Φοβερά πράγματα συμβαίνουν σήμερα στήν «Ἑλλάδα»! (Τά εἰσαγωγικά ὑπονοοῦν ὅτι ἡ σημερινή Ἑλλάς οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν ἱστορικήν Ἑλλάδα τῶν Ἁγίων καί τῶν ἡρώων.) Οἱ ΠΡΟΔΟΤΑΙ «πολιτικοί» καί ρασοφόροι, ὅλοι τους γελοῖα ὄργανα τοῦ Σατανᾶ, τούς ὁποίους δυστυχῶς ἀνέχονται καί στηρίζουν οἱ πολλοί, λόγῳ βαριᾶς πλάνης, ἔχουν ἐπιβάλει μίαν τυραννίαν καί ἐξοντώνουν σιγά-σιγά τούς πολίτας, μέ πρόσχημα τόν κοροναϊόν! Ἡ τυραννία ἔχει ἐπιβληθῆ ὄχι χάριν τῆς δημοσίας ὑγείας, ὅπως ψευδῶς διατείνονται οἱ ὡς ἄνω ΠΡΟΔΟΤΑΙ, ἀλλά χάριν τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκινήσεως» τῶν παγκοσμιοποιητῶν, ἡ ὁποία ἐγκαθιδρύεται σταδιακῶς μέ τήν κατάργησιν τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καί τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν τῶν λαῶν. Οἱ παγκοσμιοποιηταί χρησιμοποιοῦν τά θλιβερά ὑποκείμενα τοῦ τύπου Μητσοτάκη, Τσίπρα, Βαρθολομαίου, Ἱερωνύμου κ.ἄ. διά τήν ὑλοποίησιν τῶν ΒΡΩΜΕΡΩΝ σχεδίων των, ἡ δέ κοινωνία καθεύδει, μέ τήν νεολαίαν νά διαδηλώνῃ κάθε 17ην Νοεμβρίου «ποτέ πιά χούντα», ἐνῷ ἀπό τόν Μαϊον τοῦ 2010 εἴμεθα ὑπό Χούνταν καί κατοχήν, εἰς τήν ὁποίαν μᾶς παρέδωσαν ΠΡΟΔΟΤΙΚΩΣ οἱ ΒΡΩΜΕΡΟΙ «πολιτικοί» καί οἱ παρατρεχάμενοι ψευδεπίσκοποι.
Ετοιμάζουν ισλαμικό κόμμα στην Ελλάδα για να κατέβει στις εκλογές
Για κινητικότητα που φαίνεται να υπάρχει προκειμένου να δημιουργηθεί κοινός πολιτικός φορέας από “τουρκόφρονες” της Θράκης και “φιλοσκοπιανούς” που κατοικούν στη Μακεδονία με σκοπό ανεξάρτητη κάθοδο στις εκλογές και διεκδίκηση εισόδου στο Ελληνικό κοινοβούλιο, μίλησε στην εκπομπή του Focus FM “Focus Σαββατοκύριακο” και στον Κώστα Τουτσίδη ο δημοσιογράφος της εφημερίδας “Μαχητής” της Ξάνθης, Στάθης Παπαδόπουλος.
Ο Θρακιώτης δημοσιογράφος αναφέρθηκε μάλιστα σε συνάντηση που έγινε στην περιοχή του Εχίνου για το σκοπό αυτό.
Παράλληλα, με αφορμή και τις εξελίξεις στην Ουκρανία σχολίασε την παρουσία των Αμερικανικών στρατευμάτων στη Θράκη ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον κίνδυνο που υπάρχει κατα μήκος των συνόρων με την Tουρκία σε Θράκη και Αιγαίο με τη δημιουργία υπερδομών φιλοξενίας παράνομων μεταναστών.
Ακούστε όλη τη συνέντευξη με τον Στάθη Παπαδόπουλο στο ηχητικό που ακολουθεί:
focusfm.gr -- "Ο.Τ."
H Αποτείχιση του Αγίου Ιουστίνου Πόποβτς
Ecumenism
In 1971, the then Patriarch of Serbia, German, as one of the Presidents of the "World Council of Churches (WCC)," co-signed the following "Message" of this ecumenical organization in Geneva:
«And the powerful Breath of renewal will blow into
the mighty arena of the Church, as well as into each of her communities; for
these are not simple administrative units, but they all constitute a part of
the one great Christian Church».
This is a clear formulation of the ecclesiological heresy known as the Branch Theory: that the one and great Christian Church is comprised of its constituent Christian communities.
The Church of Serbia entered the WCC in 1965 ;
thereafter, as Patriarch German began to participate actively in the ecumenical
movement—in fact, immediately after his aforementioned declaration—, the
ever-memorable dogmatist, Archimandrite Justin (Popovich), ceased to consider
him an Orthodox Hierarch and ceased his canonical
commemoration, as well as all ecclesiastical
relations with him.
It
is hence noteworthy that the Patriarch did not attend the funeral of Father
Justin (†March 25, 1979)
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Αν, η κάθε
εποχή έχει το δικό της πλούτο, είναι αναμφισβήτητο ότι μετά τον 5ο αι., ο κατ΄
εξοχήν «θεομητορικός» αιώνας είναι ο 14ος, κατά τον οποίον ηχούν οι
δογματικές φωνές Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχ/που Θεσ/νίκης, Νικολάου Καβάσιλα και
Θεοφάνους του
Νικαέως. Οι τρεις αυτοί πατέρες θεμελιώνουν θεολογικά τρία συγχρόνως σημεία: α)
Την απόλυτα προσωπική αγιότητα της Θεοτόκου και την εσχατολογική τοποθέτησή Της
μετά την Αγία Τριάδα, β) τη θεμελιώδη Χριστολογική σημασία Της, και γ) την
εντελώς κεντρική θέση Της στην Οικονομία της σωτηρίας, δηλ. τον ενεργητικό ρόλο
Tης στο
μυστήριο της Σαρκώσεως και την εις τους αιώνες παραμονή Της στο κέντρο του
μυστηρίου της Εκκλησίας.
Τη ΙΣΤ΄ (16ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΦΛΑΒΙΑΝΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
Ούτος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών Φλαβιανός Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ηξιώθη μαρτυρικού τέλους καθ’ ον χρόνον ηγωνίζετο υπέρ των αληθειών της Αγίας Ορθοδόξου πίστεως και κατά των Μονοφυσιτών, είναι δε λίαν ανεπαρκείς αι παρεχόμεναι ενταύθα πληροφορίαι υπό του Συναξαρίου, διο προσθέτομεν και τα εξής: Ο μακάριος Φλαβιανός ανήλθεν εις τον Πατριαρχικόν θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως εν έτει 446 βασιλεύοντος Θεοδοσίου του Β΄ διαδεχθείς τον ιερόν Πρόκλον, μαθητήν χρηματίσαντα του θείου Χρυσοστόμου. Κατά την εποχήν εκείνην ετάραττε την Εκκλησίαν του Χριστού η αίρεσις του Μονοφυσιτισμού, την οποίαν εκήρυττεν ο ιδρυτής της αιρέσεως ταύτης Αρχιμανδρίτης Ευτυχής.
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: Ομιλία προτρεπτική προς νηστεία (όπου γίνεται σύντομος λόγος και περί της γενέσεως του κόσμου)
1. Πολυμήχανος καν πολυτροπώτατος για την κακία, μάλλον δε παμμήχανος είναι ο νοητός όφις, ο πρωταίτιος του κακού. Έχει τα μέσα να εμποδίσει την αγαθή πρόθεσή μας και πράξη, μόλις αρχίζει. Κι αν δεν μπορέσει να την εμποδίσει στην αρχή, γνωρίζει άλλες μηχανές, με τις οποίες την αχρηστεύει όταν ευρίσκεται σ' ενέργεια· κι αν δεν μπορέσει να την αχρηστεύσει, όταν τελείται κάπου στη μέση, πάλι γνωρίζει άλλα σοφίσματα και άλλους τρόπους για να την αφανίσει όταν τελειωθεί και να την καταστήσει ανωφελή, μάλλον δε και επιζήμια για όσους δεν προσέχουν πολύ.
Και πρώτα μεν υποδεικνύει το επίπονο και δυσκατόρθωτο της αρετής, ώστε με αυτό να μας εμβάλει ραθυμία και ανελπισία, με την σκέψη ότι επιχειρούμε δύσκολα και αδύνατα, κι έτσι ότι δεν θα μπορέσωμε να φέρωμε σε έργο την πρόθεση· προσέτι δε γεννά στους αγωνιζομένους και απιστία στα υπεσχημένα από τον Θεό βραβεία.
Reading from the Synaxarion:
Onesimus the Apostle of the 70
This Apostle, who was from Colossae, was a bond-servant of that Philemon to whom the Apostle Paul addressed his epistle. Onesimus escaped from Philemon and fled to Rome, where he became a disciple of Saint Paul. Saint Paul brought him to the Faith of Christ, and then sent him back to his master, who in turn gave him his freedom and sent him back to Rome again, where he ministered to Saint Paul. Later, he was seized because he was a Christian and was sent to Puteoli, where he was beaten to death with clubs. Saint Onesimus is also commemorated on November 22 with the holy Apostles Philemon, Apphia, and Archippus.
Τη ΙΕ΄ (15ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΟΝΗΣΙΜΟΥ.
Ονήσιμος ο Άγιος Απόστολος ήτο πρότερον δούλος του Αγίου Αποστόλου Φιλήμονος, όστις κατά τον Θεοδώρητον, κατήγετο από τας Κολοσσάς, προς τον οποίον γράφει χωριστήν επιστολήν ο μακάριος Παύλος. Κλέψας δε ο Ονήσιμος ούτος χρήματα από τον οίκον του Αποστόλου Φιλήμονος, ως τούτο δηλούται από την ρηθείσαν επιστολήν του Παύλου προς τον Φιλήμονα, έφυγε και επήγεν εις την Ρώμην, εκεί δε συναντήσας τον Απόστολον Παύλον, εις τα δεσμά ευρισκόμενον, κατηχήθη από αυτόν την εις Χριστόν πίστιν και βαπτισθείς έγινε και αυτός θαυμάσιος εις την αρετήν. Επειδή δε ο θείος Παύλος δεν έκρινε δίκαιον να λυπήται ο Φιλήμων δια την κλοπήν και την φυγήν του δούλου του τούτου Ονησίμου, απέστειλεν αυτόν εις τον αυθέντην του Φιλήμονα, ομού με την προς αυτόν συστατικήν και παρακλητικήν επιστολήν.
Νομιμόφρονες και Αντιφρονούντες --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Ένας Κράτος πάσχει από πολύ-οργανική ανεπάρκεια όταν κυβερνάται από διεφθαρμένους χαρακτήρες, βεβαίως τούτο προκύπτει αιτιωδώς εκ των αποτελέσματος της διακυβέρνησης του εκάστοτε κόμματος, διότι θα ήτο κατάφωρα άδικο και μεροληπτικά εν προκειμένω να μην συμπεριλάβω άπαντα τα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά κόμματα, στρεφόμενος απλώς κατά την παρούσης θνησιγενούς θητείας της κυβερνήσεως.
Η θεσμική κοινοβουλευτική ελίτ, υπό την επίφαση του ετερόκλητου ιδεολογικού χρωματισμού, ανήκουσα εις την ίδια καθολικώς κηδεμονευόμενη και πλήρως ελεγχόμενη υπερεθνική ελίτ, συνιστά εκ των ων ουκ άνευ οργανικό συστατικό στοιχείο της εγκαθιδρυθησόμενης παγκοσμιοποιήσεως.
Για ποιο λόγο μνημονεύουμε το όνομα του Αρχιερέως κατά την Θεία Λειτουργία:
Αυτό γίνεται, όχι γιατί, χωρίς την μνημόνευση του ονόματος του Αρχιερέως, δεν επιτελείται το μυστήριο, κατά την σφαλερή γνώμη μερικών συγχρόνων οικουμενιστών, αλλά για να φανεί η «τέλεια συγκοινωνία» και η ταυτότητα πίστεως του μνημονεύοντος και του μνημονευομένου. Σύμφωνα με την εξήγηση της Θείας Λειτουργίας του Θεοδώρου Ανδίδων, ο ιερουργός αναφέρει το όνομα του Αρχιερέως, για να δείξει ότι κάνει υπακοή στον προϊστάμενό του, ότι έχει την ίδια πίστη με αυτόν και ότι είναι διάδοχος των θείων Μυστηρίων.
-------------------------
Ρωτώ φλωρινικούς και αποτειχισμένους Ν/γίτες που πιστεύουν ότι στην διοικούσα υπάρχει αγιο πνεύμα κλπ
Στο μνημόσυνο των μουσουλμάνων στην λεσβο που τεΛέσθηκε απο τους Πάπα Ρώμης Πατριάρχη Βαρθολομαίο και αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (το είδαμε διακαναλικά όλη η Ελλάδα )
ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΝΑΙ Η ΟΥ;;;
Η ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΑΧ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΝΑΙ Η ΟΥ;;
https://katakomviki-ecclesia.blogspot.com/2022/02/blog-post_48.html#more
Aφιέρωση -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Σαν πίδακες ζωντανού νερού ξεπηδούν μέσα από τα γεγονότα της ιστορίας του Θεού, που έγιναν γιορτές της Εκκλησίας, οι αλήθειες, που λυτρώνουν και δροσίζουν την ψυχή μας. Φθάνει εμείς να σκύψουμε με την αγωνία της σωτηρίας και να σκάψουμε με τη λαχτάρα του ουρανού μέσα στην ιστορία τους, να γονατίσουμε μπροστά τους με ανοιχτό το Ευαγγέλιο και να τα γιορτάσουμε με το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην Εκκλησία. Κι ο Θεός, που ήλθε στην ιστορία μας και μπήκε στη ζωή μας, μας ελκύει στην ιστορία Του και μας ενώνει με τη ζωή Του, με μια θεία δύναμη μας εντάσσει μέσα στο σωτήριο σχέδιό Του. Μια τέτοια φλέβα χαρίτων είναι η γιορτή της Υπαπαντής, με την οποία τιμούμε τη Θεομήτορα, αλλά και τον Δεσπότη· την Παναγία Μητέρα, που προσάγει στο ναό τον Ιησού, σαραντάμερο βρέφος και τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, που προσφέρεται στον Θεό ως πρωτότοκος.
Reading from the Synaxarion:
Holy Father Auxentius of the Mountain
This Saint, who was from the East, lived during the reign of Saint Theodosius the Younger. In 442 he enlisted in the Fourth Military Company of the Scholarii, that is, the Imperial Guard. Afterwards, he became a monk on a certain mountain in Bithynia (which later took his name), not far from Chalcedon. On becoming the archimandrite of the monastics gathered there, and proving himself to be most enduring in asceticism and most Orthodox in his faith, he reposed during the reign of the Emperor Leo the Great of Thrace, who reigned from 457 to 474.
"Εν τη ερυθρά..."
Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, τῆς ἀπειρογάμου νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ Μωϋσῆς διαιρέτης τοῦ ὕδατος, ἐνθάδε Γαβριὴλ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος. Τότε τὸν βυθόν ἐπέζευσεν ἀβρόχως Ἰσραήλ, νῦν δὲ τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος. Ἡ θάλασσα, μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος, ἡ ἄμεμπτος, μετὰ τήν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος, ὁ ὤν, καὶ προών, καὶ φανεὶς ὡς ἄνθρωπος Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΣΩΤΗΡΙΑΣ -- ΑΡ. ΔΕΛΗΜΠΑΣΗ
Δια του διωγμού των πιστών Ορθοδόξων Μοναxών της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους Άθω, παραβαίνονται οι θείοι νόμοι περί της σωτηρίου Αποτειχίσεως. Τι είναι η Αποτείχισις; Αποτείχισις είναι ο κανονικός και νόμιμος «χωρισμός» εκ της αιρέσεως και του αμετανοήτου αιρετικού. Και τούτο, υπέρ της θείας Ορθοδοξίας και της εν Xριστώ σωτηρίας, κατά την τακτικήν σωτηρίου πολέμου των τετειχισμένων (τειχισμένων) πόλεων. Δηλαδή, ότε το παλαιόν εχθροί επέδραμον, οι κάτοικοι κατέφευγον εις την πόλιν καί απετειχίζοντο, ήτοι εxωρίζoνro εξ αυτών διά των τειχών. Και ούτως επολέμουν αμυντικώς και επιθετικώς μέχρι της νίκης. Τoιουτοτρόπως και όταν αίρεσις πολεμή την όρθόδοξον Xριστιανικήν πίστιν, οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοi, καταφεύγομεν εις τα πνευματικά «τείχη» της Έκκλησίας, δηλαδή εις τους ανά τους αιώνας Αγίους Πατέρας και Διδασκάλους. Και βάσει της διδασκαλίας των, αγωνιζόμεθα «τον καλόν αγώνα της πίστεως» κατά της αιρέσεως και των αιρετικών, και υπέρ της θείας Ορθοδοξίας, μέχρι της νίκης. Δηλαδή, μέχρι του αναθέματος, που σημαίνει «χωρισμόν από του Θεού» και της «Εκκλησίας», το οποίον κάμνει ο αιρετικός με την αίρεσίν του, το ομολογούσιν οι Ορθόδοξοι και το επικυρώνουσιν και αποφασίζουσιν ως εκκλησιαστικήν ποινήν Ορθόδοξοι Σύνοδοι μέχρι και του τελεσιδίκου αναθέματος. Ούτως ηγωνίσθησαν εν Χριστώ και ενίκησαν οι προ ημών, και εγένοντο και αυταί αι Άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και διασώζεται μέχρι σήμερον επί γης η σωτήριος θεία Ορθοδοξία.
A CONFESSION OF FAITH Against Ecumenism -- From a Convention of Orthodox Clergymen and Monks Greece, April 2009
Those of us who by the Grace of God have been raised with the dogmas of piety and who follow in everything the One, Holy, Catholic and Apostolic Church, believe that:
The sole path to salvation of mankind[1] is the faith in the Holy Trinity, the work and the teaching of our Lord Jesus Christ, and their continuance within His Body, the Holy Church. Christ is the only true Light;[2] there are no other lights to illuminate us, nor any other names that can save us: "Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved."[3] All other beliefs, all religions that ignore and do not confess Christ "having come in the flesh,"[4] are human creations and works of the evil one,[5] which do not lead to the true knowledge of God and rebirth through divine Baptism, but instead, mislead men and lead them to perdition. As Christians who believe in the Holy Trinity, we do not have the same God as any of the religions, nor with the so-called monotheistic religions, Judaism and Mohammedanism, which do not believe in the Holy Trinity.
Βαλεντίνος και η Εκκλησία
Η εν Χριστώ αποκάλυψις υπήρξε πλήρης δια το έργον, που εγένετο, δηλαδή τον αγιασμόν των ανθρώπων και την είσοδον αυτών εις την Βασιλείαν του Θεού. Το Ευαγγέλιον, ως ονομάζεται άλλως αύτη, δεν έχει ανάγκην από συμπληρώσεις κατά την εφαρμογήν του εις την ζωήν των ανθρώπων, διότι ο ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού εφανέρωσε το θέλημα Αυτού. Επομένως, η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι πλήρης και τα θέματά Της ιεραρχημένα, όπως υπενθυμίζει και η Αποστολική προτροπή «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους διδάσκεται σαφώς. Η δε αγάπη των συζύγων ή των υποψηφίων συζύγων , δεν ημπορεί να είναι διαφορετική από το θέλημα του Θεού.
" Άξιον εστίν..."
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν
«Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την
Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος
Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο
Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν
της Μητρός Aυτού. «Την Σην
γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου,
καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Eπίσκοπος Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ
είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να
χαθή».
Τη ΙΔ΄ (14η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ του εν τω όρει.
Αυξέντιος ο Όσιος Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού του κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408 – 450) βασιλεύσαντος, καταγόμενος μεν εκ της Ανατολής, Σχολάριος δε ων το αξίωμα. Γενόμενος Μοναχός, ανέβη εις το όρος, όπερ κείται αντικρύ της Οξείας, μικράς νήσου πλησίον της Χάλκης και των άλλων νήσων, αι οποίαι κείνται παρά την Κωνσταντινούπολιν. Ήτο δε ο Όσιος ούτος εις την άσκησιν καρτερικώτατος και εις την πίστιν ορθοδοξότατος, διότι την μεν κακοδοξίαν του Νεστορίου και του Ευτυχούς σφοδρώς ήλεγξεν, απεδέχθη δε την εν Χαλκηδόνι Αγίαν και Οικουμενικήν τετάρτην Σύνοδον. Ο αοίδιμος ούτος ηξιώθη παρά Θεού και της των θαυμάτων ενεργείας και Χάριτος, ήτο δε κατά την θεωρίαν του προσώπου κατηγλαϊσμένος και υπό της φύσεως και υπό της Χάριτος· όθεν, δι’ όλα αυτά τα προτερήματά του, ήτο σεβαστός και παρ’ αυτών των βασιλέων και ηξιούτο πολλής τιμής.