Λόγος Πανηγυρικός εις τα Εισόδια της Θεοτόκου -- Ηλία Μηνιάτη Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων (1669-1714)

«Και είδον, και ιδού πλήρης δόξης ο Οίκος   Κυρίου». (Ιεζεκ. Κεφ. μα')

Ιδού η μεγαλύτερα θυσία, όπου να έγεινε προς τον Θεόν, αφού εκτίσθη ο κόσμος. Μαρία, η αειπάρθενος κόρη, εις την ηλικίαν τριών χρόνων προσφέρεται να αφιερωθή προς τον Κτίστην, εις τον ναόν της Ιερουσαλήμ. Καθώς δεν εστάθη άλλο ένα τελειότερον πράγμα, έτσι δεν εστάθη άλλη μία τιμιωτέρα προσφορά και εις τον Θεόν πλέον ευπρόσδεκτος. Όθεν, όταν εγώ με ευλαβητικήν θεωρίαν στοχάζομαι την σεβάσμιον ταύτην είσοδον, φαίνεται μοι να βλέπω ένδοξον αληθινά και λαμπράν πανήγυριν εδώ κάτω εις την γην, μέσα εις την αγίαν πόλιν άλλ' όμως και άλλην ενδοξοτέραν και λαμπροτέραν φαντάζομαι εκεί επάνω εις τον ουρανόν, μέσα εις τον παράδεισον. Βλέπω εδώ να προπορεύωνται λαμπαδηφόροι παρθένοι, πανηγυρίζουσαι χαρμασύνως την αειπάρθενον και εκεί αστραπομόρφων αγγέλων ταξιαρχίαι να χορεύουσιν, υμνολόγουσαι φαιδρώς την εν σώματι καθαρωτέραν των Ασωμάτων.

''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΑΓΙΑ, Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΜΩΜΟΣ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΕΙΚΟΙΖΕΤΑΙ

Ει δέ και των παλαιών αγίων «ουκ ην άξιος ο κόσμος» κατά τον απόστολον, πως αν ταύτης ην επάξιος, της και των κατ΄ ουρανόν αγίων υπερτέρας;  Αμέλει σύνες και τούτω της Παρθένου την υπεροχήν όση· εκείνοις μεν γαρ φεύγουσι την μετ΄ ανθρώπων δίαιταν, ως ο αυτός φησιν, «όρη και ερημίαι και οπαί της γης», ταύτη δε τα άγια των αγίων ενδιαίτημα εδόθη, οις εμφιλοχωρείν η Πάναγνος ανείται, μήπω μηδ΄ εις ηλικίαν παραγγείλασα παίδων, ει και των εις φρονούσαν αφιγμένων εμφρονεστέρα ούσα έδειξε.

Δοτή γαρ ούσα παρά Θεού και Θεώ προ γενέσεως αύτη (πως δ΄ ουκ έμελλεν η και προ των αιώνων εις κατοικητήριον προωρισμένη του των αιώνων ποιητού;)· δοτή τοίνυν ούσα Θεώ και καρπός ευχής και δικαίων αιτήσεως (ω προσευχής εκείνης πτερών! ω παρρησίας, ην εύρε προς Κύριον! ω καρδιών εκείνων επί τοσούτον ασπίλων, ως τοιαύτην προσευχήν αναπέμψαι, προς τοσούτον φθάνουσαν και τοσούτον ανύουσαν!).

(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς).

Τη ΙΘ΄ (19η) Νοεμβρίου μνήμη του Αγίου Προφήτου ΑΒΔΙΟΥ.

Αβδιού ο Προφήτης κατήγετο από την Συχέμ, εκ του αγρού Βαθαχαράμ, ήτο δε προ της Χριστού γεννήσεως έτει ω΄ (800). Το όνομά του ερμηνεύεται εις την Ελληνικήν γλώσσαν δούλος Κυρίου ή εξομολογούμενος. Ούτος υπηρέτει πρότερον εις τον βασιλέα της Σαμαρείας Αχαάβ και έπειτα εις τον βασιλέα Οχοζίαν, ότε απέστειλεν Οχαζίας προς τον ένδοξον και μέγαν Προφήτην Ηλίαν τους δύο πεντηκοντάρχους, όπως είπωσιν εις αυτόν να καταβή από το όρος και να υπάγη εις τον βασιλέα, οίτινες δια προσευχής του Προφήτου κατεκάησαν ομού με τους εκατόν ανθρώπους των, πεσόντος πυρός ουρανόθεν και κατακαύσαντος αυτούς· τρίτον δε πεντηκόνταρχον απέστειλε τούτον τον Προφήτην Αβδιού ο ίδιος Οχαζίας, ίνα προσκαλέση τον Ηλίαν και να τον φέρη εις τον βασιλέα.

Ἱστορία δέν εἶναι πάντοτε αὐτό πού συμβαίνει μπροστά μας -- Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ὅταν ὁ λαός εἶναι στήν πραγματικότητα κομπάρσος τῶν ἐξελίξεων, καί ὄχι ὁ πρωταγωνιστής

ΤO ΕΧΩ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ πολλές φορές σκαλίζοντας ἱστορίες ἀπό τό πρόσφατο παρελθόν τῆς νεώτερης πολιτικῆς μας ἱστορίας: Συμβαίνει πάντοτε αὐτό πού βλέπουμε; Αὐτό πού νομίζουμε; Ἰσχύει ἀενάως αὐτό πού ἀποτυπώθηκε στάς δέλτους τήν στιγμή πού συνέβαινε; Ἤ μήπως καμμιά φορά ἡ ἱστορία εἶναι τελικῶς ἡ ἐκδοχή μέρους ἤ τοῦ ὅλου τῆς πραγματικότητας μέ βάση τούς τρέχοντες γεωπολιτικούς ἤ καί ἰδεολογικούς συσχετισμούς; Τό ἔχω ἀναρωτηθεῖ ὅταν διαβάζοντας τό βιβλίο τοῦ Plokhy γιά τό «Τίμημα τῆς Εἰρήνης» ἀνακάλυψα ὅτι ὁ Στάλιν εἶχε συμφωνήσει νά ἐκχωρήσει τήν Ἑλλάδα στήν σφαῖρα ἐπιρροῆς τοῦ Τσῶρτσιλ καί νά προδώσει τούς συντρόφους του στό βουνό ὅταν ὁ Δημοκρατικός Στρατός τῶν κομμουνιστῶν πάλευε νά καταλάβει τήν ἐξουσία στήν Βόρειο Ἑλλάδα. Ἀναμένοντας ματαίως τόν …Μόσκοβο.

Ὁ μόνος Ὀρθόδοξος τρόπος ἀντιδράσεως πρός τήν αἵρεσιν --- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ὑπάρχει μεγάλη σύγχυσις γύρω ἀπό τούς ὅρους «διακοπή μνημοσύνου», «διακοπή κοινωνίας» καί «ἀποτείχισις». Πολλοί νομίζουν ἐσφαλμένως ὅτι καί οἱ τρεῖς αὐτοί ὅροι σημαίνουν τό ἴδιο πρᾶγμα. Ὁ πρῶτος ὅρος σημαίνει διακοπή μνημοσύνου τοῦ τοπικοῦ «ἐπισκόπου» καί ὑπονοεῖ ὅτι ὑπάρχει κοινωνία μέ ἄλλους «ἐπισκόπους» πού κοινωνοῦν μέ τόν τοπικόν «ἐπίσκοπον» ἤ μέ τόν ἐπίσης αἱρετικόν «πατριάρχην», ὁπότε πρόκειται γιά «μιά τρύπα στό γυαλό», κατά τό δή λεγόμενον. Ὅσοι τό κάμνουν αὐτό ἐμπαίζουν Θεόν καί ἀνθρώπους. Ὁ δεύτερος ὅρος («διακοπή κοινωνίας») εἶναι ταυτόσημος μέ τόν τρίτον («ἀποτείχισις») καί σημαίνει ἄμεσον καί ἔμμεσον διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ ὅλους τούς αἱρετικούς «ἐπισκόπους». Αὐτός εἶναι ὁ μόνος Ὀρθόδοξος τρόπος ἀντιδράσεως πρός τήν αἵρεσιν.

ΕΝ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΥΠΑΡΧΟΥΝ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν συναίσθηση τῆς ἱερῆς τους ἀποστολῆς καί, ὅταν βρίσκονται ἐκτὸς Ἱ. Ναοῦ, ἐκδηλώνονται ὅπως ὅλοι οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι.Ὅταν δὲν βγάζουν παντελῶς τὰ ράσα τους, φοροῦν μόνο τὸ ἀντερί, ποὺ συνήθως εἶναι χρώματος μπλὲ ἢ γκρί, μὲ κόκκινες φόδρες καὶ λάστιχα στὴ μέση. Ἡ γενειάδα τους δὲν ξεπερνᾶ στὸ μῆκος τὸ ἕνα ἑκατοστό, ἐνῶ τὰ δάχτυλά τους καὶ τὰ μουστάκια τους εἶναι κιτρινισμένα ἀπὸ τὸ τσιγάρο. Ἡ ὅλη τους ἐμφάνιση ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους κενότητα. Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τοὺς κληρικοὺς τῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας.

Reading from the Synaxarion:

Holy Martyr Romanus

Saint Romanus, who was from Antioch, lived during the reign of Maximian. He presented himself before Asclepiades the Eparch, and rebuked him, saying, "The idols are not gods; even a little child could tell you that." Then the Saint asked that a child be brought in from the market, that he might be the judge of the matter at hand. Therefore, when the child was asked, "Which God must we worship?" he replied, "Christ." The child was beaten mercilessly and beheaded at the command of the tyrant. As for Saint Romanus, his tongue was cut out, and then he was cast into prison, where he was strangled in the year 305.

Φοβερά πράγματα συμβαίνουν. Ακούστε τον κ. Κωνσταντίνο Βαθιώτη, Καθηγητή στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

 

Καμπάνες κινδύνου για την Ορθοδοξία -- Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Πρὶν ἀπὸ δεκατέσσερα χρόνια στὶς 25 Ἰανουαρίου τοῦ 2007, προσκεκλημένος ἀπὸ ὀρθόδοξο σωματεῖο, ὡμίλησα στὴν αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τοῦ Δήμου Βόλου, μὲ θέμα: «Κινδυνεύει τώρα σοβαρὰ ἡ Ὀρθοδοξία».

Ἡ ἀφυπνιστικὴ ἐκείνη ὁμιλία, μὲ ἰσχυρὴ τεκμηρίωση, δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν», στήν «Θεοδρομία»¹, καὶ ἐτάραξε τὶς συνειδήσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν, διότι παρουσίαζε ὁλοφάνερα τὴν ἀλλαγὴ πορείας τῆς παραδοσιακῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία πρὸς τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἐντοπίσαμε τοὺς κινδύνους κυρίως σὲ τρεῖς περιοχὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἐν πρώτοις εἰς τὸ ὅτι ὅλες οἱ ἱεραρχίες, ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἔχουν διαβρωθῆ ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας,  Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.

Τη ΙΗ΄ (18η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΠΛΑΤΩΝΟΣ.

Πλάτων ο μέγας και θαυμάσιος Μάρτυς ήτο από την Άγκυραν της Γαλατείας εν έτει 296, υιός γονέων ευγενών Ορθοδόξων, αδελφός δε του Αγίου Αντιόχου (ίσως του εορταζομένου κατά την εικοστήν τετάρτην του Δεκεμβρίου). Ούτος γεννηθείς και ανατραφείς με πάσαν σπουδήν και μάθησιν, εφαίνετο εις όλους συνετός και σοφώτατος. Μη υποφέρων δε να βλέπη την ασέβειαν αυξανομένην και την του Χριστού πίστιν σμικρυνομένην από τας τιμωρίας των δυσσεβών τυράννων, ηγωνίζετο ακαταπαύστως και ενεδυνάμωνε τους Χριστιανούς εις την ευσέβειαν. Όσοι δε ήσαν από αυτούς πτωχοί, τους εβοήθει εις τα προς την χρείαν πλουσιοπάροχα· επειδή δε ωμολόγει παρρησία τον Χριστόν έμπροσθεν εις όλους, εφέρθη εις τον ηγεμόνα Αγριππίνον τον βικάριον, ήτοι επίτροπον, όστις πανούργος ων και δόλιος εις το να πλανήση ψυχάς, γινώσκων την πολλήν ελευθερίαν και σταθερότητα του Αγίου, δεν ηθέλησεν ευθύς με απειλάς να τον φοβίση, αλλ’ εδοκίμαζε με ημερότητα και απαλούς λόγους να ψυχραίνη κατ’ ολίγον την θερμότητα της πίστεώς του. Και είπε:

Η Θρησκεία ως "Νευροβιολογική ασθένεια" καί η Απάντηση -- Tου ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Katia Papa (Ισστοσελίδα φέησμπουκ)

15 Νοεμβρίου στις 11:47 μ.μ.  ·
Ο Φραγκο-Λατινικός και ο Δυτικός Πολιτισμός και το Ισλάμ είναι κυριαρχημένα από την νόσο της θρησκείας και της αναζητούσας την ευδαιμονία ιδιοτελείας. Αυτή ακριβώς η αρρώστια βρίσκεται στο θεμέλιο όλων των προσωπικών και κοινωνικών νοσημάτων. Παραμένουσα πάντα ανεξέλεγκτη, οδηγεί αυτομάτως σε συγκρούσεις συμφερόντων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και στην ιδιοτελή εκμετάλλευση των ανθρώπων και του περιβάλλοντος από τους συνανθρώπους τους. Η σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη υποτάχθηκαν στην εξυπηρέτηση της αρρώστιας αυτής, όπως εκφράζεται στην καταναλωτική οικονομία, η οποία διαβρώνει τις κοινωνικές δομές και ωθεί στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων πέρα από τα υποφερτά όρια.

Ο φόβος της ανεξέλεγκτης αναζωπύρωσης ως εγγυημένο εργαλείο χειραγώγησης του πολίτη -- Κωνσταντίνος Βαθιώτης, Kαθηγητής Ποινικού Δικαίου

Καθώς τα ΜΜΕ άρχισαν να προετοιμάζουν το έδαφος για ένα νέο πανευρωπαϊκό ντόμινο από λοκντάουν, διαδόθηκε η είδηση ότι υπάρχει αναζωπύρωση κρουσμάτων ή μολύνσεων. Συνεπώς, η πανδημία αντιμετωπίσθηκε με όρους πυρκαϊάς!

Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να μας ξενίζει:

Οι επί δεκαετίες δοκιμασμένοι όροι ενεργοποιούν τα φοβικά αντανακλαστικά των πολιτών, λειτουργώντας ως εκφοβιστικά πασπαρτού. Επειδή λοιπόν το ζητούμενο είναι να τρομοκρατηθούν οι πολίτες για μία ακόμη φορά και να τηρήσουν πειθαρχημένα ένα νέο λοκντάουν, ο παραλληλισμός με τις προσωρινά σβησμένες εστίες φωτιάς προσφέρεται ιδανικά.

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ -- Του π. Ιωάννου Διώτη

Τα κομμουνιστικά κόμματα απεφάνθησαν, εν τη πράξει, ότι η Επέτειος του «Πολυτεχνείου» είναι κατά πολύ ανωτέρας εθνικής σημασίας και αξίας από το έπος της 28^ης Οκτωβρίου 1940, το οποίον εδόξασε την Ελλάδα παγκοσμίως. Δεν προέβησαν εις ουδεμίαν εορταστικήν εκδήλωσιν δια την μεγάλην αυτήν εορτήν. Όμως συνετάραξαν το Πανελλήνιον με προκλητικάς πράξεις δικτατορικής και φασιστικής αναρχίας δια να τιμήσουν την επέτειον του «Πολυτεχνείου». Τα κόμματα αυτά ανέτρεψαν βιαίως την έννομον τάξιν και εξέθεσαν εις μεγάλον κίνδυνον την υγείαν και την ζωήν των πολιτών δια της αυθαιρέτου παραβάσεως των μέτρων προστασίας από τον φονικόν κορωνοϊόν. Ενήργησαν υπεράνω των νόμων, όπως είχαν πράξει οι κομμουνισταί κατά το παρελθόν με πολεμικάς επιθέσεις δια να καταλύσουν το κράτος και να υποδουλώσουν την Ελλάδα εις τα ολοκληρωτικά και φασιστικά καθεστώτα. Φρενοβλαβώς και βλακωδώς τα ανθελληνικά και άθεα κομμουνιστικά κόμματα εταύτισαν την εξέγερσιν του «Πολυτεχνίου» με την έννοιαν της Δημοκρατίας, ενώ επρόκειτο περί εκμεταλλεύσεως ξενοκινήτων παραγόντων δια να πέση ο Παπαδόπουλος, ο οποίος είχεν έλθει εις αντίθεσιν με την Αμερικήν και το επόμενον έτος είχε προγραμματίσει ελευθέρας εκλογάς με Πρωθυπουργόν τον Μαρκεζίνην.

Εξυφάνθη δε και η απάτη ότι εφονεύθησαν πολλοί φοιτηταί. Ουδείς (απολύτως ουδείς) φοιτητής εφονεύθη κατά την φοιτητικήν αυτήν εξέγερσιν, αποδεδειγμένως.

Δυστυχώς, γελοιοποιούνται κατ’ έτος Πρωθυπουργοί, Πρόεδροι Δημοκρατίας, βουλευταί και άλλοι παράγοντες, οι οποίοι καταθέτουν στεφάνια εις μίαν προτομήν, παντελώς άσχετον με φοιτητάς. Υπάρχει πρόβλημα. Ερωτάται: Σχετικώς με την απάτην του Πολυτεχνίου θα σοβαρευτούν ποτέ πολιτικοί και πολιτειακοί άρχοντες, δημοσιογράφοι και άλλοι; Το «Πολυτεχνείον» ουδαμώς εξυπηρέτησε την Δημοκρατίαν. Αι συνέπειαι του Πολυτεχνείου υπήρξαν καταστρεπτικαί. Ιδού: α) Εματαιώθησαν αι βουλευτικαί εκλογαί. β) Ήλθεν η σκληροτέρα δικτατορία του Ιωαννίδη. γ) Κατελήφθη και παρακρατείται ακόμα υπό της Τουρκίας έδαφος μεγάλης εκτάσεως της Κύπρου. δ) Εδημιουργήθη η εγκληματική οργάνωσις της «17 Νοέμβρη». Αυτά τα στοιχεία είναι δεδομένα, αδιαμφισβήτητα και αδιάσειστα. Προκαλείται ο οιοσδήποτε να τα διαψεύσει. Η απάτη του «Πολυτεχνείου» θα παραμείνη εις την ιστορίαν της Νεωτέρας Ελλάδος ως το μελανώτερον και ανεξίτηλον στίγμα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ --- + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ κ. ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 17^ῃ Νοεμβρίου 2021

 Διαχρονική ἀξία τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καί τῆς Ἀμωμήτου Πίστεώς μας εἶναι ἡ φιλοξενία κάθε συνανθρώπου πού ἔχει τήν καλωσύνη νά ἐπισκεφθεῖ τήν πατρίδα μας. Γι’αὐτό καί στήν μακραίωνη πορεία τοῦ ἔθνους μας, ἡ φιλοξενία προσέλαβε ἐπικές καί «θεϊκές» διαστάσεις. Ὡστόσο ἡ ἔλευση στήν πατρίδα μας κατόπιν προσκλήσεως τῆς Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κ. Κατερίνας Σακελλαροπούλου, τοῦ κ. Φραγκίσκου Μπεργκόλιο, ὁ ὁποῖος διακατέχει τό περίπυστο πρεσβυγενές Πατριαρχεῖο τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὡς ἀρχηγοῦ «Κράτους», ἀναπόδραστα συνεγείρει τά κανονικά κριτήρια τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας πού ἀποτελοῦν τήν ἀπόφανση τοῦ Παναγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος πού ἐνοικεῖ κατά τήν ἀψευδῆ ἐπαγγελία τοῦ Κυρίου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί ὁδηγεῖ Αὐτήν εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν (Ἰω. 16,13). Παρέλκει νά ἀναφερθεῖ ὅτι τό ἀναντίστοιχο πρός τό μέγεθός του, εἰς σημειολογίαν, «κράτος» τοῦ Βατικανοῦ ἀνιδρύθη ὑπό τοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος τοῦ ἡμιπαράφρονος δικτάτορος Μπενίτο Μουσολίνι, μέ τήν γνωστή συμφωνία τοῦ Λατερανοῦ. Ὁ κ. Φραγκίσκος Μπεργόλιο, κατά ταῦτα δυνάμει τοῦ Ζ΄ κανόνος τῆς Ἁγίας Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν ἀναπόσπαστον μέλος ἦτο καί τό πρεσβυγενές Πατριαρχεῖο τῆς Δύσεως-Πρεσβυτέρας Ρώμης πρό τῆς ἁλώσεώς του καί τῆς διαρπαγῆς του ἀπό τόν κακόδοξο καί αἱρετικό Φραγκισμό, διακελεύοντος «Τούς ἅπαξ ἐν κλήρῳ τεταγμένους καί μοναστάς ὡρίσαμεν μήτε ἐπί στρατείαν μήτε ἐπί ἀξίαν κοσμικήν ἔρχεσθαι. Ἤ τοῦτο τολμῶντας καί μή μεταμελουμένους ὥστε ἐπιστρέψαι ἐπί τοῦτο, ὅ διά Θεόν πρότερον εἵλοντο ἀναθεματίζεσθαι» τυγχάνει κατεγνωσμένος, πέραν τῶν ἄλλων κακοδοξιῶν καί αἱρέσεων διά τοῦ ἀναθεματισμοῦ ὑπό τῆς Ἁγίας Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐμφανιζόμενος ὡς «ἀρχηγός κρατικῆς ὀντότητος» τοῦ παρόντος κόσμου.

Reading from the Synaxarion:

 Gregory the Wonderworker & Bishop of Neo-Caesarea

Saint Gregory was born in Neocaesarea of Pontus to parents who were not Christians. He studied in Athens, in Alexandria, in Beirut, and finally for five years in Caesarea of Palestine under Origen, by whom he was also instructed in the Faith of Christ. Then, in the year 240, he became bishop of his own city, wherein he found only seventeen Christians. By the time the Saint reposed about the year 265, there were only seventeen unbelievers left there. Virtually the whole duration of his episcopacy was a time of continual, marvellous wonders worked by him. Because of this, he received the surname "Wonderworker"; even the enemies of the truth called him a second Moses (see Saint Basil the Great's On the Holy Spirit, ch. 29).

Ομιλία περί Πίστεως, του Επισκόπου Κερκίνης και Καλαβρύτων, Ηλιού Μηνιάτου

«Απεκρίθη Ναθαναήλ και λέγει τω Ιησού: Ραββί,  συ ει ο Υιός του Θεού, συ ει ο Βασιλεύς του Ισραήλ»

Όταν εγώ με ευλαβικήν θεωρία στοχάζομαι την αρχήν, την αύξηση, την στερέωση της Ορθοδόξου μας πίστεως, διακρίνω μυστήρια, ευρίσκω θαύματα, αφ' ενός τόσον πολλά, ώστε είναι αδύνατον να τα περιγράψω με τον λόγον, και αφ' ετέρου τόσον υψηλά, ώστε είναι αδύνατον να φθάσω εκεί με την διάνοιαν. Όθεν, όλος εκστατικός από το θάμβος και την χαράν, τoν μεν ύψιστον Θεόν, ο οποίος εδίδαξε τοιαύτην πίστην, δοξάζω αναφωνώντας με τoν Δαβίδ: «Μέγας ο Κύριος ημών και μεγάλη η ισχύς αυτού, και της συνέσεως αυτού ουκ έστιν αριθμός». Τoν δε ορθόδοξον λαόν, ο οποίος επαγγέλλεται τοιαύτην πίστην, μακαρίζω λέγοντας:

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΕΡΗΜΙΤΟΥ -- Αθωνικά άνθη

Προσφιλέστατα εν Κυρίω τέκνα. Χαίρω και δοξάζω το πανύμνητον όνομα του Κυρίου Ιησού συν Πατρί και Πνεύματι, δια την πίστιν σας και τας αγίας εμπνεύσεις σας…                                                                                           

… Γράφετε, προφανώς υπό τον φωτισμόν του αγίου Πνεύματος, του «συναντιλαμβανομένου ταις ασθενείαις ημών»: «Είμεθα νέοι φοιτηταί τεσσάρων διαφόρων επιστημονικών κλάδων. Ζώμεν και ημείς εις τον καταλυτικόν 20^ον  αιώνα. Ρεύματα μας περιβάλλουν ποικίλα, φιλοσοφικά, θρησκευτικά, κοινωνιστικά, πολιτιστικά, πολιτειακά, εκκλησιαστικά και μας προκαλούν εις αντιμετώπισίν των, εις μίαν τοποθέτησιν απέναντί των… Βεβαίως, πλην των διανοητικών προκλήσεων έχομεν και πειρασμούς ηθικούς. Είμεθα Ορθόδοξοι χριστιανοί και θέλομεν να ζήσωμεν και να αποθάνωμεν εν ευσεβεία και να μη εκπέσωμεν, όσον εξαρτάται από ημάς, της αιωνίου ζωής και μακαριότητος…  Δια τούτο, παρακαλούμεν την αγιότητά σας, όπως μας υποδείξη τρόπους οικοδομής εν Χριστώ και μας βοηθήση εις μίαν ορθήν αντιμετώπισιν των ανωτέρω συγχρόνων προκλήσεων, ώστε, χωρίς υπεκφυγάς, να πάρωμεν μίαν έλλογον στάσιν και θέσιν…».  

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

 

Τη ΙΖ΄ (17η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Νεοκαισαρείας του θαυματουργού.

Γρηγόριος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών της Νεοκαισαρείας το καύχημα ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού εν έτει σοε΄ (275), εκ γονέων Ελλήνων και απίστων ειδωλολατρών αναβλήσας, ώσπερ και το ρόδον εξ ακανθών εξέρχεται. Πολλάκις δε εξήλθον εξ απίστων γονέων παίδες πιστοί προς τον Θεόν και ευγνώμονες, οίτινες, δια την καλήν των προαίρεσιν, ως συνετοί και φρόνιμοι διέγνωσαν τον Ποιητήν της κτίσεως από τα πάνσοφα αυτού και θαυμάσια δημιουργήματα, καθώς ο μέγας Αβραάμ και έτεροι πλείστοι, οίτινες ευηρέστησαν αυτόν.

Θέλει ὁ Θεός τήν αἰώνιον καταδίκην κάποιων ἀνθρώπων; -- Τοῦ κ. Παναγιώτου Νικ. Γκουρβέλου

«Ὁ Θεός θέλει πάντας σωθῆναι» (Α΄ Τιµ. β΄ 4), µᾶς βεβαιώνει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ταυτόχρονα ἡ Ἐκκλησία µας ρητά διδάσκει πώς ὁ Κύριος θὰ ἐπιτρέψει (παραχωρήσει) τήν αἰώνια κόλαση τῶν µέχρι θανάτου ἀµετανόητα ἁµαρτωλῶν. Πῶς λοιπόν αὐτό συµβιβάζεται µἐ τήν ἀναλλοίωτη θέληση τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ νά σώσει ὅλα τά λογικά του δηµιουργήµατα, ἀγγέλους καί ἀνθρώπους; Ὅ,τι θά γραφτεῖ στή συνέχεια ἀποτελεῖ µία ἀπόπειρα διαλεύκανσης τοῦ ἐπίµαχου αὐτοῦ ζητήµατος. Στήν ἱστορική πορεία παρουσιάστηκαν δύο ἀντίπαλες µεταξύ τους ἀλλά ἐξ ἴσου κακόδοξες- αἱρετικές διδασκαλίες, ὅσον ἀφορᾶ τό ὑπό συζήτησιν πρόβληµα. Σύµφωνα µέ τήν πρώτη, ὁ Θεός εἶναι ἕνας ἀµείλικτος Δικαστής, ὁ ὁποῖος θέλει ἤ µᾶλλον εὐφραίνεται µέ τήν αἰώνια τιµωρία µιᾶς µεγάλης µερίδας ἀνθρώπων. Κατά τήν θεωρία τοῦ Ἀπόλυτου Προορισµοῦ- διότι περί αὐτῆς πρόκειται-, δέν εἶναι ἡ πρώτη καί ἀµετάβλητη βούληση τοῦ Θεοῦ (τό προηγούµενον ἤ κατ’ εὐδοκίαν θέληµά Του) ἡ αἰώνια λύτρωση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἡ σωτηρία µόνο λίγων ἐκλεκτῶν. Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι προορίζονται ἀπό τή Θεία βούληση γιά τήν αἰώνια κόλαση. Ἡ ἀντίθετη τοῦ Ἀπόλυτου Προορισµοῦ αἱρετική θεωρία, ἡ θεωρία τῆς Ἀποκατάστασης τῶν πάντων πρεσβεύει πώς ὁ Πανάγαθος Θεός δέν θά ἐπιτρέψει (παραχωρήσει) τήν παντοτινή καταδίκη ὅσων πεισµατικά παραµένουν ἀµετανόητα ἁµαρτωλοί. Κατά τήν αἵρεση αὐτή, ἡ αἰώνια κόλαση τῶν ἀµετανόητα ἁµαρτωλῶν δέν εἶναι οὔτε τό κατά παραχώρησιν ἤ ἑπόµενον, ὅπως λέγεται, θέληµα τοῦ Κυρίου.

------------------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί βασιζόμενοι στον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά λένε ότι το πυρ της Κολάσεως είναι ο ίδιος ο Κύριος όπερ σημαίνει ο Κύριος θα βλέπει αιωνίως τους κολασμένους να βασανίζονται και μάλιστα γνωρίζοντας ο Κύριος ότι η μετοχή τους σ'αυτό το πυρ, δλδ τον Κύριο, τους προξενεί τοιούτο πόνο!;;

Εκτός αυτού δλδ του ότι ο Κύριος θα γνωρίζει ότι αμέσως και σαφώς θα προκαλεί τοιούτον βασανισμό στους κολασμένους το οποίο θα ήθελα να μου πείτε αν το δέχεστε πλήρως πείτε μου, αν θέλετε φυσικά, πώς θα σας φαινότανε ως τίτλος θεολογικού πονήματος το:
"Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή και το πυρ της Κολάσεως"

Πέτρος Τυριντζής

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Αυτό το ότι το πυρ της Κολάσεως είναι ο ίδιος ο Κύριος δεν ξέρω αν είναι διαχρονική διδασκαλία της εκκλησίας και πριν τον άγιο Γρηγόριο... Για μετά τον Άγιο και πάλι δεν ξέρω μιας και η διδασκαλία του αγίου εξ όσων γνωρίζω δεν ήταν και τόσο γνωστή.

Όμως διαβάζουμε στην παραβολή της Κρίσεως:
"πορεύεσθε απ'εμού οι κατηραμένοι εις τὸ πυρ τὸ αιώνιον τὸ ητοιμασμένον τω διαβόλω καὶ τοις αγγέλοις αυτού"

Α. Πώς είναι δυνατόν ο Κύριος να τους διώχνει από κοντά του (πορεύεσθε απ'εμού) και ταυτοχρόνως να τους στέλνει στον Εαυτό του (εις το πυρ το αιώνιο) ??

Β. Πώς είναι δυνατόν το άκτιστο αιώνιο πυρ να είναι ητοιμασμένο δηλαδή να το έχει ετοιμάσει ο Κύριος; Κάτι που ετοιμάζει κάποιος λογικά έχει κάποια αρχή δηλαδή δεν ήταν έτοιμο από πάντα.. άρα πώς θεωρείται άκτιστο;;

-------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ Στέργιος Σάκκος ἐδίδασκεν ὅτι ὁ Θεός μπορεῖ νά κάνῃ τά πάντα ἐκτός ἀπό ἕνα, νά σώσῃ τόν ἄνθρωπον παρά τήν θέλησίν του! Καί ἔσπευδε νά διευκρινίσῃ ὅτι καί αὐτό βεβαίως μπορεῖ νά τό κάνῃ ὁ Θεός, ἀλλά δέν τό κάμνει, διότι ἔτσι θά παρεβίαζε τό αὐτεξούσιον τοῦ ἀνθρώπου πού ὁ Ἴδιος τοῦ ἔδωκε. Ἔτσι, οὔτε βεβαίως χαίρεται μέ τόν κολασμόν τῶν πλασμάτων Του, ἀλλ' οὔτε καί παρεμβαίνει νά τούς πάρῃ εἰς τούς Παράδεισον, ἐάν αὐτοί ἔχουν ἐλευθέρως καί ἐν πλήρει ἐπιγνώσει ἐπιλέξει τήν Κόλασιν.

-------------------

Η Ανώνυμος είπε...

Φυσικά και δε χαίρεται ο Κύριος με τον κολασμό των ανθρώπων αλλά πώς προσπερνάτε το γεγονός να είναι ο Κύριος αιωνίως σε "σχεση" με τους κολασμένους ως πυρ της κολάσεως και αιωνίως να προκαλείται πόνος στους αμαρτωλούς μιας και όπως όλοι γνωρίζουμε ο πόνος και το πυρ είναι άρρηκτα δεμένα;

Πέτρος Τυριντζής

-------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 16 Νοεμβρίου 2021 - 1:32 μ.μ.

Ποῦ τό εἴδατε αὐτό τό «να είναι ο Κύριος αιωνίως σε "σχεση" με τους κολασμένους ως πυρ της κολάσεως»; Διά πρώτην φοράν τό ἀκούω ἀπό ἐσᾶς. Τό ἱερόν Εὐαγγέλιον γράφει (ἐκεῖ πού ὁ πλούσιος ἐζήτησεν ἀπό τόν Ἀβραάμ νά στείλῃ τόν Λάζαρον νά τόν δροσίσῃ τά χείλη του, διότι ἐφλέγετο κ.λπ.) ὅτι χάσμα μέγα ἐστήρικται μεταξύ Παραδείσου καί Κολάσεως! Δέν διδασκόμεθα ἀπό αὐτό τό χωρίον ὅτι ὁ Θεός ἐγκαταλείπει τούς κολασμένους; Λάθος μᾶς ἐδίδαξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅτι «ἐν τῷ Ἅδῃ οὐκ ἔστι μετάνοια»;

16 Νοεμβρίου 2021 - 2:46 μ.μ.

 

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Καί τό σπουδαιότερον: Ἡ 5η Οἰκ. Σύνοδος ἀνεθεμάτισε τόν πολυγραφώτατον Ὠριγένην, 400 χρόνια μετά τόν θάνατόν του, διότι ἐκήρυξε τήν αἵρεσιν ὅτι ἡ Κὀλασις ἔχει τέλος. Βλ. Πηδάλιον, σελ. 212.

16 Νοεμβρίου 2021 - 3:03 μ.μ.

 

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Τό ἀκόλουθον χωρίον δέν πρέπει ν' ἀφήσῃ τήν παραμικράν ἀμφιβολίαν εἰς ούδένα, ὅτι μετά τήν Δευτέραν Παρουσίαν καί Κρίσιν δέν θά ὑφίσταται πλέον καμμία «σχέσις» μεταξύ τῶν κολασμένων καί τοῦ Δικαιοκρίτου Χριστοῦ: «τὸτε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλω καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ» (Ματ. 25:41).

Έβρος: Το προηγμένο σύστημα ηλεκτρονικής επιτήρησης των ελληνικών συνόρων

Συναγερμός έχει σημάνει στις Ένοπλες Δυνάμεις στα σύνορα στον Έβρο έπειτα από έκτακτη σύσκεψη υπό τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνο Φλώρο την Παρασκευή στον απόηχο των απειλών Ερντογάν ότι η Τουρκία μπορεί να ανοίξει ξανά τα σύνορα «πλημμυρίζοντας» την Ελλάδα με πρόσφυγες και μετανάστες.

Στο πλαίσιο της σύσκεψης, αποφασίστηκε μεταξύ άλλων, η αυξημένη επιτήρηση των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της χώρας.

Το εξελιγμένο σύστημα επιτήρησης των συνόρων στον Έβρο: