση. Αν βιώναμε το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως πρόβλημα τρομοκρατίας δεν θα υπήρχε, η αγάπη θα βασίλευε. Αγωνία για πολέμους δεν θα είχαμε, η ειρήνη θα επικρατούσε. Καταλήψεις και καταστροφές δεν θα γίνονταν, για μια κατάληψη θα αγωνίζονταν τα νιάτα, για την κατάληψη της αρετής και της αγιότητας. Οικονομικό πρόβλημα δεν θα υπήρχε, η αγάπη και η αδελφοσύνη θα αποτελούσαν την εγγύηση για ισοδύναμη απόλαυση των υλικών αγαθών. Θα υπήρχε σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο, στο περιβάλλον, στην άλογη φύση.

Ὀξύτατον τὸ δημογραφικὸν πρόβλημα

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑΝ τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς πολυτέκνου οἰκογενείας (1η Κυριακὴ Νοεομβρίου) καὶ

τῆς ἑορτῆς (6 Νοεμβρίου) τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Τερεντίου, Νεονίλλης καὶ τῶν ἑπτὰ

τέκνων των, τῶν προστατῶν τῶν πολυτέκνων, καλὸν εἶναι νὰ ἐπισημάνωμεν τὴν πλήρη

δημογραφικήν κατάρρευσιν τῆς χώρας μας. Ἡ κατάστασις εἶναι τραγική. Συμφώνως πρὸ τὴν

τελευταίαν ἀπογραφὴν παρουσιάζεται μείωσις τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν γεννήσεων

κατὰ 7% κατὰ τὰ τελευταῖα 30 χρόνια. Τὸ ἔτος 1971 τὰ παιδιὰ ἕως 14 ἐτῶν ἦσαν 2.243.962 ἤτοι

τὸ 25, 36% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας. Τὸ 2010 ἦσαν 1.623.752 δηλ. τὸ 14% μείωσις κατὰ 7%.

Ἐνῶ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν τὸ 1971 ἦσαν 957.116, 10,92%· τὸ ἔτος 2010  2.141.786, ἔφθασαν

δηλαδὴ τὸ 19% τοῦ πληθυσμοῦ. Αἰτία. Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ ἔλλειψις ἰδανικῶν.

Ἡ Ἑλλὰς διετηρήθη ἀνὰ τοὺς αἰῶνας στηριζομένη κυρίως εἰς τοὺς πολυτέκνους. Πολλὰ παιδιά,

πολλοὶ ἀγωνισταί. Κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821 οἱ περισσότεροι ἀγωνισταὶ ἦσαν τέκνα

πολυτέκνων οἰκογενειῶν. Ὁ Παπαφλέσσας ἦτο τὸ 28 παιδὶ τῆς οἰκογενείας τοῦ Δημ. Δικαίου!

Κολοκοτρωναῖοι 46 νεκροὶ νέοι, εἰς τὸν ἀγῶνα. Ὁ Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης εἶχε 12 ἀδέλφια

καὶ 32 ἐξαδέλφια. Ὁ Μιαούλης ἕξι υἱούς, ὁ Κανάρης, ἕξι υἱοὺς καὶ μία θυγατέρα. Οἱ

Μαυρομιχαλαῖοι 49 νεκροὺς εἰς τὸν ἀγῶνα. Ἡ Μπουμπουλίνα 6 παιδιὰ καὶ τόσοι ἄλλοι.

Καλὸν εἶναι λοιπόν, νὰ ἐνθυμούμεθα τοὺς ἐλευθέρους- σκλάβους, ποὺ εἶχον ἀρχὰς καὶ

ἰδανικὰ καὶ κυρίως Ὀρθόδοξον φρόνημα.

“ Oρθόδοξος Τύπος”
http://www.orthodoxostypos.gr/

«Μελαγχολικαί ενοράσεις»

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτη μού θύμισαν κάποιες συζητησεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;

 Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Ερημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.

Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.

Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φαντάζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».

Κι έμεινα μόνος…

Μέσα στον συγκλονισμό μου γιά τήν τραγωδία του λαού μας, τόν κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους. Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καί συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σέ αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.

Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στήν σιωπήν των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δέν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως τών συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Οταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τόν Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους τούτοις, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε νά κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Αγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ νά ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τά Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τόν γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σέ κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον μέ εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα τής μετανοίας, αξίζει τον έπαινον τής Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σέ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης τής μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστάσεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.

Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, τό κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμένων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμάνων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού. Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μή κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ τών επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «τό αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τόν αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στό γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στά χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη μέ Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.

Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία τών πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας νά κηρύξει μετάνοιαν στόν λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001

Ο ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Τοῦ κ. Θεοδώρου Γεωργοπούλου, Θεολόγου

……..

…….  (Ο.Τ  1897)

Ἡ ἀγγλικανικὴ περιεκτικότης δικαιολογεῖ τὴ συνύπαρξη χριστιανικῶν καὶ εἰδωλολατρικῶν ἀντιλήψεων στὴ ζωὴ καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν μελῶν της. Δυστυχῶς αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς περιεκτικότητος ἔχει εἰσέλθει πρὸ πολλοῦ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν στὴν

Ὀρθόδοξη Ἐκ κλη σία παραδοσιακοὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅ,τι πιστεύει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καὶ ὑπάρχουν καὶ κληρικοὶ οἰκουμενιστές, ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν Ὀρ θοδοξία. Ὑπάρχουν καθηγητὲς τῶν θεολογικῶν σχολῶν, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν αἱρετικὲς διδασκαλίες ἢ

εἶναι ὀρθολογιστὲς καὶ ἄπιστοι. Ὑ πάρχουν θεολόγοι στὴ Μέση Ἐκ παίδευση, οἱ ὁποῖοι τυχαίως εὑρέθησαν στὶς θεολογικὲς σχολές, διότι ὁ τρόπος τῶν πανελληνίων ἐξετάσεων τούς ἐξέβρασε ἐκεῖ. Αὐτοὶ στὰ σχολεῖα διδάσκουν, ἀλλὰ δὲν πιστεύ ουν ὅσα διδάσκουν. Ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους ἄλλωστε μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀπιστίας τους καὶ τῆς πλήρους ἐκκοσμικεύσεώς τους. Κυκλοφοροῦν θεολογικὰ ἔργα, ποὺ ἀρνοῦ ν ται βασικὰ δόγματα τῆς ὀρθοδό ξου πίστεως. Ἐφθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ διακηρύττωμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ξεπερασμένοι καὶ ὅτι πρέπει νὰ πᾶμε σὲ μιὰ νέα μεταπατερικὴ θεολογία. Ὑπάρχουν κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖ οι εἶναι ἐναντίον τῆς πολυτεκνίας. Καὶ τὸ διακηρύττουν ἐμπράκτως, διότι εἶναι γονεῖς 1 ἢ 2 παιδιῶν.

Οἱ ἱεροὶ κανόνες ἀπαγορεύουν σὲ ἄνδρες, ποὺ ἔχουν τελέσει δεύτερο γάμο, νὰ ἱερωθοῦν. Καὶ ὅμως ὑπάρχουν σύγχρονες περιπτώσεις διγάμων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν ἀνενόχλητοι κοντὰ σὲ ἰσχυροὺς ἐπισκόπους. Σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση συνέβη κάτι χειρότερο: Ἄγαμος κληρικὸς πέταξε τὰ ράσα καὶ ἐνυμφεύθη. Μετὰ τὸν γάμο του ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ ἐπίσκοπο ὡς ἔγγαμος κληρικὸς πλέον. Καὶ ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔλαβε κανένα μέτρο ἐναντίον τῶν κραυγαλέων αὐτῶν κανονικῶν παραβάσεων. Μέσα στὴν ἱερὰ σύνοδο τῆς ἱεραρχίας μητροπολίτης μεγάλα φρονῶν γιὰ τὶς θεολογικές του γνώσεις, σὲ εἰσήγησή του διεκήρυξε ὅτι καμμία ἐκκλησία δὲν κατέχει τὸ ἀποκλειστικὸ προνόμιο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ εἶναι ἡ φρικτότερη μορφὴ τῆς παναιρέσως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Κι ὅμως ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δὲν τὸν ἀνεκάλεσε στὴν τάξη. Οὔτε κάποιος ἄλλος ἐπίσκοπος ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες σʼ αὐτὴ τὴ σύνοδο τῆς ἱεραρχίας διεμαρτυρήθη γιὰ τὴν κηρυττόμενη «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αἵρεσιν. Πρὸς αἰώνιον αἶσχος αὐτῶν ποὺ τὸ ἐζήτησαν, μὲ ἔγγραφο δῆθεν τῆς Δ. Ἱ. Συνόδου, μὲ πλαστογραφημένες 9 ὑπογραφὲς συνοδικῶν μητροπολιτῶν, ἐζητήθη ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ προσωπικῶν δεδομένων νὰ ἀναγνωρισθῆ ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς ἰδιωτικὴ ὑπόθεση τῶν ἐπισκόπων!

Ἡ Ἀρχὴ προσωπικῶν δεδομένων, πρὸς τιμήν της, ἀρνήθηκε νὰ ἐκδώση τέτοια βρομερὴ ἀπόφαση. Ἀντιθέτως μάλιστα, διεκήρυξε μὲ ἀπάντησή της, ὅτι οἱ ἐπίσκοποι εἶναι δημόσιοι λειτουργοὶ καὶ πρέπει ἡ ζωή τους νὰ ἀντέχη στὸν δημόσιον ἔλεγχον. Ἐν ἀντιθέσει μὲ ὅσα διακηρύττει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος περὶ ὑποδειγματικῶν ἱερατικῶν οἰκογενειῶν καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀνέκαθεν πιστεύει, πλεῖστοι κληρικοὶ ζοῦν κοσμικώτατα. Οἱ οἰκογένειες αὐτῶν τῶν κληρικῶν δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε ἀπὸ τῶν ἀπίστων κοσμικῶν τὶς οἰκογένειες. Παπαδιὲς καὶ παπαδοπαίδια ντύνονται ἢ μᾶλλον γδύνονται μὲ τὴ μόδα καὶ ἀπολαμβάνουν ὅλες τὶς κοσμικὲς ἁμαρτωλὲς τέρψεις. Οἱ πλεῖστοι ἐπίσκοποι ἔχουν καταργήσει στὴν πράξη τὰ κωλύματα

ἱερωσύνης. Γιʼ αὐτὸ ἔχουν εἰσέλθει στὸν κλῆρο τόσοι ἀνάξιοι κληρικοί, κατασκανδαλίζοντας μὲ τὴ ζωὴ τους τὸ ἀποίμαντο ποίμνιο. Εὑρέθη μάλιστα μεγαλόσχημος κληρικός, μὲ τεράστια οἰκονομικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἰσχύ, ὁ ὁποῖος διεκήρυξε σὲ βιβλίο του σχετικὸ μὲ τοὺς ἱεροὺς κανόνες αὐτὴ τὴν τερατώδη  αἱρετικὴ δοξασία: «Ἁμαρτίαι πρότεραι ἀρχιερέως, οἱαιδήποτε ἂν ὦσι, κατὰ τὴν χειροτονίαν αὐτοῦ συγχωροῦνται».Ἡ αἱρετικὴ αὐτὴ διδασκαλία φαίνεται ὅτι γίνεται ἀποδεκτὴ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἐπισκόπους. Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί εἰσῆλθαν στὸ σῶμα τῶν ἐπισκόπων τόσοι ἀνώμαλοι, κατασκανδαλίζοντας τὸν λαὸ καὶ διασύροντας τὴν Ἐκκλησία. Οἱ ἐπίσκοποί μας ἰδιαιτέρως, ἀνέχονται τὰ πάντα στοὺς Χριστιανούς. Τοὺς μεγαλύτερους σκανδαλοποιοὺς καὶ ἀπίστους καὶ ὑβριστὲς τοῦ Χριστοῦ τοὺς δέχονται καὶ τούς ἐνταφιάζουν μετὰ πάσης τιμῆς ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ νὰ φανῆ σὲ ποιὸ βαθμὸ ἔχει προχωρήσει ἡ ἐκκοσμίκευση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀρκεῖ νὰ ἐπισημάνουμε τὸ ἑξῆς: Ἡ Ὀρθόδοξη

Ἐκκλησία γνωρίζει μόνον δύο λόγους διαζυγίου.Ἡ σύζευξη τῆς Ὀρθ. Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἄθεη πολιτεία τὴν ὡδήγησε νὰ δεχθῆ δέκα (10) λόγους διαζυγίου! Δηλαδὴ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία σὲ κραυγαλέα ἀντίθεση μὲ τὴν διδασκαλία της, συνεργεῖ μὲ τὸ κράτος στὴ διάλυση τῆς οἰκογενείας. Αὐτὸ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ αὐτομάτου καὶ συναινετικοῦ διαζυγίου. Παρουσιάσαμε κάποια σημεῖα ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Φρονοῦμε ὅτι ἡ κυριώτερη αἰτία αὐτοῦ τοῦ ἀγγλικανισμοῦ εἶναι ὁ συνεχὴς συγχρωτισμὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς τοῦ παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.). Ἐκεῖ ἄρχισε ἡ διάβρωση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὅταν διαβρωθῆ ἡ πίστη, τότε ἀρχίζει καὶ ἡ νοθεία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους. Πίστη καὶ

ἦθος εἶναι ἀλληλοεξαρτώμενα. Ὅσοι παραδοσιακοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ βλέπουν αὐτὴ τὴν εἰσβολὴ τοῦ ἀγγλικανισμοῦ στὴν Ἐκκλησία μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντιδράσουν. Μόνο μὲ ἀγῶνα καὶ ἀντίσταση νικῶνται οἱ αἱρέσεις. Αὐτὴ ἦταν ἡ τακτική τῶν Ἁγίων Πατέρων. Καὶ ἡ τακτικὴ αὐτὴ εἶναι δοκιμασμένη ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια. Ἡ «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ» πρέπει ὄχι μόνον νὰ ὑπογραφῆ ἀπὸ ὅλους τούς πιστούς, ἀλλὰ καὶ νὰ γίνη σημαία στὴν ἀντίσταση κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

ΓΙΝΕ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ.

 ὉἍγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μιλών τας για την προσευχὴ

καὶ την Θεία Λατρεία λέγει:

«Αὐτός, ποὺ συνομιλεῖ μὲ τὸν Θεὸν γίνεται ἀνώτερος ἀπὸ τὸν θάνατον

καὶ ἀπὸ κάθε διαφθορά. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος, ποὺ ἀπολαμβάνει τὶς

ἡλιακὲς ἀκτῖνες βρίσκεται κατ᾽ ἀνάγκην μακρυὰ ἀπὸ τὸ σκοτάδι, ἔτσι καὶ

ὅποιος ἀξιώνεται νὰ συνομιλῆ μὲ τὸν Θεὸν παύει νὰ εἶναι θνητός. Ἡ ζωὴ τῆς

ψυχῆς εἶναι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ βίος, ποὺ ταιριάζει σ᾽ αὐτήν. Τὴν ἐνά-

ρετη ζωή, ποὺ ταιριάζει στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐπιτυγχάνει ἡ προσευχὴ

καὶ τὴν ἀποθησαυρίζει στὶς ψυχὲς μας μὲ τρόπον θαυμαστόν. Αὐτὸς λοι-

πόν, ποὺ δὲν προσεύχεται καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ συνομιλῆ συνεχῶς μὲ τὸν

Θεὸν εἶναι νεκρὸς καὶ ἄψυχος καὶ δὲν στέκεται στὰ λόγια του… Ὅλοι οἱ

ἄνθρωποι ἔχουμε ἀνάγκην ἀπὸ τὴν προσευχή, ἀπὸ ὅσην ἔχουν τὰ δέντρα

γιὰ νερὸ καὶ ἀκόμα περισσότερη».

Δεν έχουν την ευαισθησίαν της πίστεως

Κατά τους εσχάτους χρόνους Ορθόδοξοι Πατριάρχαι,
Αρχιερείς, Ιερείς, Θεολόγοι, ήρχισαν να μην ομιλούν

με την παραδοσιακήν αυτήν έναντι του παπισμού

γλώσσαν, ως εάν ο παπισμός παρητήθη των

αντιευαγγελικών του γραμμών. Ορθόδοξοι πατριάρχαι

ετέλεσαν επιμνημοσύνους δεήσεις δια τον αποθανόντα

Παύλον ΣΤ΄…. τον εχαρακτήρισαν ως άγιον και

την εκκλησίαν της Ρώμης ως αγίαν…κ.ο.κ. 

Υπάρχουν δε και έτεραι πράξεις ορθοδόξων ιεραρχών

και λοιπών ιερωμένων και λαϊκών… αι οποίαι

δεικνύουν ότι πράγματι οι Ορθόδοξοι ούτοι έπαυσαν

να θεωρούν τον παπισμόν, ως εθεώρουν αυτόν οι μέχρι

τούδε Ορθόδοξοι. Το Ορθόδοξον αισθητήριόν των δεν

αντιδρά, ως αντέδρα μέχρι σήμερον εις την αίρεσιν του παπισμού. Δεν έχουν την ευαισθησίαν της

πίστεως, την οποίαν πάντοτε είχον οι Ορθόδοξοι.

(Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης).

Μ. Βασίλειος: η αρχαιότητα της νηστείας

Αλλ' ο λόγος ας βαδίζει με την ιστορία, εξετάζοντας την αρχαιότητα της νηστείας. Και όπως όλοι οι άγιοι, σαν κάποια πατρική κληρονομιά, την εκληρονόμησαν, έτσι την διαφύλαξαν, παραδίνοντας ο πατέρας στο παιδί, απ' όπου και σε μας διαδοχικά διασώθηκε το κτήμα. Δεν υπήρχε στον παράδεισο οίνος· όχι ακόμη ζωοθυσίες· όχι ακόμη κρεοφαγίες. Μετά τον κατακλυσμό ο οίνος· μετά τον κατακλυσμό, «να τρώγετε από όλα, σαν χλωρά χορτάρια» (Γεν. 9, 3). Όταν απορρίφθηκε η τελείωση, τότε επιτράπηκε η απόλαυση. Δείγμα δε της απειρίας του οίνου ο Νώε που αγνοούσε την χρήση του οίνου. Διότι ακόμη δεν είχε εισέλθει στη ζωή, ούτε είχε χρησιμοποιηθεί στις συναναστροφές των ανθρώπων. Επειδή ούτε άλλον είχε δει, ούτε ο ίδιος εδοκίμασε, περιέπεσε απρόσεκτα στη μέθη του οίνου. «Διότι εφύτευσε άμπελο ο Νώε, και ήπιε από το γέννημα του καρπού και εμέθυσε» (Γεν. 9, 20-21)· όχι διότι ήταν μέθυσος, αλλά διότι δεν εγνώριζε την μέτρια πόση. Τόσον το εύρημα της οινοποσίας είναι νεώτερο από τον παράδεισο, και τόσον παλαιός ο σεβασμός της νηστείας. Αλλά εγνωρίσαμε ότι και ο Μωυσής με τη νηστεία επλησίασε το όρος (Έξοδ. 24, 18). Διότι δεν θα αποτολμούσε ενώ εκάπνιζε η κορυφή, ούτε θα είχε το θάρρος να εισέλθει στον γνόφο, εάν δεν είχε οπλισθεί με το όπλο της νηστείας. Με τη νηστεία υποδέχθηκε το νόμο που εγράφη με το δάκτυλο του Θεού στις πλάκες. Και επάνω μεν η νηστεία έγινε πρόξενος της νομοθεσίας, κάτω δε η γαστριμαργία τους εξέτρεψε σε ειδωλολατρεία. «Διότι εκάθισε o λαός για να φάει και να πιει, και εσηκώθηκαν μετά για να διασκεδάσουν» (Έξοδ. 32,6). Η μέθη καταστρέφει την πνευματικότητα του ανθρώπου. Σαράντα ημερών προσμονή με νηστεία και προσευχή του δούλου του Θεού την αχρήστευσε μία oινοποσία. Διότι αυτές τις πλάκες που έλαβε η νηστεία με το δάκτυλο του Θεού γραμμένες, αυτές η μέθη εκομμάτιασε, διότι ο προφήτης δεν έκρινε άξιο να νομοθετείται μέθυσος λαός από τον Θεό. Σε μία φευγαλέα στιγμή, με την γαστριμαργία, ο λαός εκείνος που είχε γνωρίσει τον Θεό με τα πιο μεγάλα θαύματα, εκυλίσθηκε στην ειδωλολατρική τρέλα των Αιγυπτίων. Σύγκρινε και τα δυο· πώς δηλαδή η νηστεία οδηγεί στο Θεό και πως η τρυφή προδίδει την σωτηρία. Κατέβα, βαδίζοντας τον δρόμο προς τα κάτω. Τα ευεργετικά αποτελέσματα της νηστείας στην Παλαιά και Κ. Διαθήκη.