Η χάρις του Αγίου Πνεύματος κατήλθε στην Βάπτιση του Κυρίου. --- Xarilaos Stoyraitis

Όχι η υπόστασις, ούτε η φύσις αυτού.

΄΄Οἱ παπικοί ταυτίζουν οὐσίαν καί ἐνέργειαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τόν τρόπον

ἐκπορεύσεως μέ τόν τρόπον ἀποστολῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Λατῖνοι δέ τῇ ἐκπορεύσει ταὐτόν ἡγοῦνται τήν ἀποστολήν» (Γρ. Παλαμᾶ ΕΠΕ 1, σελ 224) καί πάλιν «Ἐντεῦθεν δή πάλιν κατ᾿ αὐτούς, ταῦτά τε εἶναι καί ἀδιάφορα δείκνυται τοῖς ὑποστατικοῖς τά φυσικά. Εἰ δέ τοῦτο, καί ἡ φύσις ταῖς ὑποστάσεσι ταὐτόν τε καί ἀδιάφορον» (Γρ. Παλαμᾶ ΕΠΕ 1, σελ.110).

Ὁ Ἀκίνδυνος ἐταύτιζε τήν θείαν χάριν μέ τήν ὑπόστασιν καί τήν οὐσίαν τοῦ Ἁγίου

Πνεύματος «αὐτό πάντως τό πνεῦμα τό ἅγιον ἦν ἐπί τήν σάρκα ἐκείνην ἐκχυθεῖσα χάρις,

κατά τόν Ἀκίνδυνον αὐτή ἡ οὐσία καί ἡ ὑπόστασις τοῦ Ἀγίου Πνεύματος» (Γρ. Παλαμᾶ ΕΠΕ 5, σελ. 306).

Ὁ Βέκκος, τό ἴδιο, «φησί τοιγαροῦν ὁ τά Λατίνων ἐπεκδικῶν Βέκκος τό τηνικαῦτα, περί

τῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκπορεύσεως γράφων, οὑτωσί κατά λέξιν... ὁ παράκλητος, ἤγουν αὐτή ἡ οὐσία καί ἡ ὑπόστασις τοῦ Παναγίου Πνεύματος» (Ἑλ. Πατρ. 151, σελ. 916).΄΄

[Το παραπάνω είναι απόσπασμα εκ της Ποιμαντορικής Εγκυκλίου του Σεβασμιωτάτου Λαρίσης και Τυρνάβου Αμφιλοχίου.]

Συνεπώς,τόσο τα περί συμβολικής όσο και τα περί εικόνος των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος [το λεγόμενο ΄΄σύνθρονο΄΄]κατά τους σύγχρονους σχισματοαιρετικούς ,δεν ανταποκρίνονται στην Ορθόδοξη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας του Χριστού.

Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν

O Άγιος Ειρηναίος γράφει ότι: «Ἰωάννης ὁ τοῦ Κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών · “Φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ.” Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· «Ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς», ἀπεκρίθη · «Ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ.» Τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινι τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν , ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν · «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼςὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος».

Αλήθεια, Συνείδηση καί Πίστη -- Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Kounou Mallo

 (σ.σ. κοινό μυαλό ;)

Η αλήθεια έχει μόνο ένα κίνητρο. 

Να γίνει ψέμα. Δεν έχει κανένα άλλο. 

Δεν υπάρχει στατική αλήθεια. Καλημέρα

 

Κυπριανός Χ

Η όντως αλήθεια είναι βίωμα, άν θέλετε, πληροφορία ή είδηση εσωτερική, εάν καί εφόσον δέν αναφερόμαστε μόνο στίς αντιληπτικές μας ικανότητες μέσω τών αισθητικών κέντρων τών γνωστών πέντε αισθήσεων. Υπάρχει καί κάποιο άλλο κέντρο, τό κέντρο τών νοερών (ή νοητών) αισθήσεων. Περί αυτού εγράφη τό "1 Ἀλήθειαν λέγω ἐν Χριστῷ, οὐ ψεύδομαι, συμμαρτυρούσης μοι τῆς συνειδήσεώς μου ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, (2 ὅτι λύπη μοί ἐστι μεγάλη καὶ ἀδιάλειπτος ὀδύνη τῇ καρδίᾳ μου.) Ρμ. θ'.

Δέν υποχρεώνω κανένα νά συμφωνήσει μέ αυτό που γράφω. Δηλαδή, συνείδηση σημαίνει πίστη. Αυτή δέν μετριέται μέ νούμερα ή αλγορίθμους Στατιστικής. Καί οπωσδήποτε, εφόσον περί ενυπόστατης αληθείας ο λόγος, η στατικότητα αυτής είναι τό πρώτον κινούμενον ακίνητο, κατά τόν Αριστοτέλη καί τούς πατέρες τής Εκκλησίας :

"... καί ζωή δέ γε ὑπάρχει· ἡ γάρ νοῦ ἐνέργεια ζωή ἐκεῖνος δε ἡ ἐνέργεια· ἐνέργεια δε ἡ καθ’ αὐτήν ἐκείνου ζωή ἀρίστη καί ἀΐδιος. φαμέν δή τόν θεόν εἶναι ζῷον ἀΐδιον καί ἄριστον, ὥστε ζωή καί αἰών συνεχής και ἀΐδιος ὑπάρχει τῷ θεῷ· τοῦτο γάρ ὁ θεός" [10]

10 Μετά τα Φυσικά XII. 1072 b 27-31

 

http://www.ekivolos.gr/Prwton%20kinoun%20akinhton%20kai%20aitiothta%20ston%20Aristotelh.htm

Η προτροπή της Παρθένου -- Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού του Α.Π.Θ.

Ώρα μοναδική στην ιστορία του κόσμου. Τα μάτια τα σάρκινα των μαθητών μπαίνουν στην πνευματική διάσταση κι ατενίζουν το άκτιστο φως. Εκεί στο υψηλό όρος όπου τους είχε ανεβάσει ο Ιησούς Χριστός και «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», οι τρεις απόστολοι (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης) γίνονται θεαταί και μάρτυρες του υπερκοσμίου, «επόπται της θεότητος» και «κοινωνοί της θείας φύσεως».

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟΝ ΠΡΩΤΕΙΟΝ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.

Αγαπητέ κύριε  Διευθυντά,                                                                                                                                           

διάβασα την επιστολή του αγνώστου σε μένα κ. Ι. Καρδάση και τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια και για το ενδιαφέρον του σχετικά με τα τρία άρθρα μου, που πρόσφατα δημοσίευσε ο «Ο.Τ.» με τον τίτλο «Πήγε ο Πέτρος στη Ρώμη;». Θα τον παρακαλούσα, όμως, να υποβληθεί στον κόπο να ξαναδιαβάσει τα άρθρα αυτά. Όπως γράφω εκεί, μελετώ το θέμα με βάση τις σχετικές μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης (Μθ 18, 18· 19, 28· 28, 19· Ιω 20, 22 κ.ά.), σύμφωνα με τις οποίες δεν φαίνεται να παρέδωσε ο Κύριος κάποιο ιδιαίτερο αξίωμα στον κορυφαίο μαθητή του Πέτρο ούτε ο ίδιος ο απόστολος έχει τέτοια συνείδηση. Το ότι το κείμενο που φέρεται ως του Διονυσίου Αρεοπαγίτη αποκαλεί τον Πέτρο «κορυφαίο των μαθητών» ή «κορυφαία και πρεσβυτάτη των θεολόγων ακρότητα», δεν αλλάζει την αγιογραφική μαρτυρία ούτε προσθέτει κάτι στην ιστορία. Στην εκκλησιαστική γραμματεία υπάρχει πληθώρα τέτοιων εγκωμιαστικών χαρακτηρισμών για εξέχοντα πρόσωπα εκκλησιαστικά ή και πολιτικά. Εξάλλου, αυτό το ίδιο κείμενο θεωρεί δεδομένη  την ισότητα του Πέτρου προς τους υπολοίπους αποστόλους. Γράφει επί λέξει· «Και μην και αυτός ο των μαθητών κορυφαίος, μετά της ομοταγούς αυτώ και ιεραρχικής δεκάδος  (=μαζί με τους άλλους δέκα που ανήκουν στην ίδια τάξη μ΄ αυτόν (βλ. λεξικό Liddel – Scott), εις την του δυοκαιδεκάτου των μαθητών εληλυθώς ιερατικήν τελείωσιν, επί τη θεαρχία την εκλογήν ευλαβώς καταλέλοιπεν…» PG 3,512D – 513A. Δεν σχολιάζω τις αντιφάσεις του αγαπητού επιστολογράφου ούτε και τον αστήρικτο συλλογισμό – απορία του ιδίου: «Έτσι, ο Πέτρος, ως κορυφή των θεολόγων είναι πάνω από τον Ιωάννη, τον Παύλο κλπ. Αλλά τότε γιατί το ¨στόμα του Χριστού¨ είναι ο Παύλος και όχι ο Πέτρος, κατά τον ιερό Χρυσόστομο;».

Είμαστε χριστιανοί χωρίς ζήλο...

Ο Χριστός επαίνεσε τον εκατόνταρχο για την ταπείνωση και την πίστη που είχε, ενώ ήλεγξε τους κληρονόμους της Βασιλείας των Ουρανών για την απιστία τους, αλλά και την πνευματική τους αδιαφορία. Πρέπει να προσέξουμε πολύ τα λόγια του Χριστού μας, γιατί και εμείς είμαστε κληρονόμοι της Βασιλείας αλλά δεν έχουμε τον ανάλογο τρόπο ζωής και κινδυνεύουμε να τη χάσουμε. Αυτοκαλούμαστε συνειδητοί χριστιανοί και ζούμε με οκνηρία, με κοιμισμένη τη συνείδησή μας και κομμένη την ελπίδα της μέλλουσας ζωής. Είμαστε χριστιανοί χωρίς ζήλο, χωρίς πνευματική ανησυχία, χωρίς το φωτισμό του Ευαγγελίου. Χριστιανοί με κοσμικό φρόνημα και με καρδιά κολλημένη στα υλικά αγαθά. Γι΄ αυτό και κινδυνεύουμε να βρεθούμε «εις το σκότος το εξώτερον».

Aν έχετε την καλοσύνη,δημοσιεύστε την συνοδική καταδίκη των Νεοημερολογιτών που έγινε υπό των τριών Επισκόπων το 1935.

Ομολογία,1935

Τό κείμενον του εγγράφου, το οποίον απέστειλαν την 14ην Μαΐου (Ο.Η.) πρός τήν "Διοικούσαν Σύνοδον της ᾿Εκκλησίας Ελλάδος", οι Δημητριάδος Γερμανός, πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος καί Ζακύνθου Χρυσόστομος έχει ως κάτωθι:

"ΠΡΟΣ  ΤΗΝ  Ι.  ΣΥΝΟΔΟΝ
ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΟΣ"

.Είναι γνωστόν εις την Ιεραρχίαν της Ελλάδος, ότι ανέκαθεν ετάχθημεν αντιμέτωποι προς την γνώμην Αυτής, όσον αφορά την προσαρμογήν του Εκκλησιαστικοῦ ημερολογίου προς το πολιτικόν. Και αν συνεμορφώθημεν προς την απόφασιν της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας, εφαρμόσαντες και ημείς εις τας επαρχίας ημών το νέον ημερολόγιον, τούτο επράξαμεν δια δύο λόγους: το μεν, ίνα αποφύγωμεν τας συνεπείας Εκκλησιαστικοῦ Σχίσματος, το δε, διαθρυπτόμενοι πάντοτε υπό της ελπίδος, ότι η Ιεραρχία προς πρόληψιν της διαιρέσεως των Χριστιανών θα αγαθυνθή να επιστρέψη εις το παλαιόν Εκκλησιαστικόν εορτολόγιον, θυσιάζουσα και την προσωπικήν φιλοτιμίαν Της δια την αγάπην των πιστών υπέρ ων Χριστός απέθανεν.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: Καλόν σχίσμα καί κακή ὁμόνοια --- Διά τήν ἀντιγραφήν: Δημήτριος Χατζηνικολάου

«Ἔστι γάρ σχισθῆναι καλῶς. Διό καί αὐτός ἔλεγεν· Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γῆν, ἀλλά μάχαιραν. Ἔστι γάρ καί κακή ὁμόνοια, ἔστι καί καλή διαφωνία. Καί γάρ οἱ τόν πύργον οἰκοδομοῦντες, ὡμονόησαν ἐπί κακῷ τῷ ἑαυτῶν· καί οἱ αὐτοί οὗτοι πάλιν, ἄκοντες μέν, ἐπί συμφέροντι δέ ὅμως ἐσχίσθησαν. Καί οἱ ἐπί Κορέ δέ κακῶς ὡμονόησαν, διά τοῦτο καλῶς ἐσχίσθησαν καί Ἰούδας ὡμονόησε μετά τῶν Ἰουδαίων κακῶς. Ἔστιν οὖν σχισθῆναι καλῶς, καί ἔστιν ὁμονοῆσαι κακῶς. Διό τοῦτό φησίν· Ἐάν ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζῃ σε, ἔκκοψον αὐτόν· ἐάν ὁ πούς σου, ἔκτεμε αὐτόν.  Εἰ δέ ἀπό μέλους [σ.σ. τοῦ σώματος] ἀποσχίζεσθαι χρή κακῶς συνημμένου, οὐ πολλῷ μᾶλλον ἀπό φίλων κακῶς ἡνωμένων ἡμῖν; Ὥστε οὐ πανταχοῦ ὁμόνοια καλόν, ὥσπερ οὖν οὐδέ πανταχοῦ ἡ διάστασις κακόν. Ταῦτα λέγω ἵνα φεύγωμεν πονηρούς καί διώκωμεν ἀγαθούς. Εἰ γάρ μέλεσι τό σεσηπός καί ἀνιάτως ἔχον ἐκκόπτομεν, φοβούμενοι μή καί τό λοιπόν τήν αὐτήν λύμην ὑποδέξηται σῶμα· καί ποιοῦμεν τοῦτο, οὐκ ἐκείνου καταφρονοῦντες, ἀλλά τό λοιπόν διαφυλάξαι βουλόμενοι· πόσῳ μᾶλλον ἐπί τῶν συνόντων ἡμῖν ἐπί κακίᾳ τοῦτο πράττειν ἀναγκαῖον; Εἰ μέν γάρ δυνάμεθα κἀκείνους διορθῶσαι, καί αὐτοί μή παραβλαβῆναι, πάντα ποιεῖν χρή· εἰ δέ κἀκεῖνοι μένοιεν ἀδιόρθωτοι, καί ἡμᾶς παραβλάπτοιεν, ἐκκόπτειν αὐτούς καί ῥίπτειν ἀναγκαῖον».

Πηγή: Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Τά Εὑρισκόμενα, Ὁμιλία ΝΖ', Patrologia Graeca, Τόμος 59, σελ. 314.  (Προσοχή! Εἰς τόν αὐτόν τόμον, ἀμέσως μετά ἀπό αὐτήν τήν σελ. 314, ἀκολουθεῖ ἡ ἐπίσης σελ. 314 εἰς τά Λατινικά.)

https://books.google.gr/books?id=z09JD5utn_4C&printsec=frontcover&hl=el&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false

Διά τήν ἀντιγραφήν: Δημήτριος Χατζηνικολάου

Ἁγίου Νικηφόρου τοῦ Ὁμολογητοῦ: Ἀποτείχισις ἀπό αἱρετικούς, Συνοδική Κρίσις αὐτῶν καί ποῖοι ἀποτελοῦν τήν ἀληθῆ Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ

«Εἰ δέ ὁμολογοῦσιν εἰδωλολατρῆσαι πρό τοῦ παρόντος καιροῦ, ὡς εἰδωλολάτραι κρινέσθωσαν, καί ἔστωσαν κατηχούμενοι, καί μετά Χριστιανῶν μή μιγνύσθωσαν· ἀρκέσει γάρ αὐτοῖς καί τοῦτο εἰ μεταμεληθεῖεν ἐφ’ οἷς ἀβούλως ἐμελέτησάν τε καί ἔπραξαν· ὥσπερ μή τά κατ’ αὐτούς οἰκονομηθῆναι, καί τήν μετάνοιαν αὐτῶν παρά τῇ Ἐκκλησίᾳ δεχθῆναι· εἰ δέ διαμένουσιν ἐν τῇ αὐτῇ αἱρέσει, καὶ ἴσως καὶ ἑτέρους τινὰς ἀμαθεστέρους καὶ ἁπλουστέρους δυνηθῶσιν ἀποβουκολῆσαι, κἄν ὀχλαγωγήσωσι καὶ πλῆθος συνάγωσιν, ἔξω τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας περιβόλων εἰσίν· εἰ δὲ καί πάνυ ὀλίγοι ἐν τῇ ὀρθοδοξίᾳ καὶ εὐσεβείᾳ διαμείνωσιν, οὗτοι εἰσὶν Ἐκκλησία, καὶ τὸ κῦρος καὶ ἡ προστασία τῶν ἐκλησιαστικῶν θεσμῶν ἐν αὐτοῖς κεῖται· κἄν κακοπαθῆσαι αὐτοῖς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας δεήσοι· ὅπερ ἐστίν εἰς καύχημα αἰώνιον, καὶ ψυχικῆς σωτηρίας πρόξενον· ὅτι οὐδέ συζητήσεις περί τῶν ἱερῶν εἰκόνων ποιεῖσθαι δεῖ· οὐ γάρ προσφάτως ἀνεφύη τό περί αὐτῶν δόγμα, ἀλλ’ ἐκ πλείονος χρόνου ζητηθέν, τήν κύρωσιν παρά τῆς συνόδου ἔλαβε·  καί πᾶν γάρ ζήτημα δογματικόν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ ἀναφυέν, μετά ζήτησιν συνοδικήν καί ἐκφώνησιν πέπαυται, ἀμφιβολίαν δέ τήν οἱανοῦν οὐκ ἐπιδέχεται· οὕτως γάρ ἐπί τῶν λοιπῶν ἁγίων καί οἰκουμενικῶν συνόδων γέγονε».

(Ἁγίου Νικηφόρου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ, Patrologia Graeca, Τόμος 100, σελ. 844-845, https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=nnc1.0046980229&view=1up&seq=430 ).

Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη.

«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.

Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …». 

[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]  

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Τι είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά:  όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2, 9).  Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).

Λέλα Καραγιάννη ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης μας εμπνέει και μας καθοδηγεί. --- ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής, 1941-1944,εκτός από τις μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΔΕΣ και ΕΑΜ εμφανίστηκαν και άλλες. Ήταν μικρότερης εμβέλειας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόσφεραν λίγα εις τον αντιστασιακό αγώνα του Ελληνικού Λαού. Αντίθετα, πρόσφεραν πολλά, αλλά το μονοπώλιο της αντίστασης το… εξασφάλισε η ηττημένη αργότερα ιδεολογία.

Με το παρόν πόνημα θα ασχοληθούμε με την εθνική και πατριωτική δράση της αγωνίστριας «Μπουμπουλίνας της Εθνικής Αντίστασης»,  Λέλας(Ελένης) Καραγιάννη. Η Ελληνίδα μάνα 7 παιδιών με ελληνοχριστιανικά ιδεώδη προσφέρει τα πάντα εις τον ιερό αγώνα μέχρι και την ίδια τη ζωή της. η οποία από το γενελεολογικό δένδρο της μητέρας της είναι απόγονος της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Γεννήθηκε το 1898 εις την Λίμνη της Εύβοιας και το πατρικό της όνομα ήταν Μηνοπούλου. Το Καραγιάννη είναι το όνομα του άνδρα της.

Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων

Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΑΠΑΡΧΗ ΟΜΙΛΙΑΣ Α' ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ---- Kυπριανός Χριστοδουλίδης

Επειδή τόν τελευταίο καιρό τά καθεστωτικά ΜΜΕ ξαναθυμήθηκαν τίς δωρεές οργάνων καί αρχίζουν νά μάς μυούν εκ νέου - μέσω διαφήμισης - στό σωτηριώδες έργο "αγάπη πρός τόν πλησίον", άς επικαιροποιήσουμε τό θέμα αυτό. Διότι προβλέπω κι εδώ υποχρεωτικότητα.

https://t.me/xri44nos/32

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ -- Aθωνικά άνθη

Εξακολουθεί να υφίσταται έως σήμερον, και θα υφίσταται έως της συντελείας του κόσμου, αντιλογία περί την ενσάρκωσιν του Θεού, ο Γλυκύτατος Ιησούς να αποτελή «σημείον αντιλεγόμενον» και να «κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών». Η αποδοχή του δόγματος της υπερφυσικής Αποκαλύψεως του Θεού προϋποθέτει απλότητα καρδίας, ταπείνωσιν διαλογισμών και αγάπην ψυχής. Χωρίς την θυσίαν της ανθρωπίνης σοφίας μας και χωρίς εφέσεις ψυχής δι’  υψηλοτέραν της γηίνης πραγματικότητα, είναι αδύνατον να πιστεύσωμεν εις άγγελμα ευρισκόμενον πέραν της σφαίρας των εμπειριών και της σκέψεως. Ορθώς ελέχθη ότι «όπως εύρωμεν τον Θεόν, ανάγκη να τον ζητήσωμεν, όπως τον γνωρίσωμεν, ανάγκη να τον αγαπήσωμεν». Δηλαδή να τον αγαπήσωμεν, δια να τον γνωρίσωμεν, δια να τον ζητήσωμεν, δια να τον εύρωμεν. Προηγείται η αγάπη, έπεται η γνώσις, ακολουθεί η ζήτησις, απόκειται η εύρεσις. Ούτως εξηγείται διατί πιστεύουν οι απλοί και καθαροί την καρδίαν, τα νήπια, ενώ οι πεφυσιωμένοι και ακάθαρτοι την ψυχήν κρημνίζονται εις τας αβύσσους της απιστίας.

ΠΩΣ Ο ΑΜΚΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ -- Συμφώνως μὲ ὁμιλίαν τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου Ἀρχιμ. κ. Μεθοδίου

Μέ πρωτοβουλίαν τοῦ Προέδρου καί τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Συλλόγου Φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Παιανίας (παλαιόν ἡμερολόγιον), ἐπραγματοποιήθη τήν Κυριακήν 29 Νοεμβρίου, εἰς τήν αἴθουσαν ἐκδηλώσεων τοῦ ξενοδοχείου «CARAVEL» ἐκδήλωσις μέ κεντρικόν ὁμιλητήν τόν Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου, τόν Ἀρχιμανδρίτην κ. Μεθόδιον, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τό θέμα: «Προβληματισμοί καί ἀπόψεις γιά τόν ΑΜΚΑ». Ἡ ἐκδήλωσις ἐστέφθη ἀπό ἐπιτυχίαν, ἀφοῦ ἡ αἴθουσα ἦτο κατάμεστος. Εἰς αὐτήν δέν ἐθίγη μόνον τό θέμα τοῦ ΑΜΚΑ ἀλλά καί αἱ συνεχιζόμεναι διώξεις ἐναντίον τῆς Ἀδελφότητος ὡς καί ἡ στάσις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἔναντι τῆς Ἀδελφότητος. Εἰς ὅτι ἀφορᾶ εἰς τόν ΑΜΚΑ, ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς συνέδεσε τόν ΑΜΚΑ μέ τήν Παγκοσμιοποίησιν, τήν Παγκόσμιαν διακυβέρνησιν καί τόν Κυβερνήτην αὐτῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι καταχωρισμένος εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν ὡς Ἀντίχριστος. Ἀκολούθως ἀνέλυσεν ὅτι ὁ ΑΜΚΑ εἶναι προάγγελος τοῦ 666 καί δι᾽ αὐτοῦ (τοῦ ΑΜΚΑ) θά ἐλέγχωνται τά πάντα εἰς τήν ζωήν μας. Ἀναφέρει ὅμως καί ἄλλα συγκλονιστικά, τά ὁποῖα συνδυάζει μέ τήν Ἀποκάλυψιν, μέ τόν Ἅγιο Ἐφραίμ τόν Σύρον, τόν Ἅγιον Ἀρέθαν Καισαρείας κ.λπ.. Παραθέτομεν τά σχετικά ἀποσπάσματα ἐκ τῆς ὁμιλίας του, τήν ὁποίαν πρέπει νά ἐντάξωμεν εἰς ἕν παγκοσμιοποιημένον σύστημα διακυβερνήσεως. Αὐτά ἔχουν ὡς ἀκολούθως:

π. Θεόδωρος Ζήσης, "Ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ως αγωνιστής και ομολογητής της Ορθοδοξίας"

 

Από το Γεροντικό του Σινά :

Έλεγαν για τον αββά Αρσένιο, ότι όλο τον χρόνο της ζωής του καθισμένος στο εργόχειρό του, είχε στον κόρφο του ένα μαντήλι για τα δάκρυα που έπεφταν από τα μάτια του. 

Γιατί πολεμάς τον Χριστό ενώ δεν πιστεύεις ότι υπάρχει;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ δυστυχία, ἡ ἀσθένεια τῆς λέπρας, ἔδινε τήν εὐκαιρία νά ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους οἱ Ἰουδαῖοι μέ τόν Σαμαρείτη· οἱ δέκα λεπροί ἄνδρες. Ἡ ἀνίατος αὐτή τραγωδία(λέπρα), τούς ἔδινε τήν εὐκαιρία νά ἀνταλλάσσουν σκέψεις, νά ξεχνοῦν τίς διαφορές τους, ὥστε μέσα στόν πόνο τους νά ἐκδηλώνουν κάποια συμπάθεια πρός ἀλλήλους. Ἐντούτοις, ὅταν ὁ Κύριος τούς χάρισε τήν θεραπεία, οἱ Ἰουδαῖοι διεχώρισαν τήν θέση τους ἀπό τόν συνασθενή τους Σαμαρείτη. Σκλήρυνε ἡ καρδιά τους γιά τόν συνάνθρωπό τους καί κατέστη ἄμα ἀχάριστη καί ὡς πρός τόν Εὐεργέτη τους. Στήν ὀδύνη ὅλοι ὁμοθυμαδόν ὁμολόγησαν τόν Ἰησοῦν ὡς «Ἐπιστάτη», Διδάσκαλον, Σωτῆρα, ζητώντας ἔλεος· «ἐλέησον ἡμᾶς». Ὄντως εἶναι δίκαιον καί ὡραῖον νά ἀναθέτομεν καί ἐμπιστευόμεθα τούς ἑαυτούς μας, εἰς τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ· διότι δέν ὑπάρχει φόβος νά ἀποτύχουμε καί νά φύγουμε κενοί.

Βίντεο καί σχόλια επί ενός διηγήματος τού Λέοντος Τολστόϊ :" Τρείς εσείς, τρείς εμείς " -- Kyprianos Christodoulides

https://youtu.be/qnibEYse3Lc

 

- Κυπριανός Χ

Θεολογικά λίαν ατυχές τό Διήγημα. Κατάλληλο μόνο γιά ολιγομαθείς λαϊκούς, άνευ απαιτήσεων ή επιθυμίας πληρέστερης θεολογικής κατάρτησης.

 

- @Mikros_Anagnostis

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα απλών ανθρώπων ολιγογράμματων στήν ορθόδοξη παράδοση καί γραμματεία, ελληνική καί σλαβική, που προσεύχονται μέ απλό ή ακόμη καί λάθος τρόπο, αλλά μέ αληθινή πίστη καί αγάπη, καί η χάρη τού Αγίου Πνεύματος τούς πλήρωνε.

 

- Κυπριανός Χ

 @Mikros_Anagnostis Ευχαριστώ γιά τήν απάντηση.

 Ναί, συμφωνώ εν μέρει, εφόσον απευθύνεσαι πρός Mikrous_Anagnostes. Τά θέματα, όμως, που θίγεις, άπτονται ωριμότητας καί φυσικά μεγαλύτερης ηλικίας. Ότι : " 13 μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, 14 ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, ἐν τῇ κυβείᾳ τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης, ..." (Εφ. δ'). 

 

Υγ. Όταν πέθανε ο Λ. Τολστόϊ, μέρος τής ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας, κατόπιν πιέσεως κοσμικών κύκλων, πρότεινε τήν αγιοκατάταξη τού αποθανόντος συγγραφέα. Ωστόσο, παρά τίς πιέσεις που δέχτηκε τό Πατριαρχείο Μόσχας, δέν ανταποκρίθηκε στό αίτημα τών κοσμικών, επειδή ο Λέων Τολστόϊ κατείχε εξέχουσα θέση στούς κύκλους τής Διεθνούς Μασσονίας. Ελάχιστοι τό γνωρίζουν αυτό.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ὑγεία» ἀκοῦμε ἰδιαιτέρως τόν τελευταῖο καιρό, συχνά πυκνά, σάν εὐχή ἀπό τά στόματα ὅλων τῶν κοινῶν θνητῶν. Καί ὅμως! Δέν μοῦ ἀρκεῖ ἡ σωματική προσωρινή ὑγεία. Αὐτό πού ἀναζητῶ εἶναι ἡ ζωή, ἡ νίκη ἐπί τοῦ θανάτου. Διότι, ἀληθῶς ὁ Χριστός  ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος. Τό πιστεύουμε ἄραγε; Ἡ ἐπιθυμία ὅλων τῶν ἀνθρώπων εἶναι νά καταργήσουν, νά καταστρέψουν τόν θάνατο. Αὐτό ὅμως πῶς ἀλλιῶς νά ἐπιτευχθεῖ; Ἕνας τρόπος ὑπάρχει. Νά ὑπερισχύσουν καί νά ἀφανίσουν τήν ἁμαρτία, μέ τήν ἁγιότητα.