Ουδέποτε άλλοτε η Εκκλησία μας είχε τόσην ανάγκην επιστροφής και αναβαπτίσεως εις τας ζωογόνους πηγάς της αμωμήτου Ορθοδοξίας όσην σήμερον, ότε πολυώνυμα στοιχεία συνεκεράσθησαν με την διδασκαλίαν της τόσον, ώστε να μη γνωρίζη τις τι είναι γνήσιον και τι νόθον, τι Ορθόδοξον και τι Προτεσταντικόν, ποία η Ανατολική και ποία η Δυτική θεολογία, ποία ημετέρα πνευματικότης και ποία ξένη.
Yπάρχει καί ὁ ἑξῆς ἀναθεματισμός
Στό Συνοδικό τῆς Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Ζ΄ Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, (βλέπε Τριώδιον, Ἔκδοσης Ἀποστολικῆς Διακονίας 2003, Σελ. 327-348), Μεταξύ τῶν ἀναθεμάτων γιά διάφορες κατηγορίες Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι πίστευαν καί κήρυτταν πράγματα διαφορετικά ἀπό αὐτά πού κήρυττε ἡ Ἐκκλησία μας, ὑπάρχει καί ὁ ἑξῆς ἀναθεματισμός: «Τοῖς μή ὀρθῶς τάς τῶν ἁγίων Διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας θείας φωνάς ἐκλαμβανομένους, καί τά σαφῶς καί ἀριδήλως ἐν αὐταῖς διά τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένα, παρερμηνεύειν τε καί περιστρέφειν πειρωμένοις, Ἀνάθεμα».
(Σελ. 337, 2ος ἀναθεματισμός)
Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη.
«Διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον. Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας. Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, …, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, …».
[Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007 ]
Ἡ ἅλωσις τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ Ἀφρικανῶν καὶ Ἀσιατῶν Μουσουλμάνων
Ἡ ἅλωσις τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ Ἀφρικανῶν καὶ Ἀσιατῶν Μουσουλμάνων γίνεται βάσει σχεδίου, τὸ ὁποῖον ἐκπορεύεται ὑπὸ τῶν ὑπογείων ρευμάτων τῆς Ἀμερικῆς καὶ τὰ «διαπλεκόμενα συμφέροντα». Τὰ μὲν διαπλεκόμενα θέλουν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν ἀνατροπὴν τῶν ἐργασιακῶν σχέσεων, τὴν μαύρην καὶ ἀνασφάλιστον ἐργασίαν κ.λπ.. Τὰ «ὑπόγεια ρεύματα τῆς Ἀμερικῆς» ἐπιδιώκουν τὴν διάσπασιν τοῦ δόγματος ὅτι «εἴμεθα ἔθνος ανάδελφον» μὲ ἰσχυρὸν πολιτισμόν, μὲ ἱστορίαν καὶ μὲ ἰσχυρὰν Ἑλληνορθόδοξον ταυτότητα. Τὰ «ρεύματα» αὐτὰ ἐπέτυχον διὰ τῆς λαθρομεταναστεύσεως τὸ ἀκατόρθωτον: Νὰ καταστήσουν τοὺς Ἕλληνας μειονότητα ἄνευ οὐσιαστικῶν δικαιωμάτων. Τὸ θρήσκευμα διεγράφη ἀπὸ τὰς ταυτότητας. Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀπώλεσε τὸν χαρακτῆρα του. Ἡ ἱστορία πλαστογραφεῖται. Τὸ σχολεῖον ἀλλάζει καὶ προσαρμόζεται εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς πολυφυλετικῆς καὶ πολυπολιτισμικῆς Ἑλλάδος. Τὸ ἔγκλημα τῶν συμμοριῶν θεριεύει. Εἰς ὁλοκλήρους συνοικίας τῶν Ἀθηνῶν βασιλεύει ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος.
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
Ποια από τις δυό μερίδες έχει την «αποστολική διαδοχή»
Η Εκκλησία λέγεται στο Σύμβολο της Πίστεως
«αποστολική», γιατί έχει την «αποστολική διαδοχή». Όταν λέμε «αποστολική
διαδοχή» εννοούμε δυό πράγματα. Πρώτον, ότι έχει την «διαδοχή» στη πίστη των
Αποστόλων. Δηλ. διαδέχεται στη πίστη, ό,τι πίστευαν και οι Απόστολοι! Υπάρχει
ταυτότητα στη πίστη με τους Αποστόλους. Και δεύτερον, υπάρχει αλληλοδιαδοχή
στις επισκοπικές χειροτονίες, μέχρι τους Αποστόλους. Αλληλοδιαδοχή στις
επισκοπικές χειροτονίες είναι εύκολο να υπάρχει και στις αιρετικές κοινότητες.
Αυτό, που δεν συνυπάρχει σε αυτές, είναι η αποστολική πίστη! Όπου δεν υπάρχει η
αποστολική πίστη, σταματάει να υπάρχει και η αποστολική διαδοχή στις
χειροτονίες τους! Γι’ αυτό, η Εκκλησία δέχεται ότι «αποστολική διαδοχή» υπάρχει
όπου ο επίσκοπος είναι «και τρόπων μέτοχος και θρόνων διάδοχος» των αποστόλων,
και όχι μόνον μέσω της χειροτονίας. Ποια, λοιπόν, απ’ τις δυό μερίδες
διαφυλάττει ακέραιη την πίστη των Αποστόλων; Αυτή, που διαφυλάττει, είναι η
Εκκλησία του Χριστού!
----------------------------
@ 18 Οκτωβρίου 2022 - 12:20 μ.μ.
Ἀγαπητέ μου Εὐστάθιε, ἔχω κουρασθῆ νά ἐπαναλαμβάνω τά ἴδια πράγματα.
1. Τό ν.ἑ. δέν εἶναι ἀπό μόνον του δογματικόν θέμα, ἀλλά ἀποκτᾶ δογματικόν χαρακτῆρα ἀπό δύο γεγονότα. Πρῶτον, εἰσήχθη διά νά προωθήσῃ τόν Οἰκουμενισμόν. Δεύτερον, ἀνεμένετο νά προκαλέσῃ σχίσμα, τό ὁποῖον καί προεκάλεσε. Ἑπομένως, εἶναι αἵρεσις, ἐφόσον ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νά ἐπιτευχθῇ ὁ πρώτιστος στόχος, ἤτοι ἡ κατάργησις τῆς Ὀρθοδοξίας. Πιό Ἀπλό δέν μπορῶ νά τό κάνω.
2. Οἱ νορμάλ (οἱ λεγόμενοι «Φλωρινικοί», δυστυχῶς ὀλίγοι μόνον ἀπό αὐτούς) Π/Ηται δέν ἔχουν κανένα μῖσος κατά τῶν Ν/Ητῶν. Μήν τούς τσουβαλιάζετε μαζί μέ ὅλους ὅσους ἀκολουθοῦν μέν τό π.ἑ., ἀλλ' ἔχουν ἀποσχισθῆ ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν, ὅπως π.χ. οἱ Ματθαιϊσταί. Αὐτοί εἶναι σχισματοαιρετικοί καί πολεμοῦν μέ λύσσαν τούς σωστούς Π/Ητας, καί βεβαίως λαμβάνουν τίς δέουσες ἀπαντήσεις, ὁπότε τί νόημα ἔχει νά ὁμιλῇς γιά «ἀλληλοαφορισμούς» κ.λπ.; Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, μήπως εἶναι ἀξιοκατάκριτος καί ὁ πόλεμος τῶν Ὀρθοδόξων κατά τῶν παπιστῶν; Εἰς τό προηγούμενον σχόλιόν μου, τούς Π/Ητας τοῦ τύπου ΧΣ τούς ὠνόμασα «γνήσια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ». Ἄρα πρός τί ἡ σύστασις νά μήν τσακωνόμαστε;
3. Τό 1935 οἱ Π/Ηται ἐχειροτόνησαν νέους Ἐπισκόπους, διότι ἔπρεπε νά λυθῇ τό θέμα τῆς διαδοχῆς. Ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐτόνιζεν ὅτι δέν ἐδημιούργησαν νέαν Ἐκκλησίαν. Μή ἔχοντας σοβαρά ἐπιχειρήματα, ὁ Τρικαμηνᾶς καί πολλοί ἄλλοι λέγουν ἀνερυθριάστως ὅτι ἡ ἐκ μέρους τῶν Π/Ἤτῶν χειροτονία νέων Ἐπισκόπων σημαίνει ὅτι αὐτοί ἔκαναν σχίσμα! Οὐδέν ψευδέστερον τούτου! Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ὅταν εἰς καιρόν διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας παραβαίνωνται κάποιοι κανόνες χάριν ὠφελείας τῆς Ἐκκλησίας, τότε εἶναι ἀξιέπαινοι ὅσοι κάμνουν αὐτές τίς «παραβάσεις», ὄχι κατακριτέοι. Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία βρίθει παραδειγμάτων, ἀλλ' ὁ Τρικαμηνᾶς καί οἱ ὁμόφρονές του λέγουν ἀνερυθριάστως ὅτι αὐτό ... δέν ἔχει ξαναγίνει! Ἔχουν γραφῆ ἀρκετά ἄρθρα ἐπ' αὐτοῦ. Βρῆκα κι ἐγώ τέτοια παραδείγματα, τά ὁποῖα ἴσως γράψω ἐν καιρῷ, ὡς ἄρθρον.
18 Οκτωβρίου 2022 - 1:45 μ.μ.
«Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ μου Δημήτριε Χατζηνικολάου 18 Οκτωβρίου 2022 - 1:45 μ.μ.», το σχόλιο στις «@ 18 Οκτωβρίου 2022 - 12:20 μ.μ.» δεν είναι δικό μου. Αν ήταν δικό μου δεν θα είχα λόγο να μην το παραδεχτώ και συνήθως γράφω τα ονοματεπώνυμό μου όταν κρίνω άλλους με το ονοματεπώνυμό τους για θέματα Πίστεως και με χαρακτηρισμούς σκληρούς κάποιες φορές αλλά θαρρώ όχι αδικαιολόγητους ούτε αναιτιολόγητους, ούτε από μισαλλοδοξία. Γιατί όσο αμαρτωλός και ανάξιος και αν είμαι προσπαθώ να ομολογώ την Αλήθεια του Χριστού για την σωτηρία της αθάνατης ψυχής μου… ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΓΑΡΜΠΑ ΚΑΙ ΧΟΝΤΡΟΚΟΜΜΕΝΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ… ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΟΥΤΕ ΕΧΩ ΤΗΝ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΗΝ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΛΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΜΟΥ…
Θαρρώ ότι είμαστε στα έσχατα χρόνια, και δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι σωζόμαστε μόνο με αληθινή ορθόδοξη πίστη αποχωρισμένοι εκκλησιαστικά, δηλαδή, αποτειχισμένοι από τους αιρετικούς οικουμενιστές πανθρησκειαστές αμετανόητους ψευδεπισκόπους που χρησιμοποιούν το νέο ή το παλαιό ημερολόγιο. ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΙΡΕΣΗ Η ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ, ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΗ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ https://rumble.com/vhp893-29730567.html , https://www.brighteon.com/5d88e964-3d29-4b35-a8b1-3d9b6236a69e , https://ugetube.com/watch/FcZNSDu2al2a8DX ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΤΙ ΕΠΙ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΓΙΑ 120 ΧΡΟΝΙΑ Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΧΕ ΑΠΟΧΩΡΙΣΤΕΙ, ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΥΣ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΙΔΡΥΕΙ ΝΕΕΣ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΕΓΚΡΙΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΗΡΘΕ ΝΑ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΑΠΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (ΟΧΙ ΛΗΣΤΡΙΚΗ), ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ ΩΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΞΕΛΕΞΕ ΝΕΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΘΑΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΔΗ ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΥΣ. ΕΞΑΛΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΔΕΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΤΟΠΙΚΗ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΕΝΟΣ, ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΧΡΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΜΟΥ.
ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΩ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΩ ΠΙΣΤΑ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΙΣ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ» ΤΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΩΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΠΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΕΙΤΕ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ. ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣΤΕΣ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΘΕΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ.
ΣΕ ΘΕΩΡΩ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΕ ΕΠΕΙΔΗ ΘΑΡΡΩ, ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ, ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΟ! ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΚΟΡΩΝΑΙΟΥ ΤΩΝ ΠΡΟΔΡΟΜΩΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ https://rumble.com/v1nfvqg-the-dead-soul-of-demonized-society.html , https://www.brighteon.com/773aa37b-2668-4e64-a475-1db24b0cdcbd , https://ugetube.com/watch/ESDgwa377wi6Kde
ΥΓ. Παρακαλώ τον αδελφό μου διαχειριστή Κωνσταντίνο αν το κρίνει σκόπιμο να βάλλει σε προτεραιότητα το σχόλιό μου με κόκκινα γράμματα κάτω από το δικό του, του Δημητρίου εννοώ, επειδή αναφέρεται σε εμένα προσωπικά το σχόλιό του για να φαίνεται η άμεση σαφέστατη θαρρώ απάντησή μου.
18 Οκτωβρίου 2022 - 7:05 μ.μ
Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς σὲ ἄλλη ἐπιστολή του ἔγραφε:
«Οἱ περισσότεροι ἀδελφοί, ἔχοντας πάρει θάρρος ἀπὸ τὴν ἐξορία μου, ἐλέγχουν μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἀλιτήριους (Λατινόφρονες) καὶ παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῶν πατρικῶν θεσμῶν. Τοὺς διώχνουν ἐπίσης ἀπὸ παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρὶς νὰ ἀνέχωνται νὰ συλλειτουργοῦν μαζί τους, οὔτε νὰ τοὺς μνημονεύουν καθόλου στὰ Μυστήρια ὡς Χριστιανούς…
»Νὰ
συμβουλεύσῃς δὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποφεύγουν μὲ κάθε τρόπο τὴν
ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν λατινόφρονα μητροπολίτη τους καὶ οὔτε νὰ
συλλειτουργοῦν μαζί του, οὔτε νὰ τὸν μνημονεύουν καθόλου, οὔτε νὰ τὸν θεωροῦν
ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὡς μισθωτὸ λύκο. Ἐπίσης νὰ μὴ λειτουργοῦν καθόλου σὲ λατινικὲς
ἐκκλησίες, γιὰ νὰ μὴ ἔλθῃ καὶ σὲ μᾶς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐπῆλθε στὴν Κων/πολι,
ἐξ αἰτίας τῶν παρανομιῶν ποὺ ἔγιναν ἐκεῖ…
»Νὰ
ἀποφεύγεται λοιπὸν καὶ ἐσεῖς, ἀδελφοί, τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς
ἀκοινωνήτους καὶ τὸ μνημόσυνο τῶν ἀμνημονεύτων. Φευκτέον αὐτούς (τοὺς
λατινόφρονες) ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως» (ὅπ. παρ., σελ. 297-298).
«Δὲν
τὰ λέμε αὐτὰ πεισματωδῶς (γράφουν συναγωνιστὲς Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ), οὔτε
ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴν δική μας γνώμη, (ἀλλά) ἐπειδὴ θέλουμε νὰ
ἐλεήσουμε τὶς ψυχές μας καὶ ἐπειδὴ φοβόμαστε τὴν καταδίκη τοῦ Θεοῦ,
ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ μὴ ἐκπέσουμε ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστι μας καὶ στερηθοῦμε τὴν
κληρονομία τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν» (ὅπ. παρ., σελ. 301).
H Θεοτόκος -- του αειμνήστου Παναγιώτου Γκιουλέ
Ως προεγνωσμένον και κρύφιον Μυστήριον της Αγίας Τριάδος και ως Μήτηρ της Νοεράς Ησυχίας εις τα Άγια των Αγίων
Ιλιγγιά ο ανθρώπινος νους προ του ασυλλήπτου Θεολογικού Μυστηρίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και ο ανθρώπινος λόγος μένει άφωνος και σιωπών, γιατί αδυνατεί να εκφράση το ασύλληπτο, απερινόητο, άρρητο και ανέκφραστο αυτό μυστήριο της ευσεβείας!...
Γιατί όντως και «ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· Θεός εφανερώθη εν σαρκί(1)» δια της Θεοτόκου. Γιατί η Παρθένος εγέννησε «εν σαρκί», τον ενυπόστατο Λόγο του Πατρός, την ενυπόστατη Αλήθεια και Ζωή(1α) και έγινε η ουράνιος παστάς του Λόγου, που μέσα Της ετελεσιουργήθη το μέγα Μυστήριο της υποστατικής ενώσεως θείας και ανθρωπίνης φύσεως.
π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου
H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.
Να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση
Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ' ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις Ορθόδοξες παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας.
-------------------
@ 15 Οκτωβρίου 2022 - 9:08 μ.μ.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὀνομάζουν «ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ» καί ἀναθεματίζουν ὅσους κοινωνοῦν ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ μέ Ἰούδας! Λοιπόν, δυοῖν θάτερον, ἤ οἱ Γραφές καί οἱ Πατέρες ψεύδονται (ἄπαγε τῆς βλασφημίας!) ἤ οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ τόν Βαρθολομαῖον καί τήν σπεῖραν του ὄχι μόνον δέν δύνανται νά εἶναι ἄξιοι, ἀλλ' εἶναι καί ἐχθροί τοῦ Θεοῦ!
Διεστραµµένο πολιτικὸ σύστηµα
Τὸ
διεστραµµένο πολιτικὸ σύστηµα ἔφερε τὸν πολιτικὸ γάµο, τὸ συναινετικὸ διαζύγιο,
ἀκολούθως τὸ σύµφωνο συµβίωσης ἑτεροφύλων, βολὲς χαριστικὲς γενοκτονίας γιὰ τὸ
αὔριο τοῦ ἔθνους µας, ἀφοῦ οἱ θάνατοι ἤδη ὑπερέβησαν τὶς γεννήσεις. Σχεδόν
κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται µὲ τὶς 350.000 δολοφονίες ἐτησίως µέσῳ ἐκτρώσεων ἤτοι
1.000 φόνων Ἑλλήνων ἡµερησίως, οὔτε µὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἔκθεση, σύµφωνα µὲ τὴν
ὁποία ὁ ἴδιος σηµερινὸς πληθυσµός, µᾶλλον γερόντων, θὰ ὑπάρχει – ἂν ὑπάρχει –
τὸ 2060, ἐνῷ ἡ ἐθνικὴ στατιστική µας ὑπηρεσία προβλέπει τὸ 2030 νὰ ἔχουµε 60%
ἀλλοδαποὺς καὶ µόνον 40% Ἕλληνες µαθητὲς στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα.
Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου.
Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετικού Βαρθολομαίου είναι επιταγή Θεού και καθήκον παντός Ορθοδόξου. Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου. Πότε άραγε θα καταστή δυνατή η σύγκλησις ταύτης; Και όταν ποτέ ήθελε συγκληθή, τι Σύνοδος θα είναι άραγε; Θα είναι γνησία ή ληστρική; Όταν οι Ορθόδοξοι Ιερείς της Κωνσταντινουπόλεως έκοψαν το μνημόσυνον του Επισκόπου Νεστορίου, ανέμενον την κρίσιν Συνόδου; Ευτυχώς όχι. Η Σύνοδος πράγματι συνεκλήθη εις την Κων/πολιν. Ποία όμως ήτο η κρίσις αυτής; Εδικαίωσεν τον Νεστόριον και ανεθεμάτισε τους Ορθοδόξους!... «Ο κοινωνών Βαρθολομαίω αιρέσει κοινωνεί. Ο μνημονεύων Βαρθολομαίον συνεπάγεται μετά τούτου τη αιρετική απωλεία. Ο μη μνημονεύων Βαρθολομαίον και τους συν αυτώ, αποτειχίζει εαυτόν εκ «Ψευδεπισκόπων και Ψευδοδιδασκάλων», λέγει το Πνεύμα το Άγιον εν τη Εκκλησία (ΙΕ Κανών ΑΒ Συνόδου). Οι μη κοινωνούντες Βαρθολομαίω και τοις συν αυτώ είναι «τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι» παραγγέλουσιν οι Άγιοι δια του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων (Αγ. Σωφρονίου Ιεροσολύμων, P.G. 87, 3372A) και του ΙΕ΄Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου». Η μετά της αιρέσεως κοινωνία, πως είναι δυνατόν να διατηρήση την ορθόδοξον ιδιότητα του Πληρώματος της Εκκλησίας και την υπόστασιν Αυτής;
Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)
«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».
Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί.
Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας. Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν!
π. Θεόδωρος Ζήσης: Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους
Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβάτου, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ --- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ».[1]Ἔξοδος τοῦ Υἱοῦ, ἀπό τούς κόλπους, ὡς μονογενοῦς παρά Πατρός. «Ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ παύεται γάρ, ἀεί σπείρων ἐν ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς τά ἀγαθά σπέρματα», δηλαδή τόν θεῖον λόγον. Ὁ θεάνθρωπος Χριστός, Αὐτός εἶναι πού σπέρνει τόν δικό Του σωτήριον λόγον, ἐκ τῆς ἰδίας Φύσεως. Λέγει ὁ Ἰησοῦς γιά τόν ἑαυτό Του: «Τά λόγια πού ἐγώ λαλῶ, εἶναι πνεῦμα καί ζωή».[2]Καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἔλεγε πρός Αὐτόν: «Ἔχεις λόγια αἰωνίου ζωῆς».[3]Μ’ αὐτό δείχνει ὅτι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός εἶναι, ὁ ἐπάνω ἀπ’ὅλους, ἀληθινός Θεός.
Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;
Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους; Διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;
Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.
Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις.
O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:
Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.
Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.
Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.
Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.
Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, περί τοῦ «πρωτείου» καί τοῦ «ἀλαθήτου» τοῦ «πάπα» Ρώμης -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Εἰς τήν «Δωδεκάβιβλον» τοῦ Δοσιθέου Ἱεροσολύμων (17ος αἰών) ὑπάρχουν ἄπειρα παραδείγματα τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν περιτράνως ὅτι ὁ «πάπας» Ρώμης, καί ὅταν ἀκόμη ἦτο Ὀρθόδοξος καί μέλος τῆς Ἐκκλησίας (μέχρι τόν Ἰούλιον τοῦ 1054 μ.Χ.), οὔτε μονάρχης ἦτο οὔτε ἀλάθητος. (Σημειωτέον ὅτι τό «ἀλάθητον» πηγάζει ἐκ τοῦ «πρωτείου».) Τό ἔργον αὐτό τοῦ Δοσιθέου ἦτο νομίζω ἡ αἰτία νά χαρακτηρισθῇ οὗτος «παπομάστιξ»! Ἰδού μικρόν μόνον δεῖγμα τοιούτων παραδειγμάτων.
Α. Περί τοῦ «πρωτείου» τοῦ Πάπα
Α.1. Εἰς τάς Ἀποστολικάς Συνόδους οὐδαμῶς γίνεται λόγος διά «πρωτεῖον» τοῦ
Πέτρου. Εἰς τήν ἐν Ἱεροσολύμοις τετάρτην Ἀποστολικήν Σύνοδον (56 ἤ 58 μ.Χ.),
μείζων Ἀπόστολος ἀνεδείχθη ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος, ἐνῷ ὁ Πέτρος ἀπουσίαζεν καί οὔτε
κἄν ἐμνημονεύθη ἐν αὐτῇ! Εἰς δέ τήν πέμπτην Σύνοδον, ὁ Πέτρος ἦτο ἐγκαλούμενος ὡς
συμφαγών μέ ἄνδρας ἔχοντας ἀκροβυστίαν. Ὁ Πέτρος ἀπελογήθη καί οὐδέν σημεῖον
μοναρχίας ἔδειξε («Δωδεκάβιβλος», Βιβλίον Α', Κεφάλαιον Ε', παράγραφοι Δ' καί
Ε', Τόμος Α' Ἐκδόσεως Ρηγοπούλου, σελ. 70-73). Συνεπῶς, οὔτε πρωτεῖον τοῦ
«πάπα» ὑφίσταται.
Α.2. Εἰς τόν γνωστόν διάλογον τοῦ Πολυκάρπου Σμύρνης μετά τοῦ Πάπα Ἀνικήτου
διά τήν ἑορτήν τοῦ Πάσχα, οὐδείς ἐκ τῶν δύο ἔπεισε τόν ἄλλον, καί ὁ διάλογος ἔληξεν
εἰρηνικῶς, εἰς ἀπόδειξιν τῆς ἰσοτιμίας
Πολυκάρπου καί Ἀνικήτου. Ὅθεν καταλήγει ὁ Δοσίθεος: «καί ποῦ ἐστί τό, ὁ
μή πιστεύων, ἤ μή πειθόμενος τῶ Πάπᾳ, οὐκ ἐστί Χριστιανός; Ἰδού γάρ ὁ
Πολύκαρπος ἀντεῖπε τῷ Πάπᾳ καί μάλιστα κατά πρόσωπον αὐτοῦ ... ἰδού ἰσοτιμία, ἰδού
ὡς οὐκ εἶχεν οὐδέν πρωτεῖον τότε ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὁ Ρώμης». Ἀλλά καί εἰς
διαφόρους Συνόδους πού συνεκροτήθησαν μετά ταῦτα διά τό αὐτό θέμα, ὁ Πάπας οὔτε
ἠρωτήθη οὔτε διεδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλον (ἔ.ἀ., Βιβλίον Α', Κεφ. ΙΑ', παρ. Ε'
καί Ζ', Τόμος Α', σελ. 110-111, 121-122).
Α.3. «Φασί δέ περί τῶν ἐν Ρώμῃ πρῶτος μέν Λῖνος ὑπό τοῦ Παύλου, δεύτερος δέ
Κλήμης ὑπό τοῦ Πέτρου· ἐν οἷς σημείωσαι δύο, πρῶτον μέν, ὅτι ἐπειδή ἡ Ἱερουσαλήμ,
ἡ Ἀντιόχεια καί ἡ Ἀλεξάνδρεια προτάσσονται τῆς Ρώμης, οὐκ ἦν οὐδέ κἄν πρῶτος ὁ
Ρώμης, οὔτε μήν μονάρχης· δεύτερον δέ, ὅτι οὐκ ἔστι διάδοχος τοῦ Πέτρου ὁ
Ρώμης, ἀλλά διάδοχος τοῦ Παύλου καί τοῦ Πέτρου, ὁ δέ Παῦλος οὐκ ἦν οὐδέ πρῶτος
οὐδέ μονάρχης, ἄρα οὐδέ ὁ Ρώμης» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Α', Κεφ. ΙΑ', παρ. ΣΤ', Τόμος
Α', σελ. 119).
Α.4. Ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος εἶναι ὑπεράνω ὅλων τῶν Ἐπισκόπων,
συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ Πάπα, τόν ὁποῖον κρίνει καί ἀνακρίνει: «Σύνοδοι ἀθροίζονται
ἄνευ βουλῆς ἤ γνώμης τοῦ Πάπα, καί μάλιστα ἀναφανδόν κατ’ αὐτοῦ ... καινοτομία ἄρα
σαφής καί πλάσμα ἡ νῦν φημιζομένη τοῦ Ρώμης μοναρχική ἐξουσία, καί τό πρωτεῖον
τῆς ἐξουσίας» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Α', Κεφ. ΙΑ', παρ. ΙΓ', καί Κεφ. ΙΓ', παρ. Β', Τόμος
Α', σελ. 132 καί 140).
Α.5. «Σημείωσαι καί ἐκ τούτων τῶν γενομένων μετά τήν ἐν Σαρδικῇ Σύνοδον, ὅτι
κρίνεται ἡ Αἵρεσις Φωτεινοῦ, καί κατακρίνεται χωρίς γνώμης ἤ διδασκαλίας τοῦ
Ρώμης· ὑπογράφει εἰς τόν ἀρειανισμόν ταυτόν εἰπεῖν εἰς τόν ἀθεϊσμόν ὁ Πάπας
Ρώμης· γίνονται Ἀρειανοί Ἐπίσκοποι Ρώμης Λιβέριος καί Φίληξ· προξενοῦσι φόνους
καί μυρία κακά μαχόμενοι ἀλλήλοις οἱ Ἐπίσκοποι Ρώμης· ἀθροίζονται Σύνοδοι ἄνευ
γνώμης τοῦ Ρώμης, καί πείθονται αὐταῖς οἱ Ἐπίσκοποι Ρώμης ... καθαιροῦνται καί
χειροτονοῦνται Πατριάρχαι χωρίς τινός μνήμης τοῦ Ρώμης, ὥστε φαίνεται καί ἐκ
τούτων ὅτι οὐδέν ἐστιν ἕτερον ὁ Ρώμης, εἰ μή Ἐπίσκοπος μερικῆς Ἐπαρχίας τῆς
Δύσεως, οὐδέν δυνάμενος μόνος ἔξω τῶν ὁρίων αὐτοῦ, καί ὑποκείμενος ταῖς
Συνόδοις, οὐχ ὑπερκείμενος» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. Ι', παρ. Ε', Τόμος Α', σελ.
425).
Α.6. Ὁ Εὐσέβιος κατηγόρησε τόν αἱρετικόν Λουκίφερα διά τήν δημιουργίαν
σχισμάτων, ἐπειδή ὁ Λουκίφερ ἐχειροτόησεν ἀντικανονικῶς τόν αἱρετικόν Παυλῖνον ὡς
Πατριάρχην Ἀντιοχείας. Ἐλθών δέ ὁ Εὐσέβιος εἰς διένεξιν μετ’ αὐτοῦ, δέν ἐπεκαλέσθη
τόν Πάπαν Ρώμης ὡς κριτήν, ἄν καί ἀμφότεροι ἐτέλουν ὑπό τήν Ἐκκλησίαν τῆς
Ρώμης, ἀλλ’ ἐζήτησεν ἀπό Σύνοδον νά διορθώσῃ τό σφάλμα, διότι «ἡ Σύνοδος ἐστί
τό πρῶτον κριτήριον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἡ δέ μοναρχία τοῦ Ρώμης λόγος μόνον ἐστί
ψιλός, κενός μέν ἀληθείας, ψεύδους δέ μεστός ... ὁ Εὐσέβιος ἅμα Ἀθανασίῳ
Σύνοδον ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἤθροισαν ἐπί βεβαιώσει τῶν ἐν Νικαίᾳ δοξάντων ... ἄνευ
προτροπῆς τοῦ Ρώμης, ἤ βεβαιώσεως, ἤ κἄν μνήμης τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, καί ποῦ
λοιπόν ὅτι ὁ Ρώμης ἀγείρει ἤ βεβαιοῖ τάς Συνόδους, ἤ ἐπί τῶν Συνόδων; ... ὁ
Ρώμης ἀγνοεῖ τήν ἐν τοῖς Ἀνατολικοῖς ἀλήθειαν ὀνομάζων αὐτούς Ἀρειανούς, καί ἰδού
καί ὁ Ρώμης ἀγνοεῖ, ἰδού ἀπό τοῦ Ἀλεξανδρείας διδάσκεται, κρίνεται, διορθοῦται,
λαμβάνει λύσιν τῆς ἐν τῇ ρωμαϊκῇ Ἐκκλησίᾳ ἀμφιβολίας, καί ποῦ τό ὅτι τῷ Ρώμης
μόνον ἔξεστι λύειν τάς ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησία ἀμφιβολίας;» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β',
Κεφ. ΙΒ', παρ. Ζ', Τόμος Α', σελ. 442-443).
Α.7. «Εἰ δέ ἦν ὁ τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος Μονάρχης καί ἀναμάρτητος
περί τήν πίστιν, καί κατ’ ἐξοχήν μόνος Διδάσκαλος τῆς πίστεως, καί ἐπί τῶν
Βασιλέων, ἐκεῖνον ἄν ἠρώτησεν ὁ Βασιλεύς, ἤ κἄν τῷ μεγάλῳ Ἀθανασίῳ ἔλεγε, τίς ἄν
εἴη ἡ γνώμη περί πίστεως τοῦ Ἐπισκόπου Ρωμαίων· ὁ δέ Βασιλεύς οὐ μόνον οὐκ ἠρώτησε
τόν Πάπαν Ρώμης, ἀλλ’ οὐδέ ὅλως μνήμην αὐτοῦ ἐποιήσατο· δεύτερον, ὁ μέγας Ἀθανάσιος
συνοδικῶς γράψας τῷ Βασιλεῖ ὅτι ἡ ἐν Νικαίᾳ ὁμολογηθεῖσα πίστις ἐστίν ἡ ἀληθής
καί εὐσεβής πίστις, καί πολλάς ἀποδείξεις εἰπών περί ταύτης, οὐδ’ ὅλως ἐμνήσθη
τοῦ Πάπα ... ὁ μέγας Ἀθανάσιος πρῶτος καί μόνος μετά ὀλίγων Ἐπισκόπων ἐγγράφως
εἶπε μίαν εἶναι ἐν τριάδι Θεότητα ... πρῶτος αὐτός ἐν τῇ κατ’ αὐτόν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ
Συνόδῳ ρητῶς καί ἐγγράφως ἐκήρυξε μίαν οὐσίαν καί τρεῖς ὑποστάσεις ἐν τῇ
Θεότητι ... ὅ γάρ τῷ Πάπᾳ Ρώμης οὐκ ἐνεπνεύσθη, τοῦτο τῷ Ἀθανασίῳ ἐνεπνεύσθη
... ὁ δέ Ἀθανάσιος τήν κρίσιν τῶν ἐν Νικαίᾳ ἡρμήνευσεν, ἐκύρωσεν, ἐβεβαίωσε,
καί τήν περί τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί τῆς μιᾶς Θεότητος ἄκραν διδασκαλίαν πρῶτος
καί μόνος ἐμπνευσθείς ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τρανῶς καί ἐγγράφως ἀνεκήρυξε, ἀσυγκρίτως
ἄρα μεῖζον τό ἀξίωμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ ἀξιώματος τοῦ Πάπα, ταὐτόν εἰπεῖν
τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, καί λοιπόν οὐκ ἔστιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μοναρχικόν ἀξίωμα, ἐπειδή
οἱ σοφώτεροι καί ἁγιώτεροι προτιμῶνται ἀσυγκρίτως τῷ Πάπα Ρώμης» (ἔ.ἀ., Βιβλίον
Β', Κεφάλαιον ΙΓ', παράγραφος Β', Τόμος Α', σελ. 446-448).
Β. Περί τοῦ «ἀλαθήτου» τοῦ Πάπα
Β.1. Εἰς τήν Γ' Οἰκουμενικήν Σύνοδον, «ὅρον ἐξέθεντο οἱ πατέρες Θεοτόκον
τήν παρθένον, καί ἕνα Χριστόν καθ’ ὑπόστασιν τόν αὐτόν καί Θεόν καί ἄνθρωπον ἐν
αὐτῷ δογματίσαντες, καί ἄλλο Σύμβολον μή γενέσθαι ποτέ, μήτε εἰς τό γεγονός
γενέσθαι ἤ προσθήκην ἤ ἀφαίρεσιν, ἀλλά καί πᾶσαι αἱ μετέπειτα Σύνοδοι τό αὐτό
διώρισαν μετά ἀναθεματισμῶν, ὧν ἀλογήσας ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, καί ἐνθείς
προσθήκην καί λέξιν ἀσεβείας ἐν τῷ Συμβόλῳ τῶν πατέρων παρά Κανόνας, ἔσχισε τήν
Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Γ', Κεφάλαιον ΙΕ', παράγραφος Δ', Τόμος
Β', σελ. 155).
Β.2. «... Ὥστε τήν Ἐκκλησίαν Ἀντιοχείας σχισθῆναι εἰς τρία· ἕν τῶν Ἀρειανῶν,
ὧν προΐστατο ὁ Εὐζώϊος· δεύτερον, τό τῶν ὑπερασπιζομένων τῶν τριῶν ὑποστάσεων, ὧν
ἐξῆρχεν ὁ Μελέτιος, καί τρίτον τό τῶν τῆς μιᾶς ὑποστάσεως, ὧν ἡγεῖτο ὁ Παυλῖνος·
ἐκράτουν δέ οἱ μέν ἐν τῇ Ἀνατολῇ ὀρθόδοξοι τό μέρος τοῦ Μελετίου, οἱ δέ δυτικοί
τό μέρος τοῦ Παυλίνου, ἐφρόνει δέ τό δόγμα τοῦ Παυλίνου καί τῶν Δυτικῶν
Μάρκελλος ὁ Ἀγκύρας, ὅπερ ὁ μέγας Βασίλειος γράφων πρός τούς Δυτικούς, ἤτοι ἐπιστολῇ
ἑβδομηκοστῇ τετάρτῃ καλεῖ Αἵρεσιν καί Ἰουδαϊσμόν ... οὕτω λοιπόν εἶχον οἱ Πάπαι
μετά Παυλίνου, ἐξεναντίας δέ ἐμάχοντο ἀεί Μελετίῳ τῷ ὑπερασπιστῇ τῶν τριῶν ὑποστάσεων
... ὁ μέγας Βασίλειος φανερώτατα ἔγνω ὅτι ὁ Πάπας τῆς Ρώμης ἀπό καθέδρας καί
διά τῆς ἰδίας Συνόδου αὐτοῦ κρίων, ὑπέστη σφάλματι, ὅτι δτι δέ ὁ Μάρκελλος Αἱρετικός
ἦν, καί ἡ δευτέρα Οἰκουμενική Σύνοδος βεβαοῖ καί ἐν τῷ πρώτω Κανόνι, καί ἐν τῇ
πρός τούς Δυτικούς ἐπιστολῇ αὐτῆς» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. ΙΒ', παρ. Γ', Τόμος
Α', σελ. 436-438). Ὡς εἴδομεν εἰς παράγραφον Α.5 ἀνωτέρω, ὁ Πάπας Ρώμης ὑπέγραψεν
ὑπέρ τοῦ Ἀρειανισμοῦ· καί εἰς παράγραφον Α.6 εἴδομεν ἄλλα σφάλματά του· ἄρα ποῦ
τό «ἀλάθητὀν» του;
Β.3. «Ὁ Πάπας περί Οὐϊταλίου ἐπλανήθη καί περί Μαρκέλλου, Εὐσταθίου καί
Παυλίνου καί τῶν Μακεδονιανῶν πλανᾷ καί πλανᾶται, καί ποῦ λοιπόν ἡ μοναρχία αὐτοῦ,
καί τό ἀναμάρτητον τῆς μοναρχίας αὐτοῦ;» (ἔ.ἀ., Βιβλίον Β', Κεφ. ΙΖ', παρ. Η',
Τόμος Α', σελ. 479).
Τούτων οὕτως ἐχόντων,
συμπεραίνομεν ὅτι οἱ ἐξ Ὀρθοδόξων Οἰκουμενισταί, οἱ ὁποῖοι σύρουν τούς Ὀρθοδόξους
εἰς τό «κοινόν Ποτήριον» μέ τόν Παπισμόν τό 2025, συμπληρώνοντες ἔτσι τό
πελώριον ἔγκλημά των τῆς «ἄρσεως τῆς ἀκοινωνησίας» τῆς 7-12-1965, τοὐτέστιν τοῦ
ἐξουνιτισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων (βλ. https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html), καθίστανται πλέον παντελῶς ἀναπολόγητοι.
Τό ομοούσιον, οι ετερούσιοι καί η κατά Χάριν ένωση μέ τόν Χριστό -- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Θά είμαι σύντομος, διότι αυτά που θά ακούσετε, στό βίντεο που παραθέτω, παραβλέπουν ένα σημαντικό γιά τήν κατανόηση θέμα. Καί αυτό είναι ότι οι άνθρωποι είμαστε μεταξύ μας ετερούσιοι ως πρός τήν φύση μας. Δέν εννοώ εδώ τήν φύση ως σώμα καί ψυχή. Εννοώ τήν φύση ως πρός τό DNA εκάστου εξ ημών.
Εις επίρρωση τού επιχειρήματος αυτού, έρχεται η αποκωδικοποίηση τού DNA, η οποία μάς δείχνει ότι σέ καμία περίπτωση δύο (σχετικά) απόλυτα ιστοσυμβατών ατόμων, η μεταμόσχευση ενός οργάνου - από δότη σέ λήπτη - δέν γίνεται δεκτή. Τό σύνδρομο τής απόρριψης τό επιβεβαιώνει, εκτός άν ο λήπτης λαμβάνει ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, η δράση τών οποίων οδηγεί τελικά τόν λήπτη στόν θάνατο. Γι' αυτό έθεσα σέ παρένθεση τό "(σχετικά) ιστοσυμβατών ατόμων".
Καταλήγοντας, τονίζω ότι ομοούσια είναι μόνο τά Πρόσωπα τής Αγίας Τριάδος καί όχι τά " πρόσωπα " ημών τών θνητών ανθρώπων. Εκτός άν η χάρις τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, καί η αγάπη τού Θεού καί πατρός, καί η κοινωνία τού αγίου Πνεύματος, μάς αξιώσει νά οδηγηθούμε στήν (κατά χάριν καί όχι κατ' ουσίαν) ένωση μέ τόν Κύριο καί Θεό ημών Χριστόν Ιησού.
Οι δαιμονισμένοι ερευνητές που αποκωδικοποίησαν τό DNA, είχαν καί έχουν στόχο τό "έσεσθε ως θεοί", δηλαδή, νά γίνουμε ομοούσιοι τώ Θεώ! 'Απαγε τής βλασφημίας.
https://kyprianoscy.blogspot.com/2022/10/blog-post.html
Μικρή προσθήκη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)