Τρέχουν ἀφηνιασμένοι πιά, χωρίς προκαλύψεις καί προσχήματα…

 Tοῦ κ. Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ἀρκετό θόρυβο προκάλεσε ἡ δημόσια παραδοχή ἀπό τίς βατικανοφαναριώτικες σφηκοφωλιές τῆς οἰκουμενιστικῆς Παναίρεσης γιά τό σχέδιο τοῦ μελλοντικοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα (καί συγκεκριμένα κατά τό ἔτος 2025, ὁπότε καί θά ἔχουν ὁλοκληρωθεῖ, ὅπως προφανῶς νομίζουν οἱ ταλαίπωροι, οἱ διαδικασίες γιά ὅσα ἐδῶ καί δεκαετίες μεθοδικά μᾶς ἑτοιμάζουν: τήν ἐκκλησιαστική ψευδοένωση καί τό Κοινό Ποτήριο). Μᾶλλον ἀπαρατήρητο ὅμως πέρασε ἕνα ἐξίσου σοβαρό συμβάν, τό ὁποῖο ἀκόμη καί ἀνθρώπους πού γνωρίζουν πολλά σχετικά μέ τή λαίλαπα τῆς Νέας Τάξης και τῆς Νέας Ἐποχῆς ἴσως νά τούς ξένισε – κυρίως μέ τό ἐντελῶς ἀπροκάλυπτο πλέον τῆς σφοδρότητάς του.

Ὁ λόγος γιά μία συνέντευξη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, στήν ὁποία μᾶς ἐξέθεσε ὅλες τίς φιλοδοξίες καί τούς στόχους του (καί μαζί καί τῆς παγκόσμιας συμμορίας πού βρίσκεται ἀπό πίσω του, ἀλλά ὁλοένα καί λιγότερο κρύβεται πιά). Ὄχι φυσικά πώς δέν τά γνωρίζαμε, ὅμως ἄλλη ἀξία ἔχει νά τά ἀκοῦς ἀπό τά ἴδια του τά χείλη – καί δή μέ τέτοια ἀπροσχημάτιστη σπουδή. Στή συνέντευξη λοιπόν στό «Vatican News», μέ ἀφορμή τό νέο βιβλίο τοῦ Πάπα πού μόλις κυκλοφόρησε μέ τίτλο «God and the World to Come» (Ὁ Θεός καί ὁ Κόσμος πού πρόκειται νά Ἔρθει), περιέχονται μέ ἀπολύτως ἐξυμνητικό τρόπο βασικά σημεῖα τοῦ διαβόητου σχεδίου τῆς Παγκόσμιας Ἐπανεκκίνησης, πού μέ πρόσχημα τό ἀφήγημα τῆς δῆθεν πανδημίας ἐπιχειρεῖται ἐδῶ καί ἕνα χρόνο να ἐφαρμοστεῖ ἀπό τούς νεοταξικούς ὀλετῆρες πού ποδηγετοῦν τόν πλανήτη καί τυραννοῦν τούς λαούς. Τοῦ σχεδίου πού φυσικά τό εὐαγγελίζεται μέ ἐνθουσιασμό καί ὁ ἴδιος ὁ Πάπας.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

4. Δεν ήταν αίρεση η αλλαγή του Ημερολογίου το 1924;

Είδαμε πιο πάνω, ότι η αλλαγή του ημερολογίου το 1924 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο αποτελούσε λόγο διακοπής της «κοινωνίας» των πιστών, σύμφωνα με τον 31 ο Αποστολικό Κανόνα. Στο κεφάλαιο αυτό εξετάζουμε, αν η αλλαγή αυτή του ημερολογίου μπορούσε ν’ αποτελέσει και λόγο διακοπής της «κοινωνίας» και σύμφωνα με τον 15 ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Οικουμενικής Συνόδου. Αν δηλ. η αλλαγή αυτή του ημερολογίου το 1924 είναι θέμα αιρέσεως.

Α. Τι λένε οι οπαδοί του Νέου ημερολογίου: Το ζήτημα αυτό, αν δηλ. η αλλαγή του ημερολογίου το 1924 συνιστά, ή όχι αίρεση, είναι ένα από τα πιο καυτά θέματα, που απασχόλησαν τις δυό μερίδες των πιστών, που διχάστηκαν τα μέλη της Εκκλησίας της Ελλάδος την εποχή εκείνη. Οι μεταξύ τους αντιπαραθέσεις πάνω στο ζήτημα αυτό υπήρξαν πολύ σπουδαίες. Η μία μερίδα, αυτή που δέχτηκε την αλλαγή του ημερολογίου, υποστήριζε, ότι η αλλαγή αυτή δεν συνιστά αίρεση. Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, το 1918, ως αρχιμανδρίτης ακόμα, είχε ταχθεί όχι μόνο υπέρ της αλλαγής του Παληού ημερολογίου, αλλά και αυτού του Πασχαλίου «διότι, έλεγε, δεν πρόκειται περί δόγματος, ούτε καν περί διατάξεων των Κανόνων». Το 1919 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, επί των ημερών του Μητροπολίτη Μελετίου Μεταξάκη, είχε αποδεχθεί «ότι η μεταβολή του Ιουλιανού Ημερολογίου, μη προσκρούουσα εις δογματικούς και κανονικούς λόγους, δύναται να γίνη…».

----------------------------

Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Η αλλαγή του Ημερολογίου βάλλει κατά των Α΄ και Β΄ Οικουμενικών Συνόδων και καταργεί το Εκκλησιολογικό δόγμα.  [...Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν... ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως]

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν Τόπω Αγίω!

 

Δόγμα Σοκ

Η καθοιονδήποτε τρόπο βίαιη, δια νόμου και συλλήβδην επιβολή, μία ιατρικής πράξεως, άνευ της συγκαταθέσεως του δρώντος υποκειμένου, ή της αδηρίτως αναγκαίας προηγουμένης εμβριθούς και εμπεριστατωμένης ιατρικής πληροφόρησης του, περί αυτής, πέραν ότι είναι προδήλως παράνομη και αντισυνταγματική ,εν ταυτώ δε, προσβάλλει βαναύσως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, διότι συνιστά μία επαίσχυντη και ωμή παρέμβαση, του Κράτους εις την σφαίρα της ιδιωτικής ζωής του προσώπου.

Η ως άνω καταχρηστική συμπεριφορά της Πολιτείας συνιστά μία μορφή κρατικής βίας, η οποία υποσκάπτει τα θεμέλια της Δημοκρατίας και κλυδωνίζει τα θεμέλια του Νομικού μας Πολιτισμού, μείζον κεκτημένο του οποίου, συνιστά μεταξύ άλλων, η προστασία των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ως αντίπαλο δέος και αντίβαρο, έναντι ενός σιδηρούν ολοκληρωτικού καθεστώτος το οποίο, δίκην της διατήρησης και γιγαντώσεως του, αναστέλλει τις επίμαχες Συνταγματικές διατάξεις περί των ατομικών ελευθεριών και θωρακίζει εαυτόν, δια της αστυνόμευσης του ιδιωτικού βίου και της συνάλληλης απηνούς, πανί τρόπω, διώξεως των αντιφρονούντων, ως μιάσματα, στασιαστές και εχθρούς της κοινωνίας.

'"ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 

Προς Σε έχομεν τας ελπίδας μας!

«Κυρία Θεοτόκε, Βασίλισσα, τιμή και δόξα των Χριστιανών, Υψηλοτέρα των ουρανών, και καθαρωτέρα του ηλίου. Παρθένε πανύμνητε και ακήρατε, ελπίς των αμαρτωλών και λιμήν γαληνέ των χειμαζομένων υπό των αμαρτιών, βλέψον εις τον λαόν Σου, ίδε εις την κληρονομίαν Σου· πρόβατα είμεθα της μάνδρας του Υιού Σου· αρνία είμεθα άκακα και πεπλανημένα· λοιπόν φύλαξόν μας από τας χείρας του νοητού λύκου, του διαβόλου, διότι Σε έχομεν ως μεσίτριαν, προστάτιν και βοηθόν. Προς Σε έχομεν τας ελπίδας μας. Αμαρτωλοί είμεθα και καταφεύγομεν υπό την σκέπην Σου· κατάδικοι είμεθα και τρέχομεν εις την αντίληψίν Σου· μη μας αποδιώξης, μη οργισθής εναντίον μας. Βλέπεις, Παρθένε, τους πειρασμούς, βλέπεις πως εβάρυναν ημάς τα κακά. Δια τούτο, Παρθένε πανύμνητε, ενθυμού την συγγένειαν, την οποίαν έχομεν, διότι όλοι από ένα γένος είμεθα και ημείς και Συ, Θεοτόκε, και μεσίτευσον και παρακάλεσε τον Υιόν Σου, τον οποίον εσωμάτωσες, τον οποίον εβάστασες, τον οποίον εθήλασες, να μας ευσπλαγχνισθή, εδώ μεν να διέλθωμεν ζωήν αβλαβή και ακίνδυνον από εχθρούς ψυχικούς και σωματικούς, εκεί δε να αξιώση ημάς της αιωνίου Βασιλείας των ουρανών, ης γένοιτο πάντας ημάς επιτυχείν, Χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· Ω πρέπει δόξα και τιμή συν τω ανάρχω Πατρί και τω Παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Τη Κ΄ (20η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΖΑΚΧΑΙΟΥ.

Ζακχαίος ο Άγιος του Χριστού Απόστολος ήτο ο σπουδαίος και πλούσιος εκείνος αρχιτελώνης, περί του οποίου ομιλεί ο θείος Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς εις το κατ’ αυτόν Ευαγγέλιον (ιθ: 1-10), διωρισμένος ων εις το αξίωμα του αρχιτελώνου υπό των Ρωμαίων. Ούτος, ως μανθάνομεν εκ της περικοπής ταύτης του Ιερού Ευαγγελίου, επειδή ήτο πολύ μικρός κατά το ανάστημα και δεν ηδύνατο ένεκεν του συρρεύσαντος πλήθους να ίδη δια των ιδίων αυτού οφθαλμών, ως επόθει, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν διερχόμενον εκ της Ιεριχούς, ανέβη επί τινος συκομορέας, όπως ίδη Αυτόν. Την προαίρεσιν ταύτην του Ζακχαίου και την ειλικρινή αυτού πίστιν γνωρίσας ο Κύριος, κατά την εκείθεν διέλευσίν του, εκάλεσε τούτον εξ ονόματος και του ανεκοίνωσε την πρόθεσίν του να φιλοξενηθή εις τον οίκον του, ειπών προς αυτόν:

Καλείται από τον εισαγγελέα για απολογία ο π. Βασίλειος Βολουδάκης

Μετά ένα έτος ακριβώς από το πύρινο κήρυγμα του, ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Πευκακίων, εναντίον της απαγόρευσης στους πιστούς να μετέχουν στις ακολουθίες των Παθών του Κυρίου, ο πατήρ Βασίλειος Βολουδάκης κατόπιν καταγγελιών, καλείται από τον εισαγγελέα μαζί με την πρεσβυτέρα του να απολογηθεί σε προκαταρτική εξέταση για «διέγερση σε ανυπακοή από κοινού και κατά μόνας, άπαξ και κατ εξακολούθηση».

Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΜΑΣ; (πλήρης ομιλία)  / "Ο.Τ"

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. :

Η αποσύνδεση της χριστιανικής ζωής από την Εκκλησία, που σημειώθηκε κατά τους νεώτερους χρόνους, παραμόρφωσε τον Χριστιανισμό και ευνόησε την εκκοσμίκευση. Κι επειδή η εκκοσμίκευση καθιερώθηκε και εμπεδόθηκε πρώτα στην Δύση, για να διαδοθεί ως εισαγόμενη και στην Ανατολή, η υπεροχή των δυτικών στην κατάσταση αυτή ήταν ευνόητη. Γι αὐτό οι εκκοσμικευόμενες κοινωνίες της Ανατολής είναι φυσικό να μειονεκτούν απέναντι στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Δύσεως και να χρειάζονται να τις ακολουθούν διαρκώς ως ουραγοί κατευθυνόμενοι σε αδιέξοδο. Περιφρονήσαμε τις αυθεντικές μας ρίζες, απαρνηθήκαμε τον πνευματικό μας πλούτο, λησμονήσαμε τον υπερβατικό προσανατολισμό μας και θελήσαμε να εκσυγχρονιστούμε περπατώντας ξιπόλητοι στα αγκάθια της εκκοσμικεύσεως.

Τότε λέγει προς την Αγία Αγαθή ο Απόστολος Πέτρος:

...Προς τούτο ήλθον, θύγατερ, να ιατρεύσω τα πληγωμένα μέλη σου. Η δε Αγία είπε προς αυτόν : Τις είσαι και μεριμνάς διά την υγείαν μου; Εγώ ποτέ δεν ηθέλησα να κάμω ιατρείαν τινα σωματικήν. Λοιπόν άπρεπον είναι να πράξω τώρα, όπου ευρίσκομαι κοντά εις τον θάνατον, εκείνο όπου δεν έπραξα ουδέποτε. Τότε ο μακάριος Πέτρος λέγει προς αυτήν : Μη εντρέπεσαι θύγατερ και άφες με να σε  ιατρεύσω, ότι δούλος είμαι του Δεσπότου Χριστού και δι’ αγάπην Του ήλθα να σου κάμω την χάριν ταύτην. Η δε Αγία απεκρίνατο :

Ο υπέροχος λαός μας έχει πολλά προτερήματα, αλλά και ελαττώματα

Το σκοινί με το οποίο  κρέμασαν, τον Άγιον Γρηγόριον τον Ε’, έγινε σύμβολο αντίστασης των Ελλήνων απέναντι σε κάθε κατακτητή. Γιατί συμβόλισε, έκτοτε, την εσωτερική ψυχική δύναμή μας. Τα χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά οι Έλληνες, χάρη στην Εκκλησία, όπως αναγνωρίζουν οι ιστορικοί, κατάφεραν να διατηρήσουν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας. Η Εκκλησία ήταν η μοναδική οργανωμένη δύναμη, η οποία κατάφερε να διαφυλάξει τη γλώσσα, την παράδοση, την εθνική αυτοσυνειδησία και την ιστορία μέσα στα στήθη των υπόδουλων ραγιάδων. Ο υπέροχος λαός μας έχει πολλά προτερήματα, αλλά και ελαττώματα και στη διάρκεια του αγώνα εμφανίστηκαν και τα δύο. Ένα μεγάλο ελάττωμά μας είναι ο διχασμός, ο οποίος έρχεται, πολλές φορές, να διαλύσει τις δυνάμεις του έθνους και να παρουσιάσει τους Έλληνες να αλληλοτρώγονται.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρατσιστική μεταχείριση ανήλικων παιδιών

Ι Εισαγωγικά

Είναι πρόδηλο ότι, μετά την πανθομολογούμενη παταγώδη αποτυχία της δρακόντειας επιβολής ατελέσφορων εκ του αποτελέσματος, αυστηρών εγκλεισμών μας και την περιαγωγή της Χώρας εις μία κατάσταση οιονεί πολιορκίας δια της επιβολής πλήρους αναστολής των θεμελιωδών, επί μακρόν, δικαιωμάτων ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και μετακινήσεως των πολιτών (άρθρο, 2, άθρρο, 5, άρθρο 25 του Συντάγματος), η Πολιτεία διολισθαίνει προς μία πιο σκληρή πρακτική ρατσιστικής και διακριτικής μεταχειρίσεως πολιτών, στοχοποιώντας τους ως «αρνητές, μιάσματα, συνωμοσιολογους,», μετέρχεται δηλαδή, ηθικο-κοινωνικά απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και αξιολογικά επονείδιστα καταφρονητικές φράσεις καθώς και πρακτικές αστυνόμευσης του ιδιωτικού τους βίου, ήτοι :  στιγματισμού και αποκλεισμού τους από την κοινωνική ζωή του τόπου, ακριβώς επειδή ασκούν ενστάσεις δια της βίαιης επιβολής ιδίως των εκ του φαρμακείου διατεθειμένων αυτό-ελέγχων, θεμελιώνοντας τους ισχυρισμούς εις την Συνταγματική, Ευρωπαϊκή και Διεθνή Νομιμότητα.

Η επιταγή που βοήθησε να δημιουργηθεί η σύγχρονη Ελλάδα

Είναι 18 Απριλίου 1824. Μία ημέρα πριν από το θάνατό του, ο Λόρδος Βύρων ψήνεται στον πυρετό, παραδίδεται στο παραλήρημά του. Αλλά δεν ξεχνά το πάθος του για την απελευθέρωση της Ελλάδας.

«Της έδωσα το χρόνο μου, τους πόρους μου, την υγεία μου. Και τώρα της δίνω τη ζωή μου. Τι περισσότερο θα μπορούσα να κάνω;», θα πει σε μία στιγμή διαύγειας.  Ο θάνατός του, στο Μεσολόγγι, προκάλεσε σοκ στον αγγλόφωνο κόσμο.

Καθώς η Ελλάδα γιορτάζει τα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας της, ο βρετανικός Observer βγάζει στο φως μία απόδειξη της γενναιοδωρίας και της αφοσίωσής του στον ελληνικό σκοπό. Η επιταγή των 4.000 λιρών -θα αντιστοιχούσαν σε 332.000 λίρες σήμερα- ανακαλύφθηκε στα αρχεία του κράτους. Την έγραψε ο Λόρδος Βύρων προς τον Τζιοβάνι Ορλάντο, εκπρόσωπο της προσωρινής κυβέρνησης, που τον προσέγγισε για χρήματα, θορυβημένος από την πορεία του πολέμου.

Πολυκίνδυνος κακοδοξία περί τῶν Ἀκτίστων Θείων Ἐνεργειῶν

 Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Σὲ ἄρθρο τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ποὺ τιτλοφορεῖται «Αἱρετικὸς κατὰ τὴν ΔΙΣ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς;!», τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὶς 9/4/2021, γίνεται ἀναφορὰ σὲ ἄρθρο τοῦ Ἀρχιμ. Χριστοδούλου Ταμπακοπούλου μὲ τίτλο «Ἡ θεολογικῶς ἀποκλίνουσα ἀντίληψη τοῦ Γρηγορίου Ἀκίνδυνου γιὰ τοὺς ἀγγέλους», τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ ΘΕΟΛΟΓΙΑ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὸ τεῦχος 91.4/Ὀκτωβρίου – Δεκεμβρίου 2020. Μεταξὺ ἄλλων στὸ ἄρθρο αὐτὸ σημειώνονται τὰ ἑξῆς ἀπαράδεκτα ἀπὸ τὸν Ἀρχιμανδρίτη π. Χριστόδουλο Ταμπακόπουλο: «Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς εὐθὺς ἐξαρχῆς τὴν ὑπεροχὴ τῆς διδασκαλίας τοῦ Γρηγορίου Ἀκίνδυνου ἔναντι τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, γιατί ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς δὲν ξεκαθαρίζει τὴ θέση του ἔναντι τῶν Ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ…Ἔχουμε πολλὲς Ἄκτιστες Θεότητες, ὅσες καὶ οἱ θεούμενοι. Αὐτὸ δὲν εἶναι αἵρεση, δὲν εἶναι παραλογισμός; Ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς ὁδηγήθηκε σὲ αὐτὰ τὰ παράλογα συμπεράσματα, γιατί δέχθηκε μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν Ἀγγέλων στὶς Ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ».

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν Τόπω Αγίω!

 

Κολάσιμος συνειδησιακή ασέλγεια -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η διεκδίκηση της έννοιας της ελευθερίας  αποτελεί συστατικό στοιχείο του ανθρωπίνου προσώπου, ο οποίος μάχεται, επί καθημερινής βάσεως δια την κατάκτηση της αληθείας και την εσωτερική πλήρωσή, έκφανση της οποίας είναι η επί της γης ευδαιμονία η οποία όμως αφεύκτως καθίσταται αρρήκτως συνδεδεμένη με το επέκεινα, ήτοι με την αιώνια, ζωή, δηλονότι ο στόχος είναι, η καθ’ ομοίωση με τον Πλάστη και Δημιουργό μας Τριαδικό Θεό.

Βιώνουμε πρωτοφανείς καταστάσεις ηθικής σήψης, εξαθλίωσης, οικονομικής καταβαράθρωσης και εωσφορικής διαστρέβλωσης του ανθρώπινου προσώπου από τους υπερ-εθνικούς μηχανισμούς εξουσίας οι οποίοι ομνύουν πίστη προς την Δημιουργία ενός παράδοξου κοσμο-ειδώλου αυτοθέωσης.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

3. Στο Νέο Ημερολόγιο υπάρχουν «βράχοι Ορθοδοξίας»;

1. Στο Νέο Ημερολόγιο, λένε οι οπαδοί του, υπάρχουν επίσκοποι και άλλοι κληρικοί, που είναι «βράχοι Ορθοδοξίας»! Υπάρχουν πράγματι; ΄Η, τα λένε αυτά, όπως πιστεύουν οι πιστοί του Παληού, για να κρύψουν τη διάβρωσή τους από την αίρεση του Οικουμενισμού; Με το θέμα αυτό ασχολούμαστε στη συνέχεια:

2. Στην Εκκλησία του Χριστού πάντοτε υπήρχαν επίσκοποι και άλλοι κληρικοί, που ήταν αληθινοί «βράχοι Ορθοδοξίας»! Ήταν οι άγιοι Πατέρες της. Υπήρχαν ήδη, από την εποχή των Αποστόλων. Ήταν οι λεγόμενοι «Αποστολικοί Πατέρες». Και συνέχισαν να υπάρχουν. Ποιά όμως είναι εκείνα τα στοιχεία, που αναδεικνύουν τους Πατέρες «βράχους Ορθοδοξίας»;       

Τη ΙΘ΄ (19η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Οσιομάρτυρος ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ του Εσφιγμενίτου.

Αγαθάγγελος ο ένδοξος του Χριστού νέος Οσιομάρτυς, της Αίνου το βλάστημα και της σεβασμίας Μονής του Εσφιγμένου το καύχημα, ήθλησεν εν Σμύρνη ολίγον προ της Ελληνικής Επαναστάσεως. Τούτου τον θαυμάσιον Βίον και το υπέρ της αγάπης του Χριστού Μαρτύριον μετά πολλής της προσοχής ακούσατε, ίνα πολλήν και υμείς την ωφέλειαν λάβητε. Διότι και ειδικώτερον δια το Μαρτύριον του μακαρίου τούτου Νεομάρτυρος Αγαθαγγέλου, αλλά και γενικώτερον δι’ όλα τα Μαρτύρια και τους Βίους των επί Τουρκοκρατίας διαλαμψάντων Αγίων γνωστόν είναι εις πάντας ποίαν ωφέλειαν επροξένησαν ταύτα εις το πολυπαθές γένος ημών, κατά τους σκοτεινούς χρόνους της δουλείας. Δια τούτο και οι κατά την εποχήν εκείνην συναθροίσαντες τα Μαρτύρια και τους Βίους των Αγίων ανδρών και εις την απλήν αυτά μεταφράσαντες, μεγάλως ωφέλησαν το έθνος, αφού δι’ αυτών επεξειργάσθησαν, μετά την αιχμαλωσίαν, την του γένους αποκατάστασιν. Διότι που τότε σχολεία, που διδάσκαλοι, που Πνευματικοί Πατέρες;

Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:

Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου “Εκκλησιών”) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6^ο  άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!

Εκοιμήθη ο π. Νικόλαος Μανώλης

 Πηγή : https://catacomb--church.blogspot.com/

Δελτίο Τύπου του Ορθόδοξου Χριστιανικού Συλλόγου “Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής”

Με πόνο, αλλά με πίστη και ελπίδα στο Θεό, σας γνωρίζουμε ότι ο πολυαγαπημένος μας π. Νικόλαος Μανώλης άφησε σήμερα το πρωί την τελευταία του πνοή λόγω σοβαρών και χρόνιων προβλημάτων υγείας, και όχι από τον κορονοϊό, όπως σκοπίμως αφήνεται να εννοηθεί από διάφορα ενημερωτικά σάιτ.

-------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχούλα του, τώρα το μαθαίνω από σας, κάθε Κυριακή μιλούσε με φλόγα πίστεως στο δημιουργό του μέσα από το δικό του μετερίζι, έφυγε κι αυτός ο οποίος στήριζε και οικοδομούσε αδύναμες ψυχές, θα μου λείψει..

--------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Παρά τήν διαδικτυακήν ἀντιπαράθεσιν πού εἶχα μέ τόν ἐκλιπόντα διά τόν τρόπον τῆς ἀποτειχίσεώς του, νομίζω ὅτι, γενικῶς, ὁ ρόλος του στά ἐκκλησιαστικά ἦτο θετικός. Ἐπίσης, ἐκτιμῶ ὅτι εἶχε τήν παιδικήν ἀθωότητα καί ἀνιδιοτέλειαν, τοποθετώντας πάνω ἀπ' ὅλα τήν Πίστιν του στόν Χριστόν. Καλό ταξίδι, π. Νικόλαε. Εὔχομαι ἡ Παναγία μας νά σέ ὁδηγήσῃ στόν ἱερόν Περίβολον τοῦ Κυρίου.

--------------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Τόσο νέος και με τόσα ακόμα να προσφέρει....πραγματικά έχω λίγο σοκαριστεί...δεν το περίμενα με τίποτα....
Κουράγιο στην παπαδιά του και στην οικογένειά του και ο Θεός να τον αναπαύσει....Ομολογουμένως είχε θάρρος και πολέμησε απέναντι στην αίρεση με τον τρόπο που μπορούσε και πίστευε ότι ήταν καλύτερα.

«προς κέντα λακτίζουν». Η Αλήθεια δεν διαψεύδεται

Πολλές συκοφαντίες διετυπώθησαν, ανά τους αιώνες, εναντίον του Χριστού και της Αναστάσεώς του. Πρώτοι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δωροδόκησαν και συμβούλευσαν τους Ρωμαίους στρατιώτες, που εφύλασσαν το μνήμα του Χριστού, να πουν ότι «οι μαθηταί αυτού νυκτός ελθόντες, έκλεψαν αυτόν ημών κοιμωμένων». Ύστερα, οι ειδωλολάτρες αυτοκράτορες και φιλόσοφοι αγωνίστηκαν να σβήσουν την αλήθεια της Αναστάσεως και εδίωξαν την Εκκλησία του Χριστού. Τον 19ο αιώνα, υλιστές και ορθολογιστές διανοητές προσπάθησαν να αμφισβητήσουν την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού και το γεγονός της Αναστάσεώς Του. Στις ημέρες μας βλέπουμε και ακούμε κάποιους τάχα ερευνητές να ισχυρίζονται ότι Ανάσταση δεν υπήρξε και ότι ο Ιησούς δεν πέθανε πάνω στον Σταυρό, αλλά συνέχισε την ζωή του και, μάλιστα, λέγουν ότι νυμφεύθηκε και απέκτησε και απογόνους.

Όσο, όμως κι αν αγωνίζονται οι αρνητές της Χριστιανικής πίστεως να διαψεύσουν την Ανάσταση του Χριστού «προς κέντα λακτίζουν». Η Αλήθεια δεν διαψεύδεται. Και η αλήθεια είναι ότι "Ηγέρθη ο Κύριος όντως”. Εγώ ειμί το Α και το Ω, λέγει Κύριος ο Θεός, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ!

ΤΗ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών, διετάχθημεν μνήμην ποιείσθαι της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.                  

Μαρία η Οσία μήτηρ ημών ήτο από την Αίγυπτον· δωδεκαετής δε έτι ούσα, έλαθε τους γονείς αυτής και απελθούσα εις Αλεξάνδρειαν, έζη βίον άσωτον δέκα επτά έτη. Εκείθεν υπό περιεργείας ποτέ κινηθείσα απήλθε μετά πολλών προσκυνητών εις Ιεροσόλυμα, ίνα παρευρεθή εις την του Τιμίου Σταυρού Ύψωσιν. Εκεί εδόθη εις παν είδος ακολασίας και ατοπημάτων και πολλούς έσυρεν εις τον βυθόν της απωλείας. Θέλουσα δε να εισέλθη εις την Εκκλησίαν, καθ’ ην ημέραν υψούτο ο Τίμιος Σταυρός, ησθάνθη τρις και τετράκις δύναμίν τινα αόρατον, κωλύουσαν αυτήν της εισόδου, ενώ το μετ’ αυτής πλήθος του λαού ανεμποδίστως εισήρχετο. Πληγείσα την καρδίαν εκ τούτου απεφάσισεν, ίνα μεταβάλη ζωήν και εξιλεώση τον Θεόν δια μετανοίας και ούτως επιστρέψασα πάλιν εις την Εκκλησίαν, εισήλθεν ευκόλως εις αυτήν. Προσκυνήσασα δε το Τίμιον Ξύλον του Τιμίου Σταυρού, ανεχώρησε την αυτήν ημέραν από της Ιερουσαλήμ, διέβη τον Ιορδάνην, εισήλθεν εις τα ενδότερα της ερήμου και έζησεν εν αυτή τεσσαράκοντα επτά όλα έτη ζωήν σκληροτάτην και υπέρ άνθρωπον, μόνη μόνω τω Θεώ προσευχομένη. Περί δε τα τέλη της ζωής της συναντήσασα η Οσία τον Αββάν Ζωσιμάν και τον απ’ αρχής βίον εξομολογηθείσα, παρεκάλεσεν αυτόν, ίνα κομίση εις αυτήν τα άχραντα Μυστήρια προς κοινωνίαν· όπερ και εποίησεν εκείνος κατά το επόμενον έτος, κατά την Μ. Πέμπτην. Το δε εφεξής έτος επανελθών πάλιν ο Ζωσιμάς εύρεν αυτήν νεκράν, επί της γης ηπλωμένην και γράμματα πλησίον αυτής ταύτα λέγοντα· «Αββά Ζωσιμά, θάψον ώδε το σώμα της αθλίας Μαρίας. Απέθανον την αυτήν ημέραν, καθ’ ην εκοινώνησα των Αχράντων Μυστηρίων. Εύχου υπέρ εμού». Της Οσίας ταύτης η μνήμη τελείται μεν κατά την πρώτην Απριλίου· ετάχθη δε η αυτή και κατά την σήμερον, εγγίζοντος ήδη του τέλους της αγίας Τεσσαρακοστής προς διέγερσιν των ραθύμων και αμαρτωλών εις μετάνοιαν εχόντων ως παράδειγμα την εορταζομένην Αγίαν.

 

ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ      

«Το δε καθίσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων μου, ουκ έστιν εμόν δούναι, αλλ’ οις ητοίμασται» (Μάρκ. ι: 40).                                                                 

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων                                            

Οι άνθρωποι οίτινες είναι καθολικά άδικοι, δίδουσι τας τιμάς εκεί, όπου τους φέρει ή η φιλία ή η συγγένεια. Ο Θεός, όστις είναι φυσικά δίκαιος, δίδει τας τιμάς εκεί, όπου ευρίσκεται η αξία. Από τους ανθρώπους τιμώνται οι φίλοι ή οι συγγενείς· από τον Θεόν τιμώνται οι άξιοι· αυτή είναι η μοναδική παρηγορία, την οποίαν έχουσιν οι ενάρετοι άνθρωποι, όταν αμελούνται ή καταφρονούνται από τους ανθρώπους, να αναμένωσι τον μισθόν της αρετής από τον Θεόν. Τούτο δεικνύει φανερά εις ημάς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις το σημερινόν ιερόν Ευαγγέλιον. Αυτός αναβαίνει εις Ιεροσόλυμα, όπου υπάγει δια να σταυρωθή· ο Ιάκωβος και Ιωάννης, οι υιοί Ζεβεδαίου, φαντάζονται, ότι εκεί υπάγει δια να βασιλεύση και νικημένοι από φιλοτιμίαν, πρώτα πέμπουσι την μητέρα των να μεσιτεύση, έπειτα παρρησιάζονται και αυτοί. «Θέλομεν», λέγουσιν, «όταν γίνης Βασιλεύς του Ισραήλ, ο εις από ημάς να καθίση εκ δεξιών σου και ο άλλος εξ αριστερών σου, ίνα έχωμεν και ημείς μέρος της Βασιλείας σου»· «Δος ημίν, ίνα εις εκ δεξιών σου και εις εξ ευωνύμων σου καθήσωμεν εν τη δόξη σου» (Μάρκ. ι: 37). Αλλά τι άνθρωποι είναι ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης; Φίλοι του Χριστού, συγγενείς του Χριστού· ο δε Χριστός τι τους αποκρίνεται; Δεν γνωρίζετε τι ζητείτε. «Ουκ οίδατε τι αιτείσθε».

Ἡ θεοποίησι τῆς γνώσεως - ἐπιστήμης ἄνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου...(Ἀποκ. θ’).

« Καὶ σὺ Δανιὴλ, ἔμφραξον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως καιροῦ συντελείας, ἕως διδαχθῶσι πολλοὶ καὶ πληθυνθῇ ἡ γνῶσις». ( Δαν. ιβ´, 4). « Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος: Ἔρχεται καιρὸς ὅπου οἱ ἄνθρωποι θὰ καταληφθοῦν ὑπό μανίας καὶ θὰ συμπεριφέρονται ὡς παράφρονες. Καὶ ἄν δοῦν κάποιον νὰ φέρεται λογικὰ, θὰ ξεσηκωθοῦν ἐναντίον του, λέγοντας: « Σὺ εἶσαι παράφρων». Καὶ τοῦτο θὰ τὸ εἰποῦν ἀκριβῶς, διότι δὲν θὰ εἶναι σὰν αὐτούς».( βλ.«Γεροντικὸν-Σταλαγματιὲς ἀπὸ τὴν πατερικὴ σοφία», Μοναχῆς Θεοδώρας Ταμπάκη, Ἱερὰ Μονὴ ἁγίου Θεοδοσίου Ἀργολίδος).

Τὸ ἐμβόλιο (καὶ ἡ μάσκα), δὲν εἶναι Θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα καὶ δὲν συνιστᾶ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ Πίστη καὶ ζωὴ ;

 Ἁγιογραφικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ θεώρηση: