Αρχές και κριτήρια της Πατερικής Θεολογίας -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

1.Η εκτός της Εκκλησίας δράσις του Αγίου Πνεύματος.

α'. Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία.

Η ζωή και η ύπαρξις της Εκκλησίας συνδέονται στενώτατα προς την εν αυτή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος. Η Πεντηκοστή, κατά την οποί­αν απεστάλη το Άγιον Πνεύμα εις τους αποστόλους, ίνα μένη εις τον αιώνα μετ' αυτών και οδηγή αυτούς εις πάσαν την αλήθειαν, αποτελεί την γενέθλιον της Εκκλησίας ημέραν· "ει μη Πνεύμα παρήν, ουκ αν συνέστη η Εκ­κλησία, ει δε συνίσταται η Εκκλησία, εύδηλον ότι το Πνεύμα πάρεστιν", παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος εις ομιλίαν του εις την Πεντηκοστήν[1]. Η εσωτέρα υφή και δομή της Εκκλησίας, η όλη υπόστασις αυτής είναι πνευ­ματική.

Συνεχίζονται οι σφαγές των Χριστιανών

Νέα τραγωδία στην Συρία. Δώδεκα παιδιά δολοφονήθηκαν από Τζιχαντιστές την ώρα που βρίσκονταν στο κατηχητικό, σε ορθόδοξη εκκλησία στην Κεντρική Συρία. Πρόκειται για παιδιά δημοτικού που παρακολουθούσαν το κατηχητικό στην εκκλησία του Αποστόλου Παύλου στην Σελευκούπολη. Τη ίδια εκκλησία είχαν βομβαρδίσει τζιχαντιστές και το 2016 κατά τη διάρκεια λειτουργίας. Η Σελευκούπολη έχει 20.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 12 με 15 χιλιάδες είναι Χριστιανοί.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Ηγιασμένου.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Πέμπτη, 16  Μαϊου 2019                                                                                                                    

Θεόδωρος ο Όσιος Πατήρ ημών ήκμασεν επί της βασιλείας Ιουλιανού του Παραβάτου τξα΄ - τξγ΄ (361 – 363). Μελετήσας δε τον νόμον του Θεού και καθαρισθείς πλήρως δια της απαθείας, εγένετο σκεύος εύχρηστον του Παναγίου Πνεύματος, διο και της μεγίστης κλήσεως ηξιώθη, επονομασθείς Ηγιασμένος.

Όσιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος

Αφού είσαι φιλομαθής, γίνε και φιλόπονος. Διότι μόνο η απλή γνώση, κάνει τον άνθρωπο να φουσκώνει από μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Έθνος και πατρίδα

Εκ του Συντάγματος αποτελούν τις θεμελιώδεις έννοιες της δημοκρατίας

Από τον Χαράλαμπο Β. Κατσιβαρδά*

Η επιτομή του συνταγματικού πατριωτισμού, η οποία αρθρώνεται εις την παράγραφο 2 του άρθρου 120, συνιστά την πίστη εις το Σύνταγμα και εις τους συνάδοντες προς αυτό νόμους, καθώς και εις την αφοσίωση εις την πατρίδα και τη δημοκρατία.
Τούτο σε αδρές γραμμές (…) σημαίνει ότι το Σύνταγμα συνιστά την κατευθυντήρια γραμμή και την προμετωπίδα της συνταγματικής μας ιστορίας και της πολιτισμικής μας ταυτότητας, όπως συγκεφαλαιώνεται εκ της υπάρξεως του Ελληνισμού, υπό το φως των ποικιλότροπων εκφάνσεων, εις το διάβα των ετών.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ -- 1919 - 2019 εκατό χρόνια από την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

ΒΑΣΕΙ ΣΧΕΔΙΟΥ Η ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ -- τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ

Ἡ ἑβδομαδιαία Τουρκική ἐπιθεώρηση Aksyon τεῦχ. 1000 δημοσίευσε μία τρομακτική ἀποκάλυψη πού ἐπιβεβαιώνει κατά φοβερό τρόπο καί ἀποκαλύπτει τον βρώμικο σχεδιασμό τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Τουρκίας καί τῆς κυβέρνησής της γιά τήν ἐκπόρθηση καί ἰσλαμοποίηση τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἑλλάδος. Ἡ δήλωση στό παρελθόν τοῦ Τούρκου Πρωθυπουργοῦ Τουργκούτ Ὀζάλ ὅτι δεν χρειάζεται πόλεμος μέ τήν Ἑλλάδα για τήν ἐκ νέου κατάκτησή της, ἀλλά ἁπλῶς καί μόνο ἡ βαθμιαία καί μεθοδευμένη ἀποστολή «τριῶν-τεσσάρων ἑκατομμυρίων φανατικῶν μουσουλμάνων», γιά τήν δημογραφική της ἀλλοίωση καί τήν ἐθνοτική της στρέβλωση, ὑλοποιεῖται, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό δημοσίευμα, μέ τον καλύτερο τρόπο. Δημοσιεύεται λοιπόν στό τεῦχος, πού ἀναφέραμε, ὅτι ἡ μεγαλύτερη μυστική Τουρκική ὑπηρεσία Jitem τῆς τουρκικῆς στρατοσυνοριοφυλακῆς εἶναι αὐτή πού κατ᾽ ἐντολή καί μέ τήν ἔγκριση τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν μεταφέρει σέ καθορισμένες καί ἐλεγχόμενες διαδρομές πρός τίς Τουρκικές ἀκτές τοῦ Αἰγαίου καί πρός τόν Ἕβρο καί με πληρωμένους «ὑπαλλήλους» -δουλεμπόρους χιλιάδες μουσουλμάνους παράνομους μετανάστες πρός τή χώρα μας, με σκοπό τήν ἐπίτευξη τῶν σχεδιασμῶν τοῦ μουσουλμανικοῦ τόξου, πού προωθεῖ με τεράστια κονδύλια ἡ Σουνιτική ναυαρχίδα τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καί τοῦ Κατάρ.

H Koρυφή του παγόβουνου -- του αειμνήστου Ι. Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Το μάθημα των θρησκευτικών στην δημόσια παιδεία μεταποιήθηκε, τον τελευταίο καιρό, σε «αποδιοπομπαίο τράγο», στην κεφαλή του οποίου οι εχθροί της Εκκλησίας επιθέτουν, αυθαιρέτως και αναρμοδίως, τις αμαρτίες της και ζητούν – σύμφωνα με το «λευϊτικό» της αποστασίας – την αποπομπή του έξω της παρεμβολής της δημόσιας παιδείας. Και τούτο, προκειμένου να εξαφανισθεί το μάθημα αυτό – να καταστραφεί, κατά το υπόδειγμα του παλαιοδιαθηκικού λευϊτικού για να ικανοποιήσουν, με τον τρόπον αυτόν, την επιθυμία τους να πολεμήσουν την έμμεση παρουσία της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο, με την ολοτελή κατάργηση του μαθήματος αυτού! Μια τέτοια κατάργηση, την έχουν ανάγκη οι εχθροί της Εκκλησίας, για να κατασιγάσουν τις ασυνείδητες ενοχές τους, επειδή είναι έξω από την Εκκλησία, υπαρξιακώς απροσδιόριστοι και, άρα, ανασφαλείς!

Οικουμενισμός το μυστήριο της ανομίας

Η Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων

Από: Π.Β.Πάσχος, Έρως Ορθοδοξίας, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1987.

Όπως στους αρχαίους καιρούς, είχαν συνήθεια oι άνθρωποι, εκείνους που γυρνούσαν νικηταί απ' τους πολέμους, να τους πανηγυριζουν και να βάζουν την εικόνα τους ή τα αγάλματά τους στις πλατείες και στα στάδια, από ευγνωμοσύνη πρώτα, γιατί εσωσαν την πατρίδα τους από μεγάλον κίνδυνο και για να παραδειγματίζουν κιόλας τη νεότητα, έτσι σήμερα κ' εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί, τιμούμε και πανηγυρίζουμε τους θεοφόρους Πατέρας της Εκκλησίας μας, που, σε καιρούς πολύ πονηρούς και πολύ δύσκολους για την Ορθοδοξία, πάλαιψαν γενναιότατα στις Οικουμενικές Συνόδους, όχι με κείνους τους εχθρούς που απειλούν την ελευθερία του σώματος, του τόπου ή του κράτους, μα με τους πιο φοβερούς εκείνους που απειλούσαν την καθαρότητα της πίστεώς μας και τη σωτηρία της ψυχής μας. Πάλαιψαν δηλ. με τον ίδιο το διάβολο και τα ανθρωπόμορφα όργανά του.

Χριστός Ανέστη- PASCHA - the Sunday of the Resurrection - Hymns

Τη ΙΕ΄ (15η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΠΑΧΩΜΙΟΥ.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 15  Μαϊου 2019              

Παχώμιος ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη περί το έτος 290 εις την Θηβαϊδα της Αιγύπτου από γονείς ειδωλολάτρας, ως εκ των αχρήστων γεννάται το εύχρηστον, εκ των ακανθών το ρόδον και εκ των κακόσμων το ευωδέστατον. Υπετάσσετο λοιπόν ως παιδίον εις τους γονείς του και προσεκύνει εν αγνοία τα είδωλα. Ούτοι μετέβησαν ποτέ εις το ειδωλείον, ίνα προσφέρουν την μιαράν θυσίαν εις τους δαίμονας, έχοντες μετά των συνοδών των και τον Παχώμιον. Ως δε επλησίασεν εις το ανίερον ιερόν, εφώναξεν ο υπηρέτης των δαιμόνων, ως δαιμονιζόμενος, ειπών· «Διώξατε εκ του ναού τον εχθρόν των θεών».

Συμεών ο Ν. Θεολόγος:

Όπως ο χρυσός που σκωρίασε πολύ, δεν είναι δυνατόν να καθαρισθή και να επανέλθη εις την λαμπρότητά του, ειμή μόνον εάν ριφθή εις την κάμινον και κτυπηθή πολύ με τα σφυριά, έτσι και η ψυχή που εδέχθη την σκωρίαν της αμαρτίας και έχασε το κάλλος της, δεν δύναται κατ’ άλλον τρόπον να καθαρισθή και να λάβη πάλιν το αρχαίον κάλλος της, παρά μόνον εάν υπομείνη πολλούς πειρασμούς και εισέλθη εις την κάμινον των θλίψεων.

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας.

Διαβάζουμε ἕνα φοβερὸ παράδειγμα φιλαργυρίας καὶ ἴασή της στὸν βίο τοῦ Ὁσίου Παρθενίου Λαμψάκου.

Κάποτε περνώντας ὁ Ὅσιος ἀπὸ κάποια πόλι, βρῆκε τὸν Μητροπολίτη της πολὺ ἄρρωστο. Ὁ Ὅσιος κατάλαβε τὴν αἰτία τῆς ἀσθενείας του, ἡ ὁποία προερχόταν ἀπὸ τὴν φιλαργυρία καὶ μάλιστα ἀδικοῦσε τοὺς πτωχούς, καὶ τοῦ λέγει. «Γνώριζε ὅτι ἡ θλίψη αὐτὴ προῆλθε σὲ σένα ἀπὸ ψυχικὴ ἀσθένεια καὶ μάλιστα ἐπειδὴ ἀδίκησες πτωχούς.

Στη Νέα Σμύρνη (Aθήνα) οι κάρες των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού

Στην Αττική φιλοξενούνται για πρώτη φορά οι τίμιες κάρες των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού των εκ Ρώμης, οι οποίες φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Παντελεήμονος του Αγίου Ορους

Τις τίμιες κάρες -τις οποίες κόμισε ο ιερομόναχος Νικόλαος- υποδέχτηκαν, το απόγευμα του Σαββάτου, στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων στη Νέα Σμύρνη ο μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών, εκπρόσωποι Αρχών, κληρικοί και πλήθος πιστών.

ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ -- του αειμνήστου Στέργιου Ν. Σάκκου Ομ. Καθ. Πανεπιστημίου

Η ΧΑΡΑ καί ὁ πόνος, τό γέλιο καί τό δάκρυ, ἡ εὐφροσύνη καί ἡ ὀδύνη χαρακτηρίζουν δύο καταστάσεις ἐντελῶς ἀντίθετες, ἀλλά καί ἀδιάρρηκτα συνδεδεμένες μέσα στήν καθημερινή μας ζωή. ᾿Αποτελοῦν τίς δύο ὄψεις τοῦ αὐτοῦ νομίσματος. Καί θά ἦταν ἄκριτο ἀλλά καί ἀδύνατο νά ἐξαλείψουμε ἤ ἔστω νά παραβλέψουμε τήν μία ἀπό αὐτές τίς δύο ὄψεις, διότι θά καπηλεύαμε ἔτσι τό νόμισμα, θά ἀχρηστεύαμε τήν ζωή. ᾿Επιφανεῖς καί ἄσημοι, σοφοί καί ἁπλοϊκοί, ἅγιοι καί ἄγριοι γεύονται ἀναπόφευκτα καί τόν πόνο καί τήν χαρά. ᾿Ακόμη καί ὁ θεάνθρωπος Κύριός μας ὑποτάχθηκε σ᾿ αὐτή τήν πραγματικότητα. ῾Η ζωή του, πού φανερώνεται στόν κόσμο μέ τήν ταπείνωση τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ καί καταλήγει στήν δόξα τῆς ἀφθαρτοποιήσεως τοῦ φθαρτοῦ σώματος καί τῆς ἀθανατοποιήσεως τοῦ θνητοῦ ἀνθρώπου, σηματοδοτεῖται ἀπό τόν σταυρό καί τήν δόξα καί περνᾶ ἀπό τό Πάθος στήν ᾿Ανάστασι. ᾿Αλλά ὁ πόνος καί ἡ χαρά τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἔχουν κάτι τό μοναδικό.

Εορτάστηκε η Επέτειος Αυτονομίας της Βορ. Ηπείρου στο Δελβινάκι

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ , ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 12ῃ Μαΐου 2019

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σήμερα, Κυριακή, 12 Μαΐου 2019, μέ τήν συμμετοχή πλήθους ἐνθουσιῶντος λαοῦ, πραγματοποιήθηκε στό ἡρωϊκό Δελβινάκι, ὁ ἑορτασμός τῆς ἐπετείου τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος τῆς Βορείου Ἠπείρου (17 Φεβρουαρίου 1914). Μετά τήν ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία, τελέσθηκε τό Μνημόσυνο τῶν Πρωτεργατῶν καί τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος, καθώς καί τοῦ Κων/νου Κατσίφα. Στήν συνέχεια, ἐψάλη τρισάγιο ἐπί τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου, καί ἀκολούθησε ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Κ. ΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ ὅλη ἐκδήλωση ἔκλεισε μέ τήν εἰρηνική πορεία μέχρι τό Ἡρῷον τῆς κωμοπόλεως, ὅπου ἐψάλη τρισάγιον ὑπέρ τῶν πεσόντων σέ ὅλους τούς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους, ἐψάλη ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος καί ἐγκρίθηκε ὁμόφωνα τό ἀκόλουθο

Ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Είναι ἀνησυχητικό φαινόµενο ὅτι στή Χώρα µας ἐλάχιστοι κληρικοί ἐκδηλώνονται δηµοσίως κατά τοῦ οἰκουµενισµοῦ, χωρίς νά ὑπολογίζουν τήν ἐνόχληση τῶν πρωτεργατῶν του, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς εἶναι µεγαλόσχηµοι κληρικοί. Ἡ δειλία πολλῶν µπροστά στή σκληρότητα τῶν οἰκουµενιστῶν εἶναι ἀδικαιολόγητη, γιατί ὅταν ὑποστηρίζεις τήν ἀλήθεια, ὅταν ἔχεις βιωµατική πίστη καί ἀκολουθεῖς τόν παραδοσιακό δρόµο τῶν ἁγίων, δέν ὑπολογίζεις τίποτα οὔτε βέβαια ὑποστέλλεις τή σηµαία τῆς Ὀρθοδοξίας. Μπορεῖ νά χάσεις τήν εὔνοιά τους, µπορεῖ νά σέ βάλουν στό περιθώριο, µπορεῖ νά σέ ἀποµακρύνουν ἀπό τό κέντρο, µπορεῖ νά σέ θεωρήσουν φανατικό, ἀδιάλλακτο, µέ περιορισµένη ἀντίληψη, ὅµως ἐσύ µένεις στή βίγλα σου, ἀρνεῖσαι τίς οἰκουµενιστικές ἐκδηλώσεις, διακηρύττεις ὅτι οἱ λεγόµενοι ἑτερόδοξοι εἶναι αἱρετικοί καί ὡς τέτοιοι πρέπει νά ἀντιµετωπίζονται καί νά µή θεωροῦνται µέλη τῆς διαιρεµένης Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα πρέπει νά ἑνωθοῦν, γιά νά ὁλοκληρωθεῖ ἡ Ἐκκλησία. Δηλαδή, δέν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ µία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία. Οἱ οἰκουµενιστές στούς διαλόγους δέν ἀναφέρουν τήν ἁπλή πρόταση, πού θά ἔλυνε τό πρόβληµα µέ τούς ἑτερόδοξους.

Ἀπό τήν ἁγιοπατερική παράδοση στήν «μεταπατερική ἀσυνέχεια» -- π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών.

Παράδοση στήν γλῶσσα τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν ἀδιάκοπη συνέχεια τοῦ ὀρθοδόξου τρόπου ὑπάρξεως, πού κλείνει μέσα του τήν ἀληθινή πίστη, ὡς φρόνημα καί στάση ζωῆς σέ ὅλες τίς πτυχές της.

1. Ἡ Θεολογία καί Ποιμαντική Πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέχρι τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ὀθωμανούς (1453) εἶχε ὡς κύριο στόχο της τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς τῆς« ἅπαξ τοῖς ἁγίοις παραδοθείσης πίστεως» (Ἰούδ. 3), γιά τήν συνέχεια τῆς ὁμολογίας καί παραδόσεως τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων. Αὐτό ὅμως ἀπαιτοῦσε καί τήν λόγῳ καί ἔργῳ ἀπόκρουση τῶν αἱρέσεων γιά τήν προστασία τοῦ Ποιμνίου καί τήν διασφάλιση τῆς δυνατότητας σωτηρίας, δηλαδή θεώσεως.

Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό τόν 15ο ὥς τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα παρέμεινε ἀμετακίνητη στή στάση της ἀπέναντι στόν δυτικό χριστιανισμό, τόν παπισμό καί τόν προτεσταντισμό (λουθηρανισμό, καλβινισμό, κ.λπ.) καί τόν ἀγγλικανισμό, πού χαρακτηρίζονται σαφῶς ὡς αἱρετικές ἐκπτώσεις ἀπό τή Μία Ἐκκλησία.

Μεγάλος εχθρός της Ρωσικής Εκκλησίας ο Μητροπολίτης Ελπιδοφόρος

Το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αντέδρασε αρνητικά στην εκλογή του Μητροπολίτη Ελπιδοφόρου ως επικεφαλής της Αμερικανικής Αρχιεπισκοπής.

«Ο μητροπολίτης Ελπιδοφόρος, ο κύριος ιδεολόγος της νομιμοποίησης του ουκρανικού σχίσματος και ο κύριος μισητής της Ρωσικής Εκκλησίας στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, έγινε επικεφαλής της Αμερικανικής Αρχιεπισκοπής. Και αυτό είναι ένα άμεσο μονοπάτι προς το Πατριαρχείο. Η αποκατάσταση της ενότητας φαίνεται να αναβάλλεται για μεγάλο χρονικό διάστημα», δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας, επικεφαλής του τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.