Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον, εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε, καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ, καί τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμπούκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμέν, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Η Κυρία Θεοτόκος ήτο και κατά τα δύο καθαρά και
αμόλυντος : και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν και κατά την πράξιν και κατά
τον λογισμόν. Όθεν ο προφήτης Ιεζεκιήλ αινιγματωδώς είπε περί της Κυρίας
Θεοτόκου : Και ιδού δόξα Θεού Ισραήλ ήρχετο κατά την οδόν την προς ανατολάς
(ήτοι εις την ψυχήν της Παρθένου), και η γη (ήτοι το σώμα της Παρθένου), εξέλαμπεν
ως φέγγος από της δόξης κυκλόθεν.
Τη Κ΄ (20η) του μηνός Αυγούστου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου ΣΑΜΟΥΗΛ.
Σαμουήλ ο ένδοξος Προφήτης κατήγετο εκ της Αρμαθαίμ Σιφά, εκ του όρους Εφραίμ, υιός ων Ελκανά και Άννης της Προφήτιδος. Ο δε Ελκανά έχων δύο γυναίκας, εκ των οποίων η μεν ονομαζομένη Άννα ήτο στείρα, η δε άλλη, Φεννάνα, είχε τέκνα, ανέβη μετά της Άννης εις τον τόπον Σηλώ, όπου ήτο τότε η Σκηνή και η Κιβωτός· εκεί δε ήτο και ο Ιερεύς Ηλί, και οι δύο υιοί του, ο Οφνί και ο Φινεές. Επειδή δε ο Κύριος απέκλεισε την μήτραν της Άννης και έμεινεν άτεκνος, η δε αντίζηλός της Φεννάνα ελύπει αυτήν, προσηυχήθη αύτη εις τον Θεόν μετά πόνου καρδίας, και εισηκούσθη παρ’ αυτού γεννήσασα δε υιόν τον μέγαν τούτον Προφήτην Σαμουήλ (το οποίον ερμηνεύεται Θεαίτητος) αφιέρωσεν αυτόν εις τον Θεόν.
Ο Όσιος Ηλίας ο Έκδικος, γράφει στο «Γνωμικὸν Ανθολόγιόν» του:
«Από τις αρετές, που εξαρτώνται από μας, οι σύμφωνες με την δύναμή μας είναι η προσευχή και η σιωπή. Από αυτές, που δεν εξαρτώνται από μας, αλλά κυρίως από την κατασκευή του σώματος, είναι η νηστεία και η αγρυπνία. Όποιο από τα έργα αυτά μπορεί να κάνη ευκολώτερα ο αγωνιστής, με εκείνο πρέπει να καταπιάνεται».
Φώτισόν μου τό σκότος! Φώτισόν μου τό σκότος!
Ήταν Άνοιξη του 1317, όταν έφτασε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στον ποθούμενο σε αυτόν Άθωνα. Υποτάσσεται στον διάσημο ησυχαστή Νικόδημο, ο οποίος ζούσε τότε έξω από την Λαύρα του Βατοπεδίου. Ο Νικόδημος, ήταν γενναίος και θαυμαστός Μοναχός κατά την πράξη και θεωρία· γνωστός σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος για την αρετή του όταν ακόμη ασκούνταν ανατολικά της Χρυσούπολης, στο όρος το λεγόμενο «τοῦ Αὐξεντίου».
Ο θείος Γρηγόριος, κείρεται Μοναχός. Μετά την μοναχική του ομολογία, παραδίδεται ολοκληρωτικά στην άσκηση και τις πνευματικές θεωρίες, στην νίψη του νου και στην αδιάλειπτη νοερά προσευχή. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος αφηγείται, ότι, άμεση προστάτιδά του είχε την Θεομήτορα. Πάντοτε σε Αυτήν απέβλεπε. Αυτήν, είχε προ των οφθαλμών του. Την δική Της βοήθεια επιζητούσε. Αυτήν, εξ αρχής, πρόφερε στους λόγους και τις προσευχές του. Και κάτω από την δική Της σκέπη και χειραγωγία, εμπιστεύθηκε ψυχή τε και σώματι τον εαυτό του.
Οι δύο χήρες
ΕΝΑΣ
επίσκοπος πληροφορήθηκε για δύο χριστιανές χήρες πώς δεν ζούσαν με σωφροσύνη.
Παρακάλεσε τότε Το Θεό νά τον πληροφορήσει κι 'Εκείνος για το θέμα αυτό, ώστε
ν' αποφασίσει ύστερα τι θα κάνει.
Πραγματικά, ο Θεός χάρισε στο δούλο Του ό,τι του ζήτησε. Στη διάρκεια της θείας
λειτουργίας, την ώρα πού κοινωνούσαν οι πιστοί, έβλεπε ο επίσκοπος στο πρόσωπο
του καθενός τις αμαρτίες πού είχε διαπράξει και τον βασάνιζαν.
Μερικά πρόσωπα φαίνονταν σαν βαμμένα με «καπνιά». Άλλα έμοιαζαν ολότελα καμένα, με μάτια
ματωμένα και φλογισμένα.
Προσέρχονταν όμως και χριστιανοί, πού είχαν την όψη λαμπρή και τα ρούχα
κατάλευκα. Όταν κοινωνούσαν οι πρώτοι, τούς έβλεπε να κυκλώνονται από φλόγες
και να καίγονται.
Ο Πάπας είναι πρόσωπον αναληθές και αναξιόπιστον.
Ο ρωμαίος Ποντίφηξ, η ηχηρά αυτή μορφή του Χριστιανισμού, ως απέδειξαν έως τώρα τα πράγματα, είναι ο υπ΄ αριθμόν ένα εχθρός της Ορθοδοξίας. Αδυνατούν δε να συγκαλύψουν την οδυνηράν διαπίστωσιν τα λαμπυρίζοντα οικουμενιστικά ψιμύθια, δια των οποίων προσπαθεί να ωραϊση το πρόσωπόν του ο εν τη Δύσει «αδελφός»! Ο Πάπας είναι πρόσωπον αναληθές και αναξιόπιστον. Είναι καιρός πλέον να διακόψωμεν κάθε επικοινωνίαν μετ΄ αυτού, τον διάλογον της αγάπης, ο οποίος εξελίσσεται από μέρους εκείνου εις διάλογον επιβουλής, τον θεολογικόν διάλογον, ο οποίος χρησιμεύει εις τον Πάπαν ως προγεφύρωμα, δια να εισέλθη ευχερέστερον εις την περιοχήν των θυμάτων του, όπως και τα γελοία «συλλείτουργα» και τας ποικίλας άλλας οικουμενιστικάς αβρότητας. Είναι καιρός πλέον να αποβάλωμε την παθητικότητά μας, να αναρριπίσωμε δραστικώτερα την προάσπισιν της πανταχόθεν βαλλομένης Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Τούτο αποτελεί το υπέρτατον χρέος και δικαίωμά μας. Και ας μείνουν οπίσω οι άλλοι, όσοι βαυκαλίζονται με την ελπίδα ότι θα προωθήσουν την υπόθεσιν της Ορθοδοξίας εις τας αυλάς του Παπισμού!
Ο δεσποτισμός στην πολυφωνία -- Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
«η ελευθερία της έκφρασης περιλαμβάνει πληροφορίες όχι μόνον πληροφορίες και ιδέες που γίνονται ευμενώς δεκτές και θεωρούνται ουδέτερες ή αδιάφορες, αλλά και εκείνες που προσβάλλουν, σοκάρουν ή αναστατώνουν…. Το επιβάλλει ο πλουραλισμός η ανεκτικότητα και το ευρύ πνεύμα χωρίς τα οποία δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία».
(ΕΔΔΑ, Handyside v.The United Kingdom, 7.12.1976 (1979-80)
1 E.H.R.R. 737, &49)
Εις το αντίποδα του ως άνω αποσπάσματος και εξ αφορμής των τελευταίων εξελίξεων εις την καθημαγμένη πατρίδα μας, εν σχέσει προς την καθοιονδήποτε τρόπο επιχείρηση φαλκίδευσης της διαφορετικής γνώμης, της οξείας κριτικής, δημοσιογράφων, δικηγόρων και εν γένει πολιτικών, αναφύεται το διαχρονικώς επίκαιρο ερώτημα, ποιος κυβερνάει αυτό το Κράτος, ποιος ο Ιθύνων άραγε νους ο οποίος κινεί με ακρίβεια τα νήματα παρασκηνιακά, ποιος είναι ο κλειδούχος του παρακράτους.
Aνάγκη Ομολογίας
Πάντοτε μεν, μάλιστα δε σήμερον είναι αναγκαία η ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως και η μαρτυρία της αποκεκαλυμμένης αληθείας υπό παντός πιστού, χάριν της σωτηρίας εαυτού και του πλησίον. Ούτε μόνη η πίστις, ούτε μόνη η αγάπη, ουδέ πίστις και αγάπη ομού συνιστούν τον πιστόν, εάν δεν υπάρχη και η ομολογία. Τότε ο Χριστιανός είναι ωλοκληρωμένος και ευάρεστος ενώπιον του Κυρίου, όταν εν αυτώ, ως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «και η πίστις της ομολογίας προλάμπη και η αγάπη τη πίστει συμπλέκηται» (PG, 44, 928). Η ανακήρυξις της αληθείας και η ομολογία της ευσεβείας, τονίζει ο Συμεών Θεσσαλονίκης είναι αναγκαία, και ο θεμέλιος παντός πιστού (PG, 155, 36). Δεν πρέπει να σιωπώμεν το φρόνημα της αληθείας, γράφει ο Μ. Αθανάσιος, αλλά να το διαγγέλωμεν μεγαληγόρως (ΒΕΠΕΣ, 30, 205). Ο Μ. Βασίλειος εφιστά την προσοχήν, μήπως «ένοχοι του αίματος των υπό της αμαρτίας τεθανατωμένων δια της σιωπής ευρεθώμεν» (PG, 31, 1512). O δε άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κατατάσσει την απουσίαν της ομολογίας εις «τρίτον αθεϊας είδος».
Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
Ὁ Θεοτοκόφιλος Ἅγιος Γρηγόριος διδάσκει ὅτι ὁ Θεὸς
θέλοντας νὰ δημιουργήσει, νὰ ζωγραφίσει μία εἰκόνα, ἕνα πίνακα, πάνω στὸν ὁποῖο
θὰ ἦταν συγκεντρωμένα ὅλα τὰ καλά, ἕνα κρᾶμα ὅλων τῶν θείων καὶ ἀνθρωπίνων
χαρισμάτων, στολίδι καὶ καλλονὴ καὶ τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου κόσμου, ἀπὸ τὴν ὁποία
εἰκόνα θὰ ἀποδεικνυόταν καὶ ἡ δύναμη τοῦ δημιουργοῦ της ὡς καλλιτέχνου, κατασκεύασε
τόσο πάγκαλη τὴν Θεοτόκο, ἀφοῦ συγκέντρωσε ἐπάνω της ὅλα τὰ καλὰ τῶν ἀνθρώπων καὶ
τῶν ἀγγέλων.
Τη ΙΘ΄ (19η) του Αυγούστου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ του Νέου του θαυματουργού, του εν τω όρει της πόλεως Ναούσης ασκήσαντος.
Θεοφάνης ο Όσιος Πατήρ ημών ο Νέος εγεννήθη εις Ιωάννινα περί τας αρχάς της ΙΣΤ΄ εκατονταετηρίδος μ.Χ. εκ γονέων ευσεβών, υφ ων και ανετράφη εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Υπό θείου δε εμπνεόμενος ζήλου, κατά την ενηλικίωσιν αυτού αποχαιρετήσας τα φθαρτά και γήϊνα μετέβη εις το αγιώνυμον Όρος του Άθωνος, περιελθών δε τας εν αυτώ Ιεράς Μονάς και Σκήτας των Πατέρων εξέλεξε την Μονήν του Δοχειαρίου, ένθα γενόμενος Μοναχός διήγεν οσίως και εναρέτως τον βίον του, φιλαδέλφως δε αγαπών τους συνασκουμένους πατέρας και αδελφούς της Μονής, και υπ’ αυτών αμοιβαίως ανταγαπώμενος εξελέγη μετ’ ολίγον Ηγούμενος αυτών και της ιεράς Μονής επιστάτης.
ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
O Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος «Προς τον Θεόδουλον»
«
Όπως είναι αδύνατο να περάση κανείς μεγάλον πέλαγος χωρίς μεγάλον πλοίον, έτσι
είναι αδύνατον να διώξη κανείς την προσβολή ενός πονηρού λογισμού χωρίς την
επίκλησιν του Ιησού Χριστού».
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΛΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Ο «Οικουμενιστής» Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανός εις μήνυμα το οποίον υπογράφει μετά των άλλων Προέδρων του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», διακηρύσσει την πεποίθησίν του ότι αι «Χριστιανικαί» κοινότητες αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας!! Δηλ. και η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Σερβίας είναι απλώς μία «κοινότης», η οποία αποτελεί μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας, συμφώνως προς την αιρετικήν διδασκαλίαν της «θεωρίας των κλάδων». Το μήνυμα δε αυτό του κ. Γερμανού είχε δυσμενείς επιπτώσεις και μεταξύ των αδελφών Ορθοδόξων της Σερβίας. Πληροφορούμεθα δε χαρακτηριστικώς ότι ο γνωστός μέγας Σέρβος Θεολόγος π. Ιουστίνος Πόποβιτς, το κατέκρινε, έπαυσε δε πάσαν εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά του κακοδόξου Πατριάρχου και παραμένει «έγκλειστος» εις το ησυχαστήριόν του προσευχόμενος εις τον Θεόν υπέρ της Εκκλησίας. Το σχετικόν απόσπασμα του αιρετικού μηνύματος έχει ούτω: «Και η βιαία Πνοή της ανανεώσεως θα πνεύση εις το μέγα πεδίον της Εκκλησίας καθώς και εις εκάστην των κοινοτήτων αυτής· διότι αύται δεν είναι απλαί διοικητικαί ενότητες, αλλ΄ αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας».
Οι Πρόεδροι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.
Πάστωρ Visser’t Hooft, επίτιμος Πρόεδρος, Γενεύη, Ελβετία.
Κυρία Kiyoka Cho, Τόκυο Ιαπωνία.
Πατριάρχης Γερμανός, Βελιγράδιον Γιουγκοσλαβία.
Επίσκοπος Hanns Lije Αννόβερον Γερμανία κ.ά.
«Ου συγχωρεί συγκατάβασις…»
Η Ορθόδοξος Θεολογία, εχομένη στερρώς της φωνής του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, του απορρίπτοντος πάντα συμβιβασμόν περί την Ορθόδοξον πίστιν, ουδέποτε θα καταλήξη εις προδοσίαν της Ορθοδοξίας. Οι εκ των Ορθοδόξων Θεολόγοι διστάζοντες να χαρακτηρίσουν αιρετικούς τους ρωμαιοκαθολικούς και ερωτοτροπούντες προς την παπικήν Εκκλησίαν, δεν πρέπει να αγνοούν τον λόγον του στύλου της Ορθοδοξίας Μάρκου Ευγενικού περί της αιρετικής λατινικής διδασκαλίας: «Αίρεσις, γράφει, εστί και ούτως είχον αυτήν και οι προ ημών, πλην ουκ ηθέλησαν θριαμβεύειν τους λατίνους ως αιρετικούς, την επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι». Παρήλθον όμως έκτοτε πέντε περίπου αιώνες και οι ρωμαιοκαθολικοί όχι μόνον δεν επέστρεψαν εις την Ορθόδοξον πίστιν, αλλ΄ εξηκολούθησαν «πλανώντες και πλανώμενοι» και προσθέτοντες εις τας παλαιάς και τας νέας αιρετικάς διδασκαλίας.
Αρχιμ.
Σπυρίδων Μπιλάλης «Ορθοδοξία και Παπισμός», τόμος Β΄ σελ. 514.
«ΕΝΩΣΙΣ» DE FACTO
Ύπνον νήδυμον καθεύδουν όσοι, ακόμη, αφελείς έχουν την εντύπωσιν, ότι μία Σύνοδος Πανορθόδοξος, συγκαλουμένη, θα θέση τέρμα εις το «ενωτικόν» όργιον του Πατριάρχου Αθηναγόρα και των Οικουμενιστών. Μίαν τοιαύτην Σύνοδον, ευάλωτον άλλωστε και αυτήν, δεν έχουν την υπομονήν να αναμένουν οι Οικουμενισταί. Αδίστακτοι, ασυγκράτητοι εις την επιχειρουμένην και σχεδιαζομένην συνωμοσίαν, επιδιώκουν να «ξεπεράσουν» το ενδεχόμενον μιας νέας Φερράρας-Φλωρεντίας! Δι΄ αυτό και ο πρωτεργάτης του Οικουμενισμού Πατριάρχης Αθηναγόρας διακηρύσσει: «Ως ο ατυχής χωρισμός των δύο αδελφών Εκκλησιών εν έτει 1054 εγένετο ουχί δια συνοδικής τινος αποφάσεως ή παπικής τοιαύτης, αλλ΄ εκ των πραγμάτων – de facto, –oύτω και η ένωσις δει όπως γίνη de facto και ουχί δια τινος αποφάσεως». («Αρχείον Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου» έτος ΚΕ, τεύχος 1ον, σελ. 7). Πρέπει, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι να ξυπνήσουν, να παραταχθούν ως εις μάχην και να καταλάβουν θέσεις επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας. Καιρός να επισημανθή Πανορθόδοξος Συναγερμός.
«Ορθόδοξος
Τύπος» αριθμ. φ. 127.
Σχόλιο του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
@ 17 Αυγούστου 2020 - 4:13 μ.μ.:
«Ωστόσο ακόμη και αν είχαν επιβάλει το κοινό ημερολόγιο η αίρεση για να επικρατήσει έπρεπε οι ορθόδοξες Εκκλησίες να είχαν εκκλησιαστική κοινωνία με τους αιρετικούς γιατί το κοινό ημερολόγιο από μόνο του δεν ήταν ικανό να μας ρίξει στην αίρεση όπως είναι κατανοητό. Δυστυχώς δεν θέλουν να παραδεχτούν αυτή τη αλήθεια ... Είναι λοιπόν απίστευτο σήμερα ακόμα και ένας καθηγητής να μην θέλει να κατανοήσει ότι το ημερολόγιο δεν αποτελεί από μόνο του αίρεση ούτε μπορεί να προωθήσει την παναίρεση του Οικουμενισμού χωρίς την δημόσια εκκλησιαστική κοινωνία με τους αιρετικούς που σήμερα βλέπουμε... Πως παιδαγωγεί και διδάσκει τα παιδιά μας διαστρεβλώνοντας τόσο χυδαία την αλήθεια της Πίστεώς μας και ποια ιδιοτελεί συμφέροντα υπηρετεί;»
Ἀπάντησις: Εὐστάθιε Μοσχοβίτη (κάνω λάθος;), αὐτά τά ἔχεις γράψει πολλές φορές μέχρι τώρα, ἄλλοτε μέ κεφαλαῖα γράμματα καί ἄλλοτε μέ μικρά, γιά νά μήν σβήνῃ ὁ διαχειριστής τά ψευδῆ, συκοφαντικά καί ἐμπαθῆ σχόλιά σου. Ὅπως σοῦ ἔχω ἀποδείξει πολλές φορές, δέν ὑπάρχει οὔτε ἀλήθεια οὔτε λογική στά κείμενά σου, παρά μόνον ἐμπάθεια, ὕβρις καί συκοφαντία. Προφανῶς, ἐπειδή γράφεις πολλά ψεύδη ταυτοχρόνως, ἔχεις χάσει κι ἐσύ ὁ ἴδιος τόν συνειρμόν τῶν σκέψεών σου καί καταντᾶς νά γρἀφῃς ἀσυναρτησίες, μόνον καί μόνον γιά νά φαίνεται στούς ἁπλοϊκούς ἀναγνώστας ὅτι δῆθεν ἀνατρέπεις αὐτά πού γράφω.
Πρῶτον, τί ἔννοια ἔχει νά γράφῃς
«αν είχαν επιβάλει το κοινό ημερολόγιο η αίρεση για να επικρατήσει έπρεπε οι ορθόδοξες Εκκλησίες να είχαν εκκλησιαστική κοινωνία με τους αιρετικούς γιατί το κοινό ημερολόγιο από μόνο του δεν ήταν ικανό να μας ρίξει στην αίρεση»,
καθ' ἥν στιγμήν εἶναι γνωστόν τοῖς πᾶσι ὅτι ἡ ἐπιβολή τοῦ κοινοῦ ἑορτολογίου ἔχει γίνει (μέχρι στιγμῆς μερικῶς μόνον καί ὡς πρός τό νέον Πασχάλιον, τό ὁποῖον υἰοθέτησεν ἡ «ἐκκλησία» τῆς Φινλανδίας, πού ἀνήκει στό Πατρ/χεῖον Κων-πόλεως) καί δέν ἦρθε «μόνο του», ἀλλ' ἠκολούθησαν καί οἱ ἑνώσεις μέ τούς αἱρετικούς (1965, 1990, 1993, 2016) καί βεβαίως ἡ κοινωνία μαζί τους, κυρίως εἰς ἐπίπεδον κορυφῆς, ἀλλά καί εἰς τήν βάσιν (λαός) εἰς πολλούς τόπους (π.χ. Σῦρος, Ραβέννα, ὁμογένεια τοῦ ἐξωτερικοῦ). Ὄπως ἀκριβῶς τά εἶπαν οἱ Οἰκουμενισταί μέ ἐπισήμους Ἐγκυκλίους, μέ βιβλία καί ἄρθρα ΠΡΟ τοῦ 1924. Ἀντιλαμβάνεσαι τώρα τό μέγεθος τῆς Διαστροφῆς πού κάμνεις, γράφοντας ὅτι δῆθεν τό ν.ἑ. ἦρθε μόνον του; Καί ἐφόσον, τόσον ἀπό τά ΠΡΟ τοῦ 1924 κείμενα τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅσον καί ἀπό τά ἴδια τά γεγονότα πού ἠκολούθησαν προκύπτει ἀβιάστως ὅτι ὁ σκοπός τῆς (πραξικοπηματικῆς) ἐπιβολῆς τοῦ ν.ἑ. ἦτο ἡ ἕνωσις καί κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς, πού ἔγιναν καί αὐτές, πῶς εἶναι δυνατόν νά συμπεράνῃ κάποιος ἐχέφρων ὅτι ἡ ΑΡΡΗΚΤΩΣ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. δέν ἔχει δῆθεν δογματικήν διάστασιν; Προφανῶς, λοιπόν, εἶναι δογματικόν θέμα!
Δεύτερον, τό γεγονός ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. εἶναι δογματικόν θέμα ἀποδεικνύεται καί ἀπό τό σχίσμα πού προεκάλεσε, πλήττοντας εὐθέως τό Δόγμα τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας. Τό ὅτι θά προεκάλει σχίσμα ἦτο γνωστόν, βεβαίως, δεδομένων τῶν Συνοδικῶν ἀναθεμάτων τοῦ 16ου αἰῶνος κατά τοῦ «Καλενταρίου τῶν Λατίνων», καθώς καί δεδομένου ὅτι ἦτο γνωστόν ὅτι μέ τό ν.ἑ. ἐπεδιώκετο ἡ «ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν», ὅπως προκύπτει ἀπό πολλά κείμενα πού ἐδημοσιεύθησαν ΠΡΟ τοῦ 1924.
Βλέπεις, λοιπόν, ὅτι ἐγώ δέν διαστρέφω τήν Ἀλήθειαν, καί μάλιστα «χυδαῖα», ὅπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ καί ΕΜΠΑΘΕΣΤΑΤΑ γράφεις, ἀλλ' ἐσύ εἶσαι αὐτός πού διαπράττει αὐτά τά ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ! Ὁ Θεός νά σ' ἐλεήσῃ! Μήν μοῦ στείλῃς πάλι ἑκατοντάδες μηνύματα εἰς τόν προσωπικόν μου λογαριασμόν, ὅπως ἔκανες πρό ὀλίγων μηνῶν, ὡς «ἀντίποινα» πού σέ διαψεύδω, ἄν δέν θέλῃς νά καταλήξουμε στά δικαστήρια. ΤΕΛΟΣ.
-----------------------------------
@ 18 Αυγούστου 2020 - 8:54 π.μ.: «Δεν προκάλεσε σχίσμα η αλλαγή του ημερολογίου, σχίσμα προκάλεσαν αυτοί που έφυγαν από την συντροφιά όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Η Φινλανδία και η Εσθονία έχει και Ορθοδόξους και αιρετικούς.»
Θά σοῦ ἀνεγνώριζα ἐν μέρει κάποιο δίκαιον ΑΝ αὐτή ἡ «συντροφιά όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών» δέν προχωροῦσε ΣΥΣΣΩΜΗ στόν Οἰκουμενισμόν μερικές δεκαετίες ἀργότερον. Δυστυχῶς, ὅμως, ἀπό τήν ἀνάληψιν τῆς πατριαρχίας ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρου (1948) καί ἐντεῦθεν ἔχουμε μία φοβεράν κατρακύλαν εἰς τήν αἵρεσιν. Συνεπῶς, τό πρῶτον μέρος τοῦ σχολίου σου δέν εὐσταθεῖ. Τό δεύτερον μέρος εἶναι τελείως ἄστοχον, καθότι ἐγώ ἀναφέρθηκα στήν «Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Φινλανδίας», πού εἶναι τοῦ κλίματος τοῦ Πατρ/χείου Κων-πόλεως. Ἐφόσον αὐτή υἱοθέτησε τό παπικόν Πασχάλιον, εἶναι «ἀλλοτρία» τῆς Ἐκκλησίας (βλ. Α' Κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχεία Συνόδου, ἐπικυρωθέντος ἀπό τόν 2ον Κανόνα τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς). Τό 1923 ὁ Μελέτιος Μεταξάκης ἐδήλωσεν ἀπεριφράστως ὅτι ἀργά ἤ γρήγορα θ' ἀλλάξῃ καί τό Πασχάλιον. Αὐτό εἶναι βέβαιον ὅτι θά συμβῇ, διότι, ὅπως ἔγραψε πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες ὁ πρωτοπρ. Alexander Lebedeff τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς, ἐάν διατηρηθῇ τό «διωρθωμένον Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον», θά πρέπῃ νά προστίθεται μία ἡμέρα κάθε 128 ἔτη διά νά διατηρηθῇ ἡ ἰσημερία εἰς τήν 21ην Μαρτίου, πού ὑποτίθεται ὅτι ἦτο ὁ λόγος τῆς «διορθώσεως», ὁπότε θά ἔλθῃ ἐποχή πού τό Πάσχα θά συμπίπτῃ μέ τήν ἑορτήν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, κατόπιν μέ τήν τῆς Μεταμορφώσεως, κατόπιν μέ τήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί, ἔπειτα ἀπό 35.000 περίπου ἔτη, μέ τήν ἑορτήν τῶν Χριστουγέννων!!! (Βλ. Orthodox Tradition, Volume XIV, Nos. 2 & 3, pp. 81-85.) Λοιπόν, εἶναι ἤ δέν εἶναι ἀνοησία νά ὑποστηρίζουν μερικοί ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἡμερολογίου δέν ἐπηρεάζει τό Ἑορτολόγιον;
---------------------------------------
Πρό ὀλίγου, ὁ Εὐστάθιος Μοσχοβίτης μού ἔστειλε 16 φορές(!!!) τό ἀκόλουθον μήνυμα:
ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕ ΗΜΕΡΟΛΑΤΡΗ Δημήτριε Χατζηνικολάου ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΑΣΚΕΙΣ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΔΙΩΞΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
Πρό ὀλίγων μηνῶν, μοῦ εἶχε στείλει καί τότε ἀμέτρητα μηνύματα, παρά τό γεγονός ὅτι τοῦ τό ἀπηγόρευσα, ἐφόσον δέν εἶναι ὑπηρεσιακά, καί τόν προειδοποίησα ὅτι θά τόν καταγγείλω εἰς τήν Διεύθυνσιν Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος. Αὐτός ἐσυνέχισεν ἀπτόητος νά στέλνῃ μηνύματα κατά δεκάδες, ὁπότε προέβην είς τήν ὡς ἄνω καταγγελίαν. Ἡ ἐν λόγῳ Διεύθυνσις μέ συνεβούλευσε νά ὑποβάλω μήνυσιν. Τόν ἀγνόησα γιά λίγον καί καιρόν, ὁπότε ἐσταμάτησε. Τώρα ἄρχισα καί πάλι τά ἴδια. Ἄν τόν μηνύσω καί τοῦ κάνω καί ἀγωγήν γιά βλάβην ἀπό διαδικτυακήν παρενὀχλησιν, ἐξύβρισιν, δυσφήμησιν καί συκοφαντικήν δυσφήμησιν, θά εἶμαι κακός; Ἐπειδή εἶναι ἀνυπόφορον αὐτό τό κατά συρροήν ἔγκλημά του, παρακαλῶ τόν Διαχειριστήν τοῦ ἱστολογίου καί τούς ἀναγνῶστας νά λάβουν θέσιν δημοσίως.
------------------------------------
Αδελφέ μας Δημήτριε, το ίδιο κάνει και σε μένα. Δεν του έχω γράψει τίποτε, αλλά συνεχίζω να προσεύχομαι και για τον ταλαίπωρο αδελφό μας Ευστάθιο. Νομίζω ότι ο Κύριος θα τον φωτίσει κάποια ημέρα να καταλάβει την αλήθεια. Όλοι μας αγωνιζόμαστε για την Εκκλησία του Κυρίου μας. Όταν σκέπτομαι ότι ο Απόστολος Παύλος είπε στον Απ. Πέτρο ότι δεν ορθοποδεί προς την αλήθεια του Ευαγγελίου, τρέμω και σκέπτομαι για όλους εμάς που ειλικρινά αγωνιζόμαστε για την Ορθοδοξία μας. Νομίζω ότι ο Ευστάθιος θα πρέπει να καταλάβει ότι η ιστοσελίδα της "Ορθόδοξης Φωνής" αγωνίζεται υπέρ των αποτειχισμένων του νέου ημερολογίου, και διάκειται με αγάπη προς του πιστούς του Πάτριου. Καλό θα ήταν να σεβαστεί την οδηγία του Απ. Παύλου, που τον νουθετεί πως μετά από μία και δευτέρα νουθεσία να παύσει να μας ενοχλεί.
Εν Χριστώ,
Κωνσταντίνος Αργυρακόπουλος
---------------------------------
Ἀγαπητέ μου ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, Κωνσταντῖνε,
Κατ' ἀρχάς, προφανῶς, τά τρία σχόλια: 18 Αυγούστου 2020 - 4:04 μ.μ., 18 Αυγούστου 2020 - 4:35 μ.μ. καί 18 Αυγούστου 2020 - 5:43 μ.μ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Εἶναι τρεῖς ἀκόμη φορές ἡ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ τοῦ Ε. Μοσχοβίτη. Σοῦ ζητῶ χίλιες φορές συγγνώμην, ἀδερφέ μου, πού ἔγινα αἰτία ν' ἀναστατωθῇς. Γιά τόν ἴδιον λόγον, ζητῶ συγγνώμην καί ἀπό τόν ἀγαπητόν ἀδελφόν Κυπριανόν.
Τό γεγονός ὅτι ἀλλάζει ἀπό σήμερα τό σύστημα τῶν σχολίων, ὥστε ἐφεξῆς νά περνοῦν ἀπό τήν ἔγκρισίν σου, μέ χαροποίησε πολύ. Μέχρι πρότινος, ἐνόμιζα ὅτι τό νέον αὐτό σύστημα θά σοῦ ἐκόστιζε πολύ περισσότερον χρόνον κι ἔτσι εὕρισκα τό προηγούμενον (έλεύθερον) σύστημα λογικόν καί δικαιολογημένον. Τώρα πού τό σκέπτομαι, ὅμως, βρίσκω σοφήν τήν ἐπιλογήν σου νά υἱοθετήσῃς τό σύστημα τῶν ἐγκρίσεων, διότι ἔτσι κι ἀλλιῶς ἐσύ πάντα ἐδιάβαζες ὅλα τά σχόλια, ἄρα τό νέον σύστημα δέν προσθέτει κόστος σέ σένα. Ἄν κάνω λάθος, διόρθωσέ με, σέ παρακαλῶ.
Ἐπιπλέον, σέ παρακαλῶ θερμότατα, νά σβήνῃς καί δικά μου σχόλια πού κρίνεις ὅτι δέν συνάδουν μέ τό πνεῦμα καί τίς ἀρχές τοῦ εὐλογημένου καί ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ αὐτοῦ ἱστολογίου, χωρίς (ἐννοεῖται) νά μοῦ δίνῃς ἐξηγήσεις. Καί ὅταν λέγω «δέν συνάδουν», ἐννοῶ ὄχι μόνον ὡς πρός τήν οὐσίαν τῶν θεμάτων, ἀλλά καί ὡς πρός τό ὕφος τῆς γραφῆς. Ὄχι μόνον δέν θά μέ πειράξῃ, ἀλλά ἴσως μάθω καί κάτι. Ὁμιλῶ εἰλικρινῶς, διότι ἀπό τά λάθη μου μαθαίνω πολύ περισσότερα ἀπ' ὅ,τι μαθαίνω διαβάζοντας βιβλία καί ἄρθρα γιά τίς ἀρετές πού πρέπει ὡς χριστιανοί νά ἔχουμε. Γι' αὐτό, εὐγνωμονῶ ὅλους τούς ἀνθρώπους πού μοῦ ἔχουν διορθώσει κάποιο λάθος μου, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον τρόπον. Καλή συνέχεια, λοιπόν, καί ὁ Θεός μεθ' ἡμῶν!
---------------------------------
Αξίζει λοιπόν νά υπενθυμίσει κανείς στούς ελευθεροβουλόμενους, επειδή καταγγέλλουν τίς διάφορες ιστοσελίδες ή πλατφόρμες, γράφοντας ότι «ο Χριστός μισεί» (τήν αμαρτίαν), μάς βάζει δηλαδή στήν ίδια μοίρα μέ τούς χειραγωγούς Facebook, Google κλπ., νά τού θυμίσει, λέγω, ότι κι αυτός "μάς μισεί δωρεάν", όπως είπε ο Κύριος γιά τούς σταυρωτές του.
Έθνος Ανάδελφον -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Ως κληρονόμοι του παρελθόντος μας οφείλουμε άχρι εσχάτων, ενόψει της λογοδοσίας μας εις τον Θεό, να τιμούμε τους προγόνους μας και να περιφρουρούμε τα ιερά και τα όσια της καθημαγμένης πατρίδας του πεπτωκότος Γένους μας ενάντια εις τον ολοκληρωτισμό της ιταμή λογοκρισίας και της πρωτάφαντης «αστυνομίας της σκέψεως», την οποία εξαπολύει δια της Εισαγγελικής περιφρούρησης οιασδήποτε αντικαθεστωτικής διατύπωσης διαφορετικής απόψεως των πολιτών, ο νυν υπουργός Δημοσίας Τάξεως.
Η κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 14 του Συντάγματος και του άρθρου 5, περί της ελευθερίας των στοχασμών, τίθενται εις τον αντίποδα του Κράτους Δικαίου, επιβάλλοντας καταδήλως μία ιδιότυπη μορφή δικτατορίας υπό τον δαψιλό μανδύα μίας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας.
Λίγα λόγια γιὰ τὶς προφητεῖες --- Οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Καθηγητοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς δὲν ἦταν μόνο ἕνας συναρπαστικὸς διδάσκαλος, ποὺ ἐκλαΐκευε τὶς μεγάλες θεολογικὲς ἔννοιες καὶ μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ ζωντανὰ παραδείγματα τὶς ἔκανε προσιτὲς στὸ ἁπλοϊκὸ ἀκροατήριό του. Ἦταν συγχρόνως καὶ προφήτης. Ἀρκετὲς προφητεῖες ἐπιβεβαίωσαν τὴ διδασκαλία του, τὸν ἀπέδειξαν ἅγιο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν καθιέρωσαν στὴ συνείδησι τοῦ λαοῦ καὶ στὴν ἱστορία ὡς προφήτη.
Γιὰ τὴ δόξα τοῦ Κυρίου καὶ τὴ
μετάνοια ψυχῶν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς καὶ σημεῖα ἔκανε καὶ προφητεῖες εἶπε.
Ὑποστηρίζεται ὅτι στὶς προφητεῖες του ἐπηρεάσθηκε ἀπὸ τὴν «Ὀπτασία τοῦ
Ἀγαθαγγέλου», ἕνα χρησμολογικὸ κείμενο ποὺ κυκλοφοροῦσε εὐρύτατα στὶς μέρες του
ἀνάμεσα στοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες καὶ καλλιεργοῦσε ψεύτικες ἐλπίδες κούφιας
παρηγοριᾶς γιὰ τὸ «ξανθὸ γένος», ποὺ θὰ βοηθοῦσε στὴν ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τοὺς
Τούρκους. Ἀλλὰ πουθενὰ μέσα στὶς «Διδαχές» του, ὅπου διαφυλάσσεται ἡ αὐθεντικὴ
διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, δὲν ὑπάρχει δεῖγμα αὐτῆς τῆς νοοτροπίας.
Ἔχω τὴ γνώμη ὅτι ἡ ἐντύπωσι αὐτὴ δημιουργήθηκε ἐξ αἰτίας ὠρισμένων πλαστῶν προφητειῶν καὶ διαφόρων λαϊκοθρησκευτικῶν χρησμῶν, ποὺ ἀποδόθηκαν στὸν Πατροκοσμᾶ καὶ διεκδικοῦν σήμερα τὴν πατρότητά του. Αὐτὰ προκαλοῦν βέβαια κάποια ἐντύπωσι στοὺς ἀδαεῖς, στὴν πραγματικότητα ὅμως ὄχι μόνο δὲν ὠφελοῦν, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐπιζήμια εἶνε, διότι, ὅταν ἀποδεικνύεται τὸ νόθο τους, τίθεται σὲ ἀμφισβήτησι καὶ ἡ γνησιότητα τῶν ἀληθινῶν προφητειῶν.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ
«Ο Θεός, φησί, κάθηται
επί θρόνου αγίου αυτού» (Ψαλμ. μστ: 9), ύστερον επ΄ εσχάτων των χρόνων ήλθε καθήμενος
εν τη ελαφρά νεφέλη: ήτοι εν τη Κυρία Θεοτόκω, ήτις νεφέλη μεν λέγεται, καθό ήτον
υψηλοτέρα από την γην και τα γήϊνα, ελαφρά δε, καθό ήτον ελευθέρα από κάθε βάρος
προαιρετικής αμαρτίας μέχρι και ψιλής προσβολής εμπαθούς λογισμού· τοιαύτη γαρ
έπρεπε να είναι η γενομένη Μήτηρ του Θεού, ανεπίληπτος πάντη και παντός μώμου
υπερτέρα, καθώς ονομάζεται εν τω Άσματι, «Όλη καλή η πλησίον μου, και μώμος ουκ
έστιν εν σοι» (Άσμ. δ: 7)·
Τη ΙΗ΄ (18η) Αυγούστου, μνήμη των Οσίων ΒΑΡΝΑΒΑ και ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ του ανεψιού αυτού των Αθηναίων και ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ του Τραπεζουντίου των εν τω όρει του Μελά ασκησάντων και εν ειρήνη τελειωθέντων.
Από τας αγράφους παραδόσεις, όσας οι Άγιοι Απόστολοι παρέδωσαν εις τους ακολούθους των και αλληλοδιαδόχως παρέπεμψαν εις ημάς, είναι και η σχετική με την προσκύνησιν των θείων Εικόνων, την οποίαν οι μεν άλλοι αγράφως, ως είπον, παρέδωσαν, ο δε ιερός Λουκάς και εμπράκτως την παρέδωσεν, επειδή ιστόρισε με χρώματα, καθώς ομολογεί η κοινή παράδοσις, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, βασταζόμενον ως βρέφος μέσα εις τας αγκάλας της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Από δε τας πολλάς εικόνας, όσας θα ιστόρησε, βεβαίως τρεις μόνον, άδεται λόγος, ότι έδειξεν εις την Θεοτόκον, τας οποίας αποδεξαμένη είπεν εκείνο το περίφημον ρήμα:
Ο άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) εχαρακτήρισε την Ρωσικήν απόφασιν της μυστηριακής κοινωνίας με τους Παπικούς το 1970, με τας εξής φράσεις:
«Η απόφασις-ενέργεια της Ρωσικής Εκκλησίας είναι ό,τι η προδοσία του Ιούδα. Ναι! Είναι φοβερόν να είναι κανείς άνθρωπος και να καταπατή τον Θεάνθρωπον! Όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά φρικτή πνευματική αυτοκτονία. Εις αυτό οδηγεί ο άθεος Οικουμενισμός!».