Η Κυρία Θεοτόκος λέγει: οι εχθροί εμού και του Υιού μου επλησίασαν. Ποιοι είναι οι εχθροί; Οι λατινόφρονες.

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».

….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννην Βέκκον, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Ιωάννην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

1 σχόλιο:

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Τά ἴδια περίπου συμβαίνουν καί σήμερα, ὅπου οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί) διώκουν λυσσαλέως τούς Ὀρθοδόξους μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δηλαδή τήν ἱστορικήν (ἀληθινήν) Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου (ὄχι τήν «μαϊμοῦ», πού ἵδρυσεν ὁ Βαρθολομαῖος τό 2002) καί ὅσους ἀπό τούς Κελλιώτας εἶναι ἀποτειχισμένοι. Οἱ διαφορές μεταξύ τοῦ τότε (1274) καί τοῦ σήμερα νομίζω ὅτι εἶναι δύο: (1) Τότε οἱ διῶκται ἦσαν λατινόφρονες, ἐνῷ σήμερα εἶναι πανθρησκειακοί, δηλαδή πλήρως ὑποδουλωμένοι εἰς τόν Διάβολον, καί (2) τότε ὅλοι οἱ μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἦσαν Ὀρθόδοξοι, ἐνῷ σήμερα ἡ συντριπτική πλειοψηφία εἶναι αἱρετικοί, καθότι μνημονεύουν Οἰκουμενιστάς καί συμπλέουν μέ αὐτούς εἰς τήν κατεδάφισιν τῆς Ὀρθοδοξίας, καί βεβαίως ὑποθάλπουν τήν ἀναισχυντίαν καί τήν ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως ἐγκληματικήν παρανομίαν τῆς «νέας Ἐσφιγμένου». Ἐνίοτε δέ, πρός ἐμπαιγμόν τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων, ἐκδίδουν καί κάποια ὀρθόδοξα κείμενα χλιαρῆς «διαμαρτυρίας» κατά τῶν σατανικῶν νόμων τῆς «κυβερνήσεως», τά ὁποῖα βεβαίως οὐδείς λαμβάνει σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν, καθότι ἔχουν τήν ἰδίαν ἀξίαν μέ τάς ἐκκλήσεις πρός βοήθειαν τοῦ ψεύστου ποιμένος εἰς τόν γνωστόν μῦθον τοῦ Αἰσώπου.