Ο υπαρξιακός χαρακτήρ των Δογμάτων -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας;

"Παποκεντρική Παγκοσμιότης-Οικουμενισμός" (Ντοκιμαντέρ)

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Εὐφημίας

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Σεπτεμβρίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και πανευφήμου ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

Ευφημία η πανεύφημος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήκμαζε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος των Ρωμαίων Διοκλητιανού βασιλεύσαντος κατά τα έτησπδ΄ - τε΄ (284 – 305), είναι δε αύτη, ήτις θαυμασίως εκράτυνε τον όρον της εν Χαλκηδόνι συνελθούσης Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, ρμη΄ (148) έτη περίπου από του μαρτυρίου αυτής ήτοι εν έτει υνα΄ (451). Αύτη ήτο από την Χαλκηδόνα και ο μεν πατήρ της ωνομάζετο Φιλόφρων και ήτο περιφανής και πλούσιος, συγκλητικός το αξίωμα, η δε μήτηρ της εκαλείτο Θεοδοσιανή, ήτο δε γυνή ευσεβής και συμπαθεστάτη εις τους πτωχούς.

Ἀπάντησις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπα Πίο Θ΄ (1848)

«Τούτων τῶν πλατυνθεισῶν, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, ἐπὶ μέγα μέρος τῆς οἰκουμένης αἱρέσεων, ἦν ποτε ὁ Ἀρειανισμός, ἔστι δὲ τὴν σήμερον καὶ ὁ Παπισμός· ἀλλὰ καὶ οὗτος (ὥσπερ κἀκεῖνος ὁ ἤδη παντάπασιν ἐκλελοιπώς), καίτοι ἀκμαῖος τό γε νῦν, οὐκ ἰσχύσει εἰς τέλος, ἀλλὰ διελεύσεται καὶ καταβληθήσεται, καὶ ἡ οὐράνιος μεγάλη φωνὴ ἠχήσει “ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ” (Ἀπ. 12, 10)» [§4] 

Οἱ Πατριάρχαι
Ἄνθιμος Κωνσταντινουπόλεως
Ἱερόθεος Ἀλεξανδρείας
Μεθόδιος Ἀντιοχείας
Κύριλλος Ἱεροσολύμων
καὶ αἱ Ἱεραὶ Σύνοδοι ΚΠόλεως, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων.

[Ἰω. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, Ἀθῆναι 1953, σ. 906]

Ω Κύριε Ιησού,

δίνε μας φωτισμό να Σε εννοούμε, δίνε μας γνώση να Σε αγαπούμε, δίνε μας πνευματική αίσθηση να Σε θαυμάζουμε, φλόγιζε την καρδιά μας να Σε λατρεύουμε και δίνε μας κατάνυξι να κλαίμε τις αμαρτίες μας και δάκρυα γλυκά για να Σε δοξάζουμε.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.

... Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                                                                                                                                                                  

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Πεντήκοντα χρόνια μετά το σχίσμα -- Οι Παλαιομερολογίται – Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ – ΓΑΜΒΡΟΥΛΙΑΣ, Θεολόγος – Καθηγητής.

«Οι Γ.Ο.Χ. έσχισαν την Εκκλησίαν της ΅Ελλάδος ή μάλλον απεσχίσθησαν από την Εκκλησίαν της Ελλάδος». Ούτως έγραψεν ο «Ορ. Τύπος» εναντίον των Γ.Ο.Χ. Αναληθέστατον είναι τούτο. Αληθέστατον είναι ότι οι Γ.Ο.Χ. είναι οι συνεχισταί της Μίας, Αγίας, Αποστολικής  Καθολικής Εκκλησίας εις τον Ελλαδικόν χώρον. Δημιουργοί σχισμάτων είναι οι προσθέτοντες ή αφαιρούντες από την αποκεκαλυμμένην αλήθειαν, από την Ορθοδοξίαν και ουχί οι εμμένοντες εις αυτήν. Α΄) Ερωτώμεν την διεύθυνσιν του Τύπου είναι διδασκαλία του Σωτήρος, η ενιαία εκδήλωσις υπό των πιστών της Θείας Λατρείας, ενί στόματι και μια καρδία; «Σήμερον τα άνω της κάτω και τα κάτω της άνω συνεορτάζει»; Έγινε αιτία η εισαγωγή του Νέου Εορτολογίου να διασπασθή η Ενότης της Εκκλησίας εν τη εξωτερική θεία Λατρεία, όπως ομολογεί ο αείμνηστος Ανδρούτσος εις την Συμβολικήν του; Ποίοι οι υπεύθυνοι οι εμμένοντες εις τας υπό της Εκκλησίας παραδεδομένα ή οι καινοτομούντες και εισάγοντες κενά, εις τα όρια των πατέρων;

Κόλαση αφόρητη! -- Αθωνικά άνθη

Περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο πλάσματα του Θεού, απόγονοι της Άγαρ, πλέουν μέσα στο ερεβώδες σκότος του Κορανίου, που ετεχνούργησεν ο σατανάς δια μέσου ενός επιληπτικού καμηλέρη, νεκρά, άταφα, πτώματα! Αληθινή συμφορά για ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, από τον έκτον αιώνα μέχρι σήμερα που, αντί να αναγεννηθούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, να λάμψουν με τη χάρη του βαπτίσματος, να αγιασθούν και να καταστούν «κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού», γεννώνται στο σκότος, ζουν στο ζόφο της αγνωσίας, χωρίς πνευματική ζωή, νεκρωμένοι και πορεύονται για τα αιώνια κτηνώδη πιλάφια και τα φιλήδονα ουρί! Κόλαση αφόρητη!

Ποῦ ὀφείλει τὰς καταβολάς του τὸ παπικὸν «Πρωτεῖον»;

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, σὲ μία ἄκρως διαφωτιστικὴ ἀνακοίνωσή του, μᾶς ἐξηγεῖ ποῦ ὀφείλεται τὸ παπικὸ «πρωτεῖο»: «Τὸ “πρωτεῖο ἐξουσίας” τοῦ “πάπα” δὲν εἶναι τίποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν φραγκικὴ φεουδαρχικὴ ἀντίληψη περὶ ἐξουσίας, ὅτι ἡ ἐξουσία πρέπει νὰ βρίσκεται συγκεντρωμένη στὰ χέρια ἑνὸς ἀνδρὸς (τοῦ αὐτοκράτορα), θείῳ δικαίῳ, ὡς καὶ νὰ ἀσκεῖται, κατὰ παραχώρηση, ἀπὸ τοὺς ὑποτελεῖς του (εὐγενεῖς καὶ τι­τλούχους). Ὁ “πάπας” πῆρε τὴ θέση τοῦ Καρλομάγνου (τοῦ θεμελιωτῆ τοῦ φραγκισμοῦ) καὶ οἱ καρδινάλιοί του τὴ θέση τῶν εὐγενῶν τιτλούχων! Γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτὸς αὐτὸς ὁ τρόπος ἔπρεπε νὰ “ντυθεῖ” μὲ “θεολογικὸ μανδύα”.

Διαβολικά γονίδια ή δικαιώματα στον διάβολο; (8ον) -- του αδελφού μας Ιουστίνου

Τι απαντούν στους κολυμπαριστές   για τα «διαβολικά γονίδια της κυτταρικής μνήμης»  οι Άγιοι Νικόδημος Αγιορείτης και Μέγας Βασίλειος.

Σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες της «Ορθόδοξης Φωνής» εορτάσαμε την παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Είναι νομίζω η πλέον κατάλληλος ημέρα για να σας παραθέσω ένα απόσπασμα από την θεόπνευστη ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου πάνω σε τροπάριο του  κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου «Κύματι θαλάσσης». Το τροπάριο έχει ως εξής:

«Ο Άδης, Λόγε, συναντήσας σοι επικράνθη,

βροτόν ορών τεθεωμένον,

κατάστικτον τοις μώλωψι ,

και πανσθενουργόν,

τω φρικτώ δε της μορφής διαπεφώνηκεν».

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύοντας το τροπάριο αυτό και συγκεκριμμένα την φράση «κατάστικτον τοις μώλωψι» λέγει:

« Έχει δε απορίαν ο λόγος, κατά τον Θεόδωρον. Πώς λέγεται ο Άδης εδώ ότι εσυνάντησε τον Χριστόν γεμάτον από τα σημάδια των πληγών και των παθών; Τα μεν σημάδια των παθών είναι ίδια των σωμάτων. Ο δε Άδης είναι τόπος των ψυχών και όχι των σωμάτων. Όθεν πώς λέγεται ότι ο Άδης είδε τον Κύριον κατάστικτον με τους μώλωπας; Επειδή η Θεότης ήτον μετά της ψυχής εν τω Άδη, ανάγκη είναι να ακολουθήση ένα από τα δύο, ή την Θεότητα του Χριστού να είδεν ο Άδης κατάστικτον από τους μώλωπας, ή την ψυχήν Αυτού. Αλλά το να πάσχη η απαθέστατη Θεότης τοιούτον πάθος, εί (σ.σ =είναι) το φρόνημα αιρετικόν και των θεοπασχιτών ίδιον. Λείπει λοιπόν να νοήσωμεν ότι η ψυχή του Κυρίου είχε τα των παθών στίγματα και σημεία. Αλλά και τούτου λεγομένου, πάλιν μένει απορία. Καθότι το στίζεσθαι (σ.σ το στίξιμο, το ανεξίτηλο σημάδεμα, το τατουάζ), ήγουν το έχειν σημάδια πληγών είναι ίδιον, ως είπομεν, των σωμάτων, και ουχί των ψυχών. ΌΘΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΩΜΕΝ ΔΙΑ ΝΑ ΛΎΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΠΟΡΊΑΝ ΑΥΤΉΝ ΑΚΡΙΒΈΣΤΕΡΟΝ».

 Εδώ  όμως, αγαπητοί αναγνώστες, πρέπει να πούμε ότι οι κολυμπαριστές οπαδοί της «κυτταρικής μνήμης των διαβολικών γονιδίων» δεν δοκίμασαν να λύσουν την απορία αυτή συμβουλευόμενοι τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, αλλά  έφτιαξαν δική τους θεωρία, σύμφωνα με την οποία  η αμαρτία  στον κάθε άνθρωπο  μπαίνει μέσα στα κύτταρά τους, τα σημαδεύει ανεξίτηλα με το «τατουάζ» της και στη συνέχεια το στίγμα της αυτό μεταφέρεται κληρονομικά από τους γονείς στο παιδί με την ένωση σπερματοζωαρίου και ωαρίου. Έτσι το παιδί, σύμφωνα με τους κολυμπαριστές, γεννιέται στιγματισμένο με τις αμαρτίες των γονιών του και υποχρεωτικά τις επαναλαμβάνει γιατί τις έχει γραμμένες στα κύτταρά του! Άρα ο κάθε άνθρωπος είναι ανεύθυνος για τις αμαρτίες του, επειδή  υπεύθυνοι είναι οι γονείς του!

Εύγε της ανοησίας!  Ιδού τι λέει παρακάτω ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης:

«Αι δυνάμεις της ψυχής άλλαι μεν ενεργούσιν χωρίς καμμίαν βοήθειαν και συνεργίαν του σώματος, άλλαι δε χρειάζονται και την συνεργίαν του σώματος. Νούς μεν γαρ και διάνοια και δόξα ενεργούσι και όταν το σώμα ηρεμεί. Η φαντασία δε και η αίσθησις της ψυχής χωρίς του σώματος συνεργίας δεν έχουσιν φύσιν να ενεργούσιν, επειδή αυταί χοντρότεραι ούσαι, οικειούνται με το χοντρόν σώμα και με αυτό ή συμπάσχουσιν ή ενεργούσιν. Επειδή λοιπόν τα στίγματα των παθών του Κυρίου ήτον αισθητά, δια τούτο ήτον κοινά της ψυχής και του σώματος, όθεν εμαστίζετο μεν η σάρξ του Κυρίου και έπασχε «τότε γαρ, φησίν, έλαβεν ο Πιλάτος τον Ιησούν και εμαστίγωσεν (Ιω. ιθ΄,1), εικόνες όμως και τύποι και φαντασίαι τινές αμυδραί των μαστίγων και παθών και εις αυτήν υπεχαράττοντο την ψυχήν. Όθεν ακούομεν ότι αι ψυχαί των αμαρτωλών, τα στίγματα και σημεία των αμαρτιών αυτών περιφέρουσαι.  Ομοίως και αι ψυχαί των Δικαίων και Μαρτύρων και αυταί, εκ του εναντίου, περιφέρουσιν εις εαυτάς τα του ιερού αυτών μαρτυρίου στίγματα. Ακολούθως, λοιπόν, και επί του Κυρίου, η μεν σάρξ εστίχθη με τας μάστιγας και τα πάθη, τα σημάδια δε τούτων διέβησαν και εις την του Κυρίου ψυχήν, την οποίαν ο Άδης συναντήσας κάτωθεν, επικράνθη».

Είναι σαφές από τα παραπάνω, ότι εάν κάποιος άνθρωπος  κάνει με το  σώμα του  κάποια αμαρτία, το πάθος στιγματίζει με πνευματικό τρόπο την ψυχή του και όχι τα κύτταρα του σώματός του. Το σώμα μπορεί να πάθει κάποια βλάβη από την αμαρτία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το σώμα του αμαρτωλού μεταβιβάζει κληρονομικά την αμαρτία στα παιδιά του!

Ακόμη περισσότερο διευκρινίζοντας το θέμα ο Άγιος Νικόδημος παραθέτει την ερμηνεία του Μεγάλου Βασιλείου στον λγ΄ ψαλμόν, η οποία είναι η εξής:

«Δια τούτο είπεν ο Μέγας Βασίλειος τα φοβερά ταύτα λόγια, -Οι τα φαύλα πράξαντες εις ονειδισμόν και αισχύνην αναστήσονται, ενορώντες εν εαυτοίς το αίσχος και τους τύπους των ημαρτημένων. Και τάχα φοβερωτέρα του σκότους και του πυρός του αιωνίου η αισχύνη εστιν, η (σ.σ την οποία) μέλλουσι διαιωνίζει οι αμαρτωλοί, αεί εν οφθαλμοίς έχοντες τα ίχνη της εν σαρκί αμαρτίας οιονεί τινός βαφής ανεκπλήτου τή (σ.σ στην) ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΥΤΩΝ, εις το διηνεκές παραμένοντα».

Ας μην ξεχνάμε, ότι κάθε άνθρωπος στη Δευτέρα παρουσία θα αναστηθεί και θα έχει την ψυχή του ενωμένη με  σώμα  Αναστάσεως, δηλαδή καθαρό.  Αν θα τον πάρουν όμως οι  Άγγελοι ή όχι θα εξαρτηθεί από την Ψυχή του κάθε ανθρώπου, η οποία θα έχει καθαρή ή όχι την μνήμη της από αμαρτίες…

Είναι σαφέστατη λοιπόν η ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Οι αμαρτίες αφήνουν πνευματικά στίγματα  στη ψυχή και αν δεν ξεπλυθούν με το ορθόδοξο βάπτισμα, εξομολόγηση, θεία κοινωνία, μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες πάνω στη μνήμη της ψυχής και προκαλούν τέτοια αισχύνη, που είναι χειρότερη από το σκότος και το πύρ της κολάσεως. Που  βρήκανε  λοιπόν οι κολυμπαριστές  την «κυτταρική μνήμη», τα «διαβολικά γονίδια», και την «κληρονομικότητα από τους γονείς» της αμαρτίας;

Δυστυχώς όμως, αδελφοί, αυτή την κακοδοξία την ασπάζονται πολλοί κολυμπάριοι κληρικοί, ακόμη και πνευματικοί Αγιορείτες, αλλά και αναγνωρισμένοι θεολόγοι, όπως ο Ναυπάκτου και μερικοί άλλοι. Θα συνεχίσουμε όμως με ακόμη περισσότερες πληροφορίες για την μνήμη της ψυχής  στα επόμενα. Μέχρι τότε η δύναμις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού να σκεπάζει όλους μας.

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

Τη ΙΕ΄ (15ην) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΝΙΚΗΤΑ.

Νικήτας, ο της νίκης φερώνυμος και του Χριστού στρατιώτης γενναιότατος, ο περικαλλής και θαυμάσιος, εγεννήθη από γονείς περιφανείς και πλουσίους, το γένος Γότθους. Το γένος τούτο είναι βάρβαρον και σκληρόν, και κατοικεί εις τον ποταμόν Ίστρον, όστις κατά την εγχώριον γλώσσαν λέγεται Δούναβις. Ανετράφη δε ο Άγιος Νικήτας με βάρβαρα και απάνθρωπα ήθη, καθώς ήτο επόμενον κατά το τοπικόν έθος να τον αναθρέψουν οι γονείς αυτού. Επειδή αν και ήσαν πλούσιοι και ένδοξοι, όμως δεν ήτο ακόλουθον να μη είναι όμοιοι με τους λοιπούς Γότθους· τούτο δε είναι το πλέον θαυμασμού άξιον, ώστε και να απορήση κανείς.

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος στα «Ασκητικά» του:

«Ορέγεσαι ορθόν βίον; Επιμελού την ταπεινοφροσύνην, διότι χωρίς αυτήν ορθός βίος δεν δύναται να υπάρξη. Αγάπα την ταπεινοφροσύνην και δεν θέλεις συλληφθή ποτέ υπό διαβολικής παγίδος. Διότι θέλεις γίνει ανώτερος των παγίδων του διαβόλου, επειδή ανακουφίζεσαι πάντοτε από το οξύτατον πτερόν της ταπεινοφροσύνης».

Ἔργον θείας Χάριτος καὶ ἐλευθερίας -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Στή χριστιανική πνευματική ζωή, κάθε πρόοδος καί κάθε ἐπιτυχία εἶναι καρπός καί προϊόν δύο παραγόντων, τῆς θείας Χάριτος καί τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας. Κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο: «Τί ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες; Εἰ δέ καί ἔλαβες τί καυχᾶσαι ὡς μή λαβών;» (Α΄ Κορ. Δ΄7). Ἐάν κάθε χάρισμα πνευματικό καί «πᾶν δώρημα τέλειον» προσφέρεται ἀπό τήν πηγή τῆς ἀγαθότητας καί τῆς ἀγάπης, τόν Κύριο, πολύ περισσότερο τό μέγα θαῦμα τῆς ἀναγέννησης καί ἀνακαίνισης τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Στό διάλογο τοῦ Νικόδημου μέ τόν Ἰησοῦ, πού ἀποτελεῖ διαμάντι τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Νικόδημος ἄκουσε ἀπ᾽ τό χρυσό στόμα τοῦ Θεανθρώπου, τόν περίφημο καί πνευματικότατο λόγο γιά τήν προσωπική ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου: «Ἀμήν, ἀμήν λέγω σοι, ἐάν μή τις γεννηθῆ ἄνωθεν οὐ δύναται ἰδεῖν τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Κι ἐπειδή δέν τό πολυκατάλαβε, τοῦ τό διευκρίνισε, λέγοντας:

Οὐδείς σέ ὑποχρεώνει γιά τίποτε. Ἤ μέ τόν Χριστόν ἤ μέ τόν Διάβολον!

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ Ἀνώνυμον τῆς 14 Σεπτεμβρίου 2019 - 6:04 π.μ.

Ὁλόκληρον τό ἱερόν Εὐαγγέλιον εἶναι προαιρετικόν! Ὅστις ΘΕΛΕΙ ὀπίσω μου ἐλθεῖν ... Οὐδείς σέ ὑποχρεώνει γιά τίποτε. Ἤ μέ τόν Χριστόν ἤ μέ τόν Διάβολον! Καί μέ τούς δύο ταυτοχρόνως ΔΕΝ γίνεται, ὅμως, καθότι ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται. Οἱ ὀπαδοί τῆς "δυνητικότητος τοῦ κανόνος" διδάσκουν ὅτι εἶναι δυνατόν νά εἶναι κανείς ταυτοχρόνως καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον!!!

14 Σεπτεμβρίου 2019 - 7:06 π.μ.

Τη ΙΔ΄ (14ην) Σεπτεμβρίου, μνήμη της Αγίας ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου των Αγίων Εκατόν Εβδομήκοντα Πατέρων, των εν Κωνσταντινουπόλει κατά των Μονοθελητών συνελθόντων.

Η Αγία Έκτη Οικουμενική Σύνοδος συνηθροίσθη εν τω Τρούλλω του παλατίου τω λεγομένω Ωάτω, επί της βασιλείας Κωνσταντίνου του Παγωνάτου, πατρός Ιουστινιανού του Β΄ του καλουμένου Ρινοτμήτου, εν έτει χπ΄ (680) μ.Χ. Λέγεται δε αύτη Τρίτη των εν Κωνσταντινουπόλει γενομένων. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήτο ο Γεώργιος, Πάπας δε της Ρώμης ο Αγάθων. Παρόντες εν αυτή ήσαν ρο΄ (170) Άγιοι Πατέρες, προεξήρχον δε της Συνόδου ο Κωνσταντινουπόλεως Γεώργιος παραστάς εν τη Συνόδω αυτοπροσώπως, ο Ρώμης Αγάθων, όστις αντεπροσωπεύετο δια τοποτηρητών (Θεόδωρος και Σέργιος Πρεσβύτεροι και Ιωάννης Διάκονος), Πέτρος Μοναχός τοποτηρητής του θρόνου Αλεξανδρείας, Θεοφάνης ο Αντιοχείας (ο μετά τον υπό της Συνόδου ταύτης καθαιρεθέντα Μακάριον πατριαρχεύσας) και Γεώργιος Ιερομόναχος Τοποτηρητής του θρόνου Ιεροσολύμων. Η Σύνοδος αύτη συνήλθε δια την εκταράττουσαν τότε την Εκκλησίαν αίρεσιν των Μονοθελητών.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΒΑΣΜΙΟΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Μεγάλην ευφροσύνην και αγαλλίασιν έχει η ψυχή μου, ευλογημένοι Χριστιανοί. Βλέπουσα την συνάθροισιν υμών· πως μετά πάσης προθυμίας συνήχθητε εις ακρόασιν του θείου λόγου· και ουχί μόνον χαίρω δια την συνδρομήν σας ταύτην, αλλά και νομίζω εμαυτόν μακάριον και καλότυχον, ότι έχω τοιούτους προθύμους ακροατάς, καθώς το λέγει ο σοφός Σειράχ εις το εικοστόν κεφάλαιον· «Μακάριος ο διηγούμενος εις ώτα ακουόντων». Επειδή λοιπόν ούτω προθύμως και χωρίς καμμίαν αμέλειαν συνήχθητε, πρώτον μεν ίνα προσκυνήσητε τον Τίμιον και Ζωοποιόν Σταυρόν, δεύτερον δε ίνα ακούσητε την διδασκαλίαν μου, δια τούτο πρέπει να ανοίξητε τα ώτα της ψυχής και του σώματος, δια να καρπωθήτε και τους λόγους μου. Αλλά επειδή δεν το επιτρέπει ο καιρός και η ώρα να πολυλογώμεν εις το προοίμιον του λόγου, ας εισέλθωμεν εις την υπόθεσιν της εορτής μας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ -- Αθωνικά άνθη

Το ασκίαστον και άφθαρτον μεγαλείον των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, συνίσταται εις την δι’ όλους τους αιώνας ισχύουσαν πνευματέμφορον διδασκαλίαν των. Και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δεν ωμίλησε μόνον εις την εποχήν του. Ό,τι εδίδαξε τον 18^ον αιώνα, Θεοφωτίστως, το ίδιον θα εδίδασκε και σήμερον και εις το αόριστον μέλλον. Διατί; Διότι «ο Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». Και η από τον Χριστόν απορρέουσα ζωοποιός Θεολογία ουδέποτε παλαιούται. Ο καταρράκτης της χάριτος δεν σταματά ούτε αλλάσσει ουσίαν. Η αξία των αγίων Πατέρων οφείλεται εις το ότι κατέστησαν εαυτούς δεκτικά δοχεία της χάριτος.

Λόγος εις την Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Του εν αγίοις πατρός ημών Ανδρέου Αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου

Σταυρού πανήγυριν άγομεν, και το της Εκκλησίας άπαν καταστράπτεται πλήρωμα. Σταυρού πανήγυριν άγομεν, και χαράς μαρμαρυγαίς το της οικουμένης καταλάμπεται πρόσωπον. Σταυρού πανήγυριν άγομεν, δι΄ ου το σκότος ηλάθη, και το φως αντεισήχθη. Σταυρού πανήγυριν άγομεν, και τω Σταυρωθέντι συνεπαιρόμεθα, την γην αφέντες κάτω μετά της αμαρτίας, ίνα τα άνω κτησώμεθα. Σταυρός υψούται και συνανυψοί χαμαί κειμένην την ανθρωπότητα. Σταυρός υψούται, και των δαιμόνων καταπτήσσει φρυάγματα. Σταυρός υψούται και του Σατάν η αντιπίπτουσα δύναμις υποχωρεί και συστέλλεται. Σταυρός υψούται, και πόλεις πανηγυρίζουσι, και λαοί χαρμόσυνα σπένδουσι.

Απολυτίκιον του Τιμίου Σταυρού

Τη ΙΔ΄ (14η) Σεπτεμβρίου, η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού ΣΤΑΥΡΟΥ.

Κωνσταντίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, πρώτος μεταξύ των βασιλέων της παλαιάς Ρώμης εδέξατο τον Χριστιανισμόν. Ούτος έχων πόλεμον έξω της Ρώμης, παρά τον Τίβεριν ποταμόν, κατά του Μαξεντίου, και βλέπων το στράτευμα των εχθρών ότι ήτο περισσότερον από το ιδικόν του, ευρίσκετο εις απορίαν και φόβον. Όθεν εις τοιαύτην κατάστασιν ευρισκομένου αυτού, εφάνη την μεσημβρίαν τύπος Σταυρού εις τον ουρανόν, σημειούμενος δι’ αστέρων. Και πέριξ του θαυμασίου εκείνου Σταυρού εφάνησαν γράμματα, τυπούμενα και αυτά δι’ αστέρων με ρωμαϊκά, ήτοι λατινικά στοιχεία, τα οποία έλεγον ούτω· «Εν Τούτω Νίκα».