O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Βονιφατίου, Αγλαϊας.

Ἔζησαν τὸν 3^ο μ.Χ. αἰώνα. Ἡ Ἀγλαΐα ἀνῆκε στὴν τάξη τῶν εὐγενῶν καὶ πλούσιων Ρωμαίων γυναικὼν καὶ ἦταν πάντα πρόθυμη στὶς ἐλεημοσύνες καὶ στὶς διάφορες ἀγαθοεργίες.

Ὁ δὲ Βονιφάτιος ἦταν γραμματέας τῆς περιουσίας τῆς Ἀγλαΐας καὶ ἐπόπτης τῶν κτημάτων της. Ὅπως ἡ κυρία του, ἦταν καὶ αὐτὸς εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος. Διαχειριζόταν τὴν περιουσία τῆς Ἀγλαΐας μὲ πολλὴ τιμιότητα, καὶ ἀπέναντι στοὺς ὑπηρέτες ἦταν εὐγενέστατος.

Ἀλλὰ ἡ ἀνεξέλεγκτη καλοζωία ἔπνιξε τὴν πνευματικότητα τοῦ Βονιφατίου καὶ τῆς Ἀγλαΐας. Ἄναψε τὴν εὔφλεκτη νεότητά τους καὶ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὶς ἔνοχες σαρκικὲς ἡδονές. Εὐτυχῶς ὅμως, ὁ ἔλεγχος τῶν συνειδήσεών τους ἦταν αὐτὸς ποὺ τελικὰ ἐπικράτησε. Ἁμάρτησαν. Ἔκλαψαν καὶ οἱ δυὸ πικρά. Θὰ τοὺς δεχόταν ἄραγε καὶ πάλι ὁ Θεὸς σὰν ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του; Γιατί ὄχι; Ἄλλωστε, ὁ Ἴδιος εἶπε: «Χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοούντι». Δηλαδή, χαρὰ γίνεται στοὺς οὐρανούς, μὲ τὴν παρουσία ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, ποὺ συμμετέχουν στὴ χαρὰ αὐτή, γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ ποὺ μετανοεῖ.
Μὲ πολλὴ συντριβὴ λοιπόν, οἱ δυὸ μετανοοῦντες ἐξομολογήθηκαν τὸ ἠθικό τους ὀλίσθημα σὲ πνευματικὸ ἱερέα καὶ ἡ ἠθική τους ἐπιστροφὴ καὶ ἀναγέννηση ἦταν πλέον γεγονός.

Ἔτσι ἀργότερα ὁ μὲν Βονιφάτιος πέθανε μαρτυρικὰ γιὰ τὴν πίστη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἡ δὲ Ἀγλαΐα, ἀφοῦ πούλησε τὰ ὑπάρχοντά της, ἀφιέρωσε τὴν ζωή της στὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν καὶ τῶν πασχόντων.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Απέδωκάς μοι εβόα Συμεών, του σωτηρίου σου Χριστέ αγαλλίασιν· απόλαβέ σου τον λάτριν, τον τη σκιά κεκμηκότα, νέον της χάριτος, Ιεροκήρυκα Μύστην, εν αινέσει μεγαλύνοντα.

Ερμηνεία.

Εν τω Τροπαρίω τούτω αναφέρει ο Ιερός Μελωδός τον πρεσβύτην Συμεών εν αγκάλαις βαστάζοντα τον Κύριον λέγοντα προς αυτόν: ω Δέσποτα Χριστέ, συ απέδωκας εις εμέ την αγαλλίασιν όπου υπεσχέθης να μοι δώσης του σωτηρίου σου, κατά το Δαβιτικόν εκείνο λόγιον: «Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου» (Ψαλμ. ν: 14),  και κατά το «Είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου». Λοιπόν επειδή ηξιώθηκα ταύτα να απολαύσω, δια τούτο απόλαβέ με, ήγουν λάβε με από την παρούσαν ζωήν τον ιδικόν σου λάτριν και δούλον, ο οποίος πρότερον μεν εκαθήμην υποκάτω εις την σκιάν του παλαιού Νόμου, και απέκαμα πλέον προσέχων εις το γράμμα αυτού, και εγήρασα μέσα εις τας λατρείας των τύπων και αινιγμάτων, τώρα δε δεν είμαι πλέον λάτρις του Νόμου και της σκιάς, όχι! επειδή τι λατρεία είναι πλέον να προσέχη τινάς εις τας σκιάς, αφ΄ ου ο Ήλιος τρανώς αναλάμψη; Ουχί τοιούτον νομολάτριν απόλαβέ με εκ του βίου, Κύριε, αλλά νέον Ιεροκήρυκα και μαθητήν της χάριτος του Ευαγγελίου σου, νέον μεν, δια την ανάπλασιν, την οποίαν με έδωκας, Μαθητήν δε, διότι εμαθητεύθηκα την σην Οικονομίαν δια της όψεως· και τελευταίον απόλαβέ με Ιεροκήρυκα, διότι έχω να κηρύξω και εις τους εν Άδη ευρισκομένους εκείνα όπου εμαθητεύθην. Τοιαύτα τινά και ο Νικομηδείας Γεώργιος εισάγει τον Ιερόν Συμεών προς τον Κύριον λέγοντα: «επειδή, φησίν, ω Δέσποτα, ταύτα έδοξε, και εγώ περί τας ελπίδας ου διεψεύσθην, και ο του θείου χρηματισμός Πνεύματος απαραχάρακτος έμεινεν· απόλυσόν με το τάχος, απόλυσον δέομαι· μη με κατέχης επί πολύ, Δέσποτα· μη βραδύνω ταύτα τοις Γενάρχαις αποκομίσαι τα χαροποιά ευαγγέλια· μη προλάβη τα βρέφη με, Δέσποτα, α δια σε τον προς Ηρώδου φόνον υπέμεινε· νήπιά εισι και γοργά και ευκίνητα· εγώ δε γέρων και βραδύς και δυσκίνητος· και δέδοικα, μήπως ταχύτερον παραδραμόντα με, μεγίστων ούτως και λαμπρών αγαθών άγγελοι τοις του γένους Προπάτορσι γένωνται».

Tο χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

Έπαυσαν οι άνθρωποι να διακρίνουν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, μεταξύ αληθείας και πλάνης. Το ναρκωτικό του Οικουμενισμού, της νέας αυτής θρησκείας του Αντιχρίστου, της Παναιρέσεως αυτής κατά τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), διδόμενο κατά μικρές δόσεις επί δεκαετίες και καλυμμένο με ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν την Ουνία, με παρερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, έχει ναρκώσει τις συνειδήσεις των περισσοτέρων και μάλιστα πολλών κληρικών και θεολόγων. Έχει δημιουργήσει μία φανταστική, ψεύτικη ατμόσφαιρα ειρήνης και ενότητος με τον δήθεν διάλογο της αγάπης, μέσα στην οποία αναπαύονται μακάρια τα πλήθη, που παίρνουν ανυποψίαστα και δωρεάν από τα μέσα ενημέρωσης το χαπάκι της οικουμενιστικής ηρωίνης.

O Άγιος Ισαὰκ ο Σύρος στον ΟΓ´ Λόγον των «Ασκητικών»

«Ας μη νομίσης ότι ο άνθρωπος, που είναι δεμένος στα σωματικά πράγματα θα αποκτήση παρρησία ενώπιον του Θεού με την προσευχή. Ψυχή φιλάργυρη στερείται της σοφίας, ενώ ο ελεήμων σοφίζεται από το Πνεύμα. Η ελεημοσύνη τρέφει την γνώση στην ψυχή, όπως το έλαιον τρέφει την φλόγα του καντηλιού». 

Ένα αδημοσίευτο σχόλιο σε τούτο εδώ : http://aktines.blogspot.gr/2014/12/blog-post_218.html

το σχόλιο

Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

κχ :

- Οι κακοποιοί του πνεύματος, ίσως, επικαλεστούν τα ανωτέρω για τον πολλά τιμώμενο από αυτούς αλεξανδρινό ποιητή Κ. Καβάφη. Προσπαθούν πάντα να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Ας διαβάσουν λοιπόν αυτά :

Ιωάννου Χρυσοστόμου,
Εἰς τὴν ὑπαπαντὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ εἰς τὴν Θεοτόκον καὶ εἰς τὸν Συμεῶνα.

Ὅταν οὖν Συμεὼν λέγῃ· Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, νοητέον, ὅτι οὔτε τὴν πτῶσιν ἐργάζεται, οὔτε τὴν ἀνάστασιν βίᾳ προσάγει· ἀλλὰ κεῖται μὲν εἰς πτῶσιν τοῖς προσκόπτουσι τῷ λίθῳ τοῦ προσκόμματος· εἰς ἀνάστασιν δὲ τοῖς ἐκ προαιρέσεως πιστεύουσι· κεῖται γάρ·
ὥσπερ ἄν τις εἴποι· Τὸ φῶς ἀνατέλλει, ἵνα οἱ ὑγιαίνοντες βλέπωσιν· οἱ δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀλγοῦντες, ἐπὶ πλεῖον φύγωσι τοῦ φέγγους τὰς αὐγάς.

- Ο αλεξανδρινός ποιητής Καβάφης "ἀλγών τοῖς οφθαλμοίς" χρησιμοποιεί θεραπευτικά τον ποιητικό λόγο. Αντί όμως να εξυμνεί το Κάλλος, τεχνολογεί υμνώντας την πλέον βδελυρή ασχήμια του ανθρώπου.

41 ... νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει (Ιν. θ΄)


- Τα ανωτέρω συμπληρωματικά του άρθρου σας.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης -- Ο Τελωνισμός της ψυχής (Α΄) -- Τα φοβερά Τελώνια

http://katihisis.blogspot.ca/2014/12/2014.html#more

«Ορθόδοξος Τύπος» : Ὁ φόβος καί ἡ δειλία τῶν Μητροπολιτῶν δέν ἔχουν ἐξήγηση. Γιατί φοβοῦνται;

…Τήν ἴδια τακτική τηροῦν καί οἱ Μητροπολίτες, παρόλο πού ἡ μεγάλη τους ἐπιθυμία ἔχει ἐκπληρωθεῖ. Τό ὄνειρό τους νά γίνουν δεσποτάδες πραγματοποιήθηκε καί τό ἀπολαμβάνουν καθημερινά μέσα στίς πολυτελέστατες ἀρχιερατικές τους στολές, κάτω ἀπό τίς χρυσίζουσες μίτρες καί τή λάμψη τῶν ποιμαντορικῶν ράβδων καί τῶν βαρύτιμων σταυρῶν καί ἐγκολπίων. Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχιερωσύνη γι᾿ αὐτούς. Τίποτα ἄλλο. Ὅλα ὅσα περιμένει ὁ λαός ἀπό αὐτούς, δέν τούς ἀφοροῦν. Δέν εὐκαιροῦν γιά δευτερεύοντα καί ἐπουσιώδη πράγματα. Δικαιολογημένα κιόλας, γιατί τρέχουν ἀπό μητρόπολη σέ μητρόπολη γιά γιορτές καί πανηγύρια, γιά ἐκδηλώσεις κενές πνευματικοῦ περιεχομένου καί γιά ἀπόλαυση ἀβραμιαίων τραπεζῶν. Αὐτό θά πεῖ ἀρχιερωσύνη! Αὐτό θά πεῖ ποιμαντική! Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία! Καί ἄν τούς ζητήσεις νά ποῦν τή γνώμη τους γιά τόν οἰκουμενισμό καί τήν προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποία διαπράττουν οἱ μεγαλόσχημοι τοῦ Φαναρίου καί ὄχι μόνο, θά σηκώσουν τή ράβδο! Δέν πρέπει νά εἴμαστε ἀσεβεῖς, θά μᾶς συμβουλέψουν. Δέν πρέπει νά λέμε τίποτα γιά τό σεπτό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, δέν πρέπει νά ἐπικρίνουμε τίς συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς καί ἀλλόθρησκους κ.λ.π. Ὁ φόβος καί ἡ δειλία τῶν Μητροπολιτῶν δέν ἔχουν ἐξήγηση. Γιατί φοβοῦνται; Ποιός μπορεῖ νά τούς κάνει τό παραμικρό; Τί θά στερηθοῦν, ἄν ἀποκτήσουν φωνή; Γιατί δέν ἔχουν ἀνάλογο φόβο καί ἀπέναντι στό Θεό, καθώς δέν ὁμολογοῦν τήν πίστη τους καί δέν ἐλέγχουν ἐκείνους πού τήν περιφρονοῦν; Γιατί εἶναι ψοφοδεεῖς, παρόλο πού στίς βάσεις τῶν ἀρχιερατικῶν τους θρόνων ὑπάρχουν λέοντες, οἱ ὁποῖοι συμβολίζουν τό θάρρος καί τή γενναιότητα πού πρέπει νά τούς διακρίνουν;

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: Ο Βαρθολομαίος είναι προδότης.

Ἐν Ἀθήναι τῇ 8ῃ Αὐγούστου 2001 

Πρός
Τόν Ἀξιότιμον
κ. Κ. Α.
CANADA


Ἀξιότιμε κ. Α.

Ἔλαβα τήν ἐπιστολή σας καί διάβασα μέ πολλή προσοχή ὅσα μοῦ γράφετε σχετικῶς μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Ἀθήνα καί τήν θέση τῆς ταπεινότητός μου ἀπέναντι αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως καί σᾶς εὐχαριστῶ πολύ γιά τήν εὐγενῆ καλωσύνη πού εἴχατε νά μοῦ τήν ἀποστείλετε.…. Τό θέμα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πάπα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν τό χειρίσθηκε " προδοτικά ", ὅπως ἰσχυρίζεσθε στήν ἐπιστολή σας. Καί τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀπό τά κάτωθι σημεῖα :

. ..2ον. Δέν ἔγινε ἀνταλλαγή ἀσπασμῶν. 3ον. Δέν ἔγινε ὑποδοχή τοῦ Πάπα καί τῆς συνοδίας του στόν Μητροπολιτικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν οὔτε στό Συνοδικό Μέγαρο.. 5ον. Δέν ὑπῆρξε καμμιά συμπροσευχή. 6ον. Δέν ἐφόρεσε κανείς κληρικός λειτουργικά ἄμφια….

Σᾶς εὔχομαι ὁ Πανάγαθος Θεός νά σᾶς εὐλογεῖ καί νά σᾶς χαρίζει κάθε καλό καί εὐτυχία.Μετ' εὐχῶν διαπύρων

+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Σχόλιο της Ορθοδόξου Φωνής:

Άρα, εάν υπήρχε «ανταλλαγή ασπασμών, υποδοχή του Πάπα στον Ορθόδοξο Ναό, συμπροσευχή, και λειτουργικά άμφια», θα ήταν προδότης, ομολογεί ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. 

Γνωρίζετε εσείς αδελφοί ποιος έπραξε όλα αυτά με τον Πάπα; 

Ιδού ποιος τα έπραξε, και σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είναι Προδότης της Ορθοδοξίας.

(Η ανωτέρω επιστολή του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου προς τον εν Καναδά διαμένοντα κ. Κ.Α. ευρίσκεται στα αρχεία της Εκκλησίας της Ελλάδος).

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: Ο Βαρθολομαίος είναι π...": 

Κάποτε είχε πει "εμείς είμαστε με τον καλό οικουμενισμό και όχι με τον κακό". Ήταν δηλαδή με την καλή αίρεση και όχι με την κακή. Ύστερα είχε πει και το άλλο, ότι για να επιτευχθεί ο στόχος της οικουμενικής κίνησης πρέπει να γίνονται αργά και σταθερά βήματα εδώ σε μας. Το γράφω με δικά μου λόγια, δεν θυμάμαι ακριβώς τα δικά του.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Σεβαστιανού, Ζωής και των συν αυτής μαρτύρων.

Γεννήθηκε στὰ Μεδιόλανα τῆς Ἰταλίας, τὸ 250 μὲ 256 μ.Χ. Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν μὲ μεγάλη χριστιανικὴ ἐπιμέλεια. Καθὼς ἦταν καὶ ἀπὸ γένος διακεκριμένο, εἵλκυσε τὴν εὔνοια τοῦ αὐτοκράτορος Καρίνου, ποὺ γρήγορα τὸν ἀνέδειξε σὰν στρατιωτικό. Ἔπειτα, ὁ Διοκλητιανὸς τὸν ἔκανε ἀρχηγὸ τοῦ πρώτου συντάγματος τῶν Πραιτοριανῶν.

Φιλάνθρωπη ψυχὴ ὁ Σεβαστιανός, ἀπὸ τὴν θέση αὐτὴ πολλὲς φορὲς ὑπῆρξε προστάτης τῶν φτωχῶν καὶ τῶν πασχόντων χριστιανῶν. Πρόθυμα ἐπίσης, βοηθοῦσε στὶς ἀνάγκες τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πάπας Γάϊος τοῦ ἀπένειμε τὸν τίτλο τοῦ ὑπερασπιστὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅταν ὅμως ἄρχισε ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν, συνελήφθη μία ὁμάδα χριστιανῶν. Ὁ Σεβαστιανός, προκειμένου νὰ τοὺς ἐμψυχώσει τὴν ὥρα ποὺ αὐτοὶ δικάζονταν, πρὸς γενικὴ κατάπληξη ὅλων δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανός. Ὁ Διοκλητιανὸς διέταξε τὸν θάνατό του. Καὶ ὁ Σεβαστιανὸς δὲν ἄργησε νὰ πέσει κάτω, τρυπημένος στὸ στῆθος ἀπὸ βέλος. Τὸ σῶμα του παρέλαβε κάποια εὐσεβὴς χήρα, ἡ Λουκίνα. Διαπίστωσε ὅμως, ὅτι ἀνέπνεε ἀκόμα.

Ἀφοῦ τὸν περιποιήθηκε, μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες ὁ Σεβαστιανὸς ἀνέκτησε τὴν ὑγεία του. Ἀλλὰ καὶ πάλι ἐπεδίωξε καὶ συνάντησε τὸν Διοκλητιανὸ καὶ τὸν ἤλεγξε γιὰ τὴ σκληρότητά του. Τότε αὐτὸς διέταξε καὶ τὸν μαστίγωσαν μέχρι θανάτου.

Ἔτσι, ὁ Σεβαστιανὸς ἔγινε παράδειγμα ἀγωνιστικότητας γιὰ τὴν πίστη «ἄχρι θανάτου». 

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ιερώς ανθωμολογείτο, Άννα υποφητεύουσα, η σώφρων και Οσία, και πρέσβυρα τω Δεσπότη, εν τω ναώ διαρρήδην· την Θεοτόκον δε ανακηρύττουσα, πάσι τοις παρούσιν εμεγάλυνεν.

Ερμηνεία.

Ανθομολόγησις είναι μία ευχαριστία προς τον Θεόν δια κάποιαν ευεργεσίαν και χάριν όπου έλαβε τινάς από αυτόν. Διαφέρει δε ο Υποφήτης από τον Προφήτην· καθότι ο μεν Προφήτης λέγει τα ύστερον από πολύν καιρόν μέλλοντα γενέσθαι πράγματα· ο δε Υποφήτης εξηγεί ή παρόντα πράγματα, ή περασμένα, ή τα οποία μετ΄ ολίγον καιρόν μέλλουν να γένουν. Τοιαύτη λοιπόν Υποφήτις ήτον και η θεσπεσιωτάτη Άννα η Θυγάτηρ Φανουήλ, η σωφρονεστάτη μεν και οσία κατά την ζωήν, γερόντισσα δε κατά την ηλικίαν του σώματος· αύτη γαρ, επειδή ηξιώθη να ιδή εν σαρκί την παρουσίαν του Μονογενούς Υιού του Θεού, δια μέσου της οποίας ανεπλάσθη όλη η φύσις των ανθρώπων, τούτου χάριν σεμνοπρεπώς και θεοπρεπώς ανθωμολογείτο και ευχαρίστει τον Κύριον δια την τόσον μεγάλην ευεργεσίαν όπου εποίησεν εις όλον τον Κόσμον: «Και αύτη γαρ, φησίν ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αυτή τη ώρα επιστάσα ανθωμολογείτο τω Κυρίω και ελάλει περί αυτού πάσι τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ» (Λουκ. β: 38). Ευχαρίστει δε ουχί προφητεύουσα· διότι δεν επροφήτευσε προτού να γεννηθή ο Κύριος, καθώς επροφήτευσαν οι άλλοι Προφήται, αλλά υποφήτευσεν, αφ΄ ου εγεννήθη ο Κύριος, φωτισθείσα έσωθεν κατά την ψυχήν, και το Μυστήριον τούτο ανακηρύξασα. Περί της Άννης ταύτης γράφει ο άγιος Μόδεστος ο Ιεροσολύμων: «Η τον εβδομηκοστόν χρόνον σαββατίσασα μετά ανδρός Άννα προσευχαίς και νηστείαις προσκαρτερούσα ογδοήκοντα και τεσσάρων ετών υπάρχουσα, την εκ των τεσσάρων στοιχείων νικήσασα σάρκα, και τον νουν καθάρασα προς υποδοχήν Πνεύματος Αγίου, και ταις γενικαίς εαυτήν αρεταίς κατακοσμήσασα, τον της ογδοηκοντάδος περέδραμε καιρόν, και εύρεν εν τω ναώ τον Σωτήρα του μέλλοντος αιώνος εν αγκάλαις βασταζόμενον» (Σελ. 834 της Μυριοβίβλου του Φωτίου). Και η μεν παλαιά και συνώνυμος αυτής Άννα η Μήτηρ του Σαμουήλ κρυφίως και ησύχως επροσηύχετο και ευχαρίστει τον Κύριον μέσα εις τα βάθη της καρδίας της· η δε Άννα αύτη ουχί κρυφίως, αλλά φανερώς (τούτο γαρ δηλοί το διαρρήδην) και εις το μέσον του ναού ευχαρίστει τον Κύριον· την δε Αειπάρθενον Θεοτόκον ανακηρύττουσα εις όλους τους εκεί ευρισκομένους, ότι αύτη κυρίως και αληθώς είναι Μήτηρ του Θεού, εμεγάλυνεν αυτήν. Τούτο δε το ρήμα είπεν ο Μελωδός δια να δείξη ότι, καθώς η Θεοτόκος άρχισε την εννάτην ταύτην Ωδήν από το «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον», ούτω και αυτός με την ιδίαν λέξιν ετελείωσεν αυτήν. Άμποτε δε και ημείς οι ψάλλοντες ομού και αναγινώσκοντες και ακούοντες τον παρόντα ασματικόν Κανόνα, άμποτε να μιμηθώμεν την σωφρονεστάτην ταύτην Άνναν, και να ευχαριστώμεν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν δια την μεγάλην και ακατάληπτον ευεργεσίαν όπου επροξένησεν εις ημάς, αναπλάσας την φθαρείσαν φύσιν ημών δια της εν σαρκί παρουσίας του· άμποτε δε και να κηρύττωμεν την Αειπάρθενον Θεοτόκον, την μεσιτεύσασαν εις την ανάπλασιν και σωτηρίαν του γένους ημών, μεγαλύνοντες αυτήν δια νοημάτων μεγαλοπρεπών, δια λόγων θεοπρεπών, και δια έργων θεαρέστων· ίνα δια των πρεσβειών αυτής τύχωμεν και της βασιλείας των Ουρανών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, ω η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Καὶ γεννᾶται ἀμέσως τὸ ἐρώτημα. Καλά, ἂν εἶναι ἔτσι, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος πῶς συμμαχεῖ καὶ συμπορεύεται; Ὅπως συμμάχησε τὸ ἰουδαϊκὸ ἱερατεῖο στὴν καταδίκη τοῦ Χριστοῦ ἢ μᾶλλον πρωτοστάτησε•

ὅπως συμμάχησαν οἱ ἐπίσκοποι μὲ τὴν Εὐδοξία στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ συνοδικὴ ἀπόφαση ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ἰωάνου Χρυσοστόμου καὶ πολλὲς ἄλλες σύνοδοι ἐναντίον Ἁγίων, ὅπως τοῦ Μ. Ἀθανασίου καὶ τοῦ ῾Αγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ὁ ὁποῖος ἤλεγξε τὴν μοιχοζευξία τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Πόσοι ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους καὶ τοὺς ἱερεῖς ἐλέγχουν σήμερα τὰ μεγάλα ἁμαρτήματα τῶν ἀρχόντων, τὶς ἀδικίες καὶ τὶς παρανομίες των, αὐτοὺς ποὺ ὑποστηρίζουν φαντασθῆτε! τὴν σιχαμερὴ ὁμοφυλοφιλία; Πόσοι ἐλέγχουν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες ποὺ προωθοῦν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἐλάχιστοι. Καὶ δὲν φθάνει ποὺ δὲν ἐλέγχουν· ἐνοχλοῦνται καὶ θυμώνουν ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἐλέγχουν, διότι φαίνεται ὅτι ἐλέγχονται οἱ ἴδιοι καὶ νιώθουν ἐνοχές.

Paphnutius, Life of Abba Aaron

 Now it happened one year that the Nile did not rise enough to 

water all our fields, and a multitude of the poor came to Abba Aaron
weeping and saying, "Our holy father, we and our children are going to
die because the waters have not risen!" He said to them,"Believe in God
and He will deliver you.  As it is written, 'The prayer of the poor man
who is downhearted, he pours out entreaty before the Lord.' Again it
says, 'The Lord has heard the desires of the poor.'"  He quoted them
numerous other passages from scripture and explained them to them,
and he comforted them, and in this way they departed from him praising
God.  Now the holy man Aaron was not unconcerned about their distress,
and he would go to the river each evening and immerse himself in the
water up to his neck and he would pray to God, saying, "My good Christ,
compassionate one, have compassion upon your image and likeness."
Indeed, he continued this practice until God had compassion for his
tears and made the waters of the Nile flow over the face of the whole
country.

Paphnutius, Life of Abba Aaron, 131.

O Όσιος Φιλήμων αποκαλύπτει πως πρέπει να αγωνίζεσαι

Κράτησε την κρυφή μελέτη με καθαρή καρδιά. Γιατί αν γίνεται αδιάλειπτα η προσευχή σου και η μελέτη των Γραφών, τότε ανοίγουν τα νοερά μάτια της ψυχής και έρχεται σ΄ αυτήν χαρά μεγάλη και ένας πόθος ανέκφραστος και πολύ δυνατός, που να καίγεται η σάρκα από το Πνεύμα, ώστε να γίνεται ολόκληρος ο άνθρωπος πνευματικός. Είτε νύχτα λοιπόν, είτε ημέρα σε αξιώση ο Θεός να προσευχηθής απερίσπαστα με καθαρόν νουν, μη περιορισθής στον κανόνα σου, αλλά με όση δύναμιν έχεις, να επεκτείνεσαι στην προσευχή και να αφοσιώνεσαι στον Θεόν. Και Εκείνος φωτίζει την καρδιά σου για  ποια  πνευματική εργασία θα κάνης.

(Φιλοκαλία τόμος Β΄).

Το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας

Εις την αρχαίαν, την προχριστιανικήν Ελλάδα, δεν ήτο άγνωστον το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας. Ειδωλολάτραι ήσαν οι άνθρωποι και μερικοί εδούλευαν ελευθέρως εις τα πάθη των. Η δε κοινωνία ηνείχετο και δεν αντιδρούσε εις αυτό. Όμως, η ηθική του Ευαγγελίου καταδικάζει τούτο αμειλίκτως. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά της Παλαιάς Διαθήκης εις την περίπτωσιν των Σοδόμων. Τόσον αύτη προεκάλεσε την οργήν του Θεού, ώστε εκίνησε την τιμωρίαν δια τους διαστροφείς της ανθρωπίνης φύσεως. Ἐκτοτε το φαινόμενον αυτό ωνομάσθη, εκ του γεγονότος τούτου, σοδομισμός. Αλλά και εις την Καινήν Διαθήκην καταδικάζεται η ομοφυλοφιλία. (Πρβλ. Ρωμ. α΄ 26-32). Ο Χριστιανισμός, όμως, ηλευθέρωσε τον άνθρωπον από τα πάθη του και εδίδαξε την χρήσιν και όχι την κατάχρησιν εις την ζωήν μας και εκήρυξε την εγκράτειαν των παθών. Έτσι τα αμαρτήματα της σαρκός δεν είναι επιτρεπτά. Με την πάροδον των αιώνων, όμως, και την παρέκκλισιν των ανθρώπων και των κοινωνιών από τον χριστιανικόν τρόπον ζωής, τα πάθη αυτά, τα οποία εζήτουν την ικανοποίησίν των, ενεφανίσθησαν και πάλιν, ώστε να επαναλαμβάνωνται όσα είχομεν συναντήσει εις προχριστιανικάς κοινωνίας και εις την αρχαίαν Ελλάδα. Δυστυχώς, όμως, εις εποχάς αγνοίας και περιφρονήσεως του λόγου του Θεού και μάλιστα αρνήσεως της υπάρξεώς Του τα πάθη αυτά εμφανίζονται και εις χριστιανικάς λεγομένας κοινωνίας. Η πλημμελής κατήχησις και η πλημμελής ποιμαντική διακονία συνετέλεσαν ώστε και χριστιανοί να υποδουλώνωνται εις τα πάθη της σαρκός, παρά τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Έτσι το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας υπάρχει και εις την σύγχρονον ελληνικήν κοινωνίαν και άλλοι μεν πίπτουν εις την αμαρτίαν αυτήν, άλλοι δε την αμνηστεύουν εντάσσοντες το φαινόμενον εις τα ατομικά δικαιώματα, εις την δημοκρατίαν, την ελευθερίαν και τον πολιτισμόν. Έχομεν ατιχώς όχι μόνον διαστροφήν εις την φυσικήν ζωήν των ανθρώπων, αλλά και εις την λογικήν της σκέψεως ωρισμένων. Δια τούτο η ομοφυλοφιλία από άλλους μεν δεν θεωρείται ούτε αμαρτία, ούτε εντροπή.   

Καθαρές σοφιστείες του διαβόλου

Aυτή την εποχή όπως η σημερινή, που η κρίση έχει και έκταση και βάθος, η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια, που πρέπει να λέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, υπέρ όλων και εναντίον όλων και να υπηρετείται αντί πάσης θυσίας! Όλα τα άλλα, δήθεν διαλλακτικά και ειρηνικά, είναι παραπλανητικά, ηττοπαθή, υποκριτικά, καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος, ν' αποκοιμίζονται οι πιστοί, κι' οι υπηρέτες του διαβόλου, οι Παπόδουλοι  οικουμενιστές,  να δρουν ανενόχλητοι!

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ο Άγ. Κοσμάς Αιτωλός και η Κυβέρνηση

http://katihisis.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html

 

 (Ἐν εἴδη ἀνοιχτῆς ἐπιστολῆς πρὸς τὴν ἑλληνικὴ Κυβέρνηση)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,

ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Βυζαντινοῦ Ναοῦ Προφήτου Ἠλιού Θεσσαλονίκης

Γιὰ τὸν Στύλο Ὀρθοδοξίας

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία θεωρεῖ ὡς ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἁγίους της, τὸν μεγάλο ἱεραπόστολο καὶ προφήτη της, σύγχρονο ἱερομάρτυρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἐθνομάρτυρα τοῦ Γένους μας, ἅγιο  Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Φέτος μάλιστα, κατὰ τὸ ἔτος 2014, ἑορτάζουμε τὰ τριακόσια χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση αὐτοῦ τοῦ μεγάλου ἀνδρός. Πλῆθος ἐκδηλώσεων ἔχουν πραγματοποηθεῖ ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἐπετείου. Ἰδιαίτερες ἐκδήλωσεις ἔγιναν καὶ γίνονται ἀκόμη μὲ μεγάλη ἐπιτυχία στὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις Δρυϊνουπόλεως καὶ Κονίτσης, Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, Θεσσαλονίκης. Ἐξαιρετικὴ πραγματικὰ ὑπῆρξε ἡ ἐκδήλωση   τῆς Π.Ο.Ε. καὶ τοῦ Ὀρθόδοξου Τύπου. Ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, πέρα ἀπὸ τὴν ἐξαιρετικὴ εἰσήγησή του σὲ αὐτὴν μὲ θέμα «Ἡ ἐπικαιρότητα τῶν διδαχῶν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ», πραγματοποιεῖ καὶ μία σειρὰ Ὁμιλιῶν, ἐξετάζοντας τὶς Διδαχὲς τοῦ ἁγίου, κάθε Κυριακὴ στὸ «Ἀρχονταρίκι» τοῦ Ι.Ν. ἁγ. Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης.

Ιδού τα αποτελέσματα των διαλόγων των Οικουμενιστών : Η πρώτη γυναίκα Επίσκοπος και στην Αγγλικανική "Εκκλησία" !....

First female bishop named as the Reverend Libby Lane

Reverend Libby Lane has been announced as the first female bishop for the Church of England, just a month after a historic change to canon law.

http://www.bbc.com/news/uk-30510137

π. Γεώργιος Μεταλληνός --- Οικουμενισμός

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος Αἰγίνης ὁ ἐν Ζακύνθῳ

Ἀρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου

Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 17ην Δεκεμβρίου

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ἐλέγετο κατὰ κόσμον Γραδενῖγος ἢ Δραγανῖγος Σιγοῦρος. Ἦταν γυιὸς τοῦ Μωκίου Σιγούρου καὶ τῆς Παυλίνας Βάλβη. Γεννήθηκε τὸ 1547 στὸ χωριὸ Αἰγιαλὸς τῆς νήσου Ζακύνθου. Καταγόταν ἀπὸ τὴν περιφανῆ καὶ ἐπίσημη οἰκογένεια τῶν Σιγούρων.

Τὶς ρίζες της τὶς εἶχε ἡ οἰκογένεια αὐτὴ στὴ Νορμανδία. Κατόπιν ἤρθανε στὴν Ἰταλία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ διαπεραιώθηκαν στὴν Ζάκυνθο. Ὁ ἄρχοντας τῆς Ζακύνθου τοὺς δώρησε κτήματα νοτιοδυτικά του νησιοῦ.

Ἡ οἰκογένεια αὐτὴ ἦταν ἡρωϊκή. Διακρίθηκε στοὺς πολέμους τῶν Βενετῶν ἐναντίον τῶν Τούρκων. Γι᾿ αὐτὸ πέτυχαν ἀπὸ τὴν Βενετικὴ Γερουσία, ὄχι μόνο τὴν ἀναγνώριση τῆς κτηματικῆς δωρεᾶς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐγγραφή τους στὸ βιβλίο τῶν ἀριστοκρατῶν. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν οἰκογένεια οἱ περισσότεροι ἔγιναν Ὀρθόδοξοι. Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν καὶ οἱ πρόγονοι τοῦ Ἁγίου.

Ὁμοίως καὶ ἡ μητέρα του προερχόταν ἀπὸ τὴν ἀρχοντικὴ Ἑνετικὴ οἰκογένεια Βάλβη. Ἀπὸ τὸν γάμον τοῦ Μωκίου καὶ τῆς Παυλίνας γεννήθηκαν τρία παιδιά, ὁ Δραγανῖγος, ὁ Κωνσταντῖνος καὶ ἡ Σιγοῦρα.

Ἡ μόρφωσι τοῦ Ἁγίου

Ὑπάρχει καὶ μία παράδοσις, ποὺ ἀναφέρει, ὅτι ἀνάδοχος τοῦ Ἁγίου εἶναι ὁ Ἅγιος Γεράσιμος.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Δανιήλ προφήτου, Διονυσίου Ζακύνθου.

Ὁ Προφήτης Δανιὴλ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς τέσσερις μεγάλους προφῆτες καὶ ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 7^ου μὲ τὶς ἀρχὲς 6^ου π.Χ. αἰώνα. Ἀνῆκε στὴ φυλὴ τοῦ Ἰούδα, ἦταν ἀπὸ βασιλικὸ γένος καὶ γεννήθηκε στὴν Ἄνω Βηθαρά.

Νήπιο ἀκόμα, ὁδηγήθηκε μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του αἰχμάλωτος στὴν Βαβυλώνα. Μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Ναβουχοδονόσορα, ὁ Δανιὴλ (ποὺ ὁ αὐτοκράτορας μετονόμασε Βαλτάσαρ) μὲ τοὺς τρεῖς Ἑβραίους νεαρούς, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, σπούδασαν στὴν αὐτοκρατορικὴ αὐλή. Ἐπειδὴ ἡ ἀπόδοσή τους στὶς σπουδὲς ἦταν ἄριστη, ὅταν ἐνηλικιώθηκαν ὁ βασιλιὰς τοὺς ἔδωσε μεγάλη θέση στὸ κράτος. Μάλιστα ὁ Δανιὴλ εἶχε τὸ χάρισα νὰ ἑρμηνεύει ὄνειρα καὶ ἀργότερα προφήτευσε καὶ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου. Κάποτε ὅμως ὁ Ναβουχοδονόσωρ, ἔκανε δική του χρυσὴ εἰκόνα καὶ ἀπαίτησε ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀξιωματούχους καὶ τὸν λαὸ νὰ τὴν προσκυνήσουν.

Ὁ Δανιὴλ ἔλειπε σὲ ἀποστολή. Ἦταν ὅμως οἱ τρεῖς παῖδες, ποὺ δὲν προσκύνησαν τὴν εἰκόνα. Ἀμέσως καταγγέλθηκαν στὸ βασιλιά. Αὐτὸς τοὺς εἶπε ὅτι, ἂν πράγματι δὲν προσκύνησαν, τοὺς περιμένει τὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς. Τότε οἱ τρεῖς παῖδες ἀπάντησαν: «Ἄκου βασιλιά· ὁ οὐράνιος Θεός, τὸν ὁποῖο ἐμεῖς λατρεύουμε, εἶναι τόσο δυνατός, ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλει σώους καὶ ἀβλαβεῖς ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς καὶ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὰ χέρια σου. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμα δὲν τὸ κάνει, νὰ ξέρεις ὅτι τοὺς θεούς σου δὲ λατρεύουμε καὶ τὴν εἰκόνα σου δὲν προσκυνάμε».

Πράγματι, ὅταν τοὺς ἔριξαν στὴν φωτιά, οἱ τρεῖς παῖδες βγῆκαν σῶοι καὶ ἀβλαβεῖς. Τὸ ἴδιο συνέβη ἀργότερα καὶ μὲ τὸν Δανιήλ, ὅταν ὁ Δαρεῖος τὸν ἔριξε στὸ λάκκο τῶν λεόντων, ἐπειδὴ ἔκανε τὴν προσευχή του, ἐνῶ ὁ βασιλιὰς εἶχε διατάξει γιὰ 30 ἡμέρες νὰ μὴν κάνει κανεὶς ἰδιαίτερη προσευχή.
Βλέποντας τὸ θαῦμα ὁ Δαρεῖος, κράτησε τὸν Δανιὴλ στὴν αὐλή του, ὅπου παρέμεινε καὶ πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα, πιθανότατα, στὰ Σοῦσα.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Προλεγόμενα του Κανόνος του Ευαγγελισμού.

Ευαγγελισμός, αδελφοί, και ποίος να μη χαρή εις τοιούτον κοσμοχαρμόσυνον μήνυμα; Ευαγγελισμός, και ποίος ορθόδοξος να μη ευφρανθή κατά την καρδίαν; Τριπλασιάζω την φωνήν, Ευαγγελισμός, και τις να μη λάβη εις την ψυχήν του πνευματικόν ενθουσιασμόν, και πανευφρόσυνον αγαλλίασιν; Επειδή δε ο Ευαγγελισμός ούτος δεν δίδει καλά μηνύματα δια μάταια πράγματα: ήτοι δια φθαρτάς ηδονάς, δια προσκαίρους δόξας, και δια ρέοντα πλούτον, αλλά φέρει εις ημάς χαροποιά και ουράνια ευαγγέλια δια την σύλληψιν του Θεού Λόγου, δια την ανεκλάλητον χαράν της Θεοτόκου, δια την ανάπλασιν όλου του Κόσμου, και δια την αιώνιον σωτηρίαν του γένους των ανθρώπων· τούτου χάριν, πως δεν χρεωστεί κάθε Χριστιανός να λάβη, όχι απλήν ή διπλήν, αλλά τριπλήν και πολλαπλάσιον την χαράν; Ή πως δεν πρέπει να σκιρτήση τω πνεύματι κάθε ορθόδοξος, χαράν ιδικήν του την χαράν της Θεοτόκου νομίζων; Βλέπεις, αγαπητέ, τον Αρχάγγελον Γαβριήλ να καταβαίνη από τον Ουρανόν, και να στέκεται έμπροσθεν της Κυρίας Θεοτόκου όλος φαιδρός, όλος γαληνός, και όλος χαριέστατος, και ακόμη δεν ευφραίνεσαι; Ακούεις τον χαροποιόν ασπασμόν, τον οποίον μετά ευσεβείας μεγάλης λέγει προς την Θεοτόκον «Χαίρε κεχαριτωμένη», και ακόμη στέκεσαι και δεν χαίρεις; Αν οι Προφήται, ο Δαβίδ, λέγω, και ο Ησαϊας προ τόσων αιώνων προσβλέποντες μόνον με το όμμα της διανοίας τον σωτηριώδη τούτον της Θεοτόκου Ευαγγελισμόν, έχαιρον και ευφραίνοντο, και αυτό το ρήμα «Ευαγγελίζομαι» εμεταχειρίζοντο, εις τους λόγους των· ο μεν γαρ Δαβίδ ψάλλων έλεγεν: «Ευαγγελίζεσθε ημέραν εξ ημέρας το σωτήριον του Θεού ημών» (Ψαλμ. ψε: 2), ο δε Ησαϊας μεγαλοφώνως εκήρυττε: «Το σωτήριον Κυρίου ευαγγελιούνται» (Ησ. ξ: 6), αν, λέγω, εκείνοι τόσον έχαιρον, πως εσύ, Χριστιανέ, δεν πρέπει να χαρής και να ευφρανθής, παρόντα βλέπων σήμερον τον παγκόσμιον και κοσμοσωτήριον Ευαγγελισμόν; Δια τούτο λοιπόν ας χαρώμεν σήμερον, αδελφοί, και όλοι ας ευφρανθώμεν τω ονεύματι. Παρακινεί δε ημάς εις τούτο και Ιωάννης ο Γεωμέτρης, προοιμιάζων εν τω εις την εορτήν λόγω αυτού και λέγων: «Χαίρετε· τούτό μοι το βραχύ και μέγα του λόγου προοίμιον, τούτο και αρχή και μέση και τελευτή, χαίρετε· τούτο νυν και φύσις όλη και Κτίσις και λόγος διακελεύεται». Αγαλλιασώμεθα εν τη ημέρα ταύτη, αγαπητοί, έχοντες μάλιστα της αγαλλιάσεως ταύτης προεξάρχοντα και αρχηγόν τον εκ Δαμασκού χαριτώνυμον Ιωάννην τον πρόκριτον πάντων των μελωδών και ασματογράφων, την ιεράν Μούσαν της εκκλησίας, τον ωδικόν Ορφέα των Δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών, τον άλλον ψαλμογράφον Δαβίδ τον υπερέχοντα τον Ασάφ και τον Ιδιθούμ και τον Αιθάμ και τον Αιμάν και τους Υιούς Κορέ, τους πρωτοψάλτας όντας της παλαιάς Σκηνής του Θεού· διότι αυτός ο μελίρρυτος Ποιητής δια του ασματικού τούτου Κανόνος όπου εμελούργησεν εις τον Ευαγγελισμόν της Κυρίας Θεοτόκου, παρακινεί όλους ημάς να χαίρωμεν και να αγαλλιώμεθα. Καθώς δε η εορτή και πανήγυρις του θείου Ευαγγελισμού είναι γεμάτη από χαράν και ευφροσύνην πνευματικήν, ούτω και ο Κανών αυτής αρμοδιώτατα συνετέθη χαροποιός και πανευφρόσυνος· επειδή είναι μελωδικώτατος και πανηγυρικώτατος δια τα πανηγυρικά και λαμπρά νοήματα και λόγια όπου περιέχει· μάλιστα δε δια τον πανηγυρικόν τέταρτον ήχον, κατά τον οποίον συνετέθη δια να ψάλλεται· μόνος γαρ ο ήχος αυτός παρά πάσι τοις Μουσικοίς έλαβε την επωνυμίαν ταύτην να λέγεται Πανηγυρικός. Και δια να ειπώ καθολικώς, ο Κανών ούτος είναι τόσον ενθουσιαστικός, και τόσον κινητικός του θεοφιλούς πάθους της πνευματικής χαράς, ώστε κάμνει και τους ψάλλοντας και τους ακούοντας, όχι μόνον να χαίρουν απλώς, αλλ΄ ήδη και να σκιρτούν και να χορεύουν, αν ήτον δυνατόν· ούτως εστί τερπνός και χορευτικός! Κατά αλφάβητον δε εμελουργήθη ο Κανών ίσως δια να δείξη ο Ασματογράφος ότι η εορτή του Ευαγγελισμού είναι αρχή και Κεφάλαιον όλων των εορτών· καθώς γαρ τα εικοσιτέσσαρα στοιχεία του αλφαβήτου είναι αρχαί όλων των γραμμάτων, και εξ αυτών εκείνα εξήρτηνται· ούτω και ο Ευαγγελισμός είναι όλων των Δεσποτικών εορτών αρχή και Κεφάλαιον, και εξ εκείνου όλαι αι άλλαι εξήρτηνται εορταί. Όθεν είπεν ο Νεοκαισαρείας Γρηγόριος προοιμιάζων εις τον Ευαγγελισμόν: «Εορτάς μεν απάσας και υμνωδίας δέον ημίν θυσιών δίκην προσφέρειν Θεώ, πρώτην δε πασών τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου· πάντων γαρ ημίν των αγαθών αρχή γέγονεν ο Ευαγγελισμός της κεχαριτωμένης, η πολυϋμνητος του Σωτήρος Οικονομία, η ένθεος αυτού και υπερκόσμιος διδασκαλία»· Και ο Κεραμεύς Θεοφάνης ο Ταυρομενίας Επίσκοπος ούτω πανηγυρίζει: «Σήμερον η Εκκλησία δαδουχείται μυστικώς και πυρσεύεται, την πρώτην των εορτών πανήγυριν άγουσα». Αλλά και ο ύπατος των Φιλοσόφων Ψελλός προοιμιάζει πανηγυρίζων ούτως: «Αρχή μεν των όντων Θεός, ουχ΄ ως συντεταγμένος τούτοις και συναριθμούμενος, αλλ΄ ως εξηρημένος και υπερκείμενος· αρχή δε των θείων εορτών τε και πανηγύρεων η των Ευαγγελίων αγγελία προς την Παρθένον και Μητέρα του Λόγου παρά της του Αγγέλου φωνής· αρχή δε, ουχ΄ ως ατελεστέρα των άλλων Μυστηρίων και αναδείξεων, πολλού γε και δει, αλλ΄ ως τελεωτέρα πολλώ τω περιόντι και υπερκειμένη». Είπε δε και ο σοφός Ιωσήφ ο Βρυέννιος: «Ως γαρ η του φυτού ρίζα στελέχους και φύλλων και κλάδων ανθέων τε και καρπών αιτία γινώσκεται, και ουδέν τούτων δίχα ταύτης φαίνεσθαι πέφυκεν· ούτω της εορτής δίχα ταύτης, ουδεμία των εξ αυτής φυεισών επιφαίνεται· και δη σκοπώμεν. Πεντηκοστή γαρ επιτελείται, ότι Ανάληψις προεώρτασται· και Ανάληψις, ότι Ανάστασις· Ανάστασις, ότι Σταύρωσις· Σταύρωσις, ότι Βαϊα· Βαϊα, ότι Έγερσις του Λαζάρου· Λαζάρου έγερσις, ότι Μεταμόρφωσις· Μεταμόρφωσις, ότι Θεοφάνεια· Θεοφάνεια, ότι Υπαπαντή· Υπαπαντή, ότι Χριστού Γέννησις· Χριστού Γέννησις, ότι Ευαγγελισμός» (Λόγω πρώτω εις τον Ευαγγελισμόν). Τρία δε αλφάβητα μεταχειρίζεται ο Μελωδός εν τω Κανόνι τούτω, ίσως εις τιμήν της Αγίας Τριάδος, της οποίας ο εις σήμερον συνελήφθη· εν μεν αλφάβητον, εν ταις εξ Ωδαίς του Κανόνος, εν δε εν τη ογδόη, και εν εν τη εννάτη αντίστροφον. Προβαίνει δε όλος ο Κανών κατά ανταπόκρισιν του Αγγέλου προς την Θεοτόκον, και αμοιβαίως της Θεοτόκου προς τον Άγγελον, ένα μεν δια το σαφέστερον και ευμαθέστερον και δραστικώτερον· σαφέστερος γαρ και ευμαθέστερος και δραστικώτερος γίνεται ο λόγος, όταν ο ένας λέγη, και ο άλλος αποκρίνεται· και άλλο δε δια το ηδύ και χαρίεν των ανταποκρινομένων προσώπων. Εμιμήθη δε κατά τούτο ο Μελωδός τον Ευαγγελιστήν Λουκάν, γράφοντα κατά ανταπόκρισιν τα λόγια όπου είπεν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ προς την Παρθένον, και αντιστρόφως τα λόγια όπου είπεν η Παρθένος προς τον Γαβριήλ· ομοίως εμιμήθη και τον προ εαυτού Κωνσταντινουπόλεως άγιον Γερμανόν τον παλαιόν, όστις δι΄ όλου σχεδόν του εις τον Ευαγγελισμόν πανηγυρικού λόγου του με το σχήμα της ανταποκρίσεως προβαίνει, ως εκ της αναγνώσεως αυτού τούτο δήλον γίνεται. Τούτον λοιπόν τον χαριέστατον του Ευαγγελισμού Κανόνα βλέπων εγώ, μηδέ μίαν ερμηνείαν λαβόντα παρά του κυρού Θεοδώρου, ή άλλου τινός σοφού (η γαρ του ανωνύμου ερμηνεία ολίγου λόγου αξία εστί), τούτου χάριν, την βοήθειαν και χάριν της κεχαριτωμένης Θεοτόκου επικαλεσάμενος, ετόλμησα να ποιήσω κάποιαν ερμηνείαν εις αυτόν· άτοπον γαρ μοι εφάνη να ερμηνεύσω μεν τους άλλους ασματικούς Κανόνας των Δεσποτικών εορτών, τον δε του Ευαγγελισμού του κεφαλαίου των εορτών Κανόνα να αφήσω ανερμήνευτον· ει γαρ κατά τας λέξεις φαίνεται εύκολος και σαφής, κατά το νόημα όμως είναι δύσκολος και ασαφής. Εγώ μεν ουν προπορεύομαι έμπροσθεν δια της ερμηνείας, υμείς δε, ω αδελφοί, ακολουθείτέ μοι δια της προσοχής και φιληκοϊας σας.

Kαθ΄ ον χρόνον οι "Γεροντάδες" διαστρέφουν τον λαό περί προσεχούς λάμψης της Ορθοδοξίας, ο Διάβολος δεν άφησε τίποτα όρθιο. Ξεπεράσαμε τα Σόδομα...

Αθήνα

Η ανάγκη εκσυγχρονισμού του Οικογενειακού Δικαίου αναμένεται να τεθεί επί τάπητος από την Εθνική Επιτροπής Βιοηθικής, ώστε να καλυφθούν τυχόν νομικά κενά σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως η συμβίωση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και η απόκτηση απογόνων απ' αυτά. 

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε σήμερα η επιτροπή, ο αναπληρωτής πρόεδρός της, Ιωάννης Καράκωστας, ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου, επισήμανε την ανάγκη συζήτησης του κοινωνικού αυτού ζητήματος. 

«Στόχος της επιτροπής είναι να εξετάσει κατά πόσο οι κανόνες που ισχύουν για την ελεύθερη συμβίωση των ετερόφυλων ζευγαριών θα πρέπει να ισχύουν και για τα ομόφυλα ζεύγη. Επίσης, στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να συζητηθεί και το κατά πόσο τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν το δικαίωμα της υιοθεσίας τέκνων» τόνισε ο κ. Καράκωστας. 

Σε επερχόμενη συνεδρίαση αναμένεται, λοιπόν, να συζητηθούν οι δικλείδες ασφαλείας που θα κατοχυρώνουν τα δικαιώματα του ατόμου στο πλαίσιο των οικογενειακών σχέσεων, ενώ θα ληφθεί και ειδική μέριμνα για τον ρόλο των νέων επιστημονικών εξελίξεων στο οικογενειακό δίκαιο. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι, η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, λογοδοτεί απευθείας στον εκάστοτε Πρωθυπουργό και απαρτίζεται από έγκριτους έλληνες επιστήμονες. Μετά από πρόσφατη ανανέωση της σύνθεσής της, πρόεδρος διατελεί ο καθηγητής Καρδιολογίας, Χριστόδουλος Στεφανάδης και αναπληρωτής πρόεδρος ο κ. Καράκωστας. Μέλη της επιτροπής είναι οι: Ν. Ανάγνου, Χαρ. Σαββάκης, Εμμ. Καναβάκης, Χαρ. Χρυσανθάκης, Γ. Βασίλαρος, Κων. Τσουκαλάς και ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σάμου-Ικαρίας Ευσέβιος Πιστολης. 

Σκοπός της επιτροπής είναι η προστασία του ανθρώπου και των ατομικών του δικαιωμάτων, ενώ έχει και ελεγκτικό ρόλο προς τους φορείς της Πολιτείας για την πρόληψη ή διόρθωση λαθών που απορρέουν από την δράση τους και έχουν επιπτώσεις στην ηθική και βιολογική υπόσταση του ατόμου.

Μαίρη Μπιμπή

health.in.gr