Οι θέσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων για τη σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι θέσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)
για τη σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών

Η 30ή Ιανουαρίου, ημέρα εορτής των Τριών Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έχει καθιερωθεί, από το 1842, ως ημέρα εορτασμού των ελληνικών γραμμάτων σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Στα πρόσωπα των Τριών Μεγάλων Πατέρων, που προστατεύουν την παιδεία μας, τιμώνται και εορτάζουν όλοι οι λειτουργοί της. Παραδοσιακά, στα σχολεία την ημέρα αυτή πραγματοποιούνταν εκκλησιασμός των μαθητών και ομιλία εκπαιδευτικού με σχετικό περιεχόμενο. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η μεγάλη και σημαντική αυτή γιορτή υποβαθμίστηκε, με αποκορύφωμα την ουσιαστική κατάργησή της από την προηγούμενη κυβέρνηση, και την καθιέρωση αργίας και δίωρων εκδηλώσεων την προηγούμενη μέρα.

Εκδήλωση: Εμείς δεν συμφωνήσαμε... Ανακοίνωση

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΜΕ

Τά Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπό τήν καρδιά τῆς Μίας καί ἑλληνικῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, μέ τήν εὐλογία τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, διοργανώνουν ἐκδήλωση διαμαρτυρίας τήν Κυριακή 16 Φεβρουαρίου στίς 5 μ.μ. στό Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης, μέ θέμα τίς ἀνησυχητικές ἐξελίξεις πού λαμβάνουν χώρα στήν πατρίδα μας ἐρήμην τῆς βούλησης τοῦ κυριάρχου ἑλληνικοῦ λαοῦ.
-------------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Οἱ Φασῖσται, οἱ Σατανισταί κ.ἄ. δέν ἐμπνέονται ἀπό ἠθικάς καί δημοκρατικάς ἀρχάς, οὔτε σέβονται τούς συνανθρώπους των, ὁπότε δέν τούς ἐρωτοῦν ἄν συμφωνοῦν ἤ ὄχι διά τόν ἀφανισμόν των, ἀλλ' ἁπλῶς ἐκτελοῦν τάς ἐντολάς πού λαμβάνουν ἀπό τόν διεθνῆ Σιωνισμόν, πρός ὑποδούλωσιν τῶν λαῶν εἰς τόν ὑπ' αὐτῶν ἑτοιμαζόμενον Ἀντίχριστον. Ἄν εἴχαμε κράτος Δικαίου, αὐτοί ὅλοι πού μᾶς ἐπρόδωσαν καί μᾶς κατέστρεψαν (ἐνθάρρυνσις τῶν ἀμβλώσεων, χρέος, μνημόνια, ξεπούλημα δημοσίας περιουσίας, ξεπούλημα τῆς Μακεδονίας, ξεπούλημα τοῦ Αἰγαίου, Προδοσία τῆς Κύπρου καί, τό σοβαρώτερον ὅλων, ἡ ἀντικατάστασις τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ ἰσλαμοποίησις καί ἡ βεβήλωσις τῶν ὁσίων καί ἱερῶν μας) θά ἔπρεπε ὅλοι νά εἶχαν ἐκτελεσθῆ δι' Ἐσχάτην ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ!!! Ἀντ' αὐτοῦ, γίνονται «ΠτΔ», «πρωθυπουργοί» κ.λπ.

Οικουμενισμός : το βδέλυγμα της ερημώσεως

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά -- Λόγος εις την Υπαπαντή του Κυρίου

Όπου γίνεται λόγος και περί σωφροσύνης και της αντίθετης με αυτήν κακίας. 

Εκείνη την προγονική κατάρα και καταδίκη προ Χριστού την είχαμε όλοι κοινή και ίδια, εκχυμένη σε όλους από έναν προπάτορα, σαν να αναπτυσσόταν από τη ρίζα του γένους και να ήταν συνημμένη με τη φύσι. Ο καθένας επέσυρε από τον Θεό στην υπόστασί του με όσα έπραττε προσωπικώς ή την μομφή ή τον έπαινο, ενώ δεν μπορούσε να κάμη τίποτε απέναντι σ’ εκείνη την κοινή κατάρα και καταδίκη και απέναντι στον πονηρό κλήρο που κατεβαίνει από επάνω σ’ αυτόν και δι’ αυτού στους απογόνους του.

Άλλ’ ήλθε ο Χριστός ελευθερωτής της φύσεως, που μετέβαλε την κοινή κατάρα σε κοινή ευλογία˙ αφού ανέλαβε την ένοχη φύσι μας από την ακήρατη Παρθένο και την ήνωσε στην υπόστασί του, νέαν, χωρίς να έχη μετάσχει σε παλαιό σπέρμα, την κατέστησε αθώα και δικαιωμένη, ώστε και οι γεννώμενοι από αυτόν έπειτα κατά πνεύμα να μένουν όλοι έξω από την προγονική εκείνη κατάρα και καταδίκη.

Ο ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΣ

«῾Η ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας, μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον»
(ἅγιος ᾿Εφραὶμ ὁ Σῦρος).
Βλέπεις τί λέγει; «ἀναγκάζει», δηλαδή ἡ περηφάνεια, ἡ ματαιοδοξία, βιάζει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει μέσα του, νὰ θέλη καὶ νὰ κάνη νεωτερισμούς, ἐπειδὴ εἶναι δοῦλος αὐτῆς τῆς περηφάνειας! Κ᾿ ἔπειτα λέγει «μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον», δηλαδὴ ἐπειδὴ δὲν χωνεύει «τὸ ἀρχαῖον», ἤγουν τὴν παράδοση, μὲ ἄλλα λόγια, ἐπειδὴ φαίνεται βαρὺ στὸν ματαιόδοξο νὰ παραδεχθῆ ἐκεῖνο ποὺ τοῦ παραδώσανε οἱ παλαιότεροι, «οἱ πρὸ ἡμῶν»,ὅπως εἶπε ὁ Κοραῆς.
Γιὰ νὰ παραδεχθῆ κανένας τὴν παράδοση, πρέπει νὰ ἔχη μέσα του ταπείνωση καὶ νὰ μὴ θέλη νὰ στήση τὸ δικό του θέλημα. Δὲν ὑπάρχει νεωτεριστής στὴν ᾿Εκκλησία καὶ ἄνθρωπος ποὺ νὰ θέλη νὰ γκρεμνίση ὅ,τι παραλάβαμε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ περιφρουρήσανε τὴ θρησκεία μας μὲ τὴν εὐσέβειά τους καὶ μὲ τὴν ἀσάλευτη πίστη τους, ποὺ γι᾿ αὐτὴ ὑποφέρανε κάθε κακοπάθηση, κι᾿ αὐτὸν τὸν θάνατο, ναί, δὲν ὑπάρχει νεωτεριστής τέτοιος, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἄπιστος.

Απολυτίκιο Ανακομιδής των ιερών Λειψάνων Αγ. Ιγνατίου του Θεοφόρου

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιερομάρτυρος ΙΓΝΑΤΙΟΥ του θεοφόρου.

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος έγινε διάδοχος των Αποστόλων, δεύτερος Επίσκοπος χρηματίσας Αντιοχείας, μετά τον Εύοδον· εμαθήτευσε δε ομού με τον Σμύρνης Πολύκαρπον πλησίον εις τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον. Ούτος λοιπόν εν έτει ρι΄ (110) εφέρθη έμπροσθεν του βασιλέως Τραϊανού και αφού υπέμεινεν όλας τας δοκιμασίας των βασάνων και έμεινεν αβλαβής από τούτων, τη χάριτι του Χριστού, εστάλη παρά του βασιλέως εις την Ρώμην, δια να πολεμήση με τα θηρία.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου.

Του Στέλιου Παπαθεμελή:

...Ο ισλαμικός λαθροεποικισμός και δι’ αυτού η αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλοεθνείς, αλλόγλωσσους και αλλοθρήσκους είναι σε καλπάζουσα έξαρση. Ορδές λαθροεποίκων εξακολουθούν να κατακλύζουν τα νησιά μας και το μόνο που κάνει το επίσημο κράτος είναι να αναζητεί σαστισμένο να βρει τρόπους και μέσα, να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να τους παράσχει ιατρική περίθαλψη και διαρκές επίδομα, αγαθά τα οποία όμως δεν τα διασφαλίζει για τους Έλληνες.

Περί Συνόδων και της μελετωμένης πανορθοδόξου -- Θεοδωρήτου Ιερομονάχου

«Σύνοδος τοίνυν, δέσποτα, ου το απλώς συνάγεσθαι ιεράρχας τε και ιερείς, καν πολλοί ώσι. Κρείσσων γαρ, φησί, εις ποιών το θέλημα του Κυρίου, ή μύριοι παραβαίνοντες· αλλά το εν ονόματι Κυρίου, εν τη ειρήνη και φυλακή των κανόνων· και το δεσμείν και λύειν ουχ ως έτυχεν, αλλ΄ ως δοκεί τη αληθεία, και τω κανόνι, και τω γνώμονι της ακριβείας» (P.G. 99,  985).

Ταύτα έγραψε προ 1200 περίπου ετών ο μέγας ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης. Προ 200 δε ετών ο πολύς Αθανάσιος ο Πάριος, κατά την αυτώ υπό του Θεού δοθείσαν χάριν, ως ακολούθως διετύπωσεν την περί συνόδων πίστιν των ορθοδόξων, εις το ανέκδοτον αυτού έργον:

«Κονσερβοκούτι» στην Δημοκρατία -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Η καλπάζουσα επιβολή της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ασφαλές εργαλείο της εγκαθιδρυσομένης Παγκοσμιοποιήσεως η οποία προάγει την Παγκόσμια εξουσία, με σκοπούμενο αποτέλεσμα, την Παγκόσμια διακυβέρνηση, μάχεται παντοιοτρόπως τον αυτοπροσδιορισμό των εθνών, τα δομικά εκείνα στοιχεία της ταυτότητας των, ( εν Ελλάδι, Ορθοδοξία, Ιστορία, γλώσσα, πολιτισμός) τα οποία συγκροτούν ανυπερθέτως την εθνική ιδιοπροσωπία, ούτως ώστε, να επιβληθεί, λίαν βιαίως, η παγκόσμια θρησκεία, και εξ αυτού του λόγου προάγουν λυσσωδώς και βαθμηδόν την έννοια του ουδετερόθρησκου και ουδετεροεθνούς δήθεν  κράτους.
--------------------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ κ. Κατσιβαρδᾶς, διά μίαν ἀκόμη φοράν, ὀρθότατα θέτει τόν δάκτυλον ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων, ἐπί τῶν θανασίμων πληγῶν, δηλαδή, πού προεκάλεσαν εἰς τόν Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων οἱ ΒΡΩΜΕΡΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ πού «ἐκυβέρνησαν» τήν Ἑλλάδα καί τήν Ἐκκλησίαν κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες καί ὡδήγησαν ἀμφοτέρας εἰς τήν καταστροφήν. Ὄχι ἀπό λάθη των, ἀλλ' ἐσκεμμένως και ΠΡΟΔΟΤΙΚΩΣ! Κάτω οἱ Ἰοῦδαι!

Ο αείμνηστος Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας! 
---------------------------------------
Ανώνυμος είπε...

Ο Χριστός είπε άραγε όταν επιστρέψω θα βρω τη πίστη στους ανθρώπους; Η απάντηση είναι γνωστή, δε θα τη βρει. Οι άνθρωποι πολύ εύκολα μεταβαλλόμαστε, σαν τη κινούμενη άμμο. Άλλα διδασκόμαστε, άλλα εφαρμόζουμε, κι άλλα προβάλλουμε επί καθέδρας. Η σχιζοφρένεια αν και δε φαίνεται με πρώτη ματιά διέπει συμπεριφορές και προτάσεις. Αυτήν ήρθε να διορθώσει ο Θεός, ό,τι -αν κι εφ΄όσον συμβαίνει και υπάρχει το αγαθό- περιέχει το εσωτερικό να περιβάλλεται κι από το εξωτερικό περίβλημα. Λοιπόν, ή με το πλοίαρχο ή με τα ρεύματα της θάλασσας. Πάντως η συνταγή να πατάς σε δύο βάρκες δεν ισχύει, καταποντίζεσαι.

Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν!

..Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Άγγελος εγένετο άφαντος.

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗΣ - ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΙΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ -- Orthodox Hymns

Ἀφήνουμε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος στὸν μεγάλο καὶ ἐκτενῆ του λόγο στὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου -ὑπάρχει καὶ μικρός- παρουσιάζει τὴν Παναγία μας κατὰ τὰ παιδικὰ καὶ ἐφηβικὰ της χρόνια, κατὰ τὰ δώδεκα χρόνια ποὺ ἔμεινε μέσα στὸν Ναό, μέχρι τὴν ἡλικία τῶν 15 ἐτῶν ποὺ ἔγινε ὁ Εὐαγγελισμός, ὡς τὴν πρώτη ἡσυχάστρια, τὴν πρώτη ἀσκήτρια, νὰ μὴ ἔχει καμμία σχέση μὲ τὰ κοσμικά, τὰ γήϊνα, τὰ σαρκικά, οὔτε σὲ ἐπίπεδο σκέψεων καὶ λογισμῶν, ἀλλὰ ἁγνὴ καὶ ὁλοκάθαρη νὰ προετοιμάζει τὸν ἑαυτό της, γιὰ νὰ γίνει κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΦΡΑΙΜ του Σύρου.

Εφραίμ ο θαυμάσιος πατήρ ημών ήτο το γένος Σύρος γεννηθείς, ως πιθανώς εικάζεται, εις την πόλιν Νίσιβιν της Μεσοποταμίας επί της βασιλείας του Διοκλητιανού περί το τστ΄ (360), επί του οποίου οι γονείς αυτού, ευσεβείς όντες Χριστιανοί, ωμολόγησαν γενναίως την εις τον Ιησούν Χριστόν πίστιν. Προσληφθείς εκ νεαράς ηλικίας υπό του Επισκόπου της πόλεως ταύτης Ιακώβου ανετράφη υπ’ αυτού επιμελώς, διαγνώσαντος την αγαθήν φύσιν του παιδός.

Δεν θα πρέπει να αγνοηθή η θεμελιώδης εκκλησιολογική αρχή:

Τα θεμέλια της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι διοικητικά/θεσμικά, αλλά ευχαριστιακά και χαρισματικά· δεν είναι δυνατόν ο κηρύττων αίρεσιν επίσκοπος, χαρακτηριζόμενος πλέον ως «ψευδοεπίσκοπος» και «ψευδοδιδάσκαλος» (IE Kανών  της  AB Αγίας Συνόδου), να αποτελή ούτε το κέντρον της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ούτε να επιτελή χρέη Ποιμένος, εφ΄ όσον ήδη είναι «λύκος». Μόνον υπό τοιαύτας προϋποθέσεις ήτο δυνατόν ο Άγιος Κύριλος Αλεξανδρείας προ ακόμη της Γ΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, να προτρέπη το Ορθόδοξο Ποίμνιο της Κωνσταντινουπόλεως: «Ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνούντες τω μνημονευθέντι (Νεστορίω), μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει λύκος αντί ποιμένος»

(Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, PG τ. 99 στλ. 1645D)

O ἀείμνηστος καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν. Ἀθηνῶν Κων. Μουρατίδης, παρατηρεῖ:

«Ἡ ἀλλόκοτος καὶ  τερατώδης καὶ καταλυτική τῆς ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως καὶ Ἱερᾶς Παραδόσεως    συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ Παγκόσμιον Συνοθύλευμα τῶν Αἱρέσεων  συνιστᾶ τὴν μεγίστην παγίδα τοῦ Ἀντικειμένου ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πρὸς διάβρωσιν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας…  Αὐτὸ καθʼ ἑαυτὸ τὸ γεγονὸς τῆς συμμετοχῆς  τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων τοῦ ΠΣΕ  προσκρούει  “a priori” καὶ ἐξʼ  ἀπόψεως ἀρχῆς εἰς τεράστια καὶ τοῦτʼ αὐτὸ ἀνυπέρβλητα  ἐμπόδια, προερχόμενα ἐξʼ αὐτῆς τῆς φύσεως καὶ τοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς  Μίας, Αγίας Καθολικῆς καὶ Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας».

Δεν είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι να είναι σύμφωνοι εις όλα και πάντοτε

Από τότε που εισήλθε η αμαρτία εις τον κόσμο, δεν είναι δυνατό όλοι οι άνθρωποι να είναι σύμφωνοι εις όλα και πάντοτε. Η ελευθερία είναι μεν στοιχείον του πνευματικού βίου του ανθρώπου, αλλά αυτός δεν προσκολλάται πάντοτε εις το θέλημα του Θεού, δηλαδή δεν συμφωνεί με τον Θεόν, και επομένως δεν μπορεί να συμφωνήση και με τους ανθρώπους. Δι’ αυτό υπάρχουν διαφοραί μεταξύ τούτων εις τις σκέψεις, τις προτιμήσεις, τις ενέργειες, άλλοτε μικρότερες και άλλοτε μεγαλύτερες.

Στην πνευματική ζωή, δηλαδή στον χώρο που το άγιον Πνεύμα προσφέρεται να βιωθή, ήγουν στους Ορθοδόξους πιστούς, υπάρχει ποικιλία δεκτικότητος. Η δεκτικότης εκάστου προσδιορίζεται, βέβαια, «κατά το μέτρον της πίστεως» αλλά και από τις καταβολές, την έκταση και το είδος της παιδείας, και των παγίων διαθέσεων της ψυχής (δηλ. ποσόν πίστεως, χωρητικότης νου, ευφυϊα, αφυϊα, μετριότης, μεγαλόνοια, μικρόνοια, καλλιέργεια, ή μη, του νου στην θεολογία, φιλοσοφία, αποκλίσεις της ψυχής προς την φιλανθρωπίαν, την πρακτικήν ζωήν ή τον θεωρητικόν βίον).

« Το άβατον» του Προέδρου της Δημοκρατίας -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Ο δημαγωγικός λαϊκισμός αποτελεί την μείζονα πολιτική πρακτική προκειμένου να πειθαναγκασθεί υποβολιμαίως η διανοητικά λοβοτομημένη κοινωνική μάζα περί της δήθεν ορθότητας όποιας πολιτικής επιλογής της εκάστοτε εξουσίας.

Η πρόταση του νυν πρωθυπουργού της Χώρας μας, προς την ανώτατη έγκριτη δικαστική λειτουργό κ. Σακελλαροπούλου, η οποία είναι αποδεδειγμένα φορέας συγκεκριμένων «εκσυγχρονιστικών» αντιλήψεων οι οποίες τυγχάνει να ταυτίζονται απολύτως με τις απόψεις ορισμένων κέντρων, όπως περί του ουδετερόθρησκου κράτους (υπήρξε κατά το παρελθόν σφοδρή πολέμια κατά του μακαριστού Χριστοδούλου αντιτάσσοντας εις τον αλήστου μνήμης τελεσθέντα Αγιασμό του Σ.Τ.Ε εν έτει 2006, υπό Αυτού, ότι το εν λόγω μυστήριο –έθετε εν αμφιβόλω την θρησκευτική ουδετερότητα του δικαστηρίου-), καθώς και διαπρύσια υπερασπίστρια των μνημονιακών ρυθμίσεων.
---------------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀξίζουν πολλά συγχαρητήρια εἰς τόν ἀξιότιμον καί ἄξιον Ἕλληνα Δικηγόρον κ. Χαράλαμπον Κατσιβαρδᾶν γιά τά ἀφυπνιστικά καί τεκμηριωμένα ἄρθρα του. Μεταξύ, ἄλλων, γράφει: «Ασφαλώς εις τα πλαίσια μία δημοκρατικής κοινωνίας ο καθείς δύναται να πρεσβεύει ότι φρονεί ως κατά αυτόν ορθό, ανεξαρτήτως του ασκούντος υπό αυτόν επάγγελμα». Ἀφοῦ συμφωνήσω μέ αὐτήν τήν τοποθέτησιν, θά ἤθελα νά προσθέσω τό ἑξῆς σχόλιον: Ὡς ἰδιωτικόν πρόσωπον, ὁ Μητσοτάκης μπορεῖ ὄντως νά πρεσβεύῃ ἐλευθέρως ὅ,τι θέλει. Ὡς ὑποψήφιος πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, ὅμως, δέν εἶχε τό δικαίωμα νά ἐμφανίζεται μέ τό προσωπεῖον τοῦ Πατριώτου, ἐμφανιζόμενος ὡς δῆθεν ἀντίθετος μέ τίς ἄκρως ἀνθελληνικές καί ΑΚΡΩΣ ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ ἐπιλογές τοῦ Τσίπρα (πρβλ. «Συμφωνία Πρεσπῶν», ἀνοικτά σύνορα κ.λπ.), γιά τίς ὁποῖες θά πρέπῃ αὐτός νά μηνυθῇ δι' Ἐσχάτην Προδοσίαν, ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΕΟΝ ΒΡΩΜΙΚΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΨΗΦΙΣΑΝ ὡς Πατριώτην! Ναί, ὁ Μητσοτάκης τούς ἐξηπάτησε! Ὅπως ὁ Τσίπρας οὐδέποτε ἔκρυψε ὅτι εἶναι ἄθεος καί ἀνθέλλην, τό ἴδιο ὤφειλε νά πράξῃ καί ὁ Μητσοτάκης. Γνωρίζω ἐντίμους καί Πατριώτας πού, ἐάν ἐγνώριζαν ὅτι ὁ Μητσοτάκης εἶναι γαλάζιος Τσίπρας, οὐδέποτε θά τόν ἐψήφιζαν! Τά ἴδια ἰσχύουν γιά ὁλόκληρον τήν ΝΕΟΤΑΞΙΚΗΝ ΝΔ. Εἶναι ΠΡΟΔΟΤΑΙ! Καί μᾶς ἐπεβαλαν ὡς ΠτΔ μίαν κυρίαν μέ νεοταξικάς ἰδέας, ἄκρως ΑΝΤΙΘΕΤΟΥΣ μέ αὐτάς πού πρεσβεύουν τό 90% τῶν Ἑλλήνων! Πρόκειται γιά ΑΝΕΝΤΙΜΟΝ ἤ μᾶλλον ΒΡΩΜΕΡΑΝ συμπαιγνίαν! Αἶσχος, ΠΡΟΔΟΤΑΙ!

«Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις» -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Κατά τον εξόχως διδακτικό αισώπειο μύθο, ποντικός δάγκωσε ταύρο. Εκείνος τον κυνηγούσε παντού αλλά αυτός πρόλαβε να διαφύγει σε μια τρύπα. Ο ταύρος με τα κέρατα του ξεσκάλιζε τους τοίχους, ώσπου κουράστηκε. Ξάπλωσε πλάι στην τρύπα και αποκοιμήθηκε!

   Ο ποντικός μπαινόβγαινε και συνέχισε να δαγκώνει τον ταύρο. Ο ταύρος σηκώθηκε κάποια στιγμή σαστισμένος μη ξέροντας τί να κάνει! Στο «διά ταύτα» ο ποντικός ψιθύρισε την σοφία του: « οὐχ ὁ μέγας αι εὶ δυνατός· ἔσθ᾿ ὅπου μᾶλλον τὸ μικρὸν εἶναι καὶ ταπεινὸν ἰσχύει»[=Δεν είναι πάντα δυνατός ο μεγαλόσχημος. Το να είναι μικρός και ταπεινός σε πολλές περιπτώσεις πιο πολλά πετυχαίνει](Αισώπειοι μύθοι, Ζήτρος, 299, σ.382).
   Μπράβο στον νέο ΑΓΕΕΘΑ. Χρησιμοποίησε τη γλώσσα που καταλαβαίνει ο νεοοθωμανός. Είπε:
----------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ὡραῖα, σωστά, τεκμηριωμένα καί Πατριωτικά εἶναι αὐτά πού γράφει ὁ κ. Παπαθεμελῆς. Ἄς μοῦ ἐπιτρέψῃ ἕν σχόλιον. Εἶναι ὄντως διδακτικός ὁ Αἰσώπειος μῦθος μέ τόν ταῦρον καί τόν ποντικόν, ἀλλά δέν νομίζω ὅτι ταιριάζει εἰς τήν περίπτωσιν. Ἐξηγοῦμαι: Εἰς τήν περίπτωσιν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖται εἰς τά διεθνῆ fora ἀπό ἀνθέλληνας καί ΠΡΟΔΟΤΑΣ, ὁ ποντικός (Ἑλλάς) δέν δαγκώνει τόν ταῦρον (Τουρκία), ἀλλά τούς ἄλλους ποντικούς (συνέλληνας), οἱ ὁποῖοι τόν ἀνέδειξαν ὡς ἐκπρόσωπόν των, ΕΞΑΠΑΤΗΘΕΝΤΕΣ ὑπ' αὐτοῦ ὅτι δῆθεν θά τούς ἐκπροσωπῇ ἐντίμως.

Προς νέαν εκκλησίαν. ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ = ΟΥΝΙΑ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στις μέρες μας, που τόσος λόγος γίνεται για την περίφημη «νέα τάξη πραγμάτων» και την  πολυθρύλητη «νέα εποχή», προγραμματίζεται και ποικιλοτρόπως επιδιώκεται η επικράτηση μιάς «νέας εκκλησίας». Ονομάζω έτσι το μοντέλο προς το οποίο προσανατολίζονται οι οικουμενιστικές προσπάθειες. Με έμφαση τονίζουν οι οικουμενιστές τα καλά και συμφέροντα που επαγγέλλεται το εν λόγω μοντέλο. Και πολλά από τα επιχειρήματά τους παρουσιάζονται εύλογα, εντυπωσιακά και δελεαστικά. Κατ΄ αρχήν, το επιταχυνόμενο άνοιγμα της κοινωνίας, η αναπόφευκτη και εν πολλοίς ευεργετική προσέγγιση λαών, πολιτισμών και ιδεών, που προωθεί η αμφιλεγόμενη αλλά σταθερά κυριαρχούσα παγκοσμιοποίηση, το αίσθημα ανασφάλειας, που υποθάλπει η προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία μας, καλλιεργούν ένα φρόνημα ανεπάρκειας.