ΥΜΝΟΙ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΘΡΗΝΟΥ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ, Η εις Άδου κάθοδος του Κυρίου. Κρήσκεντος, Θεοδώρου του πρεσβυτέρου, Παυσολυπίου, Αναστασίας και Βασιλίσσης των μαρτύρων, Λεωνίδου ιερομάρτυρος, επισκόπου Αθηνών.

Το Σάββατο, αφού συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι στον Πιλάτο, τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησού για τρεις ημέρες διότι, καθώς έλεγαν οι θεομάχοι, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές Του, αφού κλέψουν την νύχτα το ενταφιασμένο Του σώμα, κηρύξουν έπειτα στο λαό ως αληθινή την ανάσταση την οποία προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμα ζούσε, και τότε θα είναι η τελευταία αυτή πλάνη, χειρότερη της πρώτης».

Αυτά είπαν στο Πιλάτο και αφού πήραν την άδεια του, έφυγαν και σφράγισαν τον τάφο τοποθετώντας εκεί για την ασφάλειά του κουστωδία, δηλαδή στρατιωτική φρουρά.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.

Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἐπέθετο.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Χειρόγραφον εἰκόνα.

Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας νεκρὸς ὁρᾶται· καὶ σμύρνῃ καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσι πικρὸς καὶ ἐκβοῶσαι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ Χριστὸς ἐφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΣΠΕΡΑΣ ΟΡΘΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

«φραγγελώσας παρέδωσεν αυτόν...» (Μάρκ. ιε΄ 15). -- Τι ήταν το φραγγέλιο;

Ίσως νομίζουμε ότι το φραγγέλιο ήταν μία απλή μαστίγωσις. Δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτόν που επρόκειτο να υποστεί το φραγγέλιο τον έδεναν σε μια κολώνα και ο ειδικός δήμιος που εκτελούσε την φραγγέλωση έπαιρνε ένα μαστίγιο βαρύ το οποίο είχε πολλές λουρίδες στην άκρη του, πάνω στις λουρίδες ήταν δεμένες σφαίρες από μολύβι ή μικρά οστάρια, κότσια από αρνί και τις έφερνε με όση δύναμη είχε πάνω στην ράχη δεμένου ανθρώπου. Πολύ σύντομα, απ’ τα πρώτα κτυπήματα εξεσχίζετο το δέρμα τού ανθρώπου που εδέχετο την φραγγέλωση και ύστερα από μερικά κτυπήματα ακόμη έφευγαν και κατεξεσχίζοντο τελείως οι σάρκες του και απεγυμνώνοντο τα κόκαλα τής ράχης. Αναφέρονται στην ιστορία αρκετές περιπτώσεις από ανθρώπους, που απέθαναν την ώρα τής φραγγελώσεως.

Ο τυφλός προ του Σταυρού... --- Ιω. Πολέμης

Τι είν' η βοή στο Γολγοθά που κόσμος τρέχει απάνω;

-Πηγαίνουν να σταυρώσουν δυο μαζί με κάποιον πλάνο.

-Ποιοι ναν οι δυο, που εκδικητής ο χάρος τους προσμένει;

-Κλέφτες, φονιάδες, άρπαγες, κακούργοι ξακουσμένοι.

-Και ποιος ο πλάνος που κι αυτός θα σταυρωθή μαζί τους;

-Τους Φαρισαίους ρώτησε, είναι δουλειά δική τους!

-Θα πάω να δω...

«ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ ΠΑΣΧΑ» -- Αθωνικά άνθη

Πάσχα δεν τελούμε μόνο μια φορά το χρόνο σαν «εορτή εορτών και πανήγυριν πανηγύρεων». Εάν ο Χριστός είναι «μεθ΄ ημών πάσας τας ημέρας της ζωής ημών», άρα Πάσχα τελούμεν εις ολόκληρον τον βίον μας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ερμηνεύων τον παραπάνω λόγον του Χριστού, λέγει: Ο Ευαγγελιστής δεν είπε «τρίτον ήδη τούτο προς αυτούς ήλθεν επί Τιβεριάδος», αλλά «εφανερώθη», δεικνύων ότι είναι μαζύ τους, αλλά μη βλεπόμενος αισθητώς, επειδή έδινε την δύναμη στους μαθητάς να τον βλέπουν όποτε ήθελε. Γιατί αυτή είναι η δύναμη των αθανάτων σωμάτων. Είναι λοιπόν κοντά μας ο Χριστός, αδελφοί, έστω και αν δεν φαίνεται. Γι΄ αυτό είπε και στους Αποστόλους κατά την Ανάληψή του· «Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος». Επομένως πρέπει να αισθανώμεθα δέος προς τον Χριστόν σαν παρόντα κάθε ημέρα και να εκτελούμε τις εντολές του.

Τῇ Ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ Παρασκευῇ -- του Ἠλία Μηνιάτη

Πῶς ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ πῶς ἔκαμεν ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεόν! Ὁ Θεὸς μέσα εἰς τὸν παράδεισον τῆς τρυφῆς ἔλαβε χῶμα ἀπὸ τῆς γῆς, τὸ ἔπλασε μὲ τὰς χεῖράς του, τὸ ἐμψύχωσε μὲ τὴν πνόην του, τὸ ἐτίμησε μὲ τὴν εἰκόνα του, καὶ ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον. Ὁ ἄνθρωπος ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος τοῦ Γολγοθᾶ ἐκατάστησε τὸν Θεὸν χωρὶς μορφήν, χωρὶς πνοήν, ὅλον αἷμα, ὅλον πληγάς, προσηλωμένον εἰς ἕνα ξύλον. Βλέπω ἐκεῖ ἕνα Ἀδάμ, καθὼς τὸν ἔπλασε ὁ Θεός, ἔμψυχον εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἐστεφανωμένον δόξῃ καὶ τιμῇ, αὐτεξούσιον βασιλέα πάντων τῶν ὑπὸ σελήνην κτισμάτων, εἰς τὴν ἀπόλαυσιν ὅλης τῆς ἐπιγείου μακαριότητος. Βλέπω ἐδῶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, καθὼς τὸν ἀκατάστησεν ὁ ἄνθρωπος, χωρὶς κάλλος, χωρὶς εἶδος ἀνθρώπου, ἐστεφανωμένον μὲ ἀκάνθας, κατάδικον, ἄτιμον, ἐν μέσῳ δύο ληστῶν, εἰς τὴν ἀγωνίαν τοῦ πλέον ἐπωδύνου θανάτου. Συγκρίνω τὴν μίαν μὲ τὴν ἄλλην εἰκόνα, τοῦ Ἀδὰμ εἰς τὸν παράδεισον, τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν Σταυρόν, καὶ στοχάζομαι τί ὡραῖον πλάσμα ἔκαμαν τὸν ἄνθρωπον τὰ πλουσιόδωρα χέρια τοῦ Θεοῦ· καὶ τί ἐλεεινὸν θέαμα ἔκαμαν τὸν Θεὸν τὰ παράνομα χέρια τῶν ἀνθρώπων!

Η Σταύρωση του Κυρίου -- Του Φώτη Κόντογλου

Οι στρατιώτες μαστίγωσαν τον Ιησού και ύστερα του έβγαλαν τα δικά του ρούχα και του φόρεσαν κόκκινη χλαμύδα, δηλαδή βασιλικό ένδυμα, κι έπλεξαν αγκάθινο στεφάνι και του το φόρεσαν αντί για στέμμα στο κεφάλι και στο χέρι του έδωσαν καλάμι αντί για βασιλικό σκήπτρο κι έτσι ντυμένο άρχισαν να τον κοροϊδεύουν και να τον χτυπούν λέγοντάς του: «Χαίρε, εσύ που είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Κι όταν βαρέθηκαν, του έβγαλαν τη χλαμύδα, τον ξανάντυσαν με τα ρούχα του και τον πήραν για να τον σταυρώσουν. Του φόρτωσαν το βαρύ σταυρό του να τον κουβαλήσει μέχρι τον τόπο της σταύρωσης που ήταν ο Γολγοθάς, ένας σκουπιδότοπος λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς ήταν πολύ εξαντλημένος και δεν μπορούσε να σηκώσει το σταυρό του.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, Τα Άγια Πάθη του Κυρίου. Αριστάρχου, Πούδη και Τροφίμου εκ των 70 αποστόλων, θωμαΐδος μάρτυρος, Δημητρίου νεομάρτυρος του εκ Λιγουδίστης και εν Τριπόλει αθλήσαντος (1803).

Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας, Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δύο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο, και αφού μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από εκεί και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σαν σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς το Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης, και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δύο ληστών,

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ ΟΡΘΡΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ομιλία του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου --- Η θεολογία του Σταυρού

     Θα παρακαλέσω πολύ στο σημερινό μας θέμα, αν και πάντα ξέρω ότι σας κουράζω λίγο, βαθαίνοντας στον Κύριον, του προσώπου του Ιησού Χριστού, θα παρακαλέσω σήμερα λίγο υπομονή, γιατί πιθανώς να σας κουράσω. Αλλά, κάποτε τα πράγματα έρχονται έτσι που… πρέπει να κουραστούμε. Μην περιμένομε, δηλαδή, πάντοτε ο λόγος του Θεού να είναι εύκολος, εύληπτος και ευχάριστος. Κάποτε πρέπει να καταβάλωμε προσπάθεια να τον καταλάβωμε. Δεν σας κρύβω, αγαπητοί μου, ότι για να καταλάβω κάποτε κάτι, κι αυτό είναι πολύ συχνά, διαβάζω και ξαναδιαβάζω, εύχομαι και προσεύχομαι και ξαναδιαβάζω και επανέρχομαι και επανέρχομαι και επανέρχομαι για πολύ καιρό για να καταλάβω κάτι. Λοιπόν, όπως βλέπετε, ο λόγος του Θεού θέλει να βιάζεται και βιαζόμενος να κατακτάται. Γι’ αυτό δεν θα διαμαρτυρηθείτε αν σήμερα ο λόγος του Θεού θα είναι λίγο βαθύτερος και λίγο δυσκολότερος.

     Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού είναι ένα μυστήριον. Έχει όχι μόνον ένα ηθικό, αλλά και ένα μυστηριακό και λειτουργικό νόημα. Είναι το Πάσχα της Καινής Διαθήκης, που η μυστηριακή σημασία αποκαλύπτεται εις αυτόν τον Μυστικόν Δείπνον, για τον οποίον σε παρελθόντα θέματα, περυσινά είχαμε ομιλήσει. Φαίνεται ίσως παράξενο ότι η Ευχαριστία, δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που έλαβε χώρα για πρώτη φορά εις τον Μυστικόν Δείπνον, προηγείται του Γολγοθά. Διότι εκεί, στο υπερώον, ο Ιησούς είπε εις τους μαθητάς του «λάβετε, φάγετε, τοῦ ἐστί το  σῶμα μου. Πίετε (ἐε τοῦ ποτηρίου) πάντες τοῦτο ἐστί τό αἷμα μου».  

Τι μας λέει η Μεγάλη Πέμπτη

Οδεύοντας προς το Πάθος, τα γεγονότα εκτυλίσσονται με δραματική ταχύτητα, πλούσια στο περιεχόμενό τους και με ιλιγγιώδη πλοκή, καθώς βαίνουν προς την κορύφωσή τους.

Είδαμε ήδη δύο πράξεις που σχετίζονται με το πρόσωπό του Χριστού, με απόλυτα αντίθετο χαρακτήρα. Από τη μια, μία αμαρτωλή γυναίκα προσέρχεται και του αποδίδει ταπεινά τιμές στο Χριστό και παράλληλα ένας μαθητής Του να αποστασιοποιείται απ’ Αυτόν, για να προσεγγίσει τους Αρχιερείς και τους Γραμματείς, προδίδοντάς Τον. Η πράξη της γυναίκας δείχνει ότι το κήρυγμά Του καρποφορούσε, έπειθε τους ανθρώπους για την αγάπη και την ευσπλαχνία Του. Και ο Κύριος δείχνει την ευαρέσκειά Του στην πράξη της, αποδέχεται την προσφορά της και επιτιμά τους μαθητές που αναζητούν ψεγάδια και αδυναμίες στη συγκλονιστική εικόνα μιας γυναίκας που τιμά τον Λυτρωτή της. Από την άλλη πλευρά πάλι, βλέπουμε ότι η ανθρώπινη αδυναμία αγγίζει και καταλαμβάνει ακόμη και τον κύκλο των πιο στενών μαθητών Του: αυτοί που θεωρούνται ως οι πιο βέβαιοι ακόλουθοί Του, ενδίδουν με τον πιο εμφατικό τρόπο στις αδυναμίες τους… Ο ένας τον προδίδει και ο άλλος τον αρνείται. Μέγιστο μάθημα, αλήθεια, για όσους νιώθουν ισχυροί στην πίστη τους και έτοιμοι να κατακεραυνώσουν τους «αντιπάλους».

Ένα ερώτημα του αδελφού μας Ιουστίνου, για τον π. Θεόδωρο Ζήση είναι το εξής:

Ναι μεν η Χάρις στα Μυστήρια των μη ακόμη καταδικασμένων από Σύνοδο αιρετικών υπάρχει για τους πιστούς, αλλά τι γίνεται με τον μολυσμό της συνειδήσεως εκείνων που κοινωνούν με τους ακοινωνήτους; Τι λέει ο Απόστολος π. Θεόδωρε για αυτούς που συντρώγουν με τους ειδωλολάτρες; Ναι μεν αυτοί οι δυνατοί δεν μολύνονται, οι άλλοι όμως οι ασθενέστεροι Μ-Ο-Λ-Υ-Ν-Ο-Ν-Τ-Α-Ι στην συνείδησίν τους βλέποντας του δυνατούς να συντρώγουν με τους Δαιμονολάτρες.

Ως εκ τούτου «Μη φάγω κρέας εις τον αιώνα ίνα μη τον αδελφόν μου σκανδαλίσω»… Αν ο π. Θεόδωρος κοινωνεί από τον τάδε Ιερέα που στην θεία Λειτουργία ξεφωνίζει ότι ο Επίσκοπός του ορθοτομεί, δεν θα μολυνθεί ο πιστός να πιστεύει ότι ο Οικουμενισμός είναι Ορθοδοξία, όταν δει τον π. Θεόδωρο να κοινωνεί από τον Οικουμενιστή Ιερέα; Σε τι λοιπόν η Διακοπή Μνημοσύνου; Μήπως Αέρα Δέρομεν;

Η συγκρητιστική χοάνη της Νέας Βαβυλώνος – Οικουμενισμού μας απειλεί με αφανισμό

Όταν κάποιος επιχειρεί να κυριεύσει το σπίτι μου και να το κάνει δικό του, δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να με κατηγορεί για τον τρόπο που αμύνομαι. Ξεχνάμε, ότι ο λαός της Κωνπόλεως έκαψε τον Ναόν της Αγίας Σοφίας, όταν εξώρισαν τον πνευματικό τους πατέρα ιερόν Χρυσόστομον; Είμαστε σε καιρούς αντιχρίστους. Η συγκρητιστική χοάνη της Νέας Βαβυλώνος – Οικουμενισμού  μας απειλεί με αφανισμό και σαν έθνος και σαν Ορθόδοξη Εκκλησία. Σήμερα χρειαζόμαστε, περισσότερο από ποτέ άλλοτε πατερικά αναστήματα ποιμένων, οι οποίοι εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού, να αντιμετωπίσουν τις αντίχριστες δυνάμεις του Οικουμενισμού.

Εκδόσεις Σαΐτη Α.Ε.-- Ευχόμεθα σε όλους "Καλή Ανάσταση" !

"Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια..." View this email in your browser

Η ΣΤΑΥΡΩΣΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Υπάρχουν διάφοροι θέσεις, πολλαί «γωνίαι οπτικαί» και διάφορα όργανα θεωρήσεως των δύο μεγαλυτέρων και συγκλονιστικωτέρων, των δύο μοναδικών και όντως ανεπαναλήπτων γεγονότων εντός της ανθρωπίνης ιστορίας. Των γεγονότων της Σταυρώσεως και Αναστάσεως του Χριστού. Δύο εξ αυτών των θέσεων και οπτικών γωνιών, των περισσότερον χρησιμοποιουμένων, είναι η Ιστορία και η Πίστις. Δια της Ιστορίας δαμάζεται ο νους και υποτάσσεται εις την φωνήν της. Και δια της Πίστεως, καταφάσκει η καρδία εν αγάπη και εντεύθεν εισέρχεται μέσα εις το μυστήριον της υπερφυσικής θείας γνώσεως…  Αλλά τόσον η Σταύρωσις, όσον και η Ανάστασις του Χριστού, ως ιστορικά και υπεριστορικά γεγονότα, εισάγουν εις την σφαίραν της Θεολογίας, όπου ο ηγιασμένος και φωτισμένος υπό των Μυστηρίων και της Πίστεως νους του Ορθοδόξου, πλατύνεται και υψούται και θαμβούται και αγάλλεται και κινείται ερωτικώς και θαυμαστικώς και υπέρ φύσιν «γνωστικώς»… 

Πήγαν κάποιοι στον αββά Αντώνιο και του είπαν:

- Πές μας κάποιο λόγο πώς να σωθούμε.

Και ο Γέροντας τους λέει:

- Ακούσατε τί λέει η Γραφή; Σας αρκεί αυτή.

Aλλά αυτοί είπαν:

- Θέλουμε και από σένα, πάτερ, να ακούσουμε.

Και ο Γέροντας τους είπε:

- Το Ευαγγέλιο λέει: στήκετε και κρατείτε τις Παραδόσεις

- Δεν μπορούμε -του λένε- να το κάνουμε αυτό.

- Εάν δεν μπορείτε να κρατείτε τις Παραδόσεις, τότε μακριά από την αίρεση του Οικουμενισμού.

- Ούτε αυτό μπορούμε, του απαντούν.

Ξαναμιλάει ο Γέροντας:

- Εάν ούτε αυτό μπορείτε, τουλάχιστον μην εκκλησιάζεστε στους μνημονευτές των οικουμενιστών.

Λένε πάλι:

- Ούτε αυτό μπορούμε, και μάλιστα τέτοιες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Ο πατέρας Ζήσης με την "οικονομία", μας συμμερίζεται καλλίτερα από σας.

Τότε ο Γέροντας γυρνάει και λέει στον μαθητή του:

- Κάνε τους λίγο κουρκούτι, γιατί είναι άρρωστοι.           

Εάν το ένα δεν μπορείτε και το άλλο δεν θέλετε, τί να σας κάνω;

Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

Η ευαισθησία όλων των αγίων της Εκκλησίας μας σε θέματα πίστεως είναι δεδομένη. Δεν έχει κανένας παρά να θυμηθεί το παράδειγμα του αββά Αγάθωνα, όταν τον κατηγόρησαν ως αιρετικό. 
Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο, όταν μιά τοπική Εκκλησία υποδουλώνεται σε μιά αίρεση. Τότε είναι αδιανόητο, όχι μόνο ένας άγιος, αλλά και ένας πιστός ακόμα, να κάθεται με σταυρωμένα χέρια, όχι φυσικά για προσευχή, αλλά για να ρεμβάζει σε «πνευματικές» αδολεσχίες, και να αδιαφορεί για την Πίστη του! Είναι αυτό που έλεγαν οι πρόγονοί μας «των οικιών ημών εμπιπραμένων, υμείς άδετε»! 

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ, Ο Μυστικός Δείπνος. Μαρτίνου του ομολογητού, πάπα Ρώμης, Θεοδοσίου, Ζωΐλου, Ελευθερίου μαρτύρων.

Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.

Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ --- Orthodox Hymns

ΕΣΧΑΤΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ;

    Τί σχέση έχει η "Θεία Οικονομία" του Αγίου Θεού και της Μίας Αγίας Εκκλησίας Tου, δηλαδή, "Η Εν Αγίω Πνεύματι Θαυματουργή Οικονόμιση ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ («Πάντες Μεταλάβετε Σώμα και Αίμα Χριστού εις Άφεση Αμαρτιών και Ζωή Αιώνια») και καταστάσεων και πραγμάτων για την Σωτηρία του Ανθρώπου" με την υποτιθέμενη Οικονομία των αιρετικών οικουμενιστών που επικαλούνται την "Αγία Οικονομία του Θεού" για να διαστρεβλώνουν αμετανόητοι και αναθεματισμένοι (ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Κεφ. 1, στίχος: 8 "ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω") σήμερα τον ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ Άγιο Λόγο τον Θεού κατά το δοκούν και να παρασύρουν αθώες αθάνατες ψυχές στην αιώνια κόλασή τους καθώς μάλιστα η δήθεν "Οικονομία τους" σημαίνει "παραμονή και εντείχιση στην αντίχριστη σιωνιστική παναίρεση πανθρησκεία του Οικουμενισμού https://youtu.be/vdx11IBJrc8 " (καθώς δεν αποτειχίζονται δήθεν "οικονομώντας"!), "δεν έχει τέλος χρονικά η αδιάκριτη οικονομία τους", "δεν γίνεται για συγκεκριμένο λόγο ούτε προς Σωτηρία των Ψυχών ημών" αλλά προς παραπλάνηση των Ορθοδόξων με την αντίχριστη σιωνιστική παναίρεση  πανθρησκεία του Οικουμενισμού των "Εσχάτων Καιρών" παραβλέποντας την σαφή εντολή του Χριστού (ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6, ΣΤΙΧΟΣ 17: "ΕΞΕΛΘΕΤΕ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΘΗΤΕ, ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ, ΚΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΟΥ ΜΗ ΑΠΤΕΣΘΕ, ΚΑΓΩ ΕΙΣΔΕΞΟΜΑΙ ΥΜΑΣ").

Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ

Νέα ανάρτηση στο http://blogs.sch.gr/savvop-nik/

Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ

Επειδή ως γνωστόν το Άγιον Φῶς στα Ιεροσόλυμα προσφέρεται στον ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΝΟΝ, προβληματιζόμεθα εάν εφέτος προσφερθῆ εις τον υπογράψαντα στην Κρήτη τας αιρετικάς αποφάσεις «Πατριάρχη» κ. Θεόφιλο, ο οποίος έγινε ένα με τον αιρετικό Πάπα.

ΟΨΟΜΕΘΑ.

***

Σ. σ. Έχω την εντύπωση ότι ο Πονηρός έχει τοποθετήσει αυτή τη σκέψη με σκοπό να πέσουμε στην παγίδα του. Το Φως θα δοθεί στον Οικουμενιστή Πατριάρχη Θεόφιλο. Όμως δίνουμε πυρομαχικά στους οικουμενιστές να μας πουν: είδατε το Άγιον Φως εδόθη στον Πατριάρχη κατ' ακολουθία η Σύνοδος της Κρήτης ήταν Ορθόδοξη. Ποιος τους κρατάει μετά...

Το φως δίνεται στον "Ορθόδοξο" Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα να μάθουν οι λαοί της γης ότι η  Εκκλησία του Χριστού μας  είναι η Ορθοδοξία!

***

Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ...":

+ΙΓΖ

ΠΡΟΣΟΧΗ

Πολλές φορές οι αιρετικοί είχαν και έχουν στα χέρια τους τα Ιερότερα των Χριστιανών.

Οι Πέρσες είχαν τον Τίμιο Σταυρό για 15 χρόνια και οι Φιλισταίοι την κιβωτό της Διαθήκης για 7 μήνες και κάποιοι άλλοι την κάρα του Τιμίου Προδρόμου κ.ο.κ.

Η μήπως φαντάζεται κανείς ότι ο Τίμιος Σταυρός δεν θαυματούργησε στην πλατεία της Βαβυλώνας για 15 χρόνια;;;

Το άγιο Φως βγαίνει για το γενικότερο συμφέρον όλου του πλανήτη καθώς ο Θεός μαρτυρεί ποιος είναι ο αληθινός Θεός, μήπως και κάποιος από την άλλη άκρη του ανέμου πάρει χαμπάρι… και όχι επειδή ο Πατριάρχης είναι ορθόδοξος – που σαφώς δεν είναι διότι είναι Οικουμενιστής και μοιχεποιβάτης.

Ο ορθολογισμός κάποιων έχει ως εξής: εγινε θαύμα, τότε είναι άγιος, άρα ορθόδοξος.

Και εγώ τους απαντώ: Το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι.