Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.
Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.
Ξετσιπωσιά αἰσχίστου εἴδους -- ἀρχ/του Δανιήλ Ἀεράκη
Τελικὰ ὑπάρχει προστασία τῆς δημοσίας αἰδοῦς; Ἔχουν καταργηθῆ οἱ διατάξεις, πού ρητῶς ἀπαγορεύουν τὴν προσβολὴ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, πού συλλαμβάνονται ὅσοι ξετσίπωτοι ξεγυμνώνονται δημόσια καὶ προκαλοῦν τὰ βλέμματα μικρῶν καὶ μεγάλων;
Του κ. Στέλιου Παπαθεμελή:
Ο ισλαμικός λαθροεποικισμός και δι’ αυτού η αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλοεθνείς, αλλόγλωσσους και αλλοθρήσκους είναι σε καλπάζουσα έξαρση. Ορδές λαθροεποίκων εξακολουθούν να κατακλύζουν τα νησιά μας και το μόνο που κάνει το επίσημο κράτος είναι να αναζητεί σαστισμένο να βρει τρόπους και μέσα, να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να τους παράσχει ιατρική περίθαλψη και διαρκές επίδομα, αγαθά τα οποία όμως δεν τα διασφαλίζει για τους Έλληνες.
π. Θεοδώρητος Μαύρος: Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας!
''Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν να εύρισκωνται εντός ‘Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας! Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν και προστασίαν της Εκκλησίας την διακοπήν κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν προς την αίρεσιν και την ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων, αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς πατέρας του παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας αγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα.''
Τη Κ΄ (20η) του μηνός Αυγούστου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου ΣΑΜΟΥΗΛ.
Σαμουήλ ο ένδοξος Προφήτης κατήγετο εκ της Αρμαθαίμ Σιφά, εκ του όρους Εφραίμ, υιός ων Ελκανά και Άννης της Προφήτιδος. Ο δε Ελκανά έχων δύο γυναίκας, εκ των οποίων η μεν ονομαζομένη Άννα ήτο στείρα, η δε άλλη, Φεννάνα, είχε τέκνα, ανέβη μετά της Άννης εις τον τόπον Σηλώ, όπου ήτο τότε η Σκηνή και η Κιβωτός· εκεί δε ήτο και ο Ιερεύς Ηλί, και οι δύο υιοί του, ο Οφνί και ο Φινεές. Επειδή δε ο Κύριος απέκλεισε την μήτραν της Άννης και έμεινεν άτεκνος, η δε αντίζηλός της Φεννάνα ελύπει αυτήν, προσηυχήθη αύτη εις τον Θεόν μετά πόνου καρδίας, και εισηκούσθη παρ’ αυτού γεννήσασα δε υιόν τον μέγαν τούτον Προφήτην Σαμουήλ (το οποίον ερμηνεύεται Θεαίτητος) αφιέρωσεν αυτόν εις τον Θεόν. Όθεν, όταν ηυξήθη κατά την ηλικίαν, ελειτούργει εις τον Θεόν, και έγινε μέγας Προφήτης· ο δε Ηλί και οι υιοί του συνετρίβησαν υπό της οργής του Κυρίου και ηφανίσθησαν, διότι παρώργιζον τον Θεόν. Έκρινε δε Σαμουήλ τον λαόν του Ισραήλ εις όλας τας ημέρας της ζωής του, και δώρα παρ’ ουδενός έλαβεν. Αυτός έχρισε τον Σαούλ βασιλέα, ως και τον Προφήτην Δαβίδ· ελθών δε εις γήρας βαθύ και πλήρης ημερών γενόμενος, εκοιμήθη εν Κυρίω, προλαβών την σάρκωσιν του Χριστού χίλια τριάκοντα πέντε έτη, και προφητεύσας έτη τεσσαράκοντα.
Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.
Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.
----------------------
Γράφει ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων εἰς τήν Δωδεκάβιβλον (βιβλίον Β', τόμος ΑΒ, σελ. 451) ὅτι ἐνῷ ὁ Αὐτοκράτωε Οὐάλης (4ος αἰών) ἦτο χειρότερος καί ἀπό εἰδωλολάτρης, ἐντούτοις, ἐπειδή ἔφερε (καταχρηστικῶς) τό ὄνομα «Χριστιανός», πλανοῦσε τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τόν ἐνόμιζον Χριστιανόν! Ἀκριβῶς τό ἴδιο συμβαίνει σήμερα μέ τούς Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους. Ἐνῷ κατ' ἀλήθειαν εἶναι Σατανισταί, ἐν τούτοις ἐμφανίζονται ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (μέ ὀρθόδοξον ράσον, ἀκολουθοῦν τό ὀρθόδοξον τυπικόν, ἐπικαλοῦνται τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν κ.λπ.) κι ἔτσι πλανοῦν σχεδόν τούς πάντας, ὅτι εἶναι δῆθεν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, μέχρι μάλιστα τοῦ σημείου πού πολλοί ἀκόλουθοί των νά θεωροῦν σχίσμα τήν ἀποτείχισιν ἀπό αὐτούς τούς Σατανιστάς!
Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´
Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):
Λυπᾶμαι
γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν,
μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός»
καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ
προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς
πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας
καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι
κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν
καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα.
Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα.
Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν.
Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου,
δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας
δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους
Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν
μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.
Ὁ
Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].
Κάλυμνος
25.01.2020
Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:
Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου “Εκκλησιών”) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6ο άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!
( Θ΄ Γενική Συνελεύση του Π.Σ.Ε. στο Porto Alegre της Βραζιλίας το Φεβρουάριο του 2006).
Τη ΙΘ΄ (19η) του Αυγούστου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΑΝΔΡΕΟΥ του Στρατηλάτου, και των συν αυτώ τελειωθέντων Δισχιλίων Πεντακοσίων Ενενήκοντα Τριών.
Ανδρέας ο ένδοξος Μάρτυς και Στρατηλάτης ήκμασε κατά τους χρόνους του ασεβεστάτου Μαξιμιανού, εν έτει σπθ΄ (289), στρατιώτης ων εν τη Ανατολή, υπό τον Αντίοχον αρχιστράτηγον του βασιλικού στρατού. Αποσταλείς δε υπ’ αυτού μετ’ άλλων συστρατιωτών, ίνα πολεμήση τους Πέρσας, οίτινες, διαβάντες τα όριά των και ελθόντες εις τα όρια των Ρωμαίων, ελεηλάτουν αυτά και ηφάνιζον, επεκαλέσθη τον Χριστόν, πείσας δε και τους συντρόφους του να επικαλεσθώσιν Αυτόν, ενίκησε τους Πέρσας και τους κατετρόπωσεν. Όθεν ένεκα της ανελπίστου ταύτης νίκης προσείλκυσεν εις την πίστιν του Χριστού τους στρατιώτας του. Διαβληθέντες λοιπόν ο τε Άγιος και οι τούτου σύντροφοι προς τον αρχιστράτηγον αυτών Αντίοχον, παρεστάθησαν όλοι προς αυτόν και ωμολόγησαν την του Χριστού πίστιν· διο τον μεν Άγιον Ανδρέαν ήπλωσαν επί σιδηράς πεπυρωμένης κλίνης, των δε συντρόφων του τας χείρας εκάρφωσαν επί τετραγώνων ξύλων. Είτα κατά προσταγήν του Αντιόχου εδίωξαν τους Αγίους εκ των ορίων της χώρας εκείνης χίλιοι άλλοι στρατιώται, τους οποίους κατηχήσας ο Άγιος Ανδρέας ωδήγησε και τούτους εις την πίστιν του Χριστού. Τούτο δε μαθών ο Αντίοχος κατεδίωξεν όλους, προστάξας να θανατώσωσιν αυτούς τε και τους εξ αρχής όντας συντρόφους του Αγίου, ως και αυτόν τον ίδιον πανένδοξον Ανδρέαν και ούτως έλαβον όλοι τους στεφάνους της αθλήσεως.
«ΦΩΤΙΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΨΕΙ»
Ἡ ἐφημερὶς «Ἔθνος τῆς Κυριακῆς», γράφει τὰ ἑξῆς: «Φωτιὰ θὰ πέσει νὰ μᾶς κάψει, χριστιανοί! Δὲν φτάνει ποὺ οἱ Γερμανοὶ Λουθηρανοὶ ἔβγαλαν γυναίκα ἀρχιεπίσκοπο, χωρισμένη καὶ μητέρα 4 παιδιῶν. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ Σουηδοὶ τοὺς ξεπέρασαν, ἐκλέγοντας ἐπίσκοπο Στοκχόλμης μιὰ δεδηλωμένη λεσβία, ποὺ συζεῖ μὲ ἄλλη γυναίκα (ἐπίσης παστόρισσα) κι ἔχουν υἱοθετήσει ἕνα ἀγοράκι! Ἡ… μακαριοτάτη δὲν κρύβει τὴν πολιτική της προτίμηση ὑπὲρ τῶν Σοσιαλδημοκρατικῶν!». Τὸ ὡς ἄνω δημοσίευμα ἀφιεροῦται εἰς τοὺς ἀνὰ τὰ Πατριαρχεῖα Μιτροφοροῦνας ἢ μή, ἐνθέρμους ἐραστὰς τῶν οἰκουμενιστικῶν διαλόγων καὶ «συναδέλφων» τῆς ὡς ἄνω κυρίας, μὲ τὴν ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς εὐχήν μου, ὅπως «ἡσύχιον καὶ ἀκίνδυνον βίον διάγωσι», τόσον ἐν τῇ «φιλτάτῃ των Πατρίδι» τῇ ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ εὑρισκομένῃ, ὅσον καὶ κατὰ τὰς ἐπισκέψεις των εἰς τὴν φιλτάτην ἡμῶν Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, συνεπικουρούμενοι καὶ ἀπὸ τὰς εὐχάς, βεβαίως, βεβαίως τῆς «Σεβασμιωτάτης Ἐπισκόπου Στοκχόλμης» κ. Εὔας Μπροῦνε καὶ πασῶν τῶν ἐν Στοκχόλμῃ «εὐλαβεστάτων» λεσβιῶν, ΑΜΗΝ. Τὴν εὐχήν τους νἄχουμε. Ἀνδροπρεπῶς ἀσπάζομαι τὴν δεξιάν Σας.
Γιάννης Παλαμήδης,
Θεολόγος, ἐν Ἀθήναις
Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Η αποσύνδεση της χριστιανικής ζωής από την Εκκλησία, που σημειώθηκε κατά τους νεώτερους χρόνους, παραμόρφωσε τον Χριστιανισμό και ευνόησε την εκκοσμίκευση. Κι επειδή η εκκοσμίκευση καθιερώθηκε και εμπεδόθηκε πρώτα στην Δύση, για να διαδοθεί ως εισαγόμενη και στην Ανατολή, η υπεροχή των δυτικών στην κατάσταση αυτή ήταν ευνόητη. Γι αὐτό οι εκκοσμικευόμενες κοινωνίες της Ανατολής είναι φυσικό να μειονεκτούν απέναντι στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Δύσεως και να χρειάζονται να τις ακολουθούν διαρκώς ως ουραγοί κατευθυνόμενοι σε αδιέξοδο. Περιφρονήσαμε τις αυθεντικές μας ρίζες, απαρνηθήκαμε τον πνευματικό μας πλούτο, λησμονήσαμε τον υπερβατικό προσανατολισμό μας και θελήσαμε να εκσυγχρονιστούμε περπατώντας ξιπόλητοι στα αγκάθια της εκκοσμικεύσεως.
Τό πρωτότυπο γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας τοῦ 1965 ἀναφέρει ὅτι:
Ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ´ καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας αἴρουν τήν «ἀκοινωνησία» μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Συγκεκριμένα ἡ σωστή μετάφραση τῆς παραγράφου 4, ἐδάφιο β´, τῆς συμφωνίας λέγει τά ἑξῆς: «ἀποδοκιμάζουσιν ὡσαύτως καί αἴρουσιν ἀπό τῆς μνήμης καί ἐκ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τάς ἀποφάσεις ἀκοινωνησίας (=lessentences d’ excommunication), ὧν ἡ ἀνάμνησις ἐπενεργεῖ μέχρι σήμερον ὡς κώλυμα εἰς τήν ἐν ἀγάπῃ προσέγγισιν, παραδίδουσι δέ αὐτάς τῇ λήθῃ»! Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ New York Times μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatio (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν ἐπανέναρξιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλλει τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων», ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἀπό τά παραπάνω συμπεραίνουμε ὅτι, τοὐλάχιστον γιά τό Φανάρι, (ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὅπως καί γιά τό Βατικανό, «ἀκοινωνησία», «σχίσμα», πλέον δέν ὑφίσταται καί ἡ ἕνωση τῶν «Ἐκκλησιῶν» ἤδη ἔγινε.
-----------------------
Αν και δεν είμαι ειδικός ιστορικός από όσα έχω διαβάσει επί του θέματος η Κοινωνία μεταξυ Κωνσταντινούπολις και Ρώμης σταμάτησε το 1014 όταν η Ρώμη αποδέχθηκε επίσημα την προσθήκη του φιλιόκβε στο σύμβολο της Πίστεως. Το 1054 έγινε το Σχίσμα οριστικό μετά τα αμοιβαία Αναθέματα που εξεδόθησαν με Συνοδικές πράξεις εκατέρωθεν. Η αρση των Αναθεμάτων τυπικά ισοδυναμεί με αρση του Σχίσματος μεταξύ Ρώμης και Φαναρίου, αλλά κατά επίσημο τουλάχιστον τρόπο δεν εχει τολμηθεί κοινό ποτήριο σε συλλειτουργο μεταξύ κληρικών των δύο πλευρών που συνιστά Εκκλησιαστικά την έννοια της πλήρους Εκκλησιαστικής Κοινωνίας.
------------------
@19 Αυγούστου 2022 - 2:52 μ.μ.: «κατά επίσημο τουλάχιστον τρόπο δεν εχει τολμηθεί κοινό ποτήριο».
Στό ἐξωτερικό ὑπάρχει (βλ. π.χ. Ραβέννα, 2007). Στήν Ἑλλάδα, ἀπ' ὅ,τι διάβασα πρό ἐτῶν στόν «Ὀρθόδοξον Τύπον», στήν Σῦρον τά γυμνασιόπαιδα τῆς «Ὀρθοδόξου» καί τῆς παπικῆς κοινότητος «ἐκκλησιάζονται» καί κοινωνοῦν ἐναλλάξ σέ Ὀρθόδοξον καί σέ παπικόν ναόν. Ναί, δέν ἔχει φθάσει ἀκόμη τό κοινόν ποτήριον καί στό τελευταῖον χωριό τῆς Ἑλλάδος, γιά νά «ξεσηκωθῇ» ὁ «μητροπολίτης Πειραιῶς» (ἐδῶ γελᾶμε πικρά), ἀλλά δέν μπορεῖς νά πῇς καί ὅτι δέν τό ἐτόλμησαν ἀκόμη.
-----------------
@ 19 Αυγούστου 2022 - 9:44 μ.μ.
Ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης εἰς τό Πηδάλιον (βλ. ὑποσημειώσεις τῆς σελ. 35), οἱ ἔννοιες τοῦ ἀφορισμοῦ καί τοῦ ἀναθέματος εἶναι σήμερα ταυτόσημες. Τό ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας εἶναι μικρότερον ἐπιτίμιον. Ἀκοινωνησία ἤ «μικρός ἀφορισμός» μπορεῖ νά ἐπιβληθῇ σέ κάποιον πού ἔπεσε σ' ἕν ἐκκλησιαστικόν παράπτωμα, ἀλλά χωρίς νά τόν θέτῃ ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀφορισμός ἤ ἀνάθεμα εἶναι μεγαλύτερον ἐπιτίμιον, διότι θέτει τόν ἄνθρωπον ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι τόν παραδίδει εἰς τόν Διάβολον, ἐννοεῖται δέ ὅτι ἀπαγορεύεται πᾶσα κοινωνία τῶν πιστῶν μαζί του. Δηλαδή, τό ἀνάθεμα συνεπάγεται καί ἀκοινωνησίαν, ἐνῷ τό ἀντίστροφον δέν ἰσχύει. Μέ βάσιν τούς ὁρισμούς πού χρησιμοποιοῦμε σήμερα, ἡ φράσις σου «Αφορισμός σημαίνει αποτείχιση,δηλαδή διακοπή κοινωνίας» δέν εἶναι σωστή, διότι ὁ ἀφορισμός (καί πάλιν, μέ τήν ἔννοιαν πού χρησιμοποιεἶται αὐτός ὁ ὅρος σήμερα) εἶναι ἐπιτίμιον, ἐνῷ οἱ λέξεις «ἀποτείχισις» καί «διακοπή κοινωνίας» ὑπονοοῦν ἑκουσίαν διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, π.χ. διά λόγους πἰστεως.
«Κύριε, Κύριε, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καί ἴδε»
σέ ποία ἀξιοθρήνητη καί ἐλεεινή κατάσταση ἔχει φθάσει ἡ πρωτόθρονη ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί γενικότερα. Διά τάς ἁμαρτίας μας καί διά τήν ἀμέλειά μας παρεχώρησες νά ἐπικρατήσει καί νά κυριαρχήσει ἡ φοβερή αὐτή παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔτσι ὥστε νά εἴμαστε ἀναπολόγητοι ἐνώπιόν Σου. Κλῆρος καί λαός ἐγκαταλείψαμε τήν ὁδόν τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί «ἐπορεύθημεν ἐν τοῖς θελήμασιν τῶν καρδιῶν ἡμῶν». Ἔπαυσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας νά ἀποτελοῦν γιά μᾶς παραδείγματα καί πρότυπα πρός μίμηση στούς μέχρι θανάτου ἀγῶνες των γιά τήν διαφύλαξη τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως. Πατοῦμε ἀνερυθριάστως ἐπάνω στά αἵματα τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς Ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι ὑπέρ Αὐτῆς, διά πυρός καί σιδήρου καί ὕδατος ἐτελειώθησαν. «Ἀλλ᾽ ἱκετεύομε τήν Σήν ἀνείκαστον ἀγαθότητα. Φεῖσαι ἡμῶν, Κύριε, κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καί σῶσον ἡμᾶς» ἀπό τήν φοβερή αὐτή λύμη τῆς παναιρέσεως του Οικουμενισμού, καί ἀνάδειξε στούς ἐσχάτους αὐτούς χρόνους τῆς γενικῆς ἀποστασίας, στούς ὁποίους ζοῦμε, ἁγίους καί ἀξίους ἱεράρχες, ἀληθινούς μιμητές τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.
Απορρίπτουμε την αίρεση του Οικουμενισμού υπό όλες τις μορφές του :
α'. την παρουσία των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών»,
β' την αίρεση, κατά την οποία η Ορθοδοξία αποτελεί μόνο ένα μέρος της
Εκκλησίας,
γ΄ την αίρεση, κατά την οποία όλες οι χριστιανικές ομολογίες είναι κλάδοι της Μίας
Εκκλησίας,
δ', την αίρεση, κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία Εκκλησία μεταξύ
πολλών άλλων «οικογενειών Εκκλησιών», οι οποίες αποτελούν μαζί την Μία
Εκκλησία,
ε΄ την αίρεση, κατά την οποία η ενότης της Εκκλησίας έχει απολεσθεί. Η
Εκκλησία, σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, είναι Μία και Μοναδική, επειδή η
Κεφαλή της είναι Μία, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Η ενότης της Εκκλησίας εκφράζεται
δια της ενότητος της πίστεως, της λατρείας και της διοικήσεως και δια της υπακοής
των πιστών στην ιεραρχία της, εφ’ όσον η ιεραρχία διατηρεί την ενότητα της
πίστεως.
στ', την αίρεση, κατά την οποία η Εκκλησία είναι «διηρημένη σε χριστιανικές
ομολογίες», και ότι τώρα εμείς, ως δήθεν «νέοι πατέρες», θα πρέπει να «επανεύρουμε
την ενότητά της» διά του «δογματικού μινιμαλισμού», με το να αποδεχτούμε δηλ. ως
βάση της ενώσεως των ορθοδόξων με τις αιρέσεις μία μινιμαλιστική πίστη, δηλ.
μόνο την πίστη στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό ως Σεσαρκωμένο Θεό και
Σωτήρα, παραβλέποντας όλα τα υπόλοιπα δόγματα της Εκκλησίας,
συμπεριλαμβανομένης της μυστηριακής ιερωσύνης, των ιερών εικόνων, της ακτίστου
Χάριτος, της τιμητικής προσκυνήσεως των Αγίων κλπ.
ζ'. την αίρεση, κατά την οποία υπάρχει μία «αόρατη ενότητα» της Εκκλησίας, μέσω
της κοινής πίστεως στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό, ως Κύριο και Σωτήρα,
και ότι αυτήν (την «αόρατη ενότητα») θα ακολουθήσει μία «ορατή ενότητα», η οποία
θα εκπληρωθεί διά της ενώσεως των «ομολογιών» (ενότης εν τη ποικιλία των
δογμάτων και παραδόσεων).
η', την αίρεση, κατά την οποία αρκεί να πιστεύει κανείς στην Αγία Τριάδα και στον
Κύριο Ιησού, ως Θεό και Σωτήρα, για να ανήκει στην Εκκλησία. Δηλ. η Εκκλησία
θεωρείται ως σύναξη όλων των χριστιανικών «ομολογιών».
Μακρυγιάννης:
Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον. Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα: "Δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάνουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν ἔχομεν….
----------------
Ἀντιθέτως, οἱ σημερινοί «ἡγέται» τῆς «Ἑλλάδος», πολιτικοί καί θρησκευτικοί, προσκυνοῦν τόν Διάβολον καί κάμνουν πᾶν ὅ,τι δύνανται ν' ἀντικαταστήσουν τόν Ἑλληνικόν πληθυσμόν μέ ἰσλαμικόν τοιοῦτον ἀπό τό Πακιστάν, τό Μπαγκλαντές κ.λπ., καθώς καί νά «ἐκπουστεύσουν» καί «ἐκπουτανεύσουν» τούς ἐναπομείναντας Ἕλληνας, ὅσους γλυτώσουν ἀπό τίς χατζάρες τῶν ἰσλαμιστῶν. Καί ἐμεῖς σήμερα δώστου καί ψηφίζουμε τά κόμματα τῶν δαιμόνων καί νά δεχώμεθα ὡς «ἐπισκόπους» σατανιστάς ρασοφόρους!
Περί Οικουμενισμού
Υπάρχουν σήμερα ορισμένα αυτονόητα, τα οποία επιτρέπουν την ομαλή εξέλιξη των γεγονότων, που θα οδηγήσουν στο «κοινό ποτήριο» εφόσον η ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογραφεί από καιρό! Δυστυχώς δε, με μίαν απίστευτη ειρωνεία της Ιστορίας είναι τα ίδια «αυτονόητα», τα οποία στον καιρό τους δεν επέτρεψαν την εσχάτη προδοσία της αληθινής πίστεως. Το μεγαλύτερο είναι πως όταν έρθει η ώρα, ο λαός του Χριστού θα αντιδράσει! Στην ερώτηση, γιατί ο λαός του Χριστού δεν έχει αντιδράσει ακόμη, η απάντηση είναι πως ο λαός αυτός δεν είναι ενημερωμένος! Όλα γίνονται με πρωτοβουλία της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία διοίκηση, σαν γραφειοκρατικός οργανισμός, δεν έχει υποχρέωση να δίνει λόγο. Έχει στηθεί λοιπόν μία Μυστική συμφωνία τύπου Ποντίου Πιλάτου, ανάμεσα στον «λαό» και στην «Ιεραρχία», κατά την οποία θα εμφανιστούν όλα σαν τετελεσμένα. Ο λαός θα νίπτει τας χείρας του, επειδή δεν ήταν ενημερωμένος.
Η Ελλάς, κράτος πολυεθνικόν!
Καθ΄ ην στιγμήν η Ελλάς υποχωρεί και ταπεινούται εις κάθε τομέα, εφ΄ όλης της γραμμής των εθνικών θεμάτων, και ενώ εκδηλούται γενική διάλυσις και παρακμή της Χώρας, έχομεν τώρα το συμπλήρωμα: Δια νομοσχεδίου νομιμοποιούνται οι μετανάστες εις την Χώραν μας! Συνεπώς ανατρέπεται η δημογραφική τάξις και νοθεύεται η πληθυσμιακή αναλογία εις την χώραν μας. Η Ελλάς αποδεχομένη την τοιαύτην εξέλιξιν και νομιμοποιούσα την πανσπερμίαν των ξένων, μετατρέπεται εις χώραν μεταναστών, λαθρομεταναστών και γενικώς αλλοδαπών!
Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ὁ
Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ
τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς
τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν
ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ
σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε
τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς
τῆς πίστεώς του.
Τη ΙΗ΄ (18η) του Αυγούστου, μνήμη των Οσίων και θεοφόρων πατέρων ημών ΒΑΡΝΑΒΑ και ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ του ανεψιού αυτού των Αθηναίων και ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ του Τραπεζουντίου των εν τω όρει του Μελά ασκησάντων και εν ειρήνη τελειωθέντων.
Από τας αγράφους παραδόσεις, όσας οι Άγιοι Απόστολοι παρέδωσαν εις τους ακολούθους των και αλληλοδιαδόχως παρέπεμψαν εις ημάς, είναι και η σχετική με την προσκύνησιν των θείων Εικόνων, την οποίαν οι μεν άλλοι αγράφως, ως είπον, παρέδωσαν, ο δε ιερός Λουκάς και εμπράκτως την παρέδωσεν, επειδή ιστόρισε με χρώματα, καθώς ομολογεί η κοινή παράδοσις, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, βασταζόμενον ως βρέφος μέσα εις τας αγκάλας της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Από δε τας πολλάς εικόνας, όσας θα ιστόρησε, βεβαίως τρεις μόνον, άδεται λόγος, ότι έδειξεν εις την Θεοτόκον, τας οποίας αποδεξαμένη είπεν εκείνο το περίφημον ρήμα:
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε... -- @ 17 Αυγούστου 2022 - 10:36 π.μ.
1. Γράφεις: «Άρα το θεωρείς δόγμα πίστεως και δεν δέχεσαι καμία αλλαγή του εις τον αιώνα».
Ἀπάντησις: Ἔχω γράψει ὅτι ἀπό μόνον του τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον ΔΕΝ εἶναι δόγμα. Αὐτό σημαίνει ὅτι: (1) ἄν ὑπῆρχαν ἀδήριτοι ποιμαντικοί λόγοι ν' ἀλλάξῃ, ὄχι βεβαίως γιά νά συνεορτάζουμε μέ τούς αἱρετικούς, οὔτε γιά νά ἐπαναφέρουμε τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν στίς 21 Μαρτίου, οὔτε τά ὑπόλοιπα γελοῖα πού τσαμπουνοῦν οἱ Οἰκουμενισταί, ἀλλ' ὁμιλῶ γιά πραγματικούς ποιμαντικούς λόγους, ὅπως π.χ. νά ἑορτάζουν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι παγκοσμίως μίαν ἑορτήν τήν ἰδίαν ἡμέραν, (2) ἄν ἡ προτεινομένη ἀλλαγή δέν προσέκρουε στίς ἀποφάσεις τῶν τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος, (3) ἄν δέν ἔθιγε τίς καθιερωμένες νηστεῖες καί τόν Πασχάλιον Κανόνα, (4) ἄν συμφωνοῦσαν ΟΛΟΙ οἱ Ὀρθόδοξοι, ὁπότε δέν ὑπῆρχε κίνδυνος γιά σχίσμα, καί (5) ἄν μία ἀληθής Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία ὄχι μόνον δέν θά εἶχε ὡς συνέδρους τούς σημερινούς ψευδεπισκόπους, ἀλλά θά τούς εἶχε καί ὑποδίκους δι' ἀναθεματισμόν καί καθαίρεσιν, ἀπεφάσιζε τήν ἀλλαγήν, χωρίς νά ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, τότε ναί, θά μποροῦσε νά γίνῃ ἡ ἀλλαγή. Αὐτό σημαίνει ὅτι, ἀπό μόνον του, τό ἡμερολόγιον δέν εἶναι δόγμα, καθότι τό δόγμα δέν ἀλλάζει ποτέ. Ἐπειδή, ὅμως, οὐδεμία ἀπό τίς ὡς ἄνω προϋποθέσεις συνέτρεχε τό 1924 καί ἡ ἀλλαγή ἦτο μασσωνικῆς προελεύσεως καί ἐστόχευε ἀφενός νά προκαλέσῃ σχίσμα στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἀφετέρου νά τήν ὑποτάξῃ στόν «πάπαν», τό θέμα ἔχει πλέον δογματικόν χαρακτῆρα. Τοὐτέστιν, ὑπό τίς προϋποθέσεις μέ τίς ὁποῖες εἰσήχθη, τό νέον ἡμερολόγιον (ν.ἡ.) εἶναι αἵρεσις. Γιά νά εἶμαι πλήρης, ὡστόσον, σημειώνω ὅτι ὅσοι συμφωνοῦν μέ τά παραπάνω, ἐπικροτοῦν τόν ἀγῶνα τῶν Π/Ητῶν τοῦ 1924 καί, αὐτό κυρίως, εἶναι ἀποτειχισμένοι ἀπό τούς Ν/Ητας ψευδεπισκόπους, ἀλλά γιά κάποιους δικαιολογημένους δικούς τους λόγους ἀκολουθοῦν τό ν.ἑ., γιά μένα δέν εἶναι αἱρετικοί.
2. Γράφεις: «Την μεγαλύτερη ζημιά στις ψυχές των οπαδών του Παλαιού Ημερολογίου, την κάνει ο δάσκαλος της διαστροφής Νίκος Δημαράς».
Ἀπάντησις: Μέ τόν π. Νικόλαον ἔχω διαφωνήσει ἐντόνως σέ πολλά ζητήματα. Ὡστόσον, νομίζω ὅτι τοῦ πρέπει περισσότερος σεβασμός, ὄχι μόνον διά τό σχῆμά του, ἀλλά κυρίως διά τόν ἀγῶνά του. Ἀρκεῖ ν' ἀναφέρω ὅτι, παρότι ἔχει 6 παιδιά, ἄφησε (τό 1995) τόν μισθόν πού εἶχε ὡς ἱερεύς εἰς τό ν.ἡ. καί εἰσῆλθε στίς τάξεις τοῦ Πατρίου, ὅπου δέν ὑπάρχει μισθός.
-----------------
@ 19 Αυγούστου 2022 - 9:53 μ.μ. «Και τότε οι Ρώσοι κράτησαν το παλαιό και έτσι δεν γιόρτασαν ποτέ τους με τους Παπικούς.»
Ἀπάντησις: Ἔχει καμμίαν σημασίαν αὐτό, καθ' ἥν στιγμήν οἱ Ρῶσσοι διά τοῦ «Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας» Ἱλαρίωνος δηλώνουν ξεκάθαρα ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι Ἐκκλησία μέ ἔγκυρα μυστήρια; Γενικῶς, ἔχει καμμίαν σημασίαν τό γεγονός ὅτι κάποιες ἐκκλησίες (Ρωσσίας, Ἱεροσολύμων κ.ἄ.) ἐκράτησαν μέν τό παλαιόν, ἀλλά εἶναι σφόδρα Οἰκουμενισταί; Ἀντιλαμβάνεσθε τί γράφετε; Ἀφήνετε τά μῆλα καί πιάνετε τά φῦλλα, κατά τό δή λεγόμενον!
Ἀπάντηση Ἐπισκόπου Ἰερεμίου
Ἐπειδή με ρωτάτε
, σᾶς ἀπαντῶ:
1. Ἀπό τόν ἴδιο τόν Πατριάρχη ἄκουσα, τέσσερις ἤ πέντε φορές ὅτι οἱ λαβόντες τήν αὐτοκεφαλία ἀπεκόπησαν ἀπό τό σχίσμα καί ἀνήκουν πλέον στήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.
2. Τό ὅτι κατά τήν δικτατορία συνέβησαν παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων μέ τήν δημιουργία Ἀριστίνδην Συνόδου,
αὐτό μοῦ τό εἶπε ὁ πολυσέβαστος καί ἅγιος πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Μοῦ εἶπε ἐπί λέξει: «Τσουβαλιάστηκαν
οἱ Κανόνες γιά τήν ἐκλογήν τοῦ Ἱερωνύμου (τοῦ Α´). Ποῦ ᾽σαι Καντιώτη νά φανατίσεις τά παιδιά γιά νά φωνάξουν ἀνάξιος. Ὄχι μόνον αὐτό δέν ἔγινε, ἀλλά...». Ἤθελε νά πεῖ ὅτι ὄχι μόνο ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος δέν διαμαρτυρήθηκε, ἀλλά ἀπό τό «τσουβάλιασμα» αὐτό τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἐξελέξη Ἐπίσκοπος. Ὁ πατήρ Ἐπιφάνιος ὁμιλεῖ! Ἑπομένως, ὅσοι ἔχουν ἀντίθετο γνώμη καί νομίζουν ὅτι τά σχετικά μέ τήν ἐκλογή τοῦ Ἱερωνύμου Α´ καί τήν σύνθεση Ἀριστίνδην Συνόδου εἶναι σύμφωνα μέ τούς Κανόνες, ἐναντιοῦνται πρός τόν μεγάλον Κανονολόγο τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλο.
π. Θεόδωρος Ζήσης:
«Ἔγγαμος ἱερεύς, μοῦ εἶπε: “Προτιμῶ νὰ καλλιεργῶ τὰ χωράφια μου, ὡς ἁπλὸς ἀγρότης, καὶ νὰ κρατήσω τὴν πίστη μου, παρὰ νὰ συνεργήσω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πάω στὴν κόλαση μαζὶ μὲ τὸν πατριάρχη καὶ τοὺς ἐπισκόπους”... Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ ὀλιγογράμματος ἱερεὺς ...ἐκφράζουν τὴν διαχρονικὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν στάση ὅλων τῶν πιστῶν καὶ τῶν λαϊκῶν ἀπέναντι τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ ἐνισχύουν τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)