ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 

Πυρί της Θεότητος αϋλω, σάρκα υλικήν ημφιεσμένος, Ιορδάνου περιβάλλεται το νάμα, ο σαρκωθείς εκ Παρθένου Κύριος· ότι δεδόξασται.

 

Ερμηνεία.

 

Τούτου του Τροπαρίου η μεν κατά λέξιν εξήγησις είναι αύτη· ο εκ της Παρθένου σαρκωθείς Κύριος αμφί τω αϋλω πυρί της Θεότητος ενδεδυμένος την υλικήν σάρκα της ανθρωπότητος, (πυρ γαρ άϋλον υπάρχων κατά την Θεότητα, έγινεν άνθρωπος) και ούτω διπλούς ων, Θεός δηλαδή και άνθρωπος, ενεδύθη το ρείθρον του Ιορδάνου· διότι είναι δεδοξασμένος· η δε έννοια αυτού είναι αξιοθαύμαστος· θαυμάζει γαρ δι΄ αυτού ο Ιερός Κοσμάς την του Θεού συγκατάβασιν, δια την οποίαν αι φύσεις καινοτομούνται, και η των στοιχείων αλλοιώνεται τάξις τε και κατάστασις· και τρόπον τινά σκοτοδινιάσας, ω της αρρήτου, λέγει, καινοτομίας! Κατά μεν την φυσικήν των στοιχείων κατάστασιν, η γη ευρίσκεται εις τον κατώτατον και μεσαίτατον τόπον των στοιχείων, επάνω δε της γης ευρίσκεται το νερόν, επάνω δε του νερού ευρίσκεται ο αήρ, και επάνω του αέρος ευρίσκεται το πυρ· επί δε της ενσάρκου Οικονομίας βλέπω όλον το εναντίον· το μεν γαρ ανώτατον και άϋλον πυρ, όπερ εστίν ο Θεός, ενδυθέν πρώτον την γην: ήτοι την εκ της γης υλικήν σάρκα, ενδύεται έπειτα και τα ρείθρα του Ιορδάνου: ήτοι του νερού, και ούτω το άϋλον πυρ ο Θεός μιμείται την κατωτάτην γην, και γίνεται κατώτατον πάντων δια συγκατάβασιν άκραν· το δε νερόν του Ιορδάνου γίνεται ανώτερον από αυτόν· και ούτως η γη: ήτοι η των ανθρώπων γηϊνη φύσις, γίνεται εις το μέσον του αϋλου πυρός της Θεότητος από το ένα μέρος, και του νερού του Ιορδάνου από το άλλο. Όθεν από μεν το θείον πυρ αναχωνεύεται αύτη και καθαρίζεται, από δε το νερόν πλύνεται εκ της αμαρτίας· και ούτω από τα δύο ομού επανέρχεται πάλιν εις την πρώτην κατάστασιν δια του Βαπτίσματος του Κυρίου.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Δ Χαιρετισμοί. Των εν τη μονή του αγίου Σάββα αναιρε8έντων οσίων πατέρων, Νικήτα οσ. επισκ. Απολλωνιάδος, Μύρωνος νεομάρτυρος του Κρητός (1793).

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἀσκήτευαν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, στὴν περιοχὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη. Ὅμως Ἄραβες λῃστὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς καὶ συνέλαβαν τοὺς Πατέρες αὐτῆς, ποὺ δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν θέλησαν νὰ φύγουν. Καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν μὲ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὑποδείξουν στοὺς λῃστὲς τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς μονῆς, τοὺς θανάτωσαν. Ἄλλους τούς ἀποκεφάλισαν, ἄλλους τοὺς τεμάχισαν καὶ ἄλλους τοὺς κατατρύπησαν μὲ τὰ ξίφη τους. Καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ καὶ προσευχόμενοι, παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι τὶς μακάριες ψυχές τους στὸν Κύριο, ἀπολαμβάνοντας τὴν αἰώνια ζωὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπέμειναν πρόθυμα τοὺς μακροὺς ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεως καὶ τὸ μαρτύριο τῆς ἐπίπονης ἀθλήσεως.
Τὴν φρικτὴ ἐκείνη σφαγὴ περιέγραψαν, ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης († 13 Ἰουλίου), ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καὶ ὁ Ὅσιος Ἀντίοχος ὁ Πάνδεκτος († 24 Δεκεμβρίου).
Μεταξὺ τῶν ἁγίων Ἀββάδων ἀναφέρεται καὶ ὁ Ὅσιος Θεόκτιστος.

«Ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι»

Πολλά ελέχθησαν δια την πονηρίαν και το μίσος της Παπωσύνης κατά της Ορθοδόξου Χριστιανωσύνης και ιδία κατά της Ελλαδικής, βάσει ιστορικών αδιαψεύστων γεγονότων. Εκείνο που προκαλεί οργήν και αγανάκτησιν είναι το ότι υπάρχουν Έλληνες Γενίτσαροι, κατά τεκμήριον Ορθόδοξοι οι οποίοι συνδεόμενοι φιλικώς με πρόσωπα του φοβερού θρησκευτικοπολιτικο—οικονομικού Οργανισμού της Παπωσύνης δεν αρκούνται εις τας κοσμικάς των αβρότητας και «χαϊδολογήματα» του πρωτοκόλλου της διεθνούς υποκρισίας, αλλά και προσπαθούν με μια σατανική τέχνη να πείσουν τους συνομιλητάς των Ορθοδόξους ότι δεν μας χωρίζει τίποτε με τους αιρετικούς της Δύσεως και ότι τα λεγόμενα «δόγματα» είναι αποφάσεις φανατικών, που για πολιτικούς λόγους ήγειραν αυτό το φράγμα μεταξύ Ορθοδοξίας και αιρέσεων! Αλλ΄ επ΄ αυτού τον λόγον έχει η Ιστορία και μάλιστα αι αποφάνσεις των εν Πνεύματι Αγίω συνελθουσών επτά Οικουμενικών Συνόδων, και ξεχωρίζεται η ήρα από τον σίτον, ώστε να αποφεύγεται κάθε είδους πλάνης ως προς τα πιστευτέα και πρακτέα. Η Ιστορία γενικώτερον εμφανίζει την Παπωσύνη αιρετική με θύμα την Ορθοδοξίαν η οποία αμυνομένη, εφήρμοσε την χριστιανικήν αρετήν της ανεξικακίας χωρίς πνεύμα μισαλλοδοξίας, όπως θέλουν οι γενίτσαροι να μας κατηγορήσουν. Και το θλιβερόν τούτο γεγονός της επιβουλής εναντίον της Ορθοδοξίας έχει τονισθή, είπομεν, από την αδέκαστον Ιστορίαν και τονίζεται, ώστε να μη μπερδεύωνται οι Ορθόδοξοι από τα χαμαιλεόντεια τερτίπια των εχθρών της Ορθοδοξίας και μάλιστα των παπικών, που δρουν δια μέσου της Ουνίας με πεισμοσύνην και μεθοδικότητα σατανά, που ούτε ο προτεσταντικός αναρχισμός δεν συνέλαβε τέτοιο σχέδιον στρατηγικής και τακτικής προς άλωσιν της Ορθοδοξίας και διαφθοράς των συνειδήσεων. Μπορεί οι Προτεστάνται να εξεμεταλλεύθησαν τας δοκιμασίας της Πατρίδος μας με το μέσον μιας διαβλητής φιλανθρωπίας, όμως δεν εχρησιμοποίησαν την ατιμίαν του «καμουφλαρίσματος», όπως οι Παπικοί με την Ουνίαν, η οποία είναι μία τρομερά παγίς προς σύλληψιν της αθώας ορθοδόξου περιστεράς, που αγνοεί ότι η Ουνία είναι μία απάτη δια λογαριασμόν της Παπωσύνης. Οι Παπικοί διαπράττουν την ατιμίαν αυτήν της απάτης, δια να εξοντώσουν ανάνδρως τους αντιπάλους των, όπως ένας στρατός, φορώντας την στρατιωτικήν στολήν του αντιπάλου του εν ώρα μάχης προκαλεί σύγχυσιν και τους σφάζει εκ του ασφαλούς αλλ΄ ατίμως και ανάνδρως, είπομεν. Είναι ή δεν είναι έτσι; Ο σκοπός της υπάρξεως της Ουνίας είναι φονικός. Η μεταμφίεσις ανέντιμος. Το φοβερόν ρεύμα του συγκρητισμού, που επάγωσε και τας καρδίας των Ορθοδόξων ευνοεί την προπαγάνδαν των Παπικών εις βάρος μας. Από πού να προφυλαχθή ο Ελληνικός λαός; Από την «δελφικήν ιδέαν» του νεοειδωλολατρισμού; Από το τέρας του Μασωνισμού; Από την χολέρα του Χιλιασμού; Από τον σατανικόν Πνευματισμόν; Από τους «γιόγκι» της αρρωστημένης Ανατολής; Από την νόσον του Οικουμενισμού που εν συνδυασμώ με την μωρίαν ή προδοσίαν Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, και Μοναχών τείνει να γίνη πίστις πολλών με χαλαρωμένην την ορθόδοξον συνείδησιν; Από τους υλοφρονούντας Κληρικούς μας; Από τους εν χλιδή και προκλητικότητι ζώντας ωρισμένους Ιεράρχας μας; Προ μιας τοιαύτης καταστάσεως τελείως απαραδέκτου δια την Πίστιν, οι ολίγοι Κληρικοί και λαϊκοί, ως Σώμα συμπαγές τεταγμένον να φυλάττη την Ιεράν Παρακαταθήκην αλώβητον και απαραχάρακτον, να αναλάβη και να ενεργοποιήση τας ευθύνας του και με την μάχαιραν της Αληθείας να δράση. Να καθαιρεθούν οι προδόται. Να σχηματισθή μέτωπον πολέμου με επικεφαλής τιμίους και εκλεκτούς αντιοικουμενιστάς Ιεράρχας με ανδρείον φρόνημα. Να πυρακτωθή ο ευσεβής Κλήρος και Λαός με την Πίστιν των Πατέρων μας και να δοθή η μάχη κατά των εχθρών της Ορθοδοξίας, μάχη προς συντριβήν των αντιθέων δυνάμεων του σκότους, που μας εκύκλωσαν φονικώς. Επιβάλλεται η επιστράτευσις προς περίσωσιν των θρησκευτικών, ηθικών και πνευματικών μας αξιών, με τας οποίας η Φυλή μας ακτινοβόλησε και εθριάμβευσε εν μέσω τόσον δοκιμασιών και αντιξοοτήτων. Ώρα ημάς εξ ύπνου εγερθήναι! (Ρωμ. ιγ: 11).

π.Αθανασιος μυτιληναιος 2-1-94 'Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΑΜΠΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ'

Η Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1920, υπ΄ ουδεμιάς επί μέρους Ορθοδόξου Εκκλησίας απεκηρύχθη μέχρι σήμερον!!!

Η Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1920, θεωρείται βλάσφημος, δεδομένου ότι, βασιζομένη επί της κακοδόξου «θεωρίας των κλάδων», της αποτελούσης το σύμβολον της αιρετικής πανσπερμίας του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), αρνείται ότι η Αγία ημών Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία, κατ΄ αντίθεσιν του ενάτου άρθρου του Συμβόλου της Πίστεως περί μιας Εκκλησίας. Επιπροσθέτως, αναιρεί και αυτό τούτο το θετικόν περιεχόμενον της εν τη Εκκλησία υπερφυσικής Αποκαλύψεως. Διότι, εάν δεν υπάρχει σταθερά και ωρισμένη Εκκλησία, της Αποκαλύψεως ανεπισφαλής φορεύς, αλλά πάσαι αι χριστιανικαί Εκκλησίαι αποτελούσι μέρη ισοδύναμα και ισόκυρα της Εκκλησίας,είναι φανερόν ότι η μεν Αποκάλυψις ουδέν σταθερόν και παραμόνιμον έχει να αποκαλύψη, αλλά ποικίλον τι και κατά τας δόξας και προϋποθέσεις των προσώπων εξαλλάσσον, ουδέν δε απομένει κριτήριον, δι΄ ου να δυνηθή τις εκ της ποικίλης και αντιφατικής εκδοχής των χριστιανικών αληθειών άμα μεν να διακρίνη την αληθή διδασκαλίαν του Κυρίου, άμα δε να πορισθή πεποίθησιν ασφαλή περί της αξιοπιστίας και αληθείας ων πιστεύει. Παρά ταύτα, καίτοι η Εγκύκλιος αύτη εκοινωποιήθη «προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», δηλαδή Ορθοδόξους τοιαύτας και ετεροδόξους,  ως έδει αύται καθηκόντως να πράξωσι. Τούτο πάντως δηλοί δι΄ αυτάς ταυτότητα πίστεως προς το κακόδοξον κείμενον αυτής. Κατόπιν τούτου, αι επί μέρους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι εγένοντο κύριοι συνεργοί και αίτιοι των μετά ταύτα επακολουθησασών κακοδόξων πράξεων, διότι η στάσις των αύτη κατάστησεν αυτάς υπευθύνους και υπολόγους έναντι της καθ΄ όλου Εκκλησίας δια το σημερινόν κατάντημα της οικουμενιστικής αιρέσεως, όπερ θεώνται απαθώς και εν τω οποίω κείνται θεωρία τε και πράξει.

Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη:

«΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»

«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.
«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.

Οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας «Σκωληκόβρωτα Εκκλησιαστικά κιτάπια»! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Στο νέο εορτολόγιο του 2007, της Ι. Μ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, το οποίο κυκλοφορήθηκε προσφάτως, και στις σελίδες 194 – 195, δημοσιεύεται κείμενο από την εφημερίδα «Το Βήμα της Αιγιαλείας», της 7.5.06, με τίτλο «Κρίμα… ο αφορισμός».                                                                                                                         

Το εν λόγω κείμενο στρέφεται κατά των «οψίμων ζηλωτών της Ορθοδοξίας» και έχει στο στόχαστρο τον λαμπρό εκπαιδευτικό-θεολόγο και μαχητή της Ορθοδοξίας Παν. Σημάτη, τον αφορισθέντα, με αντικανονικές διαδικασίες, από τον Σεβ. Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιο.                                                                                                                             
Ο συγγραφέας του κειμένου αυτού, μεταξύ άλλων, θλιβερών, διατυπώνει την άποψη «ότι τους ¨ξεροκεφάλους¨, δεν συνετίζει δι΄ αφορισμού ακοινωνησίας, αλλά το παραδοσιακό φραγγέλιο. Επειδή, λοιπόν, «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος», θα έπρεπε ο Μητροπολίτης μας αντί αφορισμού, να δώσει εντολή σε ένα θαλερό Διάκο να συνετίσει με σφαλιάρες και κλωτσιές αυτούς, που πιστεύουν ότι το πνεύμα και το γράμμα της Ορθοδοξίας βρίσκεται στα σκωληκόβρωτα εκκλησιαστικά κιτάπια»!                                                                                                             
Παραβλέποντας την συντακτική αταξία, αλλά και την πεζοδρομιακού επιπέδου βαρβαρότητα, του φιλοξενουμένου στο μητροπολιτικό εορτολόγιο, κειμένου, σταματούμε με θλίψη πολλή στο ποιον του επισκοπικού κριτηρίου της καταλληλότητός του, για μια θέση στο εορτολόγιο αυτό!                                                                                                                                         
Οι Ιεροί Κανόνες είναι, Σεβασμιώτατε, «σκωληκόβρωτα εκκλησιαστικά κιτάπια»; Αυτό είναι το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά σας στο ποίμνιό σας; Επιλέξατε το κείμενο αυτό, για να τραυματίσετε, για μια ακόμη φορά τον όντως ακραιφνή (χωρίς εισαγωγικά) ορθόδοξο θεολόγο και ανεχθήκατε να συμπαρασύρεται, με τον τρόπο αυτό, στο επίπεδο ενός απαράδεκτου, για κάθε χριστιανική συνείδηση, εκχυδαϊσμού, μαζί με τους Ι. Κανόνες, «τα κιτάπια» και η πατερική παράδοση, αφού τα καθ΄ υμάς «κιτάπια», είναι καρπός της παραδόσεως αυτής;                                                     
Θλίψη και μόνο θλίψη, αποπνέουν οι δύο επίμαχες σελίδες του εορτολογίου σας! Θλίψη, κυρίως, για τα κριτήρια της επιλογής σας!

ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ...

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=10676

Ενα περιστατικό, συγκινητικό για το βαθύ περιεχόμενό του, που συνέβη σε κάποιο νέο, τελείως άπειρο από το ψέμα και την πονηριά και που διακρινόταν από την παιδική του ηλικία για την αγάπη του για την αλήθεια. Εδώ φαίνεται η ψυχή ενός αγράμματου αλλά καθαρού και τίμιου ανθρώπου με πίστη μικρού παιδιού, πίστη ακλόνητη και απλή, που είχε καρδιά και θέληση καθαρή και που αγωνιζόταν για τον Θεό· μια ψυχή ταγμένη λίγο παρακάτω από τους αγγέλους. Όντως, είχε γίνει σοφός, ικανός να βλέπει και τα ουράνια και τα επίγεια.

Φώτης Κόντογλου - Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία

Ἡ Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πρᾶγμα. Γιὰ νὰ μὴν πάρω τοὺς πολὺ παλιούς, παίρνω δυὸ τρεῖς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀγωνισθήκανε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ὅποτε μιλᾶνε γιὰ τὴ λευτεριά, μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴ θρησκεία. Ὁ Ρήγας Φεραῖος λέγει: «νὰ κάνουμε τὸν ὅρκο / ἀπάνω στὸ Σταυρό». Ἕνας ἄλλος ποιητὴς γράφει: «Γιὰ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία / γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία / γι᾿ αὐτὰ τὰ δυὸ πολεμῶ, / μ᾿ αὐτὰ νὰ ζήσω ἐπιθυμῶ. / κι ἂν δὲν τὰ ἀποχτήσω / τί μ᾿ ὠφελεῖ νὰ ζήσω;»...

... Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά, τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων. Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.

Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.

ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

 Πειραιεύς 19 Μαρτίου 2015

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

 ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2015

*****

Στήν σημερινή ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀγαπητοί χριστιανοί, συνυπάρχουν ἡ μυστηριακή φανέρωση τῆς θείας οἰκονομίας καί τό  πρῶτο μέγα γεγονός τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας.

Σῆμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον καί τοῦ ἀπ΄ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις,ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται.

Δύο πρόσωπα: ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦς Χριστός καὶ ἡ Παρθένος Μαριάμ, ἡ Κυρία Θεοτόκος καί Θεομήτωρ, καί δύο     γεγονότα: ἡ φανέρωση τοῦ «ἀπ΄αἰῶνος κεκρυμμένου μυστηρίου» τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀρχή ὅλης τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου.

Η άποψις του Πάπα δια την κατ΄ ανατολάς Ορθόδοξον Εκκλησίαν -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε συνέντευξη, που παρεχώρησε σε εφημερίδα της Β. Ελλάδος, μεταξύ άλλων, σχετικώς με την επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, είπε ότι η επίσκεψη αυτή «εκπέμπει μήνυμα αισιοδοξίας», ενώ, «αναφερόμενος στον διάλογο των δύο Εκκλησιών, τάχθηκε υπέρ της ένωσής τους και πρόσθεσε πως από την μέχρι τώρα διδασκαλία του Πάπα ως θεολόγου, εκφράζεται η κοινή συνείδηση της ¨αδιαιρέτου αρχαίας Εκκλησίας¨». («Ο.Τ.» 27.10.06).  

                                                             

Η άποψη αυτή του Παναγιωτάτου κ. Βαρθολομαίου, αν πράγματι έτσι διατυπώθηκε, στην εν λόγω συνέντευξη, φαίνεται να μη δικαιώνεται εκ των πραγμάτων, εφόσον άλλωστε, ουσιαστικώς, δεν είναι δυνατόν, η διδασκαλία του Πάπα, να είναι διαφορετική από την κατεστημένη διδασκαλία της παπικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας! Η δε διδασκαλία της παπικής Εκκλησίας αφίσταται ως γνωστόν, παρασάγγας από τη συνείδηση της «αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας»!   

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 

Τον ρύπον ο σμήχων των ανθρώπων, τούτοις καθαρθείς εν Ιορδάνη, οις θελήσας ωμοτώθη ο ην μείνας, τους εν σκότει φωτίζει Κύριος· ότι δεδόξασται.

 

Ερμηνεία.

 

Ο Κύριος, λέγει, ο οποίος καθαρίζει και αποπλύνει τον μολυσμόν της αμαρτίας των ανθρώπων, αυτός σήμερον εκαθαρίσθη εις τον Ιορδάνην ποταμόν δια του Βαπτίσματος. Τίνος χάριν; Δια τούτους τους ανθρώπους, με τους οποίους θεληματικώς ωμοιώθη κατά φύσιν γενόμενος άνθρωπος, μη τραπείς κατά την Θεότητα, αλλά μείνας εκείνο όπου ήτον: ήτοι τέλειος Θεός· όθεν είπεν ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Ο μεν γαρ (Χριστός) αυτοκάθαρσις ην, και ουκ εδείτο καθάρσεως, αλλά σοι (δια σε) καθαίρεται, ώσπερ και σαρκοφορεί, άσαρκος ων» (Λόγος εις το Βάπτισμα).  Ου μόνον δε σμήχει ο Χριστός και καθαρίζει, αλλά και φωτίζει· καθαρίζει μεν γαρ, το θείον προβαλλόμενος ύσσωπον, και υπέρ χιόνα λευκαίνων τους το θείον λαμβάνοντας Βάπτισμα· περί ων και ο Δαβίδ παρεκάλει πρότερον λέγων: «Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι» )Ψαλμ. ν: 9). Όθεν ο Θεολόγος Γρηγόριος λουτρόν ονομάζει το Βάπτισμα, ως έκπλυσιν (Λόγος περί Βαπτίσματος). Φωτίζει δε πάλιν ο Χριστός, διότι αυτός κατά τον Ιωάννην (α: 9) είναι το φως το αληθινόν, το οποίον φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον Κόσμον, όχι εις τον αισθητόν και υλικόν κόσμον, αλλ΄ εις τον νοητόν εκείνον των αρετών· δια τούτο πάλιν ο Θεολόγος Γρηγόριος φώτισμα ονομάζει το Βάπτισμα (Λόγος περί Βαπτίσματος). Όρα όμως, αγαπητέ, ότι πρώτον καθαρίζει ο Κύριος, και δεύτερον φωτίζει· καθαρίζει γαρ πρώτον τον άνθρωπον από τα πάθη δια της εργασίας των εντολών, και δεύτερον φωτίζει τον κεκαθαρμένον δια της ελλάμψεως και του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος. Και καθώς οι γανόνοντες τα χάλκινα αγγεία, πρώτον καθαρίζουσιν αυτά από τον μολυσμόν όπου έχουσιν, έπειτα λαμπρύνουσιν αυτά με το γάνωμα· ούτω και ο Θεός, πρώτον καθαρίζει την καρδίαν και τον νουν, και έπειτα λαμπρύνει αυτά με το φως της θείας Του χάριτος. Ώστε όποιος αγαπά να φωτισθή εκ Θεού, πρώτον πρέπει να καθαρισθή από τα πάθη δια των θεουργών εντολών: «Ου γαρ κάθαρσις, εκεί έλλαμψις· (λέγει ο Θεολόγος Γρηγόριος, Λόγος εις τα Φώτα) άνευ γαρ του πρώτου το δεύτερον ου δίδοται» ει δε προ του να καθαρισθή τινάς ζητεί να φωτισθή, μάτην και ανωφελώς κοπιάζει.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Χρύσανθου και Δαρείας μαρτύρων, Κλαυδίου, Ιλαρίας, Ιάσονος, Μάυρου και Παγχαρίου μαρτ.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ (243 – 284 μ.Χ.). Ὁ Ἅγιος Χρύσανθος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἦταν υἱὸς ἐπιφανοῦς εἰδωλολάτρου. Ὅμως κατηχήθηκε στὴν Χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ κάποιον Χριστιανὸ καὶ βαπτίσθηκε. Ὅταν ὁ πατέρας του πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, τὸν φυλάκισε καί, γιὰ νὰ τὸν ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη, τοῦ ἔδωσε γυναῖκα τὴν ὡραία Δαρεία, ἡ ὁποία καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἦταν εἰδωλολάτρισσα.

Ἀντὶ ὅμως νὰ προσελκύσει ἡ Δαρεία τὸν σύζυγό της Χρύσανθο στὴν εἰδωλολατρία, συνέβη τὸ ἀντίθετο. Πίστεψε καὶ αὐτὴ στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκε. Τότε τοὺς κατήγγειλαν στὸν ἔπαρχο Κελερίνο, ὁ ὁποῖος τοὺς παρέδωσε στὸν τριβοῦνο Κλαύδιο. Τὸ μαρτύριο ἄρχισε. Ἀλλὰ ἡ καρτερία καὶ ἡ ὑπομονὴ τῶν Μαρτύρων ἐξέπληξε τὸν Κλαύδιο, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του Ἰλαρία, τοὺς υἱούς του Ἰάσονα καὶ Μαῦρο καὶ τοὺς στρατιῶτες του πίστεψε στὸν Χριστό.
Στὴν συνέχεια ἔριξαν τοὺς Ἁγίους Χρύσανθο καὶ Δαρεία μέσα σὲ λάκκο καὶ τοὺς ἐνταφίασαν ζωντανοὺς τὸ ἔτος 283 μ.Χ.

Κατάφεραν να ελέγξουν την πτήση εντόμων!

Ευχαριστώ τον αδελφό μας ΑΑ  (Ἀριστείδη.)   για το ηλεκτρονικό γράμμα του

Στο μέλλον, δίπλα στα αυτόνομα αεροπλανάκια και ελικοπτεράκια (γνωστά ως drones) μπορεί να πετάνε και τηλεκατευθυνόμενα έντομα - όχι ρομποτικά, αλλά πραγματικά έντομα ελεγχόμενα ασύρματα από τους ανθρώπους.

Αυτό ακριβώς πέτυχαν για πρώτη φορά ερευνητές από τις ΗΠΑ και τη Σιγκαπούρη, οι οποίοι πρόσδεσαν στην πλάτη σκαθαριών μια πλακέτα με ηλεκτρονικά και, στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός ραδιοπομπού κατηύθυναν τις κινήσεις των εντόμων στον αέρα. Με τον τρόπο αυτόν οι επιστήμονες έκαναν στο εργαστήριο τα έντομα να απογειωθούν, να πετάξουν προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, να αιωρούνται και τελικά να προσγειωθούν πίσω στο έδαφος.
Σάιμποργκ

Φαγωμάρα και για τις Φιλιππίνες....

(OMHKSEA) - Dear Brethren in Christ

I have been informed that a certain person whose name is Silouan Thompson came to Philippines and claims that he is an Orthodox cleric.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Γιατί σιωπούν οι αρχιμανδρίτες;

Αγιορείτης ιερομόναχος μάς απέστειλε κείμενο που θα το δημοσιεύσουμε στο επόμενο τεύχος της «Θεοδρομίας», το οποίο επιγράφει με τον τίτλο «Ζητούνται αρχιμανδρίται». Διερωτηθήκαμε κατ΄ αρχήν τι να σημαίνει αυτός ο τίτλος. Τον θεωρήσαμε εξωπραγματικό, εφ΄ όσον είναι κοινή και οφθαλμοφανής η διαπίστωση ότι έχουμε πληθώρα αρχιμανδριτών, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ οι ενορίες των μικρών χωριών της υπαίθρου είναι επί έτη κενές και δυσαναπλήρωτες. Έχει τόσο γιγαντωθή ο άγνωστος αυτός στην Ορθόδοξη Παράδοση θεσμός των αρχιμανδριτών, που ζουν μέσα στον κόσμο, χωρίς μάνδρα και εκτός μάνδρας, υποκείμενοι σε ποικίλους πειρασμούς και προκαλούντες πειρασμούς και σκάνδαλα, ώστε δικαιολογημένα να χαρακτηρίζεται ως νοσηρό φαινόμενο, ως «ασθένεια του αρχιμανδριτισμού». Δικαιολογήσαμε κατόπιν τον συντάκτη του άρθρου ευλαβή και αγωνιστή ιερομόναχο π. Χρυσόστομο Κάρτσωνα Αγιαννανίτη, διότι δεν εννοεί την αριθμητική ανυπαρξία, αλλά την αγωνιστική, την ομολογητική ανυπαρξία της μεγάλης πλειονότητος των αρχιμανδριτών. Οι περισσότεροι πράγματι, ορεγόμενοι εκ νεαράς ηλικίας να φορέσουν την αντιπαραδοσιακή επίσης επισκοπική μίτρα, όχι για να δοξάσουν τον Θεό, αλλά για να δοξασθούν, όχι για να σώσουν, αλλά για να «σωθούν», εκμεταλλεύονται την έμφυτη θεοσέβεια των πιστών, τους οποίους αντιμετωπίζουν εξουσιαστικά, «κατακυριεύοντες και κατεξουσιάζοντες αυτών» (1), ως κοσμικοί άρχοντες. Δεν επιδεικνύουν γι΄ αυτό κανένα ενδιαφέρον για τα θέματα της ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας. Λιβανίζουν και κολακεύουν, πολλάκις μέχρις αηδίας και αποστροφής, τους προϊσταμένους των επισκόπους, των οποίων τις αποφάσεις δικαιολογούν πάντοτε, έστω και αν αποκλίνουν από την ευθεία οδό των ορθοδόξων δογμάτων προς την σκολιά και διεστραμμένη οδό των αιρέσεων και των πλανών, του Παπισμού και του προτεσταντικού Οικουμενισμού, προφασιζόμενοι υπακοή και ευπείθεια, ουσιαστικώς όμως επενδύοντες στην υποστήριξή τους για προαγωγές και ανόδους σε αξιώματα και θρόνους.

***

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "π. Θεόδωρος Ζήσης : Γιατί σιωπούν οι αρχιμανδρίτες...":

Επενδύσεις υγείας και επενδύσεις θεολογίας

"Δεν επιδεικνύουν γι΄ αυτό κανένα ενδιαφέρον (οι αρχιμανδρίτες) για τα θέματα της ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας. Λιβανίζουν και κολακεύουν, πολλάκις μέχρις αηδίας και αποστροφής, τους προϊσταμένους των επισκόπους, των οποίων τις αποφάσεις δικαιολογούν πάντοτε, έστω και αν αποκλίνουν από την ευθεία οδό των ορθοδόξων δογμάτων"

κχ
Και αυτά μεν στο χώρο της θρησκείας, δηλαδή της θεολογικής επιστήμης και των επενδύσεων σε νεαρούς - και πανεπιστημιακής μόρφωσης - αρχιμανδρίτες. Αλλά και στο χώρο της ιατρικής επιστήμης τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα, για όποιον δεν κολακεύει και δεν λιβανίζει μέχρις αηδίας τους προϊσταμένους διευθυντές ή καθηγητές του.

Ποιος φιλόδοξος νεαρός γιατρός θα τολμήσει ποτέ να έλθη αντιμέτωπος με το επιστημονικό ψεύδος του εγκεφαλικού θανάτου και δεν θα εκδιωχθεί κακήν κακώς από κάθε Νοσοκομείο ; Και ποιος θα δει ποτέ να γίνεται δεκτή η επιστημονική διατριβή του, που καταρρίπτει με αντικειμενικά ιατρικά κριτήρια τον νεοσύστατο και αντιεπιστημονικό όρο-διάγνωση, του κλινικού ή εγκεφαλικού "θανάτου" ; Κανείς, απελπιστικά κανείς.

Το γιατί δεν είναι θέμα μαντικής τέχνης. Είναι θέμα απόσβεσης κεφαλαίων - οικονομικό δηλαδή - στις επενδύσεις υγείας. Αυτή είναι η ιατρική του σήμερα και λυπάμαι πολύ που το γράφω.

Αν τώρα τα αφορώντα στο κεφάλαιο θρησκεία βαίνουν παράλληλα - μάλλον συμπίπτουν - με εκείνα της ιατρικής, ας περιμένουμε τον π. Θεόδωρο ή άλλον, να μας το πει.

Από το άρθρο του π. Θεοδώρου Ζήση «ΛΟΓΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ» :

… Ο πρωτοσύγκελος του Μητροπολίτου Βενετίας Γενναδίου, τον οποίον επεσκέφθητε εσχάτως, Ναυπάκτιος την καταγωγήν, απεκάλυπτε προ καιρού εις τον γέροντα π. Αρσένιον Κομπούγιαν: «Έχουν συμφωνήσει οι Ορθόδοξοι με την παπική κούρια και έχουν υπογράψει την ένωσιν. Δεν εξαγγέλουν όμως το γεγονός υπολογίζοντας εις τας τυχόν αντιδράσεις του πιστού λαού»

Oι συμβουλές του ἠταν καρποί του Αγίου Πνεύματος

Ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης είχε επηρεαστεί πολύ από τους ασκητές της Καππαδοκίας και τους θυμόταν πάντα με νοσταλγία. Για έναν από αυτούς, τον π. Γρηγόριο που ήταν παράλυτος, ο Γέροντας διηγούνταν το εξής: 

«Σε κάθε δύσκολη υπόθεση, όταν του ζητούσαν την γνώμη του, παρακαλούσε τους χριστιανούς να τον ανεβάσουν με το κρεββάτι του στην κορυφή ενός βουνού και να τον αφήσουν εκεί οκτώ ημέρες. Όταν μετά τον μετέφεραν, το πρόσωπό του ήταν αλλοιωμένο και έλαμπε, ενώ οι συμβουλές του ἠταν καρποί του Αγίου Πνεύματος».

Οικουμενιστική και Διαθρησκειακή η Θεολογία της Εκκλησίας της Ελλάδος -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Στο επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος ΕΚΚΛΗΣΙΑ, στο τεύχ. Αρ. 7 του παρελθόντος Ιουλίου 2006 και στις σελ. 524 – 527, σε άρθρο της Συντάξεως (άρθρο γραμμής), σχετικό με τη σημασία της τελευταίας επισκέψεως του Μακαριωτάτου κ. Χριστοδούλου στην έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών στη Γενεύη, παρουσιάζεται εκτενώς «η μεγάλη σημασία, που είχε τελικά η επίσκεψη του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας για την καταγραφή της σύγχρονης διαχριστιανικής πραγματικότητας».                                                                                                    

Στην αρχή του εν λόγω άρθρου, ο συντάκτης του, μνημονεύει την ενθουσιώδη δήλωση, την οποία έκανε ο Μακαριώτατος, μόλις επέστρεψε στην Αθήνα.                                                                                              
«Επιστρέψαμε έμπλεοι εσωτερικής ικανοποιήσεως, γιατί μπορέσαμε να μεταφέρουμε, εκ νέου και με τον πλέον επίσημο τρόπο, στους αλλοδόξους αδελφούς μας, το μήνυμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας γενικώς, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος ειδικώς, ένα μήνυμα γνησίου Χριστιανικού ήθους, ανόθευτης και ζωντανής αγάπης, αλλά και βαθιάς ελπίδος στο διαχρονικό όραμα της Εκκλησίας για την «εν παντί» ενότητα των μελών της»!                                                                     
Το μήνυμα αυτό για την «εν παντί» ενότητα των μελών τής Εκκλησίας, καταγράφεται στο δεύτερο σημείο-παράγραφο του εν λόγω άρθρου, στις σελ. 524 – 525, όχι, όμως, ως μελλοντική επιδίωξη και στόχος αλλά ως πραγματικότητα, η οποία ήδη υπάρχει ως γεγονός ενοποιητικό πασών των αιρέσεων και των θρησκειών!                                                             
Στη σελ. 524 και εξής διαβάζουμε: «Η σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα, η οποία διακρίνεται από πνεύμα ανασφαλείας και φόβου και ακαταστασίας σε όλα τα επίπεδα, επιβάλλει τη συνεργασία και τη συμπόρευση των Χριστιανικών Ομολογιών αλλά και των θρησκειών, χωρίς «κόμπλεξ» και προκαταλήψεις, χωρίς στεγανά και συντηρητικές ανασφάλειες, γιατί «οι Εκκλησίες και οι Θρησκείες είναι οι μόνοι, ίσως, παράγοντες, που μπορούν να επιδράσουν καταλυτικά στον ανθρώπινο ψυχισμό και να τον καταστήσουν προέκταση της εικόνας του ίδιου του Θεού» (η υπογράμμιση δική μας).                                          
Σύμφωνα με την τελευταία αυτή απόλυτη διατύπωση της καταλυτικής επιδράσεως των «εκκλησιών» (γρ. αιρέσεων)  και των θρησκειών (συλλήβδην), στη μεταποίηση του ανθρώπινου ψυχισμού σε προέκταση της «εικόνας του ίδιου του Θεού», η Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία (δηλ. η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού) δηλώνει, αναγνωρίζει και αποδέχεται εγγράφως και επισήμως ότι οι αιρέσεις και οι θρησκείες του κόσμου, ασκούν καταλυτική θεωτική επίδραση στον παγκόσμιο ανθρώπινο ψυχισμό. Όλες οι αιρέσεις και όλες οι θρησκείες ενεργούν και πραγματοποιούν το «καθ΄ ομοίωσιν»!!!  Μετατρέπουν κάθε ανθρώπινη εικόνα σε εικόνα «του Θεού»!!!                                                                            
Με μία τέτοια, όμως, απόλυτη διατύπωση του θεοποιητικού έργου αιρέσεων και θρησκειών, η Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία αυτοκαταργείται ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού!!!  Εξισώνεται με τις αιρέσεις των αλλόδοξων αδελφών μας αλλά και με τον διαθρησκειακό συγκρητισμό, διατηρούσα για τον εαυτόν της τη θέση ενός απλού μέλους-εκκλησίας στον παγκόσμιο οικουμενισμό!                                                                            
Εξάλλου με την αναγνώριση και αποδοχή της «θεωτικής» επιδράσεως των αιρέσεων και των θρησκειών, στον ανθρώπινο ψυχισμό, η Ελλαδική Εκκλησία δείχνει να συμμαχεί και να συνεργάζεται με τις δαιμονικές δυνάμεις, που παράγουν και ενεργοποιούν τις αιρέσεις αλλά και τις θρησκείες! Τόσον δηλ. οι αιρέσεις όσον και οι θρησκείες είναι δαιμονογενή θρησκευτικά συστήματα, ισχυρά όπλα του διαβόλου κατά της Εκκλησίας του Χριστού! (1).                                                
Εν τοιαύτη περιπτώσει, εδώ ακριβώς, στο σημείο τούτο, έχει θέση η απορία του Αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους, η οποία αυτή τη στιγμή απευθύνεται και προς τον Μακαριώτατο·                                                              
 -«…τις συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; Ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου; Τις δε συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων;»(2).    Με το καταστατικό επομένως κείμενο του ως άνω επίμαχου άρθρου·                                                         
α) Διαψεύδεται καταλυτικά ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος, όταν δηλώνει «έμπλεως εσωτερικής ικανοποιήσεως», ότι μπόρεσε να μεταφέρει το μήνυμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας στους αλλοδόξους αδελφούς μας.                                            
Που βρίσκεται η Ορθοδοξία του άρθρου γραμμής, το οποίο αναλύει τη σημασία της επισκέψεως του Μακαριωτάτου στο Π.Σ.Ε., στη Γενεύη, και άρα και του μηνύματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας;                                                           
β) Με ποιο δικαίωμα καταργεί και απορρίπτει ο Μακαριώτατος την ορθόδοξη θεολογία και σωτηριολογία; Αν όλες οι αιρέσεις και οι θρησκείες θεώνουν σίγουρα και καταλυτικά τον παγκόσμιο ανθρώπινο ψυχισμό, τότε τι χρειάζεται η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού; Να σταματήσουμε να την ομολογούμε;                                        
Τέλος, θα ερωτήσουμε τον Μακαριώτατο· Ποιον εμπαίζει, όταν προτάσσει την Ορθοδοξία προκάλυμμα των οικουμενιστικών και διαθρησκειακών του τοποθετήσεων;                                                                                         
Ας απαντήσει ο αναγνώστης του παρόντος κειμένου!
____
1. Στο κείμενο των Αποστολικών Διαταγών (Βιβλίου ΣΤ΄ Περί Σχισμάτων. ΒΕΠΕΣ Β΄ τόμ. σελ. 96. 35 -97. 25) διαβάζουμε ότι τις αιρέσεις «επέγειρε» και «ενήργησε» ο διάβολος, επειδή «εζήλωσε την αγίαν του Θεού Εκκλησίαν» και ότι «εκ της κακίας των αιρεσιωτών εξήλθε μόλυσμα επί πάσαν την γην». Ως προς τον δαιμονικό χαρακτήρα των θρησκειών αρκεί εδώ ο ψαλμικός στίχος «Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5).                                                              
 2. Β΄ Κορινθ. 6, 15. 

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Χρειάζεται κατά καιρούς κάποια αιτία, μία νέα ιδέα, ένα σύνθημα μοντέρνο, δια να φανερωθή ο εσωτερικός, ο κρυπτός κόσμος των ιδεών μας, αι πεποιθήσεις μας, η πίστις μας. Χρειάζεται μία πνευματικής φύσεως λυδία λίθος, δια να δοκιμάση τι έχομεν μέσα εις τας καρδίας μας, ως ανεκδήλωτον σύστημα ιδεών, ως σύγχυσιν, ως κενόν, ως άρνησιν ή ως πίστιν. Από την άποψιν αυτήν αντιλαμβάνεται κανείς την σκοπιμότητα του Αποστόλου Παύλου λέγοντος: «Δει και αιρέσεις είναι εν υμίν, ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένωνται», άρα και οι αδόκιμοι…                                                                        

Σήμερον εις τον χώρον της ορθοδόξου Ελλάδος, ως νέα ιδέα, ως λυδία λίθος, που κάμνει να «αποκαλύπτωνται εκ πολλών καρδιών οι διαλογισμοί», είναι ο οικουμενισμός. Έστι δε «οικουμενισμός», εις την μοντέρναν φιλοσοφικοθρησκευτικήν εκδοχήν του, υπέρβασις των τεθειμένων θρησκευτικών, φιλοσοφικών, παραδοσικακών ορίων και σύνθεσις θρησκειών, φιλοσοφιών, παραδόσεων, εις μίαν ενότητα. Και όπως είπεν ο Ορθόδοξος Βασιλεύς μας Κωνσταντίνος προς τους «σοφούς» της Πνυκός, «συγκερασμόν όλων των καλυτέρων στοιχείων της ανατολικής και δυτικής διανοήσεως, ίνα αποκτήσωμεν μίαν εξισορροπημένην αντίληψιν ζωής»!... 

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή της Ορθοδοξίας

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/