Άπαντα τα του παντοδυνάμου Θεού ποιήματα και κτίσματα πάνσοφα είναι και θαυμάσια από των οποίων αντιλαμβάνεται πας τις την σοφίαν του Ποιητού. Όμως σοφώτερον από όλα και εκλεκτότερον είναι ο άνθρωπος, εις τον οποίον εθαυμαστώθη η γνώσις Αυτού περισσότερον, παρά εις τα επίλοιπα κτίσματα, διότι τον εστίλισε με τόσα χαρίσματα, ώστε δεν ήτο δυνατόν να τον κάμη τελειότερον ή σοφώτερον. Απαίδευτοι τινές λέγουν, ότι θα ήτο καλλίτερον να έκαμνεν ο Θεός τον άνθρωπον ανεπίδεκτον αμαρτίας δια να μη ημπορή ν’ αμαρτήση, οι τοιούτοι όμως δεν γνωρίζουν τι λέγουν. Διότι ο Θεός ως πάνσοφος έκαμε τον άνθρωπον αυτεξούσιον, εκτείνας ενώπιον αυτού δύο οδούς, εκ των οποίων η μία υπάγει εις την ζωήν και η ετέρα εις τον θάνατον, αφήκε δε αυτόν ελεύθερον να ακολουθήση την οδόν, την οποίαν βούλεται κατά την αγαθήν ή την πονηράν αυτού προαίρεσιν.
ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΣ - ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
Τη αγία και μεγάλη Δευτέρα μνείαν ποιούμεθα του μακαρίου Ιωσήφ του Παγκάλου και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης και ξηρανθείσης συκής.
Από της σήμερον άρχονται τα άγια Πάθη του Κυρίου ημών Ιησού Χρισρού. Και πρώτον πάντων λαμβάνεται εις τύπον αυτού ο Πάγκαλος Ιωσήφ, ενδέκατος υιός του πατριάρχου Ιακώβ εκ της Ραχήλ. Ούτος φθονηθείς υπό των ιδίων αυτού αδελφών διά τινα όνειρα, τα οποία είδε, πρώτον μεν εβλήθη εις λάκκον, είτα δε και επωλήθη εις αλλοφύλους αντί τριάκοντα αργυρίων. Ο δε πατήρ αυτού ηπατήθη παρά των άλλων παίδων του, ότι δήθεν ο Ιωσήφ εφαγώθη υπό των θηρίων· επέδειξαν δε μάλιστα εις αυτόν τα ενδύματά του, τα οποία είχον αιματωμένα δια του αίματος εριφίου τινός. Οι αλλόφυλοι δε εκείνοι οι αγοράσαντες τον Ιωσήφ επώλησαν αυτόν εις τον Πετεφρήν, αρχιευνούχον του βασιλέως των Αιγυπτίων Φαραώ. Του αρχιευνούχου τούτου η γυνή, επιθυμούσα του κάλλους του Ιωσήφ, προσεπάθησε να παρασύρη τον δίκαιον και σώφρονα παίδα εις την παράνομον πράξιν της αμαρτίας.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΒΑΣΙΛΕΩΣ Επισκόπου Αμασείας.
Βασιλεύς ο ένδοξος του Χριστού Ιερομάρτυς ήτο Επίσκοπος Αμασείας της εν τω Ευξείνω Πόντω ευρισκομένης ζων κατά τους χρόνους του Λικινίου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τη΄ - τκγ΄ (308 – 323), γαμβρού εξ αδελφής όντος του Αγίου και Μεγάλου Κωνσταντίνου. Και ήτο μεν το όνομά του Βασιλεύς, ανταξίως δε προς το όνομα επολιτεύθη ο μακάριος, διο και νυν εν ουρανοίς βασιλεύει αιωνίως. Και εκείνοι μεν οίτινες έτυχον επιγείου δυνάμεως και ανέλαβον βασιλικά ηνία και σκήπτρα, όταν καταλάβουν πόλιν τινά, αφού μάλιστα καταγάγουν νικηφόρον θρίαμβον, ευθύς ως εισέλθωσι νικηταί εξωραϊζουσι και κοσμούσι την πόλιν και λαμπροτέραν αυτήν παρουσιάζουσι. Διότι τοιαύτα οι επί της γης βασιλείς προσφέρουσιν εις τας υποτασσομένας πόλεις.
Paradise and Hell according to Orthodox tradition -- By Protopresbyter George Metallinos Dean of the Athens University School of Theology
On the Last Sunday of Lent “we commemorate the Second and Incorruptible Coming of our Lord Jesus Christ”. The expression “we commemorate” of the Book of Saints confirms that our Church, as the Body of Christ, re-enacts in its worship the Second Coming of Christ as an “event” and not just something that is historically expected. The reason is, that through the Divine Eucharist, we are transported to the celestial kingdom, to meta-history. It is in this orthodox perspective, that the subject of paradise and hell is approached.
In the Gospels (Matthew, ch.5), mention is made of “kingdom” and
“eternal fire”. In this excerpt, which is cited during the Liturgy of this
Sunday, the “kingdom” is the divine destination of mankind. The “fire” is
“prepared” for the devil and his angels (demons), not because God desired it, but
because they are impenitent. The “kingdom” is “prepared” for those who
remain faithful to the will of God. “Kingdom” (the uncreated glory) is
Paradise. “Fire” (eternal) is hell (eternal hell, v.46). At the beginning of
history, God invites man into paradise, into a communion with His uncreated
Grace. At the end of history, man has to face paradise and hell. What
this means, we shall see, further down. We do however stress that it is
one of the central subjects of our faith – it is Orthodox Christianity’s
philosopher’s stone.
Οι πραξικοπηματικές ερπύστριες παρελαύνουν. -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Είναι πρόδηλο, ότι ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις μίας μορφής ιδιότυπης κοινοβουλευτικής δικτατορίας, με πρόσχημα δήθεν την δημόσια υγεία και την εν γένει εργαλειοποίηση αυτής προς την καθολική αναστολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας.
Η στυγνή αυτή θεσμική βία και η αυθαιρεσία της Κυβερνήσεως, συνιστά μία μορφή πραξικοπηματικής κατάλυσης του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος, όπου η αυθεντική βούληση της εξουσίας αποφασίζει και διατάσσει, επιβάλλοντας στυγνά αντιλαϊκά και καταχρηστικά μέτρα, τα οποία συνθλίβουν την ανθρώπινη αξία και βλάπτουν κατάφωρα της ανθρώπινη αξιοπρέπεια των προσώπων.
Του μακαριστού πατέρα Ἀθανασίου Μυτιληναίου:
…. Βλέπει δε κανείς, τα τελευταία χρόνια, συστηματικά να υπάρχει αυτή η προσπάθεια να προσβληθεί η Εκκλησία! Εσείς θα πιστεύατε αγαπητοί μου, ότι τυχαία μπαίνουν επίσκοποι, οι οποίοι προδίδουν την πίστη και την Εκκλησία;
Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν μπαίνουν τυχαία, παρά
σκοπίμως. Παρά σκοπίμως.
Ευοδώνουν και Πατριάρχες ακόμα αυτές οι
σκοτεινές δυνάμεις για να εξωθήσουν την Εκκλησία του Χριστού, να Την αλώσουν!
Ναι ναι, ούτε καινούργια πράγματα λέω, ούτε πρωτοφανή. Λίγο πολύ θα έχετε
διαβάσει και θα ξέρετε. Προωθούν σε μεγάλες θέσεις ιερατικές, ανθρώπους που
ξέρουν ότι θα τους επιβάλουν οι σκοτεινές δυνάμεις τη θέλησή τους τελικά για να
προσβάλουν την Εκκλησία.
Η μασονία έχει δουλέψει πάνω στο τομέα αυτόν
φοβερά! Φοβερά έχει δουλέψει!
Προσέβαλαν την εκκλησία εκ των έσω.
Έβαλαν ανθρώπους κατά καιρούς να διοικούν την
εκκλησία που δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία! Εδώ είναι το μέγα δυστύχημα
και σαν συμπέρασμα θα σας έλεγα αυτό:
Αυτή την στιγμή ο λαός ας φροντίσει να ποιμαίνει
τον εαυτό του γιατί εμείς δεν είμαστε σε θέση να σας ποιμάνουμε! Λυπούμαι που
το λέγω.
Φροντίστε να σωθείτε!
Φροντίστε να σωθείτε!
Λόγος Κυριακή τῶν Βαΐων -- Ἁγίου Ἐπιφανίου Κύπρου
Κυριακή τῶν Βαΐων Ἰωάν. ιβ΄, 1-18
Ἄς εἶναι ἀκράτητη ἡ χαρά
σου, θυγατέρα τῆς Σιών, εὐχαριστήσου κι ἀναγάλλιασε, ὁλόκληρη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία.
Ἔρχεται πάλι σὲ σένα ὁ Βασιλιᾶς. Ὁ νυμφίος σου ἔρχεται καθισμένος στὸ πουλάρι, ὅπως
σὲ θρόνο. Ἄς βγοῦμε νὰ τὸν προϋπαντήσωμε. Ἄς βιαστοῦμε νὰ δοῦμε τὴν δόξα του. Ἄς
προλάβωμε νὰ τιμήσωμε τὸν ἐρχομό του μὲ χαρά. Ἄλλη μιὰ φορὰ σωτηρία στὸν κόσμο, πάλι ὁ Θεὸς ἔρχεται
γιὰ νὰ σταυρωθῆ. Ὁ Βασιλιὰς τῆς Σιών, ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ξαναέρχεται σ’ αὐτὴν
καὶ χαρίζει πάλι τὴ σωτηρία στὸν κόσμο.
Τὸ φῶς ἄλλη μιὰ φορὰ μᾶς ἐπισκέπτεται κι ἡ πλάνη διαλύεται, ἡ ἀλήθεια λουλουδίζει, χορεύει ἡ Ἐκκλησία καὶ χηρεύει ἡ Συναγωγή. Πάλι ντροπιάζονται οἱ δαίμονες, σκορπίζει ἡ κατάρα, καὶ πάλι ταράζονται οἱ Ἑβραῖοι, συντρίβεται ὁ δράκοντας, χαίρονται τὰ Ἔθνη, καὶ ἡ Σιὼν στολίζεται. Ἔρχεται ὁ Χριστὸς καθισμένος στὸ πουλάρι, ὅπως σὲ θρόνο. Ἀναγαλλιάστε, οὐρανοί· ὑμνῆστε, ἄγγελοι· εὐφρανθῆτε τὰ βουνά, σκιρτῆστε λόφοι· παφλάσατε ποταμοί· ὁ λαὸς τῆς Σιὼν χορέψετε, οἱ Ἐκκλησίες χαρῆτε· ψάλλετε, ἱερεῖς· προφῆτες, ἐλᾶτε πρῶτοι· εὐαγγελιστῆτε, μαθηταί· ὑποδεχθῆτε, λαοί, τρέξτε μαζί κι οἱ γέροντες· χορέψετε μητέρες καὶ τὰ νήπια τρραγουδῆστε· φωνάξτε νέοι, οἱ φυλές, μαζευτῆτε. Κάθε πλάσμα, κάθε ὕπαρξη κάθε ὁμοταξία, κάθε τι ποὺ ἀναπνέει, ὅλη ἡ γῆ, ὅ,τι εἶναι ἄξιο, ὅλες οἱ ἡλικίες, ὅλες οἱ ἀρχὲς τῶν ἐθνῶν, ὅλες οἱ βασιλεῖς, ἄς ὑποδεχθοῦν βασιλικὰ τὸ βασιλιὰ τῶν βασιλέων, δεσποτικά, τῶν δεσποτῶν τὸ Δεσπότη ἄς προσκηνήσωμε, ἄς τραγουδήσωμε θεϊκὰ τραγούδια στὸ Θεὸ τῶν Θεῶν, στὸν αἰώνιο νυμφίο θεϊκοὺς νηφιάτικους χοροὺς ἄς χορέψωμε.
Λόγος εις την Κυριακήν των Βαΐων περί των Αχράντων Μυστηρίων
Με ποίαν προετοιμασίαν πρέπει να μεταλαμβάνωμεν τα άχραντα Μυστήρια.
«Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, κήρυσσε, θύγατερ Ιερουσαλήμ. Ιδού ο Βασιλεύς έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων» (Ζαχ. θ: 9).
Ευφράνθητι σήμερον η θυγάτηρ Σιών, δια την λαμπράν ταύτην είσοδον του Βασιλέως σου και Θεού. Αγάλλου και κατατέρπου εξ όλης της καρδίας Σου, θύγατερ Ιερουσαλήμ, δια την χαρμόσυνον επέλευσιν του Δεσπότου σου. Κήρυξον με μίαν ουράνιον θεολογίας εναρμόνιον σάλπιγγα, την πανήγυριν ταύτην και τον ερχομόν του μεγάλου Αρχιερέως και Θεού. Αυτός έρχεται με δικαιοσύνην, με πραότητα και με άκραν ταπείνωσιν, δια να σε σώση από τας αδικίας σου και τας παρανομίας σου. «Ιδού ο βασιλεύς έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων» (Ζαχ. θ: 9). Έρχεται δια να σε λυτρώση από τας χείρας των επιβούλων, από όλους τους εναντίους εχθρούς σου. Έρχεται δια να σου αφαιρέση κάθε αίτιον λύπης και κακίας· «περιείλε Κύριος τα αδικήματά σου, λελύτρωταί σε εκ χειρός εχθρών σου Βασιλεύς Ισραήλ Κύριος εν μέσω σου, ουκ όψη κακά ουκέτι» (Σοφον. γ: 15). Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ Ιερουσαλήμ· αλλά χαίρε και συ, θύγατερ Σιών, η νέα Ιερουσαλήμ, ο λαός των Χριστιανών, οι στρατιώται του ουρανίου Βασιλέως, διότι εγώ βλέπω και αρματώθητε σήμερον με ένα ανίκητον άρμα, τον τίμιον και ζωοποιόν Σταυρόν, τον οποίον κρατούντες με τα βαΐα εις τας χείρας σας, κατασφάζετε όλους τους ορατούς και αοράτους εχθρούς σας.
The lives and the teachings of the Holy Church Fathers must guide us. – Βy Dimitris Hatzinikolaou, Associate Professor University of Ioannina
Jesus Christ established only ONE Church, the Orthodox one, which has the Truth in full. There do not exist many churches, each of which preaches a different version of the Truth, as there is only ONE Christ, and hence only ONE Truth. The other "churches" are simply pseudo-churches. Thus, for example, the "pope of Rome" is a pseudo-bishop, a clown! Unfortunately, these days, it is difficult to see where the True Church of Christ is, because almost all of the bishops of the Orthodox Church are either ecumenists or have adopted other heresies. This is an extremely disturbing fact, as it is a strong sign that the Antichrist is on his way to rule the World. Therefore, we must prepare ourselves spiritually, so that we can face what is to come as true Christians. The lives and the teachings of the Holy Church Fathers must guide us. Amen.
Διδαχή εις την Κυριακήν των Βαΐων – Περί της Ιεράς Μεταλήψεως. -- Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων Ηλιού Μηνιάτη,
«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο Βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν. ιβ: 13).
Ανέστησε τον τετραήμερον Λάζαρον ο καθαιρέτης του άδου, ο νικητής του θανάτου, ο αρχηγός της ζωής, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός· και τη επαύριον, όταν εισήλθεν εις Ιεροσόλυμα, εις την παρουσίαν τοιούτου θαυματουργού και εις την είδησιν του παραδόξου θαύματος, εσείσθη πάσα η πόλις· «Τις εστιν ούτος»; (ερωτά ο εις τον άλλον) και ως τόσον όλος ο πολυάριθμος λαός εκεί συνηγμένος δια την εορτήν του Πάσχα, θείω νεύματι κινούμενος, τον δέχεται με μίαν ένδοξον δορυφορίαν ως Βασιλέα του Ισραήλ. Άλλοι προπορεύονται, άλλοι κόπτουσι κλάδους, άλλοι σείουσι βαΐα, άλλοι στρώνουσι τα ενδύματά των εις την οδόν, όλοι συμφώνως, ως και τα μικρά παιδία κράζουσιν:
Άλλος ένας Ιούδας της Ορθοδοξίας δικαιολογεί την πτώση του!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 25ῃ Ἀπριλίου 2021
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
Μετά πολλοῦ ἐνδιαφέροντος ἀναγινώσκω τίς τοποθετήσεις ὑπεροχικῶν προσώπων τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογικῆς Ἐπιστήμης διά τήν ἀποφασισθεῖσα ἀλλαγή τοῦ χρόνου τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως ἀπό τῆς 12ης νυκτερινῆς εἰς τήν 9η ἑσπερινή. Τιμῶ ἀνυπερθέτως τούς ἐξ εὐλαβείας καί εὐσεβείας ἀντιτιθεμένους καί ἀνησυχούντας ἀδελφούς ἀλλά χρεωστῶ διά τήν ὀρθήν θεώρησιν τοῦ ζητήματος νά ὁμιλήσω εἰς τόν λαόν τοῦ Θεοῦ πού ἁπαρτίζει τό πλήρωμα τῆς κατά Πειραιᾶ συνεκλεκτῆς ἐκ λόγων ποιμαντικῆς εὐθύνης καί ἱεροῦ χρέους.
--------------------
Πρῶτον, φαίνεται ὅτι ὁ κ. Σεραφείμ «ξέχασε» νά μετρᾶ τίς ἡμέρες καί θεωρεῖ ὅτι ἀπό τήν Σταύρωσιν καί τήν Κοίμησιν τοῦ Ἰησοῦ (3:00 μ.μ. τῆς Μ. Παρασκευῆς) μέχρι τήν 9:00 μ.μ. τοῦ Μ. Σαββάτου εἶναι μόνον δύο ἡμέρες, ὄχι τρεῖς! Δεύτερον, ποῦ εἶδεν ὁ κ. Σεραφείμ ὅτι στις 6:00 μ.μ. δύει ὁ ἥλιος; Ποιόν κοροϊδεύει;
-------------------------
Πραγματικώς μας αφήνει άφωνους τα όσα λέει ο κ. Σεραφείμ.
Άστοχη τελείως η παρέμβασή του.
Προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Εάν ίσχυαν τα λεγόμενά του, τότε, η νηστεία της Μ.Τεσσαρακοστής θα ξεκινούσε από της έξι το απόγευμα της Κυριακής της Απόκρεω και όχι από της δωδεκάτης και ένα δευτερόλεπτο της Καθαράς Δευτέρας.
Επίσης, το ίδιο θα γινόταν και κατά το Μ. Σάββατον δηλ., θα λέγαμε το Χριστός Ανέστη από το μεσημέρι και θα καταλύαμε ταυτοχρόνως.
Τα ίδια ισχύουν και για την Τετάρτη και την Παρασκευή.
Θα ξεκινούσε η νηστεία αυτών των ημερών από το εσπέρας της Τρίτης και της Πέμπτης.
Επίσης και η κατάλυσις θα ξεκινούσε από το απόγευμα των δύο αυτών ημερών.
Η ημέρα, όμως, αλλάζει στο εικοσιτετράωρο.
Ο Εσπερινός, μας προετοιμάζει στα της Εορτής, αλλά τελείται την προηγουμένη ημέρα αυτής.
Ερμηνεία εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον της Κυριακής των Βαΐων. -- Του Ιερού Νικηφόρου του Θεοτόκη.
(Ιωάν. ιβ: 1 – 18).
Λαμπρά και ένδοξος η σήμερον εορταζομένη πανήγυρις της εις την Ιερουσαλήμ εισόδου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Εις ταύτην την θεοδόξαστον είσοδον δεν βλέπεις έργα τέχνης, ουδέ ετοιμασίας κατά προσταγήν, ουδέ προσκυνήματα φόβου τέκνα, ουδέ τα άλλα, όσα εποίουν οι παλαιοί των Ρωμαίων αρχιστράτηγοι, όταν, νικηταί επιστρέφοντες, θριαμβευτικώς εισήρχοντο εις την βασιλίδα των πόλεων αυτών· αλλά βλέπεις απλότητα φυσικήν, τιμάς αυτοπροαιρέτους, ευλάβειαν, ψυχής καρποφορίαν, προφητειών Θεού εκπλήρωσιν. Ο Ιησούς, καθήμενος επί πώλου όνου, ίνα πληρώση την περί αυτού μυστηριώδη προφητείαν, έρχεται εις τα Ιεροσόλυμα· το δε πλήθος του λαού και των κατοικούντων εις την Ιερουσαλήμ και των ελθόντων τότε εκεί δια την εορτήν του Πάσχα, ακούσαντες ότι ο Ιησούς έρχεται, λαβόντες ευθύς εις τας χείρας αυτών τα βαΐα των φοινίκων, τρέχοντες εξήλθον εις απάντησιν Αυτού βοώντες μεγαλοφώνως:
Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου
3. Το «φράγκεμα» αποτελεί αίρεση.
Τέλος, θα πρέπει να
εξετασθεί ο ισχυρισμός όσων έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο, ότι η αλλαγή
του το 1924 συνιστά αίρεση, επειδή έγινε αιτία να «φραγκέψει» ένα μεγάλο μέρος
του ποιμνίου της Εκκλησίας. Η άποψη αυτή φαίνεται να είναι σωστή για τους εξής
λόγους:
1. Τον Μάρτιο 1924, όταν ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ανακοίνωσε την απόφασή του να εισαγάγει στη λατρεία της Εκκλησίας της Ελλάδος το Νέο ημερολόγιο, ξεσηκώθηκε αμέσως μια σημαντική μερίδα του λαού. Άρχισαν τότε οι άνθρωποι να διαμαρτύρονται, φωνάζοντας το «φραγκέψαμε, φραγκέψαμε»! Η αντίδραση αυτή ήταν εντελώς αυθόρμητη. Δεν είχε υποκινηθεί από κανένα. Ήταν ένα καθαρά λαϊκό κίνημα. Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας, που παρατηρείται μια τόσο μαζική αντίδραση του λαού χωρίς υποκίνηση, ή και καθοδήγηση από κάποιο ηγέτη. Ύστερα από 11 ολόκληρα χρόνια, το 1935, εμφανίστηκε ο Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο οποίος μαζί με άλλους δύο αρχιερείς, τον τότε Δημητριάδος Γερμανό και τον Ζακύνθου Χρυσόστομο, ανέλαβε την ηγεσία του αγώνα αυτού, που πέρασε μέσα από πολλές δοκιμασίες, στερήσεις και διωγμούς.
Τη αυτή ημέρα Κυριακή των Βαΐων την λαμπράν και ένδοξον πανήγυριν της εις Ιερουσαλήμ εισόδου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν.
Κατά την παρούσαν Κυριακήν της αγίας Τεσσαρακοστής την περιφανή και υπέρλαμπρον εορτήν των Βαΐων πανηγυρίζομεν δια την ακόλουθον αιτίαν. Μετά την εκ των νεκρών ανάστασιν του θείου Λαζάρου, βλέποντες πολλοί το παράδοξον θαύμα, επίστευον εις τον Χριστόν. Δια την αιτίαν ταύτην, φθόνω κινούμενοι οι Ιουδαίοι απεφάσισαν εν τη Συναγωγή αυτών να φονεύσουν όχι μόνον τον Χριστόν, αλλά και τον Λάζαρον. Τούτου ένεκεν ανεχώρησεν εκείθεν ο Ιησούς, διδούς τόπον εις την κακίαν αυτών. Έπειτα, καθώς λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (ιβ: 1 – 18), προ έξ ημερών του Πάσχα ήλθεν εις την Βηθανίαν, όπου ήτο ο αποθανών Λάζαρος, τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών. Εκεί του έκαμαν δείπνον, και η μεν Μάρθα, η αδελφή του Λαζάρου, υπηρέτει· η δε Μαρία, η άλλη του αδελφή, ήλειψε με το πολύτιμον μύρον τους τιμίους πόδας του Κυρίου και με τας τρίχας της κεφαλής της τους απεσπόγγισε. Κατά δε την επαύριον Κυριακήν, ιη΄ (18ην) τότε του Μαρτίου, απέστειλεν ο Χριστός δύο εκ των Μαθητών του και έφερον την όνον και τον πώλον, επάνω εις τον οποίον εκάθισεν.
Τη ΚΕ΄ (25η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού ΜΑΡΚΟΥ.
Μάρκος ο πανεύφημος Απόστολος του Χριστού εκήρυξε το Ευαγγέλιον της Νέας Χάριτος καθ’ όλην την Αίγυπτον, την Λιβύην, την Βαρβαρίαν και την Πεντάπολιν από τους χρόνους του βασιλέως Τιβερίου (14 - 37) μέχρι της εποχής του Νέρωνος (54 – 68), συνέγραψε δε και το κατ’ αυτόν Άγιον Ευαγγέλιον, του οποίου το περιεχόμενον διηγείτο εις αυτόν ο Κορυφαίος των Αποστόλων μακάριος Πέτρος. Πορευθείς δε ο θείος ούτος Απόστολος εις την Κυρήνην της Πενταπόλεως, εποίησεν εκεί πολλά και εξαίσια θαύματα. Αναχωρήσας δε εκείθεν, μετέβη εις Αλεξάνδρειαν και έπειτα εις Πεντάπολιν, ενεργών πανταχού θαυμάσια. Αφού δε εστήριξεν ικανώς τας του Χριστού Εκκλησίας και εχειροτόνησεν Επισκόπους και διαφόρους άλλους Κληρικούς, επέστρεψε και πάλιν εις Αλεξάνδρειαν. Εκεί ευρών αδελφούς τινάς εις τόπον παράλιον καλούμενον του Βουκόλου συνανεστρέφετο μετ’ αυτών, ευαγγελιζόμενος και κηρύττων τον λόγον του Θεού.
Aι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως "Εκκλησίαι Χριστού" !
Η αλλαγή του Ημερολογίου εγένετο εις εφαρμογήν του προγράμματος του Αντιχρίστου Οικουμενισμού όπως αυτό διετυπώθη εις τον Καταστατικόν Χάρτην της Οικουμενιστικής Κινήσεως, την διαβόητον αιρετικήν Εγκύκλιον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, συμφώνως προς την οποίαν όλαι αι Αρέσεις αναγνωρίζονται ως «Εκκλησίαι Χριστού, ως σύσσωμοι και συγκληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού».
Εν κατακλείδι, τόσον η αλλαγή του ημερολογίου
αυτή καθ’ εαυτή, όσο και ο πραξικοπηματικός, αντικανονικός και παράνομος τρόπος
με τον οποίον εγένετο, κατέστησαν αμέσως την Εκκλησίαν της Ελλάδος σχισματικήν,
ενεργεία σχισματικήν. Αυτή υπήρξεν εξ αρχής η απαρέγκλιτος θέσις της Εκκλησίας
των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος και του Ματθαίου Καρπαθάκη, ο οποίος παρέμεινεν εις αυτήν
την θέσιν έως τέλους και ουδέποτε, από το 1924 και μετά, ανεγνώρισε τας
αποφάσεις της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας της Ελλάδος ως Εκκλησιαστικώς
δεσμευτικάς, ούτε τα Μυστήριά της ως έχοντα Θείαν Χάριν.
Η «Ελληνορθόδοξη Πολύτεκνη Οικογένεια» (Ε.Π.Ο.)
είναι Τριμηνιαίο δημοσιογραφικό όργανο της «Πανελλήνιας Ενώσεως Φίλων των Πολυτέκνων» (Π.Ε.ΦΙ.Π.).
ΙΔΡΥΤΗΣ: Αγιορείτης Μοναχός π. Νικόδημος Μπιλάλης (+ 2014)
Εκδότης: Αντώνιος Ε. Αντωνίου, τ. Διευθυντής Εμπορικής Τραπέζης, Πρόεδρος Π.Ε.ΦΙ.Π.
Η Ε.Π.Ο. συντάσσεται από επιτροπή.
Διευθυντής συντάξεως: Ιωάννης Γ. Θαλασσινός, μαθηματικός-συγγραφέας, Διευθυντής της Π.Ε.ΦΙ.Π.
Η «Ελληνορθόδοξη Πολύτεκνη Οικογένεια» αποστέλλεται ΔΩΡΕΑΝ σε όσους τη ζητήσουν, αλλά και διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ διά μέσου των Ι. Ναών, με ευλογιά-άδεια της Εκκλησιάς μας. Δεκτές οι προαιρετικές Εισφορές-Δωρεές.
Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://pefip.gr/
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟΝ ΕΓΕΡΣΙΝ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Τρία μέρη έχει η ψυχή του ανθρώπου, από τα οποία και τριμερής ονομάζεται· είναι δε ταύτα τα εξής: α΄) το λογικόν, β΄) το θυμικόν και γ΄) το επιθυμητικόν. Τα τρία ταύτα ουδείς άνθρωπος υπάρχει, ο οποίος να μη τα έχη, διότι είναι φυσικά και ενδιάθετα της ψυχής του, δι’ αυτών δε διαφέρει ο άνθρωπος από τα άλλα ζώα. Και από μεν το θυμικόν και επιθυμητικόν διαφέρει από τα άψυχα· από δε το λογικόν διαφέρει από τα άλογα ζώα. Λογικόν μέρος της ψυχής λέγεται ο λόγος, τον οποίον αναγκαίως έχει πας άνθρωπος. Είναι δε ο λόγος διπλούς· λόγος προφορικός, και λόγος ενδιάθετος. Προφορικός είναι αυτός, τον οποίον ομιλούμεν και ακούει ο εις τους λόγους και τα νοήματα του ετέρου· ενδιάθετος δε είναι αυτός, τον οποίον ομιλεί ο άνθρωπος μέσα εις τον νουν του, τον οποίον δεν δύναται άλλος να καταλάβη, ούτε να ακούση και ο οποίος εργάζεται και όταν κοιμώμεθα. Ο λόγος αυτός, ο ενδιάθετος, είναι τιμιώτερος από τον προφορικόν, ως λέγουσιν οι φιλόσοφοι των Ελλήνων· αλλά και όλοι οι άνθρωποι το ομολογούν, διότι λέγουν με συλλογισμόν τα εξής:
ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Τη αυτή ημέρα, Σαββάτω προ των Βαΐων, εορτάζομεν την έγερσιν του Αγίου και Δικαίου φίλου του Χριστού Λαζάρου του τετραημέρου.
Λάζαρος ο Άγιος και δίκαιος φίλος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του οποίου την εκ νεκρών παρά του Κυρίου ανάστασιν εορτάζομεν σήμερον, ήτο Εβραίος το γένος και Φαρισαίος την αίρεσιν, γεννηθείς εις πόλιν τινά της Ιουδαίας ονόματι Βηθανίαν, κειμένην παρά τους ανατολικούς πρόποδας του όρους των Ελαιών και απέχουσαν από των Ιεροσολύμων περί τα δύο και ήμισυ χιλιόμετρα. Πατήρ του, καθώς λέγεται, ήτο ο Φαρισαίος Σίμων, είχε δε αδελφάς την Μάρθαν και την Μαρίαν, περί των οποίων πολλάκις εν τω Ευαγγελίω ακούομεν. Τον καιρόν εκείνον εδίδασκεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και περιήρχετο την Ιουδαίαν δια την σωτηρίαν των ανθρώπων, επεσκέπτετο δε συχνά και τον Σίμωνα εις την οικίαν αυτού, μετά του οποίου συνωμίλει πολλάκις, διότι ούτος επίστευε την εκ νεκρών ανάστασιν των ανθρώπων.