Ουδέν σύνθημα είναι τόσον επικίνδυνον σήμερον, όσον είναι το της ενότητος. Σήμερον η ενότης αποτελεί πόθον και απαίτησιν όλων των λαών. Πόθον, διότι η ενότης ευρίσκεται εις τα βάθη της ανθρωπίνης ψυχής. Απαίτησιν, διότι μόνον δια της ενότητος των λαών, δύναται να αποφευχθή ο διαγραφόμενος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου. Ποίος τολμά να αντιτεθή εις το σύνθημα τούτο, χωρίς να θεωρηθή ως εχθρός της παγκοσμίου οικογενείας; Εχαρακτηρίσαμεν το σύνθημα της ενότητος ως επικίνδυνον. Εξηγούμεθα. Αν πρόκηται περί ενότητος, εις το επίπεδον της συνεργασίας και συνυπάρξεως των εθνών και ανοχής, των μεταξύ των καθεστωτικών διαφορών, παρά τον πρόσκαιρον χαρακτήρα της εκβιαζομένης αυτής ενότητος, ουδέν, ίσως, το κακόν υπάρχει. Αν όμως το σύνθημα της ενότητος περιλαμβάνη τον θρησκευτικόν βίον των λαών, όπως ακριβώς και επιζητείται, το πράγμα είναι απατηλόν και ολέθριον, δι’ αυτήν την ιδίαν ανθρωπότητα.
Η εκ Δυσμών "εικόνα" τής Αγίας Τριάδος --- του ιατρού Κυπριανού Χριστοδουλίδη
«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον ;»
Απαράδεκτη φωτογραφία καί φωτο-εικόνας. Τό φιλιόκβε από τήν πίσω πόρτα. Τό
περιστέρι δέν είναι ο Ών ! Ο Πάπας είναι ταπεινός καί μετριόφρων, συνεπώς, δέν
μπορούσε νά υποκλέψει τήν θεότητα Πνεύματος αγίου.
Αυτή δόθηκε στήν αγία Έδρα (!) καί κάθε φορά που αποφθέγγεται ο ιστάμενος επ΄
αυτής Pontifex Maximus, τότε λαλεί τό Πνεύμα τό άγιον. Γιά νά τόν (καί μάς)
πληροφορήσει αυτό που δέν άκουγε, όντας " τυφλός τά τ' ὦτα τόν τε νοῦν τά
τ' ὄμματ᾽ εἶ ". Άκουγε τόν υποβολέα τού σκότους, τόν ενδεδυμένο ενεργό
κτιστόν φώς. Δέν άκουγε τό εν δυνάμει Αγίας Τριάδος φώς εκ Φωτός, Φώς τό οποίον
ελάλει - όντως παράδοξο - καί άκουγε ο ενανθρωπήσας Υιός καί Λόγος τού Θεού :
Τη ΚΖ΄ (27ην) Αυγούστου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΠΟΙΜΕΝΟΣ.
Ποιμήν ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο εκ της Αιγύπτου, αναχωρήσας δε εκ της πατρίδος του μεθ’ όλων των αδελφών του εγένετο Μοναχός. Η δε μήτηρ αυτών, εκ της μητρικής φιλοστοργίας κινηθείσα, επήγεν εις την Σκήτην ίνα τους ίδη, και επειδή οι υιοί της έκλεισαν την θύραν του κελλίου των, έκλαιεν έξω με πόνον καρδίας και εφώναζεν. Ο δε αββάς Ανούβ, εις εκ των αδελφών, λέγει προς τον Ποιμένα· «Τι να κάμωμεν εις την γραίαν ταύτην»; Τότε ο Ποιμήν ήλθε πλησίον της θύρας και λέγει εις αυτήν έσωθεν· «Διατί κλαίεις γραία;» Η δε, ακούσασα την φωνήν του Ποιμένος, είπε· «Θέλω να σας ίδω, τέκνα μου, διότι κατά τι θα βλάψω εγώ, εάν μόνον σας ίδω; Δεν είμαι εγώ η μήτηρ σας; Δεν ευρίσκομαι τώρα εγώ εις βαθύ γήρας;» Ο δε Ποιμήν απεκρίθη εις αυτήν· «Που θέλεις να μας ίδης εις τούτον ή τον άλλον κόσμον;» Η δε μήτηρ αυτών, εννοήσασα το νόημα των λόγων του Ποιμένος, μετά χαράς ανεχώρησε χωρίς να τους ίδη. Ο δε άρχων της χώρας εκείνης ηθέλησέ ποτε να ίδη τον αββάν Ποιμένα και συλλαβών τον ανεψιόν του δια τινα ατακτήματα, τα οποία ούτος διέπραξεν, έρριψεν αυτόν εις την φυλακήν λέγων, ότι, εάν έλθη ενταύθα ο θείος του αββάς Ποιμήν ίνα τον ίδω, ευθύς θα απολύσω τον ανεψιόν του. Τούτο μαθών ο Ποιμήν δεν ηθέλησε να υπάγη εις τον άρχοντα. Η δε μήτηρ του δεσμώτου επήγεν εις τον αδελφόν της Όσιον Ποιμένα και τον παρεκάλει να προσέλθη εις τον εξουσιαστήν, ίνα λυτρώση τον ανεψιόν του. Ο Ποιμήν όμως ουδέ απόκρισιν της έδωκεν. Όθεν η αδελφή του μεμφομένη αυτόν έλεγε μεγαλοφώνως· «Άσπλαγχνε, ελέησόν με, ότι μοι είναι μονογενής υιός και άλλον δεν έχω». Ο δε Ποιμήν εμήνυσε εις αυτήν δια τινος αδελφού ταύτα· «Αναχώρησον και φύγε εντεύθεν, διότι ο Ποιμήν δεν εγέννησε τέκνα». Ο δε εξουσιαστής εμήνυσεν εις τον Ποιμένα· «Δια μόνου καν του λόγου πρόσταξον και εγώ ευθύς τον ελευθερώνω». Αλλ’ ο Ποιμήν του εμήνυσε ταύτα· «Εξέτασον αυτόν κατά τους νόμους, και ει μεν είναι άξιος θανάτου, θανάτωσον αυτόν, ει δε και δεν είναι, ποίησον ως θέλεις». Τότε ο άρχων, θαυμάσας την ακρίβειαν της πολιτείας του Αγίου, απέλυσε τον ανεψιόν του. Ερωτήσαντος δε τινος ποτέ τον αββάν Ποιμένα ούτω· «Εάν ίδω την αμαρτίαν του αδελφού μου, να καλύψω αυτήν;» Ο Ποιμήν απεκρίθη:
Toυ κοιμηθέντος Γέροντος Χρυσοστόμου των Σπετσών:
Τις δύναται να φαντασθή την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της περιόδου εκείνης των Πατέρων, να κηρύσση εαυτήν οργανικόν μέλος ομοσπονδίας τινός, ενούσης Ευνομιανούς ή Ανομίους, Αρειανούς, Ημιαρειανούς, Σαβελλιανούς και Απολλιναριστάς; Βεβαίως ουδείς! Αλλά τουναντίον, ο α΄ Κανών της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν ομιλεί περί ενώσεως με τοιαύτας ομάδας, αλλά ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ αυτήν!». Εν τούτοις, η Ορθόδοξος Εκκλησία, Ήτις είναι «άθικτος παρθένος, Εκκλησία χιονόσωμος….σώφρων, άμωμος, ερασμία», ερρίφθη «εις τον κλίβανον» της φρικώδους ταύτης παναιρέσεως, δια της συμμετοχής εις την ειδικήν, δια την παναίρεσιν ταύτην λειτουργία της Λίμα, κατά την Έκτην Σύνοδον του Π.Σ.Ε. εις Βανκούβερ του Καναδά! (εφημ. Ορθόδοξος Τύπος 30-9-1983). Εάν εις τα ως άνω αναφερόμενα «υπαγορεύματα του διαβόλου» είχον αντισταθή οι Ποιμένες, ίσως δεν είχομεν φθάσει εις τον σωρείτην των βλασφημιών κατά του Αγίου Πνεύματος, εκ μέρους των «Φρουρών» της Ορθοδοξίας, προβαινόντων εις φιλαιρετικάς σχέσεις μετά των ετεροδόξων και κατακρημνιζομένων εις τα βαθέα σκότη της οικουμενιστικής πλάνης, όπου απαντούν τον βασικόν λίθον της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, τον αιρεσιάρχην πάπαν, τύπον του Αντιχρίστου!
-------------------------------
Ποῦ εἶναι οἱ «σχολιασταί» τῶν 0,60 εὐρώ ἀνά «σχὀλιον» νά κατηγορήσουν τόν μακαριστόν π. Χρυσόστομον ὡς «σχισματικόν», δανειζόμενοι «ἐπιχειρήματα» ἀπό τήν Οἰκουμενιστικήν φαρέτραν τοῦ «ἀντι-οικουμενιστοῦ» π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου;
Πρωτοφανές! Ψεύτικη παραίτηση του Μητροπολίτη Θήρας
Πλαστή παραίτηση μητροπολίτη έκανε δεκτή (για μερικές ώρες) κατά τη χθεσινή της συνεδρίαση η Διαρκής Ιερά Σύνοδος. Συγκεκριμένα, κατά την πρώτη συνεδρίαση του Αυγούστου ο Αρχιεπίσκοπος παρουσίασε στα μέλη της ΔΙΣ μια επιστολή σύμφωνα με την οποία ο μητροπολίτης Θήρας Επιφάνιος εξέφραζε την επιθυμία να παραιτηθεί και να αποσυρθεί στο μοναστήρι, όπου ήταν ηγούμενος, στην Αμοργό.
Τα μέλη της ΔΙΣ επικύρωσαν το έγγραφο και έκαναν δεκτή την απόφαση, ενώ με τη λήξη των εργασιών έγινε προφορικά γνωστό το γεγονός στους δημοσιογράφους και ακολούθησαν οι σχετικές δημοσιεύσεις σε μέσα ενημέρωσης.
-------------------------
Ἄν ἦτο ἀληθινή Ἱεραρχία, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος θά ἐπεκοινώνει μέ τό συνεπίσκοπόν του γιά νά τόν ἐρωτήσῃ μήπως τοῦ συμβαίνει κάτι μέ τήν ὑγείαν του κ.λπ. Ἐπειδή, ὅμως, πρόκειται διά ψευδο-ιεραρχίαν, τόν ἀντιμετώπισαν ὡς ἕνα ἄγνωστον εἰς αὐτούς πολίτην πού κατέθεσεν ἕν αἴτημα, τό ὁποῖον καί ἐνέκριναν.
The Holy Martyrs Adrian and Natalie
The holy Martyrs Adrian and Natalie confessed the Christian Faith during the reign of Maximian, in Nicomedia, in the year 298. Adrian was a pagan; witnessing the valor of the Martyrs, and the fervent faith with which they suffered their torments, he also declared himself a Christian and was imprisoned. When this was told to his wife Natalie, who was secretly a believer, she visited him in prison and encouraged him in his sufferings. Saint Adrian's hands and feet were placed on an anvil and broken off with a hammer; he died in his torments. His blessed wife recovered part of his holy relics and took it to Argyropolis near Byzantium, and reposed in peace soon after.
Η δυνατότητα της απελευθερώσεως του σαρκικού ανθρώπου από τα δεσμά της δαιμονικής βίας ως πρόβλημα αυτογνωσίας. --- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών
Το πρόβλημα της απελευθερώσεως του σαρκικού ανθρώπου, από τον τυραννικό και θανάσιμο εναγκαλισμό του με τη δαιμονική βία, δεν ήταν πρόβλημα μιας απλής υπερβάσεως της αδυναμίας του να αποτινάξει το δαιμονικό αυτό ζυγό. Δεν είχε ο άνθρωπος αυτός απλώς ανάγκη από μια ενίσχυση των εξασθενημένων, από την πράξη της παραβάσεως της εντολής του Θεού, ψυχοσωματικών του δυνάμεων, για να επιχειρήσει τήν προσπάθεια της απελευθερώσεώς του από την τυραννία της δαιμονικής βίας.
Αυτό το έννοιωθε και ο ίδιος ο σαρκικός άνθρωπος, αφού εβίωνε ανελέητα τις πολυποίκιλες, καταστροφικές γι’ αυτόν, συνέπειες της δουλωτικής υποταγής του στις απαιτήσεις της βίας αυτής. Καταλάβαινε, με βαθειά ασφαλώς πικρία, ότι η λύτρωσή του ήταν ήδη, ως νοητική σύλληψη, στη σχηματική της επιβαλ¬λομένη διαδικασία, ένα σύνθετο πρόβλημα, δηλωτικό του συμπλέγματος μεγάλου πλήθους νοητικών και συλλογιστικών αδιεξόδων, που του συνειδητοποιούσαν τις ανυπέρβλητες δυσκολίες της πρακτικής της υλοποιήσεως.
Η δύναμη της πίστης και η αδυναμία της απιστίας -- Του Φώτη Κόντογλου
Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα ή ν’ αποκτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τα ‘χουνε στην ανάγκη τους.
Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Άλλα τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πώς έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέλφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα πώς οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πώς μπορούνε να συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, κι’ όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίγουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, ποσό περισσότερο θα φροντίσει για σάς, ολιγόπιστοι;».
Τη ΚΣΤ΄ (26η) του Αυγούστου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΑΔΡΙΑΝΟΥ και ΝΑΤΑΛΙΑΣ.
Ανδριανός ο Άγιος Μάρτυς και Ναταλία η σύζυγος αυτού η μετ’ αυτού συμμαρτυρήσασα κατήγοντο εκ της Νικομηδείας, ακμάσαντες κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει 298. Κατά δε την δευτέραν περίοδον της βασιλείας του Μαξιμιανού του διώκοντος τους Χριστιανούς, συνελήφθησαν είκοσιτρεις Χριστιανοί, οι οποίοι εκρύπτοντο εντός σπηλαίου, και ετιμωρήθησαν δια τιμωριών διαφόρων. Τούτους λοιπόν ηρώτησε και ο Άγιος Αδριανός προ του μαρτυρίου του ούτω· «Διατί, ω αδελφοί, υπομένετε τας ανυποφόρους ταύτας βασάνους και τας δεινάς ταύτας τιμωρίας;» Οι δε απεκρίθησαν· «Ημείς υπομένομεν ταύτα, ίνα κερδήσωμεν εκείνα τα αγαθά, τα οποία είναι ητοιμασμένα παρά Θεού εν τοις ουρανοίς δια τους πάσχοντας υπέρ της αγάπης του, και τα οποία ούτε ώτα δύνανται να ακούσωσιν, ούτε λόγος να παραστήση». Ταύτα ακούσας ο μακάριος Αδριανός κατενύχθη υπό της θείας χάριτος, και είπεν εις τους γραμματείς, οίτινες έγραφον τα ονόματα των μελλόντων να μαρτυρήσωσι Χριστιανών· «Γράψατε και το όνομά μου μεταξύ των άλλων ονομάτων, επειδή νομίζω και εγώ ηδονήν το να αποθάνω μετ’ αυτών δια την αγάπην του Χριστού».
Το πιστοποιητικό του κορονοϊού και οι παρενέργειές του
Το υποχρεωτικό πιστοποιητικό εμβολιασμού. Τα προσωπικά δεδομένα των ασθενών.
(Το υποχρεωτικό πιστοποιητικό εμβολιασμού) Προσπάθησα πολλές φορές, έχοντας στο ιατρείο μου κάποιον ασθενή ο οποίος δε θυμάται τα φάρμακα που παίρνει, μέσω της εφαρμογής της συνταγογράφησης να δω το ιστορικό του και την πλήρη φαρμακευτική του αγωγή. Στην προσπάθειά μου αυτή συνάντησα μια αυστηρή προειδοποίηση ότι κάτι τέτοιο απαγορεύεται διότι αποτελούν προσωπικά δεδομένα των ασθενών που μόνο με την έγκρισή τους μπορούν να γίνουν γνωστά σε κάποιο ιατρό πέραν αυτού που τα συνταγογράφησε. Είναι λοιπόν προσωπικά δεδομένα τα φάρμακα που λαμβάνει ο καθένας μας.
Ομιλεί ο Σατανάς : Όλα επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων
Η δύναμις του Σατανά έγκειται εις αυτήν την φωτοφάνειάν του, εις τας περί αγάπης Θεού και του πλησίον θεωρίας του, εις τα δάκρυά του υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού! Εις τας τάσεις δημιουργίας μιας «νέας και υγιούς τάξεως πραγμάτων», εις τον πόθον της άρσεως του «σατανικού» σχίσματος των Εκκλησιών, εις το ενδιαφέρον δια την αναπροσαρμογήν του Ευαγγελίου εις τα σύγχρονα δεδομένα, εις την αναψηλάφησιν θεολογικών, ηθικών και Εκκλησιαστικών θεμάτων, διότι ναι μεν – ομιλεί ο Σατανάς – οι άγιοι Πατέρες ορθώς εδογμάτισαν, αλλά η πρόοδος του κόσμου, αι ανάγκαι της νέας κοινωνίας, η ύψωσις της διανοητικής στάθμης των ανθρώπων, η ασύλληπτος εξέλιξις του τεχνικού πολιτισμού, όλα ταύτα, εν πάση περιπτώσει, επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων….
---------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ἰδού ἕν ἐξαιρετικόν
παράδειγμα τοῦ σατανικοῦ αὐτοῦ κηρύγματος διά γραφίδος τοῦ Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη
εἰς τήν Διδακτορικήν του Διατριβήν ἐν ἔτει 1970, διό καί τό 1991 ἐκρίθη ἀπό τίς
δυνάμεις τοῦ Διαβόλου ὡς ὁ πλέον «κατάλληλος» νά γίνῃ «πατριάρχης», διά νά ὁδηγήσῃ
τούς ὀρθοδόξους εἰς τήν κόλασιν μέσῳ τῶν αἱρέσεων πού διδάσκει καί ἐφαρμόζει,
μέσῳ τῶν σχισμάτων πού δημιουργεῖ, μέσῳ τῶν ψευδο-αγίων πού «ἀνακηρύττει»
κ.λπ.:
«Δέν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ
κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους.
Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά έχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς
ναούς τῶ ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν . . .» [σ.σ. ὅπως ὁ
κλέπτης, ἀντί νά συμμορφωθῇ μέ τόν νόμον πού τιμωρεῖ τήν κλοπήν, ζητεῖ τήν
κατάργησίν του!]. Βλ. Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη, «Περί τήν Κωδικοποίησιν τῶν Ἱερῶν
Κανόνων καί τῶν Κανονικῶν Διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ», Ἀνάλεκτα
Βλατάδων, Ἀριθ. 6, Πατριαρχικόν Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1970, σ.
73.
Πως διασώθηκε με θαύμα ο τάφος του Πατροκοσμά
Το μαρτύριο του Πατροκοσμά
Οι Τούρκοι τον συνέλαβαν
τελικά στο Βεράτι και με το πρόσχημα ότι θα τον οδηγήσουν στον Κούρτ Πασά, πλάι
στην όχθη ενός ποταμού κοντά στο Κολικόντασι του φανέρωσαν ότι είχαν διαταγή να
τον σκοτώσουν. Ο Άγιος με χαρά δέχθηκε την απόφαση και γονατιστός προσευχήθηκε
στο Θεό ευχαριστώντας Τον γιατί θα αξιωνόταν να θυσιάσει για Εκείνον τη ζωή
του.
Οι Τούρκοι κρέμασαν σε ένα δέντρο τον Ιερομάρτυρα και Ισαποστόλο άγιο Κοσμά τον Αιτωλό στις 24 Αυγούστου 1779, στα εξήντα πέντε του χρόνια! Κατόπιν, έδεσαν στο τίμιο λείψανό του μια βαριά πέτρα και το έριξαν στο ποτάμι για να μη βρεθεί ποτέ.
Πολέμαρχος Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο ήρωας πρωταγωνιστής του 1821. -- Γράφει ο Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός
Δεν είναι απολύτως εξακριβωμένος ο τόπος γέννησης του Καραϊσκάκη . Αποτελεί σημείο διεκδίκησης και διαμάχης. Τον θεωρούν τέκνο τους το χωριό Μαυρομμάτι Καρδίτσας ,και η Σκουληκαριά. Άρτας. Η επιτροπή που συνέστησε το Υπουργείο Εσωτερικών το 1927, προκειμένου να επιλύσει το θέμα της γενέτειράς του, κατέληξε στην επίσημη αναγόρευση του Μαυρομματίου ως γενέτειρας του Καραϊσκάκη. Παρ' όλα αυτά το 1997, στα πλαίσια του σχεδίου Καποδίστριας, αποφασίστηκε να δοθεί το όνομα «Γεώργιος Καραϊσκάκης» στον νεοσύστατο δήμο του νομού Άρτας στον οποίο υπάγεται έως σήμερα η Σκουληκαριά και το 2005 με προεδρικό διάταγμα καθιερώθηκε επίσημα στη Σκουληκαριά δημόσια εορτή τοπικής σημασίας, προς τιμή του Καραϊσκάκη, εντείνοντας περαιτέρω τη διαμάχη ως προς τον τόπο γέννησης του ήρωα. Μας φέρει θυμίζει σε παράφραση το αρχαίο :ανδρών επιφανών πάσα γη ,,,γενέτειρα.
Ὅταν ἀκόμη καὶ ὁ διάβολος μετασχηματίζεται «εἰς ἄγγελον φωτός»
Μασονικὰ καὶ Παραμασονικὰ Τάγματα μὲ ὀνόματα Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας!
• Τὸ Τάγμα «Ἁγίου
Διονυσίου Ζακύνθου»
• Ἡ εἰσδοχὴ κληρικῶν εἰς αὐτό…
Τὸ παρατεκτονικὸ τάγμα τῶν
Ἱπποτῶν Ἁγίου Διονυσίου Ζακύνθου («παρατεκτονικὸ» ὑπὸ τὸ πνεῦμα ὅτι βοήθησε καὶ
«τοὺς ἀδελφοὺς τῆς τεκτονικῆς Στοᾶς, «Ἀστὴρ τῆς Ἀνατολῆς»1 στὸ νησὶ) ἀσχολήθηκε
μὲ τὴν ἀγαθοεργία, ἀπὸ τὸν καιρὸ τῶν σεισμῶν τὸ 1953 καὶ ἑξῆς.
ΙΣΤΟΡΙΑ αὐτοῦ. Ὅπως ἔγραψαν οἱ νέοι ἱδρυτές, ἡ «ἱστορία» τοῦ Τάγματος ἀρχίζει ἀπὸ τοὺς «ὁμηρικοὺς χρόνους», περιπίπτει εἰς ὕπνον, ἀφυπνίζεται καὶ ἀφιερώνεται στὴν «Μαρία τὴ Μαγδαληνή», ὅταν ἐκείνη «πέρασε» ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, πλέουσα πρὸς τὴν Ρώμη γιὰ «νὰ ζητήση ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα ἀποκατάσταση τῆς μνήμης τοῦ Κυρίου»2… Ἐν συνεχείᾳ περιπίπτει εἰς ὕπνον, ἀφυπνίζεται κατὰ τὴν περίοδον τῶν Σταυροφοριῶν, συντάσσεται μὲ αὐτούς, περιπίπτει καὶ πάλιν εἰς ὕπνον καὶ ἀφυπνίζεται στὴν Ἀμερικὴ κατὰ τοὺς μεγάλους σεισμοὺς τῆς Ζακύνθου εἰς τὰ 1953, γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ εἰς τὸ ἑξῆς μὲ τὴν ἀγαθοεργία, κυρίως εἰς τὸ νησὶ τῆς Ζακύνθου, προσφέρον ἐφόδια, χρήματα κ.λπ., ἐνεργώντας γιὰ τὸ «καλὸ» γενικότερα «ἀνεξαρτήτως τῆς φυλῆς, τοῦ χρώματος τοῦ δέρματος καὶ τοῦ θρησκεύματος αὐτῶν» (κατὰ τὴν συνήθη φρασεολογία τῶν οἰκουμενιστικῶν Ὀργανώσεων).
How the plague in 1630 on Corfu was stopped, through the mediations of its Patron Saint, Spyridon
Corfu, Greece 1630: Contrary to the recommendations of their doctors to avoid crowding, the faithful population dared to hasten to the holy temple of their patron Saint Spyridon in tears, and in fact overcrowding it.... and salvation wasn’t long in arriving!
Find out how Saint Spyridon saved Corfu from
the plague....
Could it be about time we did the same?
Around 1629-30 A.D. a new tribulation struck
the blessed island of Kerkyra (Corfu). It was a contagious and deadly disease,
which had now struck without discerning or mercy. It was the plague.
Men and women, young and old, rich and poor were infected daily by this accursed pestilence and were dying both in the city as well as the countryside in the villages. With the onset of the first cases, the island’s administration hastened to vote on assigning a huge sum of money in an attempt to contain the spread of the disease. But their struggle was in vain.
Τη ΚΕ΄ (25η) του Αυγούστου, η επάνοδος του λειψάνου του Αγίου ενδόξου Αποστόλου ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.
Βαρθολομαίος ο ένδοξος Απόστολος και του Χριστού Μαθητής, περιερχόμενος διαφόρους τόπους, εκήρυττε το όνομα του Ιησού Χριστού, τελευταίον δε φθάσας εις την μεγάλην Αρμενίαν, εκεί εσταυρώθη και απήλθε το πνεύμα του εις τα ουράνια. Το δε άγιον τούτου λείψανον εναποθέσαντες οι εκεί Χριστιανοί εντός θήκης λιθίνης το έκρυψαν εις την Ουρβανούπολιν, εξ αυτού δε επήγαζον διάφοροι ιατρείαι· όθεν οι λαοί συνέτρεχον εκεί και ελυτρώνοντο από τα πάθη και τας ασθενείας των. Ταύτα τα θαύματα και τας ιατρείας βλέποντες οι του διαβόλου υπηρέται, ελύσσων κατά της αγίας εκείνης λάρνακος και του εν αυτή περιεχομένου αποστολικού λειψάνου· τυχόντες δε ποτε ευκαιρίας έρριψαν εν τη θαλάσση την θήκην ταύτην μετά τεσσάρων άλλων, εμπεριεχουσών τα λείψανα των Μαρτύρων Παπιανού, Λουκιανού, Γρηγορίου και Ακακίου. Τούτο δε ωκονόμησεν ο Θεός αφ’ ενός μεν ίνα δι’ αυτών αγιασθή η όχι ολίγη θάλασσα, την οποίαν διεπέρασαν, εξ άλλου δε ίνα και οι τόποι εις τους οποίους διεμοιράσθησαν τα άγια ταύτα λείψανα ευλογηθώσι.
Ποιος Πάπας ήτο αλάθητος;…
Στα τέλη του 8ου αι. η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (787μ.Χ. ) ανακηρύσσει την αναστήλωση των εικόνων και τις αποφάσεις της συνυπογράφει και ο πάπας Ανδριανός. Λόγω πολιτικών συμφερόντων της Δύσεως όμως το 826μ. Χ. ο πάπας Ευγένιος συναινεί στη σύγκληση Συνόδου στο Παρίσι από φράγκους επισκόπους οι οποίοι ακυρώνουν τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τάσσονται υπέρ των εικονομάχων. Καθώς ήδη ο Παπισμός είχε προβάλει το αλάθητο των παπών εύλογα ο άγιος Νεκτάριος αναρωτιέται: «Τις των δύο παπών (ο Ανδριανός, που επεκύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Συνόδου ή ο Ευγένιος, που τις απέρριψε) ήτο αλάθητος;» (σελ. 203).
Η Άγκυρα θα “ξεφορτώνει” πρόσφυγες στην Αθήνα
Της Κύρας Αδάμ
Ο πρωθυπουργός Κ Μητσοτάκης υποχρεώθηκε να ζητήσει την επικοινωνία με τον Τούρκο Πρόεδρο Τ. Ερντογάν ύστερα από την σχετική προτροπή της Α. Μέρκελ- η οποία διανύει τις τελευταίες ημέρες στην καγκελαρία και επομένως ελάχιστα θα μπορεί στο μέλλον να κατευθύνει επισήμως τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης.
Η επικοινωνία με την Άγκυρα, με ελληνική πρωτοβουλία, είναι από τις ελάχιστες κινήσεις που μπορεί να κάνει η Αθήνα μπροστά στην επερχόμενη νέα προσφυγική/ανθρωπιστική κρίση, καθώς οι Βρυξέλλες παριστάνουν την γηρασμένη κοιμωμένη του παραμυθιού και η Άγκυρα έχει ήδη κάνει «τα κουμάντα της» για την έναρξη μεταφορών Αφγανών προσφύγων από τα τουρκικά εδάφη σ αυτά της Αλβανίας και των Σκοπίων, δηλαδή στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, υπο την πλήρη ενθάρρυνση, αν όχι και εντολή του Αμερικανού ΥΠΕΞ Α Μπλίνκεν προσωπικώς.
Η «ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ» ΤΗΣ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ --- Τοῦ π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ
(1ον)
Η ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ τῶν συμβάντων στὴν Βοστίτσα στὸ τετραήμερο 26 – 29 Ἰανουαρίου 1821, ποὺ συστηματικότερα αὐτὴ τὴ φορὰ ἐπεχείρησα, μὲ ἔπεισε ὅτι πρόκειται γιὰ πλήρωση τῶν κανόνων τῆς ἑλληνικῆς διαλεκτικῆς καὶ ἐπαλήθευσή της. Ἡ ἑλληνικὴ διαλεκτική, ὡς ἀντιπαραβολὴ τῶν ἀντιθέσεων, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ διαλόγου, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὁδηγεῖ, κατὰ κανόνα, στὴν σύνθεση τῶν ἀντιθέτων (compositio oppositorum) καὶ ἐπίτευξη, μέσω αὐτῆς τῆς ἁρμονίας ὡς ὕψιστης πραγματικότητας. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα θὰ προσεγγίσουμε τὸ τιμώμενο σήμερα γεγονός.
1. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1820 ἔφθασαν ἐπιστολὲς τῆς Ἀρχῆς τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας πρὸς τὴν Ἐφορεία τῶν Φιλικῶν τῆς Πελοποννήσου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διορισθοῦν τὰ ἀκόλουθα Μέλη της: Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, Μονεμβασίας Χρύσανθος, Χριστιανουπόλεως Γερμανός, Ἀσημάκης Ζαΐμης, Σωτήριος Χαραλάμπης, Θεοχαράκης Τρέντης, μὲ ταμίες τοὺς Ἰωάννη Παπαδιαμαντόπουλο καὶ Παναγιώτη Ἀρβάλη. Ἡ κανονικὴ συνέλευση τῆς Ἐφορείας ὁρίσθηκε γιὰ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1821 στὸ Μ. Σπήλαιο. Τὸ κλίμα ἦταν πρόσφορο μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ πρώην Μεγάλου Βεζύρη τοῦ Μοριᾶ Βαλεσῆ Χουρσὴτ Πασᾶ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἐξέγερσης τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ. Νέα τροπὴ ὅμως τῶν πραγμάτων ἐπρόκειτο νὰ δώσει ἡ ἄφιξη στὸ Μοριὰ τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Γρηγορίου Δικαίου–Παπαφλέσσα, τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1820 καὶ τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στὶς 6 Ἰανουαρίου 1821 στὴν Καρδαμύλη.
Eutyches the Hieromartyr & Disciple of St. John the Theologian
Saint Eutyches was a disciple of Saint John the Theologian and a fellow laborer of the holy Apostle Paul. He preached the Gospel in many places, pulled down the idols' temples, and suffered imprisonments and many torments at the hands of the idolaters. He finally reposed in peace in deep old age in his native city of Sebastia, near Tarsus.