Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Τα πέντε βαπτίσματα

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Ελάτε στην Ομιλία που τρέμουν! Στην μαχητική, ανατρεπτική και αποκαλυπτική Ομιλία του π. Νικολάου Μανώλη, την Τετάρτη 14 Ιαν.

Δείτε το θέμα εντός της ανάρτησης

http://katihisis.blogspot.gr/2014/12/17.html


Η συγκεκριμένη κατηχητική δράση με την Ομιλία της Τετάρτης που είναι θεσμός πλέον για την ενορία μας, πολεμείται με μανία από οικουμενιστικούς και άλλους κύκλους. Προσπάθησαν πολλές φορές ως σήμερα να μας δημιουργήσουν ποικιλοτρόπως προβλήματα... Όμως είμαστε αποφασισμένοι, δε θα σταματήσουμε να Ομιλούμε, θα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του ελεύθερου λόγου. "Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται" (Τιμ.β΄ 2,9). Ως ιερεύς της Εκκλησίας του Χριστού και ορθόδοξος Θεολόγος, έχω την υποχρἐωση να Ομιλώ για την Πίστη μου και να πολεμώ τις αιρέσεις. Θα συνεχίσω με παλμό και αγωνιστικό φρόνημα για την αγάπη του Χριστού και της Ορθοδοξίας.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ο πρωτότοκος εκ του Πατρός προ αιώνων, πρωτότοκος νήπιος, Κόρης αφθόρου τω Αδάμ χείρα προτείνων επέφανεν.

Ερμηνεία.

Ο προ των αιώνων πάντων, λέγει, υπάρχων πρωτότοκος Υιός του αγεννήτου Πατρός επ΄ εσχάτων των χρόνων εφάνη πρωτότοκος Υιός Παρθένου Μητρός νηπιάζων κατά την ανθρωπότητα. Δια τι εφάνη; Δια να εξαπλώση την ανορθωτικήν και σωστικήν χείρα του εις τον πεσόντα Αδάμ εκ της παραβάσεως. Τριών δε λογιών λέγεται ο Χριστός πρωτότοκος· λέγεται πρώτον πρωτότοκος εκ του Πατρός, όχι διότι εγεννήθη από τον Πατέρα και άλλος Υιός δευτερότοκος, άπαγε! Μονογενής γαρ και μονογενώς εγεννήθη εκ μόνου του Πατρός, αλλά διότι προ πάντων των αιώνων, και προ πάσης της Κτίσεως ορατής τε και αοράτου εγεννήθη εκ του Πατρός· ου γαρ πάντοτε το πρώτον λέγεται συγκριτικώς προς το δεύτερον, αλλά μερικές φορές δηλοί το υπεροχικώς, και καθ΄ εαυτό πρώτον ον· κατά το νόημα τούτο και ο Απ. Παύλος είπε περί του Χριστού «Πρωτότοκος πάσης Κτίσεως» (Κολ. α: 15) και ο Ιερός ηρμήνευσε Θεοφύλακτος. Λέγεται δεύτερον πρωτότοκος ο Χριστός, καθ΄ ο εγεννήθη εκ της Μητρός: «Και έτεκε, φησί, τον Υιόν αυτής τον πρωτότοκον» (Λουκ. β: 7). Νοείται δε τούτο, όχι ότι εγεννήθη εκ της Παρθένου δεύτερος Υιός, άπαγε! Μονογενής γαρ και μονογενώς εγεννήθη εξ αυτής ο Χριστός, αλλά διότι αυτός πρώτος και μόνος την παρθενικήν ανοίξας μήτραν, αρρήτως και υπέρ έννοιαν πάλιν αυτήν κεκλεισμένην εφύλαξεν, όσπερ ουδείς άλλος τεχθείς εποίησε. Λέγεται και τρίτον ο Χριστός πρωτότοκος εκ των νεκρών· και μαρτυρεί λέγων ο Απ. Παύλος: «Ος εστιν αρχή πρωτότοκος εκ των νεκρών» (Κολ. α: 18)· όπερ ερμηνεύων ο Ιερός Θεοφύλακτος λέγει, ότι ο Χριστός λέγεται πρώτος κατά την εκ νεκρών ανάστασιν· επειδή γαρ ο Κύριος έλυσε τας ωδίνας του θανάτου, ως λέγει ο Κορυφαίος Απ. Πέτρος (Πραξ. β: 24), δια τούτο δικαίως λέγεται ότι είναι και πρωτότοκος εκ των νεκρών· γέννησις γαρ είναι και η εκ νεκρών ανάστασις. Πρωτότοκος λοιπόν λέγεται ο Χριστός εκ των νεκρών, διότι πρώτος αυτός αναστάς από τους νεκρούς ως απαρχή, έχει ακολουθούντας εις αυτόν και τους λοιπούς νεκρούς· και αυτοί γαρ εγερθήσονται, ως ο Χριστός, άφθαρτοι· ή πρωτότοκος λέγεται ο Χριστός εκ των νεκρών, καθότι από τους άλλους νεκρούς τους εγερθέντας και πάλιν αποθανόντας, αυτός πρώτος και μόνον αναστάς, ουκ έτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκ έτι κυριεύει, κατά τον μακάριον Παύλον· ή καθότι αυτός πρώτος και μόνος ανέστησεν εαυτόν τη θεϊκή αυτού εξουσία· όπερ ουδείς άλλος πεποίηκε, κατά τον ανώνυμον. Όθεν ο Νύσσης Γρηγόριος τούτοις συμφωνών λέγει: «Τριών ουσών εν ημίν των γεννήσεων, δι ων ζωοποιείται η ανθρωπίνη φύσις, της μεν από σώματος, της δε κατά το της παλιγγενεσίας Μυστήριον, της δε, δια της ελπιζομένης εκ των νεκρών πάλιν αναστάσεως, εν ταις τρισί πρωτότοκος γίνεται» (ο Χριστός δηλ.) (λόγω Δ. κατ΄ Ευνομίου).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Ερμύλου, Στρατονικίου μαρτύρων, Μαξίμου καυσοκαλυβιώτη.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος ζοῦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολῆς Λικινίου (308 – 323 μ.Χ). Ὁ Λικίνιος, ὅπως εἶναι γνωστό, γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἀντιπαθοῦσαν τὸν Μέγα Κωνσταντίνο, διέταξε, περὶ τὸ 320 – 322 μ.Χ., διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἕρμυλος, κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη, ἦταν διάκονος. Ὅταν παρουσιάσθηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα καὶ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστό, ὑποβλήθηκε σὲ φοβερὰ βασανιστήρια. Πρῶτα τὸν μαστίγωσαν μὲ ἀγκαθωτὰ μαστίγια. Οἱ φρικώδεις βασανισμοὶ δὲν ἔφεραν τὸ ποθούμενο ἀποτέλεσμα. Στὴ δεινὴ δὲ αὐτὴ κατάσταση εὑρισκόμενος ὁ Ἅγιος Ἕρμυλος, κλείσθηκε στὴν φυλακή. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες καταβλήθηκε νέα προσπάθεια, γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ ὁ Μάρτυς τὸν Χριστό. Ἐκεῖνος ἀπάντησε δοξολογώντας καὶ εὐχαριστώντας τὸ Ἅγιο Ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Μεταξὺ ἐκείνων ποὺ παρευρίσκονταν στὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἑρμύλου, ἦταν καὶ ὁ φίλος του Στρατόνικος, ποὺ ὑπέφερε πολὺ γιὰ τὰ παθήματά του. Μπροστὰ στὸ θέαμα τοῦ μαρτυρίου τοῦ φίλου του, ὁ Στρατόνικος δὲν μπόρεσε νὰ κρατήσει τοὺς στεναγμοὺς καὶ τὰ δάκρυά του. Ἀμέσως τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν κάλεσαν νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Καὶ ἐκεῖνος ἀκολούθησε τὸν δρόμο τῆς καλῆς ὁμολογίας τοῦ φίλου του Ἑρμύλου. Τὸ μαρτύριο ἐπεκτάθηκε καὶ σ’ αὐτόν. Τὸν κτύπησαν καὶ ἀκολούθως τὸν ἔριξαν μαζὶ μὲ τὸν Ἕρμυλο στὸν ποταμὸ Ἴστρο (Δούναβη), ὅπου καὶ οἱ δυό τους ἐδέχθησαν τὸ μακάριο τέλος καὶ ἔλαβαν τοὺς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου.

Κάποιοι Χριστιανοὶ ποὺ πληροφορήθηκαν τὰ γεγονότα, κατέβαλαν κάθε προσπάθεια, γιὰ νὰ βροῦν τὰ τίμια λείψανα τῶν Ἁγίων. Καὶ ὅταν, μετὰ τρεῖς μέρες, τὰ εἶδαν κάπου στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ, τὰ παρέλαβαν καὶ τὰ ἐνταφίασαν μαζί.
Ἡ Σύναξη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἑρμύλου καὶ Στρατονίκου ἐτελεῖτο στὸν εὐκτήριο οἶκο τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος βρίσκεται στὴν περιοχὴ ποὺ ὀνομάζεται Ὀξεία (νῆσος τῆς Προποντίδος), στὴ Φιρμούπολη, ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ «ἐν τοῖς τοῦ Σπουδαίου» κοντὰ στὸ Ὀρφανοτροφεῖο.

Πρεσβύτερος Ευστάθιος Κολλάς : Aδελφοί· «Ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι… αγιάσατε πόλεμον… ότι αι ημέραι πονηραί εισί» (Αγία Γραφή)

Έξω και πέρα, παντελώς ξένες προς τις αρχές, το έργο και τις Παραδόσεις του Θεόσδοτου Συνοδικού Συστήματος διοίκησης της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι οι «Διαθρησκευτικές Συνάξεις, Συνδιασκέψεις, Συναντήσεις, Διεθνή Συνέδρια». Είναι επικίνδυνα δαιμονικά εφευρήματα, που καλλιεργούνται και καθοδηγούνται από τον διεθνή Μασονικό Οικουμενισμό και δυστυχώς πλασάρονται, με ύπουλους και καταχθόνιους τρόπους και μέσα στους κόλπους της Ορθοδοξίας μας, από ανάξιους της αποστολής τους υψηλόβαθμους εκπροσώπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

" Oρθόδοξος Τύπος" :Με αφορμήν τας εξελίξεις περί την τρομοκρατίαν αποκαλύπτεται ότι ο Σάββας Ξηρός ησπάσθη τον Ισλαμισμόν.

 Και ως απεκάλυψεν η εφημερίς «Η Καθημερινή» (Κυριακή 7 Ιουλίου) ήταν μέλος της φονταμενταλιστικής οργανώσεως των «Αδελφών Μουσουλμάνων», από τους κόλπους της οποίας ξεπήδηδε η Παλαιστινιακή τρομακρατική οργάνωσις «Χαμάς» αλλά και σημαίνοντα στελέχη της Αλ Κάϊντα του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η εφημερίδα κατεχώρησε και φωτογραφίαν του Σάββα Ξηρού, ο οποίος είναι ενδεδυμένος με την λευκήν παραδοσιακήν μουσουλμανικήν στολήν και το αντίστοιχον κάλυμμα εις την κεφαλήν. Η φωτογραφία ελήφθη κάπου εις το Σουδάν, το οποίον ως χώρα καταγγέλεται δια την εκπαίδευσιν τρομοκρατών, το άσυλον το οποίον παρέχει εις αυτούς, καθώς και δια τας σχέσεις του με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και άλλους μεγάλους τρομοκράτας.

Ο υπαρξιακός χαρακτήρ των Δογμάτων Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πολύς λόγος γίνεται συχνά από θεολογικούς νόες, που στέκονται με σκεπτικισμό ή με έκδηλο αρνητισμό, μπροστά στις έννοιες «παράδοση» και «παρελθόν» της Εκκλησίας, για την ανάγκη μιας αναδείξεως ή προβολής του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων της Εκκλησίας σε κάθε συγκεκριμένη «μεταγενέστερη» από μια «παλαιότερη» εποχή. «Τα δόγματα στην ορθόδοξη Εκκλησία είναι ζωή και συνεπώς πρέπει να έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας, να είναι αποκάλυψη της Αληθείας, δηλαδή φανέρωση καίριων και ακραίων, μεθοριακών καταστάσεων της ύπαρξης»(1). Αλλά ποιος άραγε θα πρέπει να παρουσιάζει στον εκάστοτε «σύγχρονο» κόσμο την αλήθεια, ότι τα δόγματα είναι ζωή και έχουν άμεσες και αποφασιστικές επιπτώσεις στην ύπαρξή μας;Η απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση είναι συχνά μονολεκτική· η θεολογία. «Η θεολογία έχει καθήκον να ερμηνεύει τα δόγματα, ώστε να φανεί πως και γιατί εξαρτάται από αυτά η ύπαρξή μας»(2). Η τελευταία αυτή υπόδειξη—πρόταση της «θεολογίας», ως ερμηνεύτριας, του «πως και του γιατί» του υπαρξιακού χαρακτήρος των δογμάτων, δεν αποτελεί, σε καμμιά περίπτωση, τη λύση του ζητουμένου, δηλ. της αναδείξεως του χαρακτήρος αυτού σε κάθε εποχή, αν ο όρος θεολογία εκφέρεται αορίστως, χωρίς συγκεκριμένη «υπαρξιακή» ταυτότητα. Για ποια θεολογία πρόκειται ή ποια θεολογία υπονοείται, αφού η «ομολογιακή ορθοδοξία είναι μια νεκρή ορθοδοξία»;(3)  Μήπως ως θεολογία υπονοείται η «ακαδημαϊκή» θεολογία ή μήπως γίνεται αναφορά στο μέσο όρο εκφορών θεολογικού λόγου ποικίλων παραγόντων υπεύθυνου ρόλου διδασκαλίας της πίστεως; Ή μήπως πρόκειται για τη «θεολογία»--φάντασμα, εκείνων των διανοητών, που αναζητούν άλλοθι ελευθέρας εκφράσεως υποκειμενικών-προσωπικών θεολογικών θέσεων, ως νέων προοπτικών του μέλλοντος της ορθοδοξίας;

Σωματεῖον «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»

ΤΑΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821

(Η ΙΕΡΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821 ΝΑ ΚΤΙΣΟΥΝ ΝΑΟ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΩΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΖΥΓΟ)

Ο «ΑΓΙΟΣ» ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΥΠΕΓΡΑΨΕ

Ἡμεῖς καὶ Ὑμεῖς ;

                                                                                12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015

 

Εὐλογημένα, χαρούμενα, πανευφρόσυνα καὶ εἰρηνικὰ χρόνια πολλά, προπαντὸς ὑγεία καὶ κάθε ἀγαθὸ γιὰ τὸ 2015.

1. Θέλομε νὰ ἐλπίζουμε ὅτι ἤδη θὰ ἔφθασε ἡ Πανηγυρικὴ ἔκδοση τῆς «ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ» (τεῦχος 61/Ἐπετηρὶς 2015) και στὸ τελευταῖο προορισμό, σὲ κάθε γωνιά τῆς γῆς, ποὺ εὐχαρίστως τὴν ἀποστείλαμε .

Δημήτριος Τσελεγγίδης Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης :

…εὔ­λο­γα δι­ε­ρω­τᾶ­ται κά­θε ἐκ­κλη­σι­α­στι­κά εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος πι­στός, μή­πως μέ τήν ἀ­κο­λου­θού­με­νη τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια με­θο­δο­λο­γί­α -ἡ ὁ­ποί­α συρ­ρι­κνώ­νει συ­στη­μα­τι­κά τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή λει­τουρ­γί­α τῆς Συ­νο­δι­κό­τη­τας- κά­ποι­ος ἐ­πι­δι­ώ­κει νά τε­θεῖ ἐ­πά­νω ἀ­πό ὅ­λους τούς Ἐ­πι­σκό­πους καί τε­λι­κά ἐ­πά­νω ἀ­π’ ὅ­λη τήν Ἐκ­κλη­σί­α. Μή­πως, ὅ­μως, μέ τόν τρό­πο αὐ­τό «κυ­ο­φο­ρεῖ­ται» καί μιά κά­ποι­α μορ­φή Πα­πι­σμοῦ στό χῶ­ρο τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας ἤ μή­πως δι­ο­λι­σθαί­νου­με κι’ ὅ­λας -πρα­κτι­κῶς- πά­νω στίς ρά­γες τοῦ Πα­πι­σμοῦ; Καί τό λέ­γω αὐ­τό, για­τί ἡ ὑ­πο­βάθ­μι­ση τῆς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῆς λει­τουρ­γί­ας τῆς Συ­νο­δι­κό­τη­τας τό λι­γό­τε­ρο πού κά­νει εἶ­ναι νά «κυ­ο­φο­ρεῖ» τίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις τῆς «γεν­νή­σε­ως» τῆς ἀρ­ρώ­στιας τοῦ Πα­πι­σμοῦ στήν Ἐκ­κλη­σί­α μας.

Να επανεξετάσουμε το θέμα του τζαμιού

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Υποψήφιος βουλευτής Β΄ Πειραιώς της Ν.Δ.

Η Ευρώπη εκπέμπει το μήνυμα της αδυναμίας αλλά και της ανοησίας.
Ανιστόρητες και γελοίες αριστερές ελίτ και μουνουχισμένες κεντροδεξιές ηγεσίες διάβρωσαν επί δεκαετίες τους τρεις πυλώνες της ταυτότητάς της, την Ελλάδα, τη Ρώμη και τον χριστιανισμό. Η «πολιτική ορθότητα» μετέτρεψε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες σε χρήσιμους ηλιθίους του μαχητικού Ισλάμ. Ο,τι ξεπλυμένο ψευτοπροοδευτικό παρήγαγαν η ευρωπαϊκή Αριστερά και η πέραν του Ατλαντικού «πολυπολιτισμικότητα», με τη βοήθεια και των ΜΜΕ και των ιντελιγκέντσηδων, το κατάπιναν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αμάσητο. Ισα κι όμοια όλοι δεν γίνεται.

Πρωτοπρ. Θεοδωρος Ζήσης - Ο Μέγας Βασίλειος για τη δημιουργία του κόσμου

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

«Ορθόδοξος Τύπος»: Ο Βαρθολομαίος είναι αστείρευτος πηγή πνευματικής μολύνσεως των Ορθοδόξων.

…Αλλά οι «Ταλιμπάν» του Οικουμενισμού δεν δίδουν σημασίαν εις τοιαύτα ζητήματα. Διότι δεν υπακούουν εις τους Ιερούς Κανόνας, αλλά εις τον Αρχιστράτηγον της Προδοσίας της Πίστεως Οικουμενικόν Πατριάρχην Βαρθολομαίον, ο οποίος υπηρετεί τον Παπισμόν, τον Προτεσταντισμόν εις όλας του τας μορφάς, αλλά όχι την Ορθοδοξίαν. Είναι πηγή πάσης διοικητικής ανωμαλίας εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και αστείρευτος πηγή πνευματικής μολύνσεως των Ορθοδόξων….ο Αρχιστράτηγος της Προδοσίας της Πίστεως, Οικουμενικός Πατριάρχης, απευθυνόμενος προς τον Πάπαν του είπε ότι αυτός είναι πρώτος εις την Εκκλησίαν της Ανατολής και ο Πάπας εις την Εκκλησίαν της Δύσεως.

ΛΟΓΟΝ ΑΓΑΘΟΝ Πολυέλαιος Θεομητορικών εορτών

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Νηπιόφρονα, τον γεγονότα απάτη, πρωτόπλαστον έμπαλιν επανορθώσων, Θεός Λόγος νηπιάσας επέφανεν.

Ερμηνεία.

Επειδή, λέγει. Ο πρωτόπλαστος Αδάμ έγινεν από την απάτην του Διαβόλου κατά τας φρένας και τον νουν ως εν ανόητον νήπιον· τούτου χάριν ο πλάσας τούτον Θεός Λόγος, θέλων να επανορθήση πάλιν αυτόν συντριβέντα δια της παραβάσεως, επέφανεν αυτός νήπιος, αλλά νήπιος, όχι κατά το νηπιώδες εκείνο φρόνημα του Αδάμ, άπαγε! Επειδή ποίος άλλος ήτον συνετώτερος και σοφώτερος του Χριστού και νηπίου υπάρχοντος, του οποίου η ψυχή ήτον ενωμένη καθ΄ υπόστασιν με την ενυπόστατον σοφίαν του Πατρός; Ώσπερ γαρ η ψυχή του Κυρίου εξ αυτής ενώσεως τεθεωμένη εχρημάτισε δια την καθ΄ υπόστασιν ένωσιν· ούτως αυτή ήτον και πεπλουτισμένη με το πλήρωμα της σοφίας και γνώσεως, αν και η σοφία αύτη ήτον κεκρυμμένη, και εδείχνετο εις τα έξω δια των ενεργειών, κατά την προκοπήν και ηλικίαν του σώματος· «Το δε παιδίον (ο Ιησούς) ηύξανε και εκραταιούτο Πνεύματι, πληρούμενον σοφίας» (Λουκ. β: 40). Έφη δε και ο εκ Δαμασκού Ιωάννης: «Η μεν ανθρωπίνη φύσις ουσιωδώς ου κέκτηται των μελλόντων την γνώσιν· η δε του Κυρίου ψυχή, δια την προς αυτόν τον Θεόν Λόγον ένωσιν και την υποστατικήν ταυτότητα, κατεπλούτησεν, ως έφην, μετά των λοιπών θεοσημειών και την των μελλόντων γνώσιν» (Κεφάλαιον ξη΄ του Θεολογικού). Νήπιος, λέγω, επέφανεν ο Θεός Λόγος, ου κατά το νηπιώδες και ατελές φρόνημα του Αδάμ, αλλά κατά μόνην την σωματικήν ηλικίαν, γενόμενος τέλειος άνθρωπος· νηπιόφρων γαρ γέγονεν ο Αδάμ, κατά τον ανώνυμον, διότι καθώς το νήπιον δια την απλότητά του ευκόλως απατάται από τους πονηρούς· ούτω και ο Αδάμ δια την απειροκακίαν και απλότητά του ευκόλως εγελάσθη από τον πονηρόν Διάβολον· όθεν επιθυμών να απολαύση μεγαλύτερα αγαθά, έχασε και τα ολίγα όπου είχεν εις χείρας του. Δια τούτο συμβουλεύει ο Απόστολος, λέγων: «Μη παιδία γίνεσθε ταις φρεσίν, αλλά τη κακία νηπιάζετε· ταις δε φρεσί τέλειοι γίνεσθε» (α΄ Κορ. ιδ: 20).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Τατιανής, Ευθασίας, Μερτίου μαρτύρων.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Τατιανὴ καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξάνδρου τοῦ Σεβήρου (222 – 235 μ.Χ.). Ὁ πατέρας της εἶχε διατελέσει ὕπατος.

Ἡ Ἁγία Τατιανὴ εἶχε τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἀξίωμα τῆς διακόνισσας καὶ στὴν ὑμνολογία παρίσταται ὡς μαθήτρια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου. Ἡ ἐπισημότητα τῆς καταγωγῆς της καὶ ὁ ἔνθεος ζῆλος μὲ τὸν ὁποῖο ἐκτελοῦσε τὰ διακονικά της καθήκοντα, ἔδωσαν στὴν Τατιανὴ περιφανὴ θέση μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν. Καὶ οἱ Ἐθνικοὶ ὅμως εἶχαν ἀκούσει περὶ αὐτῆς καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ δεχθοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι μία τέτοια γυναίκα καταφρονοῦσε τὶς κοσμικὲς βλέψεις καὶ περιφρονοῦσε τὰ εἴδωλα, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ μὲ τόση αὐταπάρνηση τοὺς Χριστιανοὺς καὶ νὰ κηρύττει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου.

Ὅταν, ἐπὶ Σεβήρου, διατάχθηκε δίωξη τῶν Χριστιανῶν, ἡ Τατιανὴ συνελήφθη καὶ ἐπειδὴ διεκήρυττε τὴν πίστη της στὸν Χριστό, τὴν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸ βασιλέα καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν εἰσῆλθε σὲ ἕνα εἰδωλολατρικὸ ναό. Ἐκεῖ ὅμως ἡ Ἁγία, μὲ μιὰ θερμὴ προσευχὴ στὸ Χριστό, συντάραξε τὰ ξόανα (τὰ ξύλινα ἀγάλματα) τῶν θεοτήτων τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τὰ γκρέμισε στὸ δάπεδο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὴν ὑπέβαλαν σὲ βασανιστήρια. Τὴν κτύπησαν καὶ μὲ σιδερένια νύχια τῆς ξέσκισαν τὰ βλέφαρα.

Ἔπειτα τὴν κρέμασαν καὶ τῆς ξύρισαν τὸ κεφάλι. Ἀκολούθως τὴν ἔριξαν πάνω σὲ φωτιά, ἀλλὰ δὲν ἔπαθε τίποτα. Κατόπιν τὴν ἔριξαν σὲ πεινασμένα ἄγρια θηρία, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν τόλμησαν νὰ τὴν βλάψουν. Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, οἱ εἰδωλολάτρες, ἔκοψαν τὴν Τίμια κεφαλὴ καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ Ἁγία εἰσῆλθε μὲ τὸ στέφανο τῆς δόξας στὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου της.

ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ Ο ΚΕΝΟΔΟΞΟΣ. Το διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναίτης στον Λόγον ΚΑ´ της «Κλίμακος» λέγοντας:

«Ο κενόδοξος είναι ειδωλολάτρης και ας δείχνη ότι είναι

πιστός. Σέβεται τον Θεόν φαινομενικά, αλλά επιζητεί πραγματικὰ να αρέση στους ανθρώπους και όχι στον Θεόν. Και είναι κενόδοξος κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. Του κενόδοξου η νηστεία είναι χωρίς μισθόν και η προσευχή του άκαιρη και άστοχη, γιατί και τα δυο τα κάνει για τον ανθρώπινον έπαινο…».

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση από Ρωσικό βιβλίο με τίτλο: "ΖΕΚ-18376" το νούμερο που είχε ο στάρετς Αρσένιος...

Ήταν βράδυ. Η παράγκα είχε κλειδωθεί. Έξω ό άνεμος φύσαγε άγριος και το χιόνι είχε καλύψει τα παράθυρα. Μέσα η ατμόσφαιρα ήταν υγρή και αποπνικτική, ωστόσο ζεστή. Τα χαμηλωμένα φώτα δημιουργούσαν ένα μελαγχολικό μισοσκόταδο, πού έκανε πιο βαρύ το αίσθημα της μοναξιάς, πιο καταθλιπτικό το σκοτάδι της ψυχής. 
Κάποιες μικροπαρέες συζητούσαν χαμηλόφωνα. Μερικοί παίζανε στο ντόμινο ή στα χαρτιά το αυριανό τους συσσίτιο. Και οι περισσότεροι προσπαθούσαν ν' αποκοιμηθούν, μάταια όμως, αφού δεν τους άφηναν μήτε των άλλων οι φωνές μήτε οι δικοί τους λογισμοί. 
Λίγο πιο πέρα άπ' το κρεβάτι του π. Αρσενίου, γύρω από έναν ξαπλωμένο κρατούμενο, μαζεύτηκαν πέντ'- έξι άτομα. Και σε λίγα λεπτά φούντωσε η λογομαχία. Το θέμα, βλέπετε, ήταν καυτό: οι κρατούμενοι και η κρατική εξουσία. 
Μέσα σ' ένα τέταρτο της ώρας είχαν συγκεντρωθεί είκοσι άνθρωποι, ανάμεσα τους παλαιά στελέχη του Κόμματος, διανοούμενοι, επαγγελματίες, οπαδοί του Βλάσσωφ*. Τα αίματα άναψαν. 
* Ό στρατηγός Βλάσσωφ, ό «Κουΐσλινγκ της Ρωσίας», συνεργάστηκε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με τους Γερμανούς, επικαλούμενος «τα δεινά του κομμουνισμού» και ιδιαίτερα τις τρομοκρατικές μεθόδους του Στάλιν. 
- Γιατί μας φυλάκισαν; Χωρίς λόγο! Που είναι η δικαιοσύνη; "Ολοι τους πρέπει να τουφεκιστούν! 

Μας «Κάλυψε» ο Θωμάς!... Του αειμνήστου Καθηγητού Στεργίου Σάκκου

Ρεαλιστική η εποχή μας δεν ανέχεται φαντασίες και παραμύθια, έχει καταργήσει τα ταμπού, δέχεται μόνο γεγονότα και δεδομένα. Έτσι θέλει. Καθετί που ξεφεύγει από τους νόμους της φύσης αποτελεί σκάνδαλο και καθετί που δεν εξηγείται με τους νόμους της λογικής συνιστά μωρία. Και το πιο παράδοξο πρόβλημα και η πιο ανεξήγητη ιστορία από όλα όσα συνέβησαν μέσα σ΄ αυτό τον κόσμο και πάνω σ΄ αυτή τη γη είναι, χωρίς άλλο, η Ανάσταση του Χριστού. Πως κάποιος, που έζησε ως άνθρωπος και πέθανε ως θνητός, πως ξαναπήρε τη ζωή, ξαναβρήκε το σώμα του, σηκώθηκε από τον τάφο και ζη; Πως από τότε μέχρι τώρα και για πάντα απολαμβάνει – όχι  μόνο με την ψυχή του αλλά και με το σώμα του άφθαρτο – μια ζωή, που βέβαια δεν είναι, η γνωστή μας ανθρώπινη ζωή, είναι, όμως, ζωή και μάλιστα ανώτερη και ωραιότερη; Τούτο το ερώτημα δίκαια, πράγματι, μπορεί να τυραννά κάθε εποχή τον κάθε άνθρωπο, όταν για πρώτη φορά το αντιμετωπίζει σαν ένα πρωτάκουστο νέο, σαν ένα πρωτόφαντο θαύμα, που αξιώνει ότι αποτελεί ευαγγέλιο, που παρουσιάζεται να δείχνει Θεό. Διότι, ποια άλλη αγγελία είναι πιο ευχάριστη από το ότι οι νεκροί μπορούν να αναστηθούν με τα σώματά τους; Και πια άλλη απόδειξη φανερώνει πιο καλά τη θεότητα από το ότι κάποιος μπορεί να αναστηθεί από τους νεκρούς; Αν ήταν δυνατόν να συγκεντρώναμε όλους τους απροκατάληπτους ανθρώπους της γης και των αιώνων, τους απλοϊκούς αλλά και τους σοφούς, τους ανίδεους αλλά και τους ιστορικούς, όλους μαζί σ΄ ένα τόπο μπροστά στον αναστημένο Χριστό, και τους δίναμε τη δυνατότητα να εκφράσουν τις απορίες τους, θα βλέπαμε πως όλοι, ανεξαιρέτως όλοι, θα σήκωναν το χέρι με ανυπομονησία και λαχτάρα να ρωτήσουν: Πως; Κι ακόμη, θα ζητούσαν όχι μόνο να ρωτήσουν αλλά και να πλησιάσουν, να δουν από κοντά και να αγγίξουν Αυτόν, που αναστήθηκε, για να πιστέψουν.

Oικουμενισμός η εσχάτη παναίρεση

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Γης απόγονον παλινδρομήσασαν ταύτη, Θεότητος σύμμορφον φύσιν ο Πλάστης, ως ατρέπτως νηπιάσας ανέδειξεν.

Ερμηνεία.

Ο Πλάστης, λέγει, και Δημιουργός των ανθρώπων, την φύσιν του Αδάμ την από γης γεννηθείσαν, και πάλιν εις αυτήν την γην επιστραφείσαν και διαλυθείσαν δια του θανάτου, κατά την θείαν εκείνην απόφασιν την λέγουσαν «Γη ει, και εις γην απελεύση» (Γέν. γ: 19), αυτός επειδή έγινε νήπιος ατρέπτως και αναλλοιώτως, δηλαδή ουχί τραπείς εις όπερ ουκ ην, αλλά μείνας όπερ ην: ήτοι Θεός, ήνωσε με την ιδικήν του υπόστασιν την των ανθρώπων φύσιν, και προσέλαβε το χείρον (την ανθρωπότητα) ίνα αντιδώ το βέλτιον (την Θεότητα) ως είπεν η Θεολόγος του Γρηγορίου φωνή. Τούτου χάριν αυτός ενανθρωπήσας, ανέδειξε την φύσιν του Αδάμ την εις γην επιστραφείσαν σύμμορφον της ιδικής του Θεότητος: ήτοι εθέωσε τον άνθρωπον· «Μετασχηματίσει γαρ (ο Χριστός), λέγει ο θείος Απόστολος, το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης αυτού» (ήτοι τω ενδόξω κατά περίφρασιν) (Φιλιπ. γ: 21).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ. Θεοδοσίου κοινοβιάρχου, Αγαπίου.

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπὸ τὴν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στὴν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακὸς καὶ ἔφτασε ἕως καὶ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καὶ ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καὶ οἱ δυὸ εὐσεβεῖς καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπὸ θεῖο ζῆλο, δὲν ἀκολούθησε τὴν ἔγγαμο ζωή, ἀλλὰ τὸ μοναχικὸ βίο. Γι’ αὐτὸ ἔφυγε ἀπὸ τὴν πατρίδα του καὶ πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα νὰ προσκυνήσει τοὺς Ἁγίους Τόπους. Στὴ συνέχεια μετέβη στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τὸν ἐμύησε στὰ τῆς μοναχικῆς πολιτείας καὶ τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ προεῖπε ὅτι θὰ γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντὰ στὸ θαυμαστὸ καὶ ἐνάρετο ἀσκητή, ποὺ ὀνομαζόταν Λογγίνος, μὲ τὸν ὁποῖο μαζὶ μελετοῦσε, συζητοῦσε καὶ προσευχόταν καὶ τοῦ ὁποίου σπούδαζε τὴν πνευματικὴ διαύγεια καὶ τὴ μεγάλη ταπεινοφροσύνη.

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση, ἔφθασε σὲ τόσο ὕψος ἠθικῆς τελειότητας, ὥστε νὰ ἐπιτελεῖ, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, θαύματα. Ὁ Ἅγιος εἶχε κατασκευάσει ἕναν τάφο γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὥστε βλέποντάς τον νὰ ἐνθυμεῖται τὸ θάνατο. Τὸν τάφο αὐτὸν ἐγκαινίασε μὲ τὸν θάνατό του ἕνας Ἅγιος ἀσκητής, ὀνόματι Βασίλειος. Τὸν ἀσκητὴ λοιπὸν αὐτόν, ἐνῶ εἶχε πεθάνει, μόνο ὁ Θεοδόσιος καὶ ἕνας ἄλλος μοναχὸς τὸν ἔβλεπαν νὰ στέκεται ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους μοναχοὺς καὶ νὰ συμψάλλει. Στοὺς ὑπόλοιπους μοναχοὺς ὁ Βασίλειος ἦταν ἀθέατος. Ἕνα ἄλλο θαῦμα τοῦ Ἁγίου, εἶναι τὸ ὅτι σὲ ἕναν τόπο στὸν ὁποῖο πρόκειται νὰ ἱδρύσει μοναστήρι, ἄναψε σβησμένα κάρβουνα, χωρὶς νὰ ἔχει φωτιά.

Ἀλλὰ καὶ τὸ προορατικὸ χάρισμα εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ Ἅγιος. Ἔτσι προεῖπε τὴν καταστροφὴ ποὺ θὰ γινόταν στὴν Ἀντιόχεια ἀπὸ μεγάλο σεισμό.

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος ὑπῆρξε καὶ καθηγητὴς πολλῶν μοναχῶν στὴν ἀσκητικὴ ζωή. Δὲν ἄργησε ἔτσι πλησίον του νὰ σχηματισθεῖ κοινοβιακὴ ζωὴ ποὺ τὸν εἶχε ὡς κέντρο καὶ ὁδηγό. Ὁ ὑπερβολικὸς ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν ποὺ συγκεντρώθηκαν κοντά του, τὸν ἔκανε νὰ σκεφθεῖ ποὺ θὰ ἦταν προτιμότερο νὰ ἱδρύσουν κοινοβιακὸ μοναστήρι. Μετὰ ἀπὸ προσευχὴ καὶ σκέψη ἐξέλεξαν ἐρημικὸ τόπο, πέραν τῆς Νεκρᾶς Θάλασσας, ἡ ὁποία ἀπέχει ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ἀρκετὲς ὧρες. Ἐκεῖ τὸ μέγα πλῆθος τῆς ἀδελφότητας, ἔκτισε σὲ λίγο χρόνο μονὴ μὲ ἐκκλησία καὶ νοσοκομεῖα, καθόσον ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου ἔφερε ἐκεῖ πλήθη ποὺ ζητοῦσαν τὴν συμβουλή του, τὴν εὐλογία του ἣ τὴν ὑλική του βοήθεια. Ἐκεῖνος τοὺς δεχόταν πατρικὰ πάντοτε, τοὺς καθοδηγοῦσε, τοὺς ἐνθάρρυνε ἢ τοὺς παρακαλοῦσε, σὰν νὰ ἦταν αὐτὸς ποὺ ἔπασχε καὶ εἶχε ἀνάγκη τῆς ἰατρείας. Στὶς ὧρες τοῦ μεσονυκτίου ἀνέτεινε τὰ χέρια του στὸν οὐρανὸ καὶ ζητοῦσε ἐνίσχυση καὶ χάρη καὶ ἄφεση γιὰ ἀνθρώπους, πρὸς τοὺς ὁποίους πρὸ ὀλίγων ὡρῶν ἦταν ἐντελῶς ἄγνωστος.

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος, ἀφοῦ ἔφθασε σὲ βαθύτατο γῆρας, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Ἡ εἴδηση τῆς κοιμήσεώς του διαδόθηκε σὰν ἀστραπή. Καὶ ἔτρεξαν πολλοί, λαϊκοί, κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ἀκόμη καὶ Ἐπίσκοποι, γιὰ νὰ ἀσπαστοῦν τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου ἀνδρός, ποὺ στάθηκε γιὰ ὅλους φιλόστοργος πατέρας καὶ προστατευτικὸς ἀδελφός. Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων προσῆλθε νὰ ἀσπασθεῖ καὶ νὰ παραστεῖ στὴν ἐξόδιο Ἀκολουθία. Μεγάλη δὲ ὑπῆρξε ἡ συγκίνησή του, ὅταν βρέθηκε ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ σκηνώματος τοῦ Ὁσίου. Ἡ σύναξή του ἐτελεῖτο στὸ σεπτὸ Ἀποστολεῖο τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου, ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν Ἁγία Σοφία. 

Father Josiah Trenham - Shedding Our Old Skin

Father Josiah Trenham - Shedding Our Old Skin (mp3)

http://impantokratoros.gr/http://impantokratoros.gr/F9E9EC0C.en.aspx