Ὡς γνωστόν, ἕν ἀπό τά πολλά ὀνόματα τοῦ Σατανᾶ εἶναι «μισόκαλος». Βεβαίως, καί τά ὄργανά του μισοῦν μέ φανατισμόν τό καλόν. Ἐάν δέ χαθῇ τό καλόν, τότε αὐτοί χαίρονται, ὡς μισόκαλοι πού εἶναι. Αὐτό ἀσφαλῶς συμβαίνει πρωτίστως στά ἐκκλησιαστικά, διότι κάθε φορά πού σβήνει μία «λυχνία» (τοπική ἐκκλησία) οἱ μετοχές τῆς Κολάσεως ἀνεβαἰνουν, διό καί ἡ χαρά τῶν όργάνων τοῦ Διαβόλου. Ἔτσι, λοιπόν, ἀντί νά μετανοήσουν οἱ μασσῶνοι πού ἔκαναν τό σχίσμα τό 1924, πολεμοῦσαν λυσσωδῶς κατά τῶν Ὀρθοδόξων γιά νά τούς ἐκμηδενίσουν, ἐνῷ οἱ ἴδιοι προώδευαν ἐν Διαβόλῳ ἡμέραν μέ τήν ἡμέραν. Ἰδού μικρόν δεῖγμα τῶν πτώσεων ὅσων ἔμειναν μέ τήν πλευράν τῶν Οἰκουμενιστῶν: (1) ἰσότιμος συμμετοχή στό ΠΣΕ, (2) ἕνωσις μέ τόν «πάπαν» τό 1965, (3) ἕνωσις μέ τούς μονοφυσίτας τό 1990, (4) συνοδική ἀναγνώρισις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό 2016, (5) ἕνωσις μέ τούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας τό 2019, (5) διαστροφή τοῦ Τριαδικοῦ Δόγματος καί ἐπανεισαγωγή τοῦ Ἀρειανισμοῦ, προκειμένου ν' ἀνακηρυχθῇ «πάπας τῆς Ἀνατολῆς» ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος, (6) ἐπανεισαγωγή καί τῆς εἰκονομαχίας μέ πρόσχημα τόν Κορονοϊόν, (7) συνεχεῖς διωγμοί τῶν Ὀρθοδόξων κ.λπ. Μέχρι πρότινος, τό ἀντίπαλον δέος (οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ.) κρατοῦσαν ὁριακῶς, ἄν καί προβληματικῶς, τήν Ὀρθοδοξίαν, διό καί τό μῖσος τῶν ὀργάνων τοῦ Σατανᾶ ἐναντίον των παρέμενεν ἄσβεστον. Μετά τήν ἵδρυσιν ΘΝΠ καί τήν ἐκ τούτου πτῶσιν τῆς Συνόδου τοῦ κ. Καλλινίκου, βλέπω τήν ἄφατον χαράν τῶν μισοκάλων δαιμόνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι τώρα πλέον ἀνοίγουν διάπλατα οἱ πύλες τῆς ἠγαπημένης των Κολάσεως! Μέ ἀπερίγραπτον χαιρεκακίαν, καί βεβαίως κλείνοτες τά μάτια στό φοβερόν γεγονός ὅτι οἱ ἴδιοι ἔχουν γίνει πλέον Οὐνῖται καί Χιλιασταί, εἰρωνεύονται ὡς ἀνοήτους ὅσους ἀκόμη ἀγωνίζονται ὑπέρ τῶν ἱερῶν Παραδόσεων, τό ξήλωμα τῶν ὁποίων ἤρχισαν τ' ἀφεντικά των τό 1924, μέ τήν εἰσαγωγήν τοῦ ν. ἑορτολογίου. Τό τραγικόν δέ εἶναι ὅτι ὁμιλοῦν μόνον διά τό τελευταῖον, ὠρυόμενοι ψευδέστατα ὅτι «τό θέμα δέν εἶναι δογματικόν», ἐνῷ, ὅπως προανεφέρθη, οἱ ἴδιοι ἔχουν προχωρήσει τόσον πολύ εἰς τόν ἐφηρμοσμένον Σατανισμόν, ὥστε νά ἔχουν ἐπαναφέρει τήν εἰκονομαχίαν καί τόν Ἀρειανισμόν!!! Καί, ὡς τέλειοι ὑποκριταί πού εἶναι, σοῦ λένε καί κάποιαν «εὐχήν» τοῦ τύπου «Ο Θεός να είναι μαζί σου και καλή μετάνοια»! Ωστόσον, ἡ «εὐχή» αὐτή δέον νά μήν γίνεται ἀποδεκτή, διότι ὅλοι ξέρουμε ποῖος εἶναι «ὁ θεός» τῶν Οὐνιτῶν, τῶν Χιλιαστῶν καί τῶν Εἰκονομάχων!
Τη Α΄ (1η) Οκτωβρίου, σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου ΜΑΡΙΑΣ της επονομαζομένης «ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ»,
ης η θαυματουργός Εικών εύρηται εν τη εν Άθω Ιερά Μονή του Δοχειαρίου.
Γοργοϋπήκοος καλείται Εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου ευρισκομένη εις την Ιεράν Μονήν Δοχειαρίου του Αγίου Όρους ιδιαιτέρως εν αυτή τιμωμένη ως προστάτις της Μονής ταύτης δια την αείρροον χάριν, ήτις αναδίδεται εξ αυτής και δια τα πολλά θαύματα, τα οποία γοργώς και προθύμως επιτελεί πανταχού και πάντοτε εις πάντας τους μετά πόθου και πίστεως επικαλουμένους αυτήν. Απεκλήθη δε Γοργοϋπήκοος υπ’ αυτής ταύτης της Υπεραγίας Θεοτόκου και ακούσατε απ’ αρχής τα περί της αγίας ταύτης Εικόνος:
Τη Α΄ (1η) Οκτωβρίου μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΑΝΑΝΙΟΥ.
Ανανίας ο του Χριστού Απόστολος έζη κατά τους χρόνους κατά τους οποίους και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ευρίσκετο σωματικώς επί της γης, διέμενε δε εις την Δαμασκόν. Ήτο δε τότε ηγεμών εις τα μέρη της Ανατολής άνθρωπος τις τύραννος και σκληρός, ονόματι Λουκιανός, όστις έτρεφε μεγάλην μανίαν κατά των Χριστιανών, προσπαθών να φαίνεται δια παντός τρόπου υπήκοος και ευπειθής εις τα προστάγματα των βασιλέων τα παράνομα και ασεβή. Όσοι λοιπόν ωμολόγουν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν Θεόν αληθή, τους ετιμώρει με διάφορα κολαστήρια, χρησιμοποιών ως όργανά του σκληρούς υπηρέτας, οι οποίοι ετιμώρουν τους Χριστιανούς άλλους μεν εις το πυρ καταφλέγοντες, άλλους εις ποταμούς και θαλάσσας βυθίζοντες, άλλους βοράν εις τα θηρία παραδίδοντες και άλλους ποικιλοτρόπως και απανθρώπως βασανίζοντες.
Ο γνωστός πανεπιστημιακός καθηγητής και ιερέας πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός μιλά για τους ακολουθούντες το πάτριο εορτολόγιο.
"Ξέρετε αυτούς που κοροιδευτικά εμείς οι έξυπνοι υιοί τους ονομάζουμε Παλαιοημερολογίτες και που σήμερα αρχίζουμε να κατανοούμε πόσο τους αδικήσαμε.
Διότι εμείς δεν κρατήσαμε Θερμοπύλες όπως αυτοί, οι τόσοι λίγοι. Εμείς
υποχωρήσαμε και υποχωρούμε συνέχεια.
Ο διάβολος μας κλέβει σιγά σιγά και με μαστοριά. Έγιναν τόσα βήματα με ξεκάθαρο
το στόχο της ένωσης. Άρση αναθεμάτων, αναγνώριση μυστηρίων, αποδοχή
αρχιερωσύνης και πρωτείο της τιμής. Και ορίστε σήμερα ενώπιον του κοινού
ποτηρίου και του παπικού πρωτείου εξουσίας ο λαός του Θεού κοιμάται.
Το πιο λυπηρό είναι οτι αυτοί που εχθρεύονται τους φιλότιμους και ειλικρινείς
παλαιοημερολογίτες νομίζοντας ότι έτσι σαπουνίζουν την σπιλωμένη και προδομένη
πίστη τους.
Ο Χρόνος όμως θα τους νουθετήσει. Οι προθέσεις θα αποκαλυφθούν. Τα σχέδια και
τα προγράμματα θα γίνουν έργα και τότε μαζί με όλους τους συντηριτικούς
κληρικούς του νέου ημερολογίου θα κατανοήσουν ότι ο αγώνας που ξεκινούν τόσο
αργά, δεν είναι παρά ο αγώνας που έχουν αρχίσει εδώ και τόσα χρόνια οι παλαιοημερολογίτες
παππούδες μας".
Σε κίνδυνο η ασφάλεια των Ελλήνων:
Δυο Πακιστανοί βίασαν 20χρονη στη Θεσσαλονίκη
-------------------
Σχόλιον τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου:
Η Σύνοδος Κων/πόλεως του έτους 1724 διακήρυξε:
Αιρετικοί είναι εκείνοι οπού αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ’ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλονται ως πρόβατα ψωριώντα και μέλη σεσηπότα» (Mansi, 37, 209)!
Μάγια θα πη η λειψή πίστη. Οι μάγισσες δεν μπορούν να βάλουν το πόδι τους στον αγρό του Χριστού.
Στο Γεωργίτσι της Μάνης, περί το 1850 ήταν μία διάσημη μάγισσα. Ήταν πληγή της περιοχής. Την έτρεμαν οι πάντες. Κάποτε όμως, την συνάντησε ο καλόγηρος Χριστόφορος Παπουλάκος, ο λαϊκός ιεροκήρυκας. Της επετέθη με την μαγκούρα του και την τσάκισε στο ξύλο. Έκθαμβοι οι Μανιάτες κοίταζαν τον Γέροντα: «Τι με κοιτάζετε;» τους λέει «και γιατί την φοβόσαστε αυτή την βρωμογυναίκα; Να σας το πω εγώ. Φοβάσθε, διότι λιγόστεψε η πίστη σας και παρατήσατε τον δρόμο του Χριστού. Διατί τάχα δεν την φοβούμαι εγώ; Ούτε πιο γερός από σας είμαι ούτε πιο νέος. Δεν είναι το μυαλό και τα χέρια, που μου έδωσαν την δύναμη να χτυπήσω με τούτο το ραβδί κατακέφαλα τον σατανά την ώρα που έκανε τα μάγια του, αλλ’ ο Χριστός. Μονάχα όταν γυρίσετε στον Χριστό, θα σπάσετε τις δαιμονικές κλωστές, με τις οποίες οι μάγισσες κυκλώνουν τα σπίτια σας και δένουν τους άνδρες σας και βασκαίνουν τα παιδιά σας.
Ἕνα πολυδιάστατον θέμα - ΔΙΨΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Στὸ πολύγλωσσο λεξιλόγιο τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἐλευθερία μοιάζει μὲ ἠλεκτροφόρο σύρμα. Εἶναι ἡ λέξη, ποὺ καὶ μόνο στὸ ἄκουσμά της, ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ ἀφυπνίζει συνειδήσεις, ἀναμοχλεύει αἰσθήματα καὶ θυμίζει ἐπανάσταση. Στὸ ἄκουσμά της, ὁ αἰχμάλωτος χαμογελάει ἐλπιδοφόρα· ὁ φυλακισμένος βλέπει μὲ τὴ φαντασία του, τὰ δεσμά του νὰ λύονται, οἱ πόρτες τῆς φυλακῆς ν᾽ ἀνοίγουν, κι᾽ αὐτὸς ν᾽ἀπολαμβάνει ξανὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς. Ὁ ἐθνικὰ ὑπόδουλος καὶ σκλάβος, γι᾽ αὐτὴ τὴν ἐλευθερία πολεμάει καὶ ἀγωνίζεται καὶ πεθαίνει. Χάρισμα Θεοῦ, ἡ ἐλευθερία. Χάρισμα μέγα καὶ ὕψιστο καὶ μοναδικό. Ἀποτελεῖ τὴ σφραγίδα τοῦ ἀνθρώπινου μεγαλείου. Ἄν προσθέσει κανεὶς τὸ νοῦ καὶ τὴ συνείδηση, τότε καὶ τὰ τρία μαζὶ ὑποστασιάζουν τὴν ἀληθινὴ «εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ.
Η ΑΥΣΤΡΙΑ ΒΑΖΕΙ ΦΡΕΝΟ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ
Τα λόγια του πράξη έκανε ο Αυστριακός καγκελλάριος. Ετσι λοιπόν, ένα χριστιανικό τείχος ορθώνεται μπροστά στη λαίλαπα του ριζοσπαστικού ισλάμ σε όλη την Ευρώπη.
Ο συντηρητικός καγκελλάριος ανακοίνωσε σε συνέντευξή του πως το μέτρο αφορά πολλούς ιμάμηδες που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό και ζουν στην Αυστρία. Ανέφερε, επίσης, ότι θα ανασταλεί η λειτουργία επτά τζαμιών προκειμένου, όπως εξήγησε ο Σεμπάστιαν Κουρτς, να καταπολεμηθεί το λεγόμενο “πολιτικό ισλάμ”.
Η απόφαση αυτή, διευκρίνισε ο Κουρτς, συνδέεται με την ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη αναπαράσταση από παιδιά ντυμένα με στρατιωτικές στολές μιας μάχης της οθωμανικής ιστορίας σε ένα από τα μεγαλύτερα τεμένη της Βιέννης, που συνδέεται με την τουρκική κοινότητα.
“Οι παράλληλες κοινωνίες, το πολιτικό ισλάμ και η ριζοσπαστικοποίηση δεν έχουν θέση στη χώρα μας”, διαμήνυσε ο καγκελλάριος στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
«Δος αίμα και λάβε πνεύμα» - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών
Οι υπηρεσίες της σύγχρονης ψυχολογίας στην βελτίωση των όρων της ζωής του ανθρώπου είναι ασφαλώς όχι απλώς αξιόλογες αλλά και επαινετές. Η ευρεία διάδοση των ψυχολογικών γνώσεων συνετέλεσε και συντελεί στην κατανόηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο σε όλες τις εκδηλώσεις του και τις μορφές ή τους τομείς της ζωής του. Η συνεχώς σωρευμένη ψυχολογική εμπειρία, από τη μεθοδική έρευνα ή το αυθόρμητο και τυχαίο ψυχολογικό γεγονός, τίθεται συνεχώς στην υπηρεσία της βελτιώσεως και εξομαλύνσεως της καθημερινής ζωής του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία της ζωής του ανθρώπου διαποτίζεται συνεχώς από το πνεύμα της ψυχολογίας «για ένα καλύτερο σήμερα»! Ό,τι είναι ψυχολογικό, είναι χρήσιμο σαν δείκτης ζωής, Ενώ κάθε «αψυχολόγητο» θεωρείται σαν κάτι σχεδόν … απάνθρωπο!
Τη Λ΄ (30η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Επισκόπου της Μεγάλης Αρμενίας.
Γρηγόριος ο της Μεγάλης Αρμενίας λαμπρότατος φωστήρ ήτο από γένος βασιλικόν υιός ων Ανάκ, Πάρθου το γένος, γεννηθείς περί το έτος σμ΄ (240). Ούτος ήτο συγγενής του βασιλέως της Αρμενίας Κουσαρώ, τον οποίον εθανάτωσε δια δόλου ο ίδιος ο Ανάκ, αποσταλείς και παρακινηθείς εις τούτο από τον Αρτασύραν βασιλέα των Περσών. Όθεν δια τον βασιλικόν τούτον φόνον εθανατώθη όλη η γενεά του Ανάκ, μόνος δε ο θείος Γρηγόριος ούτος και εις έτερος αδελφός του ελυτρώθη από του θανάτου, πεμφθείς παις μικρός εις την επικράτειαν των Ρωμαίων, δια μέσου συγγενούς των τινός. Ευρισκόμενος λοιπόν ο θείος ούτος πατήρ εν Καισαρεία της Καππαδοκίας, εμάνθανε και την άλλην παιδείαν των γραμμάτων και τα των Χριστιανών δόγματα και διδάγματα, και βαπτισθείς έγινε Χριστιανός.
Γέροντας καὶ Ἡγούμενος τῆς ἱερᾶς μονῆς Ἁγίου Παύλου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. Παρθένιος:
Ὅπου δὲν ὑπάρχει « ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ κληρονομιὰ τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως» δὲν ὑπάρχει ἐκκλησία καὶ συνεπῶς οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε βάπτιση, οὔτε μυστήρια. Αὐτὴ τὴ θέση βρίσκουμε καὶ στὰ θεόπνευστα κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ στοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ στοὺς βίους τῶν ἁγίων. Μὴ ξεγελιόμαστε. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀποστολικὴ διαδοχή, ἐὰν δὲν ὑπάρχει ἀποστολικὴ πίστη, ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησία μιλάει γιὰ τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια τῆς Θείας Χάριτος, ὡς αἰώνια ἔκφραση τῆς Θείας Φύσεως, πράγματα ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ τὰ περιγράψεις μὲ λόγια. Συνεπῶς ὅταν μιλᾶμε γιὰ Θεία Χάρη, ἐννοοῦμε ὅτι μποροῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἴμαστε κτίσματα καὶ θνητοὶ νὰ φτάσουμε στὴ θέωση.
Η γραμμή των Πατέρων -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.
Επί Μ. Φωτίου (9ος αι. ) η επεκτατική πολιτική του πάπα ξεσκεπάσθηκε περίτρανα και η διαστρεβλωτική τακτική του αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα. Στιβαρός και σταθερός ο φωτώνυμος και φωτόμορφος Πατριάρχης ακύρωσε τα παπικά σχέδια. Ανατρέποντας την κακοδοξία του Φιλιόκβε απομόνωσε και εξουδετέρωσε την παπική ανάμιξη στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως· έδωσε στον πάπα να καταλάβει πως στην Εκκλησία του Χριστού δεν περνούν τα ανθρώπινα "νταϊλίκια", δεν εξυπηρετούνται οι εωσφορικές επιδιώξεις. «Οι μη της αληθείας όντες καθάπαξ (=εντελώς) ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισίν», αποφαίνεται μετά από πέντε σχεδόν αιώνες ο άγιος αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Γρηγόριος Παλαμάς (14ος αι.). Στιγματίζοντας δε τη σωρεία των παρεκκλίσεων των παπικών από την αλήθεια τούς αποκαλεί απερίφραστα αιρετικούς και τον πάπα αιρεσιάρχη. Με το ίδιο φρόνημα αργότερα ο ηρωϊκός και άγιος επίσκοπος Εφέσου Μάρκος ο Ευγενικός (15ος αι) επαναλαμβάνει ότι οι λατίνοι είναι «ου μόνον σχισματικοί αλλά και αιρετικοί». Συνοψίζοντας δε την μέχρι της εποχής του τακτική της Εκκλησίας γράφει: «Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι σύνοδοι και πάσαι αι θείαι γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διίστασθαι». Μακρυά από τους ετεροδόξους και καμμία κοινωνία μαζί τους! Από τη συνέχεια της εκκλησιαστικής ιστορίας θα μνημονεύσω τον ισαπόστολο και εθναπόστολό μας Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό (18ος αι.), που στο πρόσωπο του πάπα έβλεπε την ύπουλη μορφή του αντιχρίστου, τον ψευδοπροφήτη της Αποκαλύψεως, όπως στον Μωάμεθ τη δυναμική. Και θα καταλήξω στον άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, τον άγιο του 20ου αιώνα, ο οποίος γράφει: «Οι πάπαι αμαρτάνουσι και κολάζονται μέχρι της Β΄ παρουσίας, ίσως και αιωνίως δια τα προς την ελληνικήν Εκκλησίαν κακά και ψευδενώσεις και τας ασεβείς και αντιχριστιανικάς διατάξεις» (Μελέτη ιστορική περί των αιτίων του σχίσματος 2, 103).
Τιμώντας τον Πάπα ατιμάζουμε τους Αγίους -- του πατέρα Θεοδώρου Ζήση
Αμβλύνεται το εκκλησιαστικό αισθητήριο και κριτήριο ως προς την αντιμετώπιση των αιρέσεων και των αιρετικών και αποτελεί βαρύτατη παράβαση της ευαγγελικής διδασκαλίας και των ιερών Κανόνων. Ο παπισμός βαρύνεται όχι με μία, αλλά με πάμπολλες αιρέσεις· φιλιόκβε, πρωτείο και αλάθητο, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, κτιστή Χάρις, άσκηση κοσμικής εξουσίας. Εάν διαθέταμε σήμερα πατερικά αναστήματα, με δεδομένη μάλιστα την επιθετική διείσδυση της Ουνίας σε ορθόδοξες δικαιοδοσίες, θα είχαν συγκαλέσει πανορθόδοξη γενική σύνοδο, για να καταδικάσουν τον πάπα ως αιρετικό. Αυτό έκανε ο Μ. Φώτιος καταγγέλλοντας ως αίρεση το φιλιόκβε, όταν ο πάπας έστειλε ιεραποστόλους στην Βουλγαρία. Τους αιρετικούς δεν τους τιμούμε, τους καταδικάζουμε. Είναι ή δεν είναι αιρετικός ο πάπας;
Πρωτ. Γ. Μεταλληνός:
Ο Παπισμός δεν είναι πρόθυμος για θυσίες. Το αντίθετο. Απαιτεί την αναγνώριση της διπλής εξουσίας του. Περιέχει πολλή οδύνη η έκφραση της απογοητεύσεως του Ιωάννου Η’ Παλαιολόγου: «Ημείς εθαρρούμεν διορθώσαι πολλά σφάλματα των Λατίνων, νυν δε ορώ ότι εκείνοι, οι καινοτομήσαντες και αμαρτόντες εις πολλά, βούλονται διορθούν ημάς, τους μηδέν τι μεταποιήσαντας». Η δήλωση αυτή είναι αρκετή, για να νουθετήσει όσους αφελώς πιστεύουν, ότι με τους διαλόγους θα βοηθήσουμε τον Παπισμό να αναθεωρήσει και ανακαλέσει τις καινοτομίες του.
Του αειμνήστου καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννου Κορναράκη
«Ο θρησκευτικός συγκρητισμός, τον οποίο καλλιεργεί και προωθεί η Νέα Εποχή, η απαράδεκτος δια κάθε ορθόδοξον χριστιανόν άποψις, ότι όλαι αι θρησκείαι ή «τα πνευματικά μονοπάτια», κατά την νεοεποχίτικην ορολογίαν είναι παράλληλοι δρόμοι, οι οποίοι οδηγούν εις τον Θεόν, προσκρούουν απολύτως εις την Ορθόδοξον αυτοσυνειδησίαν μας, ότι η εν Χριστώ Ιησού αποκαλυφθείσα Αλήθεια είναι μοναδική, ανυπέρβλητος και αναντικατάστατος. Το πανθρησκειακό όραμα, το οποίον εξισώνει το μυστήριον της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος με τα πάσης φύσεως ανθρωποκεντρικά μορφώματα… δεν έχει θέσιν εις την ζωήν των ορθοδόξων, αλλά ουσιαστικώς αποτελεί άρνηση της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας, ελευθερίας και ελπίδος μας»
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ
Ελλάς είναι ένας χώρος, μία φυλή, μία Ιδέα. Ομφαλός της Ελλάδος υπήρξεν ο Παρθενών. Εκεί συνεπυκνώθη ό,τι μέγα και ευγενές παρήγαγεν η ψυχική και διανοητική δυναμικότης της ελληνίδος φυλής. Και υπό την σκιάν του Παρθενώνος ανεπτύχθη παν το ανήκον εις την σφαίραν του επιστητού και υπεραισθητού. Και θρησκεία και φιλοσοφία και τέχνη και πολιτικαί επιστήμαι.
Αλλ’ όλα αυτά τα επιτεύγματα, προ των οποίων, μέχρι σήμερον, η πεπολιτισμένη ανθρωπότης υποκλίνεται, αποτελούν την έκφρασιν του φυσικού ελληνικού δυναμισμού. Έδωσαν το μέτρον της υψηλής νοήσεως, του συμμέτρου συναισθήματος, της αρρενωπής διανοητικότητος, της εννοίας του Δικαίου και της εκλεπτυσμένης αισθητικής…
Τη ΚΘ΄ (29η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΚΥΡΙΑΚΟΥ του Αναχωρητού.
Κυριακός ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Κόρινθον της Πελοποννήσου, το έτος υμη΄(448), βασιλεύοντος εν Κωνσταντινουπόλει του αυτοκράτορος Θεοδοσίου του Μικρού· και ο μεν πατήρ του ήτο πρεσβύτερος της εν Κορίνθω Εκκλησίας, Ιωάννης ονόματι, η δε μήτηρ του εκαλείτο Ευδοξία, ήτο δε Επίσκοπος Κορινθίων ο από μητρός θείος του Πέτρος, όστις και τον έκαμεν Αναγνώστην. Αναγινώσκων λοιπόν συχνάκις ο μακάριος Κυριακός τας Ιεράς Γραφάς, εθαύμαζε πως ο Θεός εξ αρχής ωκονόμησε και εποίησε τα πάντα δια την σωτηρίαν του ανθρωπίνου γένους, και πως υπερεδόξασε τους ευαρεστήσαντας αυτώ παλαιούς Δικαίους και Προφήτας· μάλιστα δε εξίστατο, συλλογιζόμενος τα όσα γράφει το Ιερόν Ευαγγέλιον.
Τῶν θλιβομένων χαρά!
Ἀγίου
Ἐφραίμ τοῦ Σύρου