Γράφει ό άγιος Μακάριος:

«Ό πνευματικός (σημ. αυτός πού έχει ενεργό την παρουσία τού Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του) πάντας ανθρώπους ανακρίνει..., γινώσκει έκαστον πόθεν λαλεί και πού έστηκε και εν ποίοις μέτροις έστίν». Αυτό σημαίνει: Μπορεί να γνωρίζει τον απέναντι του, σέ ποιά εσωτερική κατάσταση βρίσκεται, ποιές είναι οι προϋποθέσεις των λόγων και έργων του, αν είναι ειλικρινής και δεν προσποιείται, ως ό ηθικολόγος και φαρισαίος. Και συνεχίζει: «Αυτόν δέ (τον «πνευματικόν» και Πνευματοφόρον) ουδείς ανθρώπων, τών εχόντων το πνεύμα τού κόσμου, γινώσκειν και άνακρίνειν δύναται, ει μή μόνον ό το όμοιον έχων έπουράνιον της θεότητος πνεύμα γινώσκει το όμοιον».

π. Θεόδωρος Ζήσης - Ομιλία περί Οικουμενισμού.

ΥΜΝΟΙ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Αθανασίου του εν Άθω, Λαμπαδού οσίων.

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα, προέρχονταν ἀπὸ πολὺ εὐσεβῆ καὶ εὔπορη οἰκογένεια. Ἡ οἰκογένειά του, τοῦ προσέφερε ὅλα τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὶς σπουδές του, τὶς ὁποῖες τὶς ὁλοκλήρωσε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Ἐκεῖ τοῦ γεννήθηκε μέσα στὴν ψυχή του ἡ ἐπιθυμία νὰ γίνειμοναχὸς καὶ νὰ φθάσει στὰ ἄκρα τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς. Γὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸν λόγο, πῆγε στὸ ὅρος Κυμινᾶς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὅπου βρισκόταν ἕνα μοναστῆρι τοῦ ὁποίου ἡγούμενος ἦταν ὁ Μιχαήλ, ὁ ἐπονομαζόμενος Μαλεῖνος. Ἔτσι ἀνάμεσα στοὺς μοναχούς, συγκαταριθμήθηκε καὶ ὁ Ἀθανάσιος.

Όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς, που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους

Γράφει ο άγιος Γερμανός: «Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, που κατοικούν στην Κύπρο, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς, που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία (που αυτοί λειτουργούν) να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεστε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι σας, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες (ιερείς και αρχιερείς). Ει δ’ άλλως θα υποστήτε την ίδια κόλαση με αυτούς» ( P.G. 140, 620).

Ο Θεός είναι άπειρος και η πρόοδος μέσα στη Βασιλεία Του ατελεύτητη

Όσοι  αφήσουν σε τούτη τη ζωή τον Κύριο να τους γεμίσει, όσοι γίνονται κατοικητήριά Tου, στο θάνατο, όταν ο κόσμος και οι αισθήσεις λείψουν εντελώς, ζούν την κοινωνία αυτή με τον Χριστό και το Πνεύμα το Άγιο, άμεσα και ανεμπόδιστα. Εκεί σαββατίζουν. Εκεί γεύονται την τέλεια ησυχαστική εμπειρία τους, σαν συνέχεια της επίγειας, σαν ανώτερη βαθμίδα μιας προκοπής που θα ολοκληρωθεί με την Ανάσταση, αλλά ποτέ στον αιώνα δεν θα τελειώσει, αφού ο Θεός είναι άπειρος και η πρόοδος μέσα στη Βασιλεία Του ατελεύτητη.

«Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες»

(αγ. Ιω. Κλίμακος, Λόγ. ΚΣΤ΄, σ.141-142).

Toυ Οσίου Ποιμένα:

Σε όλη σας τη ζωή μην ξεχνάτε, πριν από κάθε σας ενέργεια, να ρωτάτε τον εαυτόν σας: Αυτό που προτίθεμαι να κάνω μήπως είναι αντίθετο στο θέλημα του Θεού; Μήπως είναι επιζήμιο για την ψυχή μου; Μήπως είναι άδικο για τον αδελφό μου; Αν μετά από μια τέτοια αυστηρή αυτοεξέταση η συνείδησή σας δεν διαμαρτύρεται, μπορείτε ακίνδυνα να πραγματοποιήσετε την επιθυμία σας. Αν όμως η συνείδηση σάς ελέγχει, συγκρατηθείτε και αποφύγετε την εκτέλεσή της.

Μη ξεχνάμε τα επόμενα Πατερικά:

Κυπριανός Χριστοδουλίδης : "τί εκ των δυο προηγείται" ; Η αίρεση του σχίσματος ή το σχίσμα της αίρεσης ;

Και βέβαια συμφωνώ ! Οι σχισματικοί εντός Εκκλησίας ευρίσκονται, δεν ευρίσκονται εκτός. Αν ήταν εκτός δεν θα τους ελάμβανε ουδείς υπόψη. Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, η αίρεση προηγείται του σχίσματος, διότι η πρώτη αφορά σε θεωρητική θέση αλλότρια και αντισυμβατική προς το δόγμα. Το σχίσμα είναι η πρακτική εφαρμογή της θεωρητικής εκτροπής . Δεν γίνεσαι πρώτα σχισματικός και ύστερα αιρετικός. Πρώτα πέφτεις στην πλάνη μιας δικής σου ερμηνείας (Άρειος και άλλοι) και ύστερα θεσμοθετείς περί αυτής. Η διένεξη μεταξύ των αγίων Ιουστίνου Πόποβιτς και Μεγάλου Βασιλείου είναι φαινομενική και όχι ουσιαστική. Ο πρώτος αναφέρεται στο θεωρητικά ανυπόστατο του σχίσματος και ο Μέγας Βασίλειος στο κατά πράξιν (ενεργεία ή εν έργω) υποστατό μιας ψευδοεκκλησίας, που καπηλεύεται το όνομα του Χριστού και ιδιοτελώς χρησιμοποιεί τον όρο "εκκλησία" εν ονόματι της αγάπης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πλεονάζουσα επί των ημερών αιρετική αγαπολογία, η οποία αφορά αποκλειστικά και μόνο στην κατ΄ άνθρωπον αγάπη των Δυτικών. Τέλος, θα πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη ότι οι άγιοι της Εκκλησίας, όταν αναφέρονται σε σημαντικά θέματα της Θεολογίας, πότέ δεν διχάζουν το θείο από το ανθρώπινο. Ο λόγος που καταθέτουν είναι και θείος και ανθρώπινος, ανεξάρτητα αν εμείς, ελλειπείς κατά πάντα, πότε αξιολογούμε περισσότερο το ανθρώπινο και τοποθετούμε εκεί το κέντρο βάρους των συλλογισμών μας, και άλλοτε το θείο με τον γνωστό υπερβάλλοντα ζήλο και στις δυο περιπτώσεις. Και σε υστερόγραφο, ας έχουμε κατά νουν ότι : Αν η Αγία Γραφή και δη και η Καινή Διαθήκη, έγινε αφορμή ποικίλων Δυτικών συγγραφών (κατά κανόνα νοσηρών) με θεολογικό πρόσημο, φαντάζεται κανείς το εύρος του (λαμπρού) πεδίου δόξης, το οποίο διανοίγεται με την λεγόμενη Πατρολογία. Η μεταπατερικότητα, συναφειακότητα και σχεσιολογία, εις επίρρωση του ισχυρισμού.

(διάλογος από το F/B)

Η ΕΝΔΟΣΤΡΕΦΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

 «Ψυχής δε κίνησίς εστι κυκλική, η εις εαυτήν είσοδος από των έξω, και των νοερών αυτής δυνάμεων η ενοειδής συνέλιξις ώσπερ εν τινι κύκλω το απλανές αυτή δωρουμένη». Διονύσιος Αρεοπαγίτης.

Ίσως να μη είναι ανωφελές να λεχθή, ότι κακώς απεδόθη εις τον άγιον Γρηγόριον η ενδοστρεφής προσευχή, και ότι κάκιστα συνεδέθησαν μετά του ονόματός του, ως «παλαμισμός», τα ειρωνικά παρωνύμια «ομφαλοσκοπία –ομφαλοψυχία». Ηγνόησαν οι τοιαύτα φρονήσαντες ορθολογισταί, ότι εις την Ορθόδοξον Θεολογίαν υφίσταται συνεχής εσωτερική ενότης. Τοιαύτη δ’ ενότης, οίαν οφείλομεν να ανακαλύπτωμεν πανταχού των επί μέρους ιερών κειμένων της Καινής Διαθήκης. Διότι το Πνεύμα το Άγιον, όπερ εσόφισε τους αμέσους μαθητάς του Κυρίου, αυτό το ίδιον Πνεύμα εφώτισε και τους Πατέρας. Η υφισταμένη ποικιλία εν τη διδασκαλία των Πατέρων ουδόλως αίρει την εσωτερικήν ταυτότητα αυτής. Διότι το Πνεύμα όχι μόνον «όπου θέλει πνει» αλλά και «όπως θέλει πνει», «λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα». Μόνον εφ’ όσον αναγνωρίζομεν το αλληλένδετον και το ομόφωνον της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων, ως έκφανσιν του Αγίου Πνεύματος εν τη ανελίξει της ιστορίας, ευρισκόμεθα εντός των όρων της Ορθοδόξου πίστεως. Υπό το πνεύμα αυτό, αίρονται πάσαι αι φαινομενικαί αντιφάσεις, αίτινες παρατηρούνται μεταξύ των Πατέρων. Θεός φυλάξοι από την πλάνην να υποθέσωμεν, ότι, πέραν του ιδιάζοντος τονισμού εν τη διδασκαλία των Θεοφόρων Πατέρων, υφίσταται οιαδήποτε διαφωνία, ή ότι ο εις Πατήρ, ανατρέπει τον έτερον. Ο Θεός ημών «δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά Θεός τάξεως».

π.Θεόδωρος Ζήσης, Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος για την ''Αγία και Μεγάλη Σύνοδο'' [ΒΙΝΤΕΟ - 2016].

Μια σημαντική τοποθέτηση-διευκρίνιση για την Αποτείχιση - Του κ. Ιωάννη Ρίζου

 Ελάβαμε το κάτωθι σχόλιο: 

To  site  κρυφό σχολειό  ΔΕΝ  ανέβασε  τα  κάτωθι σχόλια.

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Μια σημαντική τοποθέτηση-διευκρίνιση για την Αποτείχιση - Του κ. Ιωάννη Ρίζου

Είναι πάγια τακτική τους, να μην ανεβάζουν σχόλια που αναιρούν τις δικές τους θέσεις.

Ανέβασαν το 1^ο σχόλιο ενώ ΔΕΝ ανέβασαν  τις επόμενες απαντήσεις, ώστε να φαίνετε ότι δεν έχουμε  επιχειρήματα.

Αυτό λέγεται στρεψοδικία  αδελφέ.

Κάτωθι  το 1^ο σχόλιο είναι το δικό μου  που ανέβηκε:

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Στη Σύνοδο της Κρήτης επικράτησε το Δαιμονικό Πνεύμα [mp3 - 2016].

Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;

Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους; Διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;

Ημείς έχομεν την γνώμην και ομολογούμεν ότι είναι άξιοι παντός επαίνου διότι παρήκουσαν και απεσχίσθησαν, και ηξιώθησαν ουρανίων στεφάνων δια την παρακοήν των εκείνην, και σήμερον τους προσκυνούμεν και τιμώμεν ως Αγίους (Γερμανός, Νικηφόρος, Μεθόδιος, Ταράσιος, Στέφανος, Θεόδωρος, Θεοφάνης, Θεόδωρος ο Στουδίτης κ.λ.π.), την δε σύνοδον εκείνην ονομάζομεν παράνομον, μιαράν και Καϊαφικόν συνέδριον…

Το μόνο ασφαλές κριτήριο

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

telemaxos doumanis

Περί των «δοκούντων ορθοδοξείν» συντηρητικών

Oλοι μας γνωρίζομε ότι σήμερα, εκτός των οικουμενιστών υπάρχουν καί οι αντιοικουμενισταί, οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίται ή Ζηλωταί. Υπάρχει όμως καί μία τρίτη ομάδα, οι αυτοαποκαλούμενοι συντηρητικοί, τίτλος άγνωστος στην παράδοση της Εκκλησίας. Οι ανωτέρω θέλουν να πιστεύουν ότι αποτελούν μία τάξη μεταξύ των Οικουμενιστών καί των Ζηλωτών της Ορθοδοξίας, μία τάξη πού, όπως λένε τηρεί την βασιλικήν καί διακριτικήν οδόν, την αποφεύγουσα τά άκρα, ώς επικίνδυνα καί δαιμονικά. 
Καθ' ημάς ο συντηρητικός, ο οπαδός αυτός της μεσότητος, ο αποφεύγων τα άκρα, τα όρια των οποίων αυτός καθορίζει, στην πραγματικότητα ακολουθεί αντιπαραδοσιακές πρακτικές και μεσότητες, οι οποίες τον καθιστούν αντιπαραδοσιακόν και όχι διακριτικόν, ως αυτός φαντάζεται! Και τούτο, διότι μεσότης εις τα θέματα ευσέβειας και πίστεως δεν υπάρχει. Ή είσαι ακόλουθος της ασεβείας, ή της ευσέβειας. Η Ορθοδοξία δεν είναι «κόθορνός» τις (Κόθορνος εκαλείτο παλαιά το φαρδύ υπόδημα των ηθοποιών, το οποίον ήτο κατάλληλον και διά τα δύο πόδια) δυναμένη να χωρέσει ασέβειαν και ευσέβειαν. Γι' αυτό και ο Άγ. Μάρκος ο Ευγενικός θα γράψει: «Ποτέ διά της μεσότητος δεν διορθώθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα. Μεσότης αληθείας και ψεύδους ποτέ δεν υπάρχει» (P.G. 160, 1093).

ΑΒΥΣΣΑΛΕΟΝ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Ελέχθη ευφυώς ότι το θαύμα συνίσταται εις το εμμένειν. Όντως. Θαύμα είναι η διάσπασις της σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος. Και τοιούτον θαύμα αποτελεί το γεγονός, ότι η αγία Ορθοδοξία μας εμμένει είκοσιν αιώνας εν τη Αποστολική παραδόσει. Θαύμα θαυμάτων η κεχαριτωμένη Εκκλησία μας! Τι δεν μετεβλήθη, τι δεν μετεμορφώθη, τι δεν ανετράπη κατά τον μακρότατον δίαυλον των αιώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ιδέαι, συστήματα, καθεστώτα, έθνη, ο κόσμος ολόκληρος. Πάντα ηλλοιώθησαν. Και μόνη η Εκκλησία έμεινεν αρραγής, αμετάβλητος, υπερφυσικόν πράγμα και θέαμα μέσα εις την ρέουσαν του βίου τούτου διάβασιν. Ιδού το θαύμα. «Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη Εκκλησία και ουκ έπεσε· τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν». Η δε πέτρα είναι ο Χριστός. Η Εκκλησία, λοιπόν, μένει εις τον αιώνα και «πύλαι άδου ου κατισχύσουσι». Πίπτουσι μόνον οι άνθρωποι. Εάν δε είπητε ότι έπεσαν και Εκκλησίαι, θ’ απαντήσωμεν: Εκκλησίαι, ναι,-- ως σύνολα ανθρώπων. Η Εκκλησία ποτέ, ως διδασκαλία, ως θεσμός θεοφύτευτος και ως σώζουσα πνευματική Κιβωτός, ως Θεανθρώπινον Σώμα.                                                            

Ιδού η Ορθοδοξία. Η νύμφη του Χριστού. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Αι δε λεγόμεναι εκκλησίαι, όσαι απατηθείσαι υπό του σατανά εξεκόπησαν της Ορθοδοξίας, δεν είναι, ειμή άζωα, αφεγγή, «ακοινώνητα», απέλπιδα, δυστυχή και μεμολυσμένα την παρθενικότητα τμήματα. Νύμφαι διαζευγμέναι από τον Νυμφίον Χριστόν, ως μη φυλάξασαι αμώμητον την πίστιν. Δύνανται δε να επανέλθουν καλώς, όθεν κακώς απεσπάσθησαν. Αρκεί να επαναλάβουν του ασώτου την φωνήν. Και τότε πάλιν δίδονται αυτοίς ο Χριστός, οι Απόστολοι, των αγίων Πατέρων ο χορός, αι Σύνοδοι, η Παράδοσις, η Θεολογία. Όλα ιδικά των. Η απόφανσις της Εκκλησίας είναι σαφής: «Των αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα τη εκκλησία μίαν την πίστιν εσφράγισαν· η και χιτώνα φορούσα τον υφαντόν εκ της άνω Θεολογίας, ορθοτομεί και δοξάζει της ευσεβείας το μέγα μυστήριον». 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Ανδρέου επισκόπου Κρήτης του μελωδού.

«Ζηλοῦτε τὰ πνευματικά». Νὰ ἐπιθυμεῖτε μὲ ζῆλο τὰ πνευματικὰ χαρίσματα. Τέτοιο ζῆλο σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ εἶχε καὶ ὁ ἅγιος  Ἀνδρέας.

Ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἐκκλησιαστικοὺς ποιητὲς ὁ Ἀνδρέας, γεννήθηκε στὴν Δαμασκὸ ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Σὲ ἡλικία 15 χρονῶν, κατατάχθηκε στὸν κλῆρο (ἀναγνώστης) τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου τῶν Ἱεροσολύμων, ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη Θεόδωρο.

Σατανάς : Όλα επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων

Η δύναμις του Σατανά έγκειται εις αυτήν την φωτοφάνειάν του, εις τας περί αγάπης Θεού και του πλησίον θεωρίας του, εις τα δάκρυά του υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού! Εις τας τάσεις δημιουργίας μιας «νέας και υγιούς τάξεως πραγμάτων», εις τον πόθον της άρσεως του «σατανικού» σχίσματος των Εκκλησιών, εις το ενδιαφέρον δια την αναπροσαρμογήν του Ευαγγελίου εις τα σύγχρονα δεδομένα, εις την αναψηλάφησιν θεολογικών, ηθικών και Εκκλησιαστικών θεμάτων, διότι ναι μεν – ομιλεί ο Σατανάς – οι άγιοι Πατέρες ορθώς εδογμάτισαν, αλλά η πρόοδος του κόσμου, αι ανάγκαι της νέας κοινωνίας, η ύψωσις της διανοητικής στάθμης των ανθρώπων, η ασύλληπτος εξέλιξις του τεχνικού πολιτισμού, όλα ταύτα, εν πάση περιπτώσει, επιβάλλουν την επανατοποθέτησιν της Εκκλησίας επί συγχρονισμένων βάσεων….

Και ο Μέγας Πατέρας μας και Ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης αυτά λέγει: