Αββά Ισαάκ του Σύρου:

Το της πορνείας ακάθαρτον πνεύμα, μη τη ημετέρα δυνάμει ή ασκήσει θαρρήσομεν εκφυγείν, αλλά τη βοηθεία του Θεού. Ου παύεται γαρ ο άνθρωπος πολεμούμενος υπό του πνεύματος τούτου, έως ου εν αληθεία πιστεύση ότι ουχί αυτού θέλησις ουδέ ιδία σπουδή, ουδέ ιδίω καμάτω και εγκρατεία, αλλά τη του Θεού σκέπη και βοηθεία απαλλάττεται ταύτης της νόσου, και εις το ύψος της αγνοίας ανέρχεται, και γαρ υπέρ φύσιν εστί το όνομα της Αγνείας.

Παραινέσεις Σύγχρονου «Γέροντος»

(Από το «ημερολόγιο» μιας νέας)

Αύγουστος 1963

Ο Θεός μας αξίωσε με την φίλη μου να ξαναεπισκεφθούμε τον Γέροντα.                                                    

–Έχετε ξαναέλθει. Τι κάνετε;                                                                                                                               

Προσέχετε τις συναναστροφές σας. Και άγιος να είναι ο απέναντί σας, σεις να προσέχετε, γιατί όλοι, όπως και εσείς και εγώ, πειράζονται από τον πειρασμόν. Ο αέρας όλους, μας φυσά. Δεν φυσά τον έναν και τον άλλον αφήνει. Να θέλετε να προφυλάξετε και τον άλλον. Μη γελάτε μπροστά στους νέους.                                                                                                                     

Εις μίαν Μονήν γυναικείαν, όπου υπάρχει νέος και αρετής Γέρων, γράφω στις μοναχές, προσέχετε, προφυλάξετε και εκείνον. Ακόμη και το χέρι του, όταν ασπάζεσθε, να το ασπάζεσθε χωρίς να το κρατήτε. Διότι συχνά τα φέρει ο πειρασμός και από ένα πιάσιμο του χεριού να πειραχθή ο αγωνιστής. Είναι πολύ καλόν να προσέχωμεν εις όλα.

«Ορθόδοξος Τύπος» αριθ. φ. 179.

σ.σ  Γέροντα αυτά δεν ισχύουν για τις μοναχές και μοναχούς της Μικτής Μονής του Έσσεξ….

Αυτοκτονούμε!!!

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2013

15.960.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων με περίπου 3.000. 000 μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

 Και τώρα με την  σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

Αυτοκτονούμε!!!

Ύμνοι Κοιμήσεως της Κυρίας Θεοτόκου μας

Οικουμενισμός

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 14  /  1  Αυγούστου 2014

Μιχαίου προφήτου, Μαρκέλλου ιερομάρτυρος.

Ὁ προφήτης Μιχαίας ἔζησε στὴν Ἱερουσαλὴμ τὸ 748 – 696 π.Χ., ἐπὶ τῶν βασιλέων Ἰωάθαμ, Ἄχαζ καὶ Ἐζεκίου. Ἀνῆκε στὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα καὶ γεννήθηκε στὴ Μορασθῆ, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε καὶ Μορασθίτης. Ὁ Μιχαίας, σχεδὸν σύγχρονος μὲ τὸν προφήτη Ἠσαΐα, εἶναι ἕκτος ἀπὸ τοὺς μικροὺς λεγόμενους προφῆτες. Ἡ προφητεία του ἀποτελεῖται ἀπὸ ἑπτὰ κεφάλαια. Στὰ πρῶτα τρία, προαναγγέλλει τὴν καταστροφὴ τῆς Σαμάρειας. Στὰ ἑπόμενα δυὸ μιλάει γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Μεσσία καὶ στὰ δυὸ τελευταῖα ἐλέγχει τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ γιὰ νὰ ἐξιλεωθεῖ ζητᾶ νὰ κάνει διάφορες θυσίες στὸν Θεό, ἐνῷ ὁ Μιχαίας τοῦ ὑπενθυμίζει τὸ πραγματικὸ καθῆκον ποὺ ἔχει στὸ Θεό, μὲ τὴν ἑξῆς ἐρώτηση: «Τί Κύριος ἐκζητεῖ παρά σοῦ ἀλλὰ ἡ τοῦ ποιεὶν κρῖμα καὶ ἀγαπᾶν ἔλεον καὶ ἕτοιμον εἶναι τοῦ πορεύεσθαι μετὰ Κυρίου Θεοῦ σου;». Δηλαδή, τί ζητάει ἀπὸ σένα ὁ Θεός, παρὰ μόνο νὰ εἶσαι δίκαιος, εὐσπλαγχνικὸς καὶ πρόθυμος νὰ πορεύεσαι σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου; Μιὰ διαχρονικὴ ὑπενθύμιση, ποὺ ἀνταποκρίνεται φυσικὰ καὶ στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας. Γενικά, τὸ βιβλίο τοῦ Μιχαία, ποὺ γράφηκε στὴν ἑβραϊκή, διακρίνεται γιὰ τὴ γλαφυρότητα καὶ τὴ σαφήνεια τῶν φράσεών του. Νὰ ἀναφέρουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ Μιχαίας, λόγω τοῦ ὅτι ἦταν σφοδρὸς ἐλεγκτὴς τῶν παρανομιῶν τοῦ Ἀχαάθ, βασιλιὰ τοῦ Ἰούδα, καταδιώκετο ἀπ’ αὐτὸν καὶ σῳζόταν φεύγοντας στὰ ὄρη. Ἀλλὰ ὅταν βασίλευσε ὁ γιὸς τοῦ Ἀχαὰβ, Ἰωράμ, συνελήφθη ἀπ’ αὐτόν, μὴ ἀνεχόμενος τοὺς ἐλέγχους του, κρεμάστηκε καὶ ἔτσι θανατώθηκε. Τὸ δὲ σῶμά του περισυνέλεξαν οἱ συγγενεῖς του καὶ τὸ ἔθαψαν στὴ Μορασθῆ, κοντὰ στὸ πολυανδρίο Ἐνακείμ.

Τοιουτοτρόπως μία πολὺ μεγάλη πόλις ἄνω των 500.000 κατοίκων κάθε ἔτος σφαγιάζεται ἀπὸ τοὺς «χασάπηδες» μαιευτῆρες κάνοντας ἐκτρώσεις δημοσίᾳ δαπάνῃ.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πιστεύει καὶ διδάσκει ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἐγένετο σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ γεννηθῇ τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος μὲ ἐνέργεια τοῦ τρίτου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ νὰ ἐνανθρωπισθῇ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς καὶ νὰ λυτρώσῃ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Τοιουτοτρόπως δύνανται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ θέλουν νὰ μετατρέψουν τὴν καρδία τους σὲ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ λυτρωθοῦν διὰ τῆς σταυρικῆς θυσίας κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Του. Ὁ κάθε ἄνθρωπος δύναται νὰ γίνῃ «θεοτόκος», δηλαδὴ νὰ γεννᾷ τὸ Θεὸ μέσα του καὶ νὰ τὸν διατηρῇ μέχρι νὰ ἀπέλθῃ ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο γιὰ νὰ τύχῃ τῆς ἀγαθῆς μερίδος.

 

Δυστυχῶς ὅμως, σήμερον διὰ τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, τὰ νήπια δὲν ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ κατηχηθοῦν, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι γονεῖς καθὼς καὶ οἱ ἀνάδοχοι διὰ τῆς βιωτῆς των καὶ τοῦ παραδείγματός των εἶναι φανερό, ὅτι δὲν ἔχουν οἱ ἴδιοι σωστὴ κατήχησιν ἀλλὰ μόνον τυπολατρεία.

Μὲ ἄκρως ἄσεμνες καὶ ἀπρεπέστατες ἐνδύσεις τῶν μητέρων κυρίως, τῶν ἀναδόχων καθὼς καὶ τῶν περισσοτέρων συγγενῶν καὶ φίλων δημιουργοῦν μία πολὺ ἀφόρητη κατάστασιν καὶ ὀφθαλμοπορνεία, μέχρι τοῦ σημείου ποὺ πολλὲς φορὲς ἀναρωτῶνται οἱ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ἂν παραμένει ἢ φυγαδεύεται τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀπὸ τὸ ὅλο ἐλεεινότατο θέαμα καὶ ἐπικρατοῦσα ἀνυπόφορη κατάστασιν. Ὄχι μόνο τὸ ἀδύνατο καὶ ἀσθενὲς τῇ πίστει πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας (κλῆρος καὶ λαὸς) ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἅγιοι καὶ ἠθικότατοι ἀσκητές, ἂν εὐρίσκοντο σὲ μερικὲς βαπτίσεις σήμερα, θὰ κατασκανδαλίζοντο ἀπὸ τὸ τρισάλθιο θέαμα καὶ ἐμφανίσεις ἰδίως τῶν μητέρων καὶ ἀναδόχων, διότι «ἐκ τοῦ ὁρᾶν (βλέπειν) προκαλεῖται τὸ ἐρᾶν (ἐπιθυμεῖν)» καὶ «ἑνὸς κακοῦ δοθέντος μύρια κακὰ ἕπονται». . .

Μόνον πολὺ ἰσχυροὶ χαρακτῆρες δὲν κολάζονται ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀνεδέστατα γύναια. 

σ.σ. και οι άγιοι μοναχοί της Μικτής Μονής του Έσσεξ της Αγγλίας.

Δυστυχῶς οἱ ἀνάδοχοι, ἡμιμαθεῖς ὄντες, πολλὲς φορὲς παραμένουν μόνον στὸ ὅτι μετὰ τὴ βάπτισιν ὀφείλουν νὰ μεταλάβουν τὰ νεοφώτιστα τρεῖς φορὲς. Καὶ ἐκεῖ σταματοῦν (καὶ μάλιστα φέρνουν τὰ νεοφώτιστα τὴν τελευταία στιγμὴ στὴν ἐκκλησία καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ, γιὰ νὰ ἐξοικιώνονται, καί, μὴ ὄντα συνηθισμένα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, οὐρλιάζουν δαιμονιωδῶς, ὅταν πλησιάζουν πρὸς τὸ ἅγιο ποτήριο τὰ δυστυχισμένα πλάσματα). Ἐν συνεχείᾳ πηγαίνουν τὰ παιδάκια ἀπὸ συνήθεια μερικὲς δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτὲς τὸν χρόνον νὰ κοινωνήσουν. Ὅταν δὲ μεγαλώσουν τὰ παιδιά, διδάσκονται ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς ἀναδόχους τους στὴν πράξιν νὰ μὴ πηγαίνουν καθόλου. Καὶ ἂν προτρέψουν αὐτὰ τὰ παιδιὰ νὰ πᾶν στὴν ἐκκλησία, αὐτὰ ὡς κριτικὰ διερωτῶνται : «γιατί δὲν πηγαίνουν οἱ γονεῖς μου καὶ οἱ νονοί μου στὴν ἐκκλησία; ἄρα δὲν εἶναι κάτι τὸ ἀπαραίτητο καὶ ἐπιβεβλημένο, ἄς μὴν πάω και ἐγὼ καὶ ἄς κοιμᾶμαι τὸ πρωὶ γιὰ νὰ ἀντέχω νὰ ,,κατηχοῦμαι,, ἀπὸ τὸ χαζοκούτι (ἀνάποδα)».

5.         Τοιουτοτρόπως ἀπὸ 8 - 10 χρονῶν οἱ κόρες καὶ οἱ ἐγγονὲς εἶναι «καθηγήτριες» τῶν σεξουαλικῶν ἀνωμαλιῶν καὶ ἐν δυνάμει, πρὸ τῆς ἐφηβικῆς ἡλικίας, φουντώνουν τὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὴν φαντασία. Εἶναι ἐπιρρεπῆ στὴ πορνεία καὶ τὴν ἀσωτία. Μόνον ὁ φόβος γονέων, καθηγητῶν καὶ ἐν γένει τοῦ περιβάλλοντος τὰ συγκρατεῖ κάπως ἀκόμη. Ὅταν εἰσέλθουν στὴν ἐφηβεία εἶναι ἀσυγκράτητα καί «παίζουν τοὺς παντρεμένους».

Τὸ κράτος - οἱ κοινωνικὲς ἀσφαλίσεις μάλιστα κάνουν καὶ ἐμβόλια στὶς κοπέλες ἐναντίον τῶν ἀφροδισίων νοσημάτων καὶ ἡ ἀντιχριστιανικὴ κοινωνία - τὸ ἀντιχριστιανικὸ κράτος ἔχει θεσπίσει οἱ ἐκτρώσεις νὰ καλύπτωνται ἀπὸ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα.

Τοιουτοτρόπως μία πολὺ μεγάλη πόλις ἄνω των 500.000 κατοίκων κάθε ἔτος σφαγιάζεται ἀπὸ τοὺς «χασάπηδες» μαιευτῆρες κάνοντας ἐκτρώσεις δημοσίᾳ δαπάνῃ........

http://www.fotgrammi.gr/

Η Θεοτόκος και η Ορθοδοξία

Όλως ιδιάζουσαν θέσιν εις το Μυστήριον της ενσάρκου Οικονομίας κατέχει το πρόσωπον της Κυρίας Θεοτόκου. Είναι η «Κεχαριτωμένη» επί την οποίαν κατήλθε το Πανάγιον Πνεύμα και επεσκίασε «Δύναμις Υψίστου», ώστε τω «Παντεχνήμονι Λόγω σάρκα» να δανείση. Το «μέγα Μυστήριον του τόκου» προεικονίσθη πολυτρόπως εν τη Παλαιά Διαθήκη και διησφαλίσθη δογματικώς από πάσαν αυθαίρετον ερμηνείαν και ασεβή ανερεύνησιν. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, δια των εν Εφέσω και Χαλκηδόνι αγίων Συνόδων, ανεκήρυξεν Αυτήν επισήμως Θεοτόκον. «Ομολογούμεν την αγίαν Παρθένον Θεοτόκον δια το τον Θεόν Λόγον σαρκωθήναι και ενανθρωπήσαι, και εξ αυτής της συλλήψεως ενώσαι εαυτώ τον εξ Αυτής ληφθέντα ναόν». Ενωρίτατα δε διεμορφώθη και η σχετική παράδοσις, η οποία κατεπλούτισε την υμνολογίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενέπνευσε λόγους υπερόχους εις τους Πατέρας της Εκκλησίας, διεμόρφωσε τους τύπους της εικονογραφήσεως της Θεοτόκου· προ παντός κατέκτησε τον νουν και τα αισθήματα, την ψυχήν ολόκληρον του Ορθοδόξου λαού. Ο Ορθόδοξος λαός γνωρίζει πλέον εξ αλανθάστου διαισθήσεως, εξ υπαγορεύσεως της ορθοδόξου συνειδήσεώς του, ότι η τον Χριστόν γεννήσασα άνευ σποράς, είναι η Αειπάρθενος Κόρη, η Θεομήτωρ, η Παρθενομήτωρ, η Θεοτόκος, η Παντάνασσα, η Μήτηρ της ζωής. Η συνείδησις όμως περί της υπεροχής αυτής, η μέχρι των βαθμίδων του ηλιομόρφου θρόνου της Τρισυποστάτου Θεότητος προσέγγισις της Θεοτόκου, ως «τα δευτερεία της Τριάδος κατέχουσα», δεν απεξένωσε, συναισθηματικώς, την Θεοτόκον από την ψυχήν του Ορθοδόξου λαού. Διο και εθεώρησε την υπέρ φύσιν και έννοιαν Μητέρα του Θεού, ως κατά Χάριν Μητέρα ιδικήν του. Αυτή δε ακριβώς η προέκτασις του Μυστηρίου της ενσάρκου Οικονομίας εις την ψυχήν των Ορθοδόξων, η σχέσις, δηλαδή, Μητρός – τέκνων αποτελεί μίαν δωρεάν ανυπολογίστου αξίας. Εθεμελιώθη, εν τη Ορθοδοξία η ιερωτέρα συγγένεια Θεού – Θεοτόκου – πιστών η οποία αποβαίνει πηγή τρυφερωτάτης αγάπης δια τον άνθρωπον. Καρπός και πανεύοσμον άνθος της αγάπης αυτής προς την κοινήν Μητέρα Θεού και Ορθοδόξων είναι και η περίοδος του Δεκαπενταυγούστου, Νηστεία, παρακλήσεις, δονούμεναι από τον αγνώτερον θρησκευτικόν λυρισμόν, πίστις και ελπίς εις την ακαταίσχυντον προστασίαν της Θεοτόκου συμπλέκουν μίαν μοναδικήν πραγματικότητα ευσεβείας προς την Θεοτόκον, την οποίαν καταυγάζει, αλλά και πλαισιώνει η πίστις των Ορθοδόξων. Και την μοναδικήν αυτήν πραγματικότητα, με τας τόσον ευεργετικάς συνεπείας δια την ανθρωπίνην ψυχήν· την μοναδικήν αυτήν πραγματικότητα, που ανακουφίζει, οδηγεί, ενισχύει, θεραπεύει τον ταλαίπωρον άνθρωπον από τας πληγάς του πόνου και του προσφέρει την γλυκυτάτην παραμυθίαν της φιλοστόργου συμπαραστάσεως της Μητρός του Θεού, δεν θα την εύρη κανείς πουθενά αλλού εκτός της Ορθοδοξίας. Ούτε η ασεβής υπερβολή του παπισμού, ούτε η βλάσφημος άρνησις του Προτεσταντισμού, περί το πρόσωπον της Κυρίας Θεοτόκου, παρέχουν έδαφος δια την διαμόρφωσιν της ιδιαζούσης αυτής ασεβείας προς την Θεοτόκον. Και αυτό, ακριβώς, το σημείο αποτελεί ένα ανυπέρβλητον σύνορον της Ορθοδοξίας προς την πλάνην και την αίρεσιν· αι περί της Θεοτόκου πεπλανημέναι και αιρετικαί αντιλήψεις των εκτός της Ορθοδοξίας πορευομένων. Εχθρούς του Υιού Της εχαρακτήρισεν η Θεοτόκος τους αιρετικούς· εχθρούς δε της Παναγίας Αυτού Μητρός χαρακτηρίζομεν και ημείς τους περιπλανωμένους εις τα σκότη αρνητάς και υβριστάς του υπερκοσμίου μεγαλείου της Θεοτόκου. Και με τους εχθρούς αυτούς του Υιού και της Παναγίας Μητρός Αυτού ουδεμία σχέσις και επικοινωνία επιτρέπεται.

Διον. Μ. Μπατιστάτος.

Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους;;

Ορφανοί εγενήθημεν, ουχ υπάρχει πατήρ.     Θρήνοι Ιερεμίου  Ε:3

Στα αρχαία Σόδομα ζούσαν ο δίκαιος Λωτ και η οικογένειά του. Ο μακρόθυμος Θεός μας, επερίμενε   την μετατροπή, την αλλαγή της καρδιάς των Σοδομιτών δίδοντάς τους όλα όσα εχρειάζοντο: αέρα, νερό, τροφή….ζωή. Ο Λωτ ήτο γι αυτούς σίγουρο παράδειγμα δικαιοσύνης, ένα πρότυπο για την διόρθωσή τους. Αλλά ματαίως. Το μέτρο της παρανομίας και αμαρτίας ξεχείλισε. Ο Κύριος απεμάκρυνε την οικογένεια του Λωτ και κατέστρεψε δια πυρός την πόλι των Σοδόμων , τοιουτοτρόπως αφήρεσε αυτή τη ζωή που ο Ίδιος είχε παραχωρήσει. Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική Εκκλησία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων. Έτσι προς το παρόν ένεκα των δικαίων δούλων Του δεν θα αποσύρει την χάρη του Αγίου Πνεύματος από την  Εκκλησία η οποία λοξοδρομεί εις αιρετική ζοφερότητα τόσο προσβλητική  εις Αυτόν. Αλλά για πόσο χρονικό διάστημα; Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους; Εάν ο χρόνος για έξοδο όπως του Λωτ έφθασε, τότε τέτοιος χρόνος είναι το τέρμα της περιόδου ( που επιτρέπεται για Μετάνοια), είναι ώρα εκτέλεσης της Κρίσεως του Θεού, ώρα της δικαίας οργής, ώρα για την απομάκρυνσι αυτού τούτου του Πνεύματος της Ζωής. Η απομάκρυνσις των αληθινών τέκνων της Εκκλησίας από το κέντρο της αμαρτίας ( της αίρεσις ) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας. Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις Αυτόν  -- Την αληθινήν Εκκλησίαν Του -- τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχομένη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με  όλους τους Σοδομίτες. Επίσης έχουμε το παράδειγμα της Νινευή. Οι Νινεϋίτες μετενόησαν και η κρίσις του Κυρίου ανεβλήθη. Αλλά τα Σόδομα; Ήσαν τα Σόδομα εις θέσιν να μετανοήσουν; Τα Σόδομα στα οποία δεν υπήρχε καν συναίσθησι ανάγκης για μετάνοια;

 Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις!  Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

Ο  αναγινώσκων νοείτω....     Ματθ. ΚΔ:15

Ο αείμνηστος Καθ. του Παν. Αθηνών Κ. Μουρατίδης :

 Το μέγεθος της θανασίμου απειλής δια την φυλετικήν και εθνικήν ενότητα και ανεξαρτησίαν του Ελληνικού Έθνους δια μέσου των αιώνων εκ του Παπισμού γνωρίζουν και οι άκρω δακτύλω αψόμενοι της Ιστορίας. Τοιαύτην δε φρίκην προεκάλει εις τας συνειδήσεις των Ορθοδόξων Ελλήνων του Βυζαντίου και η σκέψις ακόμη της υποταγής εις τον Παπισμόν, λόγω των διαπραχθεισών υπ΄ αυτού φρικαλεοτήτων εις τον χώρον της Ορθοδοξίας (σταυροφορίαι κλπ.) ούτως, ώστε ο κατά την άλωσιν της Βασιλευούσης Πρωθυπουργός αυτής μέγας δουξ Λουκάς Νοταράς, ευρεθείς προ τραγικού διλήμματος, να διακηρύξη ότι προτιμά και αυτό το σύμβολον της βαρβαρότητος και της απιστίας, το τουρκικόν δηλαδή φακιόλιον, της λατινικής καλύπτρας, εν η συμβολίζεται η μεγάλη έκπτωσις και νοθεία της εν Χριστώ αποκαλυφθείσης Αληθείας! «Κρειττότερον εστι ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν». Ασφαλώς δε θα έφθανε τα όρια του αδιανοήτου ό,τι απέρριψαν μετ΄ αγανακτήσεως οι προπάτορές μας του Βυζαντίου και μάλιστα υπό τραγικάς δι΄ αυτούς συνθήκας, να προσφέρη σήμερον ελευθέρως η ελευθέρα Ελλάς και μάλιστα προς ένα καταρρέοντα Παπισμόν.

«Ο.Τ.» αρ. φ. 158

Πρόγραμμα Ιεράς Πανηγύρεως Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου.

Πρόγραμμα Ιεράς Πανηγύρεως Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου.

Παραμονή, 14 Αυγούστου
Ώρα 7:00 μ.μ.  Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, μετ'αρτοκλασίας και επικαίρου Θείου Κηρύγματος

Ανήμερα 15 Αυγούστου Ώρα 7:00 π.μ.  Όρθρος
Ώρα 8:30 π.μ.  Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
Ώρα 7:00 μ.μ.  Εσπερινός και Παράκλησις εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον
Ώρα 8:15 μ.μ.  Περιφορά της Ιεράς Εικόνος δια μέσου των οδών της Ενορίας μας

Οδός:
Επταλόφου & Χρυσοστόμου Σμύρνης,
177 78 Ταύρος
Τηλ.: 210.3466.538
FAX: 210.3462.419

Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας : Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Παρασκευή 15 Αὐγούστου 2014

1. Σήμερα, ἀδελφοί μου φιλέορτοι χριστιανοί, γιορτάζουμε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, γιατί εἶναι ἑορτή τῆς Μάνας μας Παναγίας. Σήμερα εἶναι ἡ μεγαλύτερη Θεομητορική ἑορτή, ἡ Κοίμηση τῆς Παναγίας μας. Σέ προηγούμενα χρόνια σᾶς εἶπα τά σχετικά μέ τήν γιορτή, γι᾽ αὐτό σήμερα θά σᾶς πῶ λίγα λόγια γενικά γιά τήν Παναγία μας. Ὁ λόγος γιά τήν Παναγία, χριστιανοί μου, εἶναι μία ὁλόκληρη θεολογία, πού λέγεται «Θεοτοκολογία». Ὅποιος χριστιανός γνωρίζει τήν «Θεοτοκολογία», γνωρίζει ὅλη τήν Πίστη μας, γνωρίζει ὅλη τήν Θεολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό καί ἕνας στίχος τῶν Χαιρετισμῶν λέει στήν Παναγία: «Χαῖρε τῶν δογμάτων Αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ)τό κεφάλαιον». Ἀπ᾽ ὅλα τά δόγματα τῆς Πίστης μας τό «κεφάλαιον», δηλαδή τό ἀνώτερο δόγμα, πού τά περιλαμβάνει ὅλα, εἶναι ὁ λόγος γιά τήν Παναγία.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΛ. ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ" Θεσσαλονίκη, Πάσχα 1972

Κύριε Διευθυντά, Χριστός Ανέστη!

Εις την απάντησίν σας προς τον Μοναχόν Θεόκλητον Διονυσιάτην διαπράττετε κι εσείς το υπό πολλών διαπραττόμενων σφάλμα να διαχωρίσητε, ως δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, την αίρεσιν του Οικουμενισμού και την καινοτομίαν του νέου εορτολογίου.

Διά τον μελετητήν της προσφάτου Ιστορίας ο διαχωρισμός αυτός είναι εντελώς τεχνητός και απαράδεκτος, η δε εμμονή των οψίμων κατά του Οικουμενισμού Νεοημερολογιτών αγωνιστών εις τον διαχωρισμόν αυτών, περά τα όσα έχουν γραφεί επί του θέματος, δίδει την εντύπωσιν εσκεμμένης παραποιήσεως της αληθείας και ελλείψεως καλής πίστεως.

Διατί έγινε η αλλαγή του εορτολογίου το 1924;

Ποίος εμελέτησε την πρόσφατον Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν και δεν γνωρίζει ότι η αλλαγή αυτή ήτο το πρώτον συγκεκριμένον βήμα του Οικουμενισμού εις τον Ελληνικόν χώρον; Οι Νεοημερολογίται, διά να παραπλανήσουν τον λαόν, είχον ισχυρισθή ότι προέβησαν εις μίαν διόρθωσιν διά λόγους αστρονομικής ακριβείας. Εάν τούτο ήτο αληθές θα είχεν εφαρμοσθεί εις την Ελλάδα ημερολόγιον αστρονομικώς τελειότερον του πεπαλαιωμένου ήδη ημερολογίου του Πάπα Γρηγορίου. Διατί εφαρμόσθη το επίσης εσφαλμένον ημερολόγιον του Πάπα; Μα απλούστατα, σκοπός δεν ήτο η επίτευξις αστρονομικής ακριβείας. Αυτό που επεδιώκετο ήτο η επίτευξις εορτολογικής ενότητος μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των αιρετικών "Εκκλησιών" της Δύσεως. Επεδιώκετο η Ένωσις των Εκκλησιών τουλάχιστον εις τον εορτολογικόν τομέα, και τούτο ως πρώτον βήμα. Η τακτική των Οικουμενιστών είναι πρόοδος διά βαθμίδων. Η πρώτη βαθμίς ήτο η εορτολογική ένωσις των Εκκλησιών. Στο πρόγραμμα ήτο να επακολουθήσουν συν τω χρόνω όσα επηκολούθησαν και όσα θα επακολουθήσουν.

ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 13 Αυγούστου / 31 Ιουλίου  2014    

 Ευδοκίας βασιλίσσης. Ανακ. λειψ. Μαξίμου ομολογητού.

Ἦταν κόρη τοῦ ἀθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου καὶ γεννήθηκε τὸ 401 μ.Χ. Σπούδασε κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο τὴ γραμματική, τὴ ρητορικὴ καὶ τὴ φιλοσοφία. Ὅταν πέθανε ὁ Λεόντιος, ἄφησε ὅλη τὴν περιουσία του στοὺς γιούς του, καὶ σ’ αὐτὴν ἄφησε μόνο 100 χρυσὰ νομίσματα. Ὅταν, λοιπόν, ᾖλθε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ διεκδικήσει τὰ κληρονομικά της δικαιώματα, παντρεύτηκε τὸν Θεοδόσιο τὸν Β’, μέσῳ τῆς ἀδελφῆς του Πουλχερίας, ποὺ εἶχε κατενθουσιαστεῖ ἀπὸ τὰ σπάνια χαρίσματα τῆς ἀθηναίας κόρης. Ἔτσι βαπτίστηκε χριστιανὴ καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Εὐδοκία, ἀπὸ Ἀθηναΐδα ποὺ τὴν ἔλεγαν πρῶτα. Ἡ Εὐδοκία ἀπὸ τὴ φύση της γυναῖκα σεμνή, δὲν ἀνακατεύθηκε καθόλου μὲ τὶς βασιλικὲς ὑποθέσεις. Τὴν εἵλκυσε περισσότερο ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ἐπεδίωξε νὰ ἐπισκεφθεῖ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Ὅταν ὁ σκοπός της πραγματοποιήθηκε, αἰσθάνθηκε τὴν ψυχή της νὰ φτερουγίζει στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐπιστροφή της, ὅμως, στὴ Βασιλεύουσα, ἐπεφύλασσε ἐκπλήξεις. Οἱ σχέσεις της μὲ τὸν Θεοδόσιο ψυχράνθηκαν, λόγω συκοφαντιῶν. Γι’ αὐτό, μὲ τὴν ἄδεια του ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἵδρυσε πολλὰ μοναστήρια. Καὶ μὲ προσευχή, μελέτη καὶ «ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι», τελείωσε τὴν ζωή της.

Από τους βίους των Αγίων γνωρίζομεν ότι ο άνθρωπος είναι μία ύπαρξις με τας πλέον μεγάλας διαστάσεις :

 Eκτείνεται από του διαβόλου μέχρι του Θεού, και δύναται να γίνη και Θεός κατά χάριν, και διάβολος κατά την ελευθέραν βούλησίν του. Μέσα εις κάθε αμαρτίαν υπάρχει και ολίγον τι του διαβόλου. Δια της φιλαμαρτίας και της εκουσίας και επιμόνου παραμονής εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος βαθμιαίως διαβολοποιείται, μεταβάλλεται βαθμιαίως εις διαβολάνθρωπον και δημιουργεί θεληματικώς την κόλασιν δια τον εαυτόν του. Διότι κάθε αμαρτία είναι μία μικρή κόλασις. Αντιθέτως, μέσα εις την Εκκλησίαν του Χριστού, δια των Αγίων Μυστηρίων και των αγίων ευαγγελικών αρετών, ο άνθρωπος πληρούται με τον Θεάνθρωπον Χριστόν, ενδύεται τον Χριστόν, και μεταμορφώνεται βαθμιαίως εις άνθρωπον χριστοφόρον και χριστοειδή, «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφεσ  Δ:13, Κολ: Α:28). Γίνεται βαθμηδόν θεάνθρωπος κατά χάριν και κατ’ αυτόν τον τρόπον αποκτά μέσα εις την ψυχήν του τον Παράδεισον. Διότι εκάστη αγία ευαγγελική αρετή είναι μικρός παράδεισος δια την ψυχήν.

Είναι γεγονός αναντίρρητο ότι οι περισσότεροι από τους χριστιανούς σήμερα αγνοούμε την πνευματική μας κατάσταση.

 Είμαστε «νεκροί τοις παραπτώμασιν», και όχι μόνον δεν το αντιλαμβανόμαστε, αλλά και έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε πεπληρωμένοι των δωρεών του Παναγίου Πνεύματος, κοσμούμενοι υπό των αρετών. Δυστυχώς αυτή η αυτάρκεια που μας μαστίζει καταστρέφει το έργο της σωτηρίας. Πως μπορεί να μιλήση ο Χριστός σε έναν άνθρωπο που δικαιώνει τον εαυτόν του; Πως μπορεί να αναπτυχθή το μεγάλο χάρισμα της μετανοίας και του πένθους σε μια καρδιά που δεν αισθάνεται την ερήμωσή της; Οπότε δεν μπορεί να αναπτυχθή εσωτερική ζωή.

Ο Καθ. Κων. Δ. Μουρατίδης:

Αλλοιοί ο Σεβ. Θυατείρων και Μ. Βρεττανίας κ. Αθηναγόρας εις τοιούτον βαθμόν δια των όσων περί αγάπης και Ιερών Κανόνων υποστηρίζει την ουσίαν της εν Χριστώ αποκαλύψεως ούτως, ώστε να καθάπτεται των αγίων Πάντων, οίτινες δια μέσου των αιώνων εκλέϊσαν την στρατευομένην Εκκλησίαν του Χριστού, δια να φθάση τέλος εις τα έσχατα της πλάνης και της κακοδοξίας χαρακτηρίζων τους καρπούς του Παναγίου Πνεύματος, τους Ιερούς της Εκκλησίας Κανόνας, ως «ανθρωπίνους επινοήσεις» και «εντάλματα ανθρώπων», «σχήματα ανοησιών και μίσους»…!!!  Μετ΄ αληθούς δέους ίσταται πας πιστός προ τοιαύτης πτώσεως Ορθοδόξου Ιεράρχου μη συνειδητοποιήσαντος, ως φαίνεται, τους λόγους του Κυρίου: «και ος εάν είπη λόγον κατά του υιού του ανθρώπου αφεθήσεται αυτώ· ος δ΄ αν είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τω νυν αιώνι, ούτε εν τω μέλλοντι».

«Ορθόδοξος Τύπος» αριθ. φ. 149.

Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ: "Η Παναγία ενώνει τον ουρανό με τη γη"

 

Ἀτενίζοντας τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἔτσι ὅπως ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ἐξιστορεῖ καὶ φιλοτεχνεῖ, αἰσθανόμαστε πὼς εἴμαστε παρόντες, ὄχι ἁπλὰ σὲ μία ἐξόδιο ἀκολουθία, ἀλλὰ σὲ μία μεγάλη Ἑορτὴ καὶ Πανήγυρη. Δυνάμεις ἀγγελικές, ὁ χορὸς τῶν ἐνδόξων Ἀποστόλων, Πατέρες ἀποστολικοί, Ὑμνογράφοι ἐκκλησιαστικοί, πιστοί, μὰ καὶ δύσπιστοι, πλαισιώνουν τὸ σεπτὸ σκήνωμα τῆς Παναγίας Παρθένου. Καὶ στὸ κέντρο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, κρατώντας στὰ χέρια του τὴν ψυχὴ τῆς Μητρός Του. Ναί, βρισκόμαστε ἐνώπιον μίας σπουδαίας Ἑορτῆς, τῆς Ἑορτῆς τῆς «ἑνότητος».

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΟΣ ΑΛΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο «Οικουμενιστής» Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανός εις μήνυμα το οποίον υπογράφει μετά των άλλων Προέδρων του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών», διακηρύσσει την πεποίθησίν του ότι αι «Χριστιανικαί» κοινότητες αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας!! Δηλ. και η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Σερβίας είναι απλώς μία «κοινότης», η οποία αποτελεί μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας, συμφώνως προς την αιρετικήν διδασκαλίαν της «θεωρίας των κλάδων». Το μήνυμα δε αυτό του κ. Γερμανού είχε δυσμενείς επιπτώσεις και μεταξύ των αδελφών Ορθοδόξων της Σερβίας. Πληροφορούμεθα δε χαρακτηριστικώς ότι ο γνωστός μέγας Σέρβος Θεολόγος π. Ιουστίνος Πόποβιτς, το κατέκρινε, έπαυσε δε πάσαν εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά του κακοδόξου Πατριάρχου και παραμένει «έγκλειστος» εις το ησυχαστήριόν του προσευχόμενος εις τον Θεόν υπέρ της Εκκλησίας. Το σχετικόν απόσπασμα του αιρετικού μηνύματος έχει ούτω: «Και η βιαία Πνοή της ανανεώσεως θα πνεύση εις το μέγα πεδίον της Εκκλησίας καθώς και εις εκάστην των κοινοτήτων αυτής· διότι αύται δεν είναι απλαί διοικητικαί ενότητες, αλλ΄ αποτελούν πάσαι μέρος της μιάς μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας».                                                                                                                                          

 Οι Πρόεδροι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Πάστωρ Visser’t Hooft, επίτιμος Πρόεδρος, Γενεύη, Ελβετία.                                                          Κυρία Kiyoka Cho, Τόκυο Ιαπωνία.                                                                                               Πατριάρχης Γερμανός, Βελιγράδιον Γιουγκοσλαβία.                                                                 Επίσκοπος Hanns Lije Αννόβερον Γερμανία κ.ά.

«Ορθόδοξος Τύπος» αριθ. φ. 144

Η De facto «Ένωσις»

Οι διάφοροι Οικουμενισταί, ημέτεροι και ξένοι, γνωρίζουν καλλίτερον παντός άλλου ότι αι διαφοραί αι οποίαι χωρίζουν την Ορθοδοξίαν και τον Παπισμόν είναι αγεφύρωτοι και μεγάλαι, ως είναι μεταξύ φωτός και σκότους, αληθείας και ψεύδους, αγιότητος και αμαρτίας, Θεού και διαβόλου. Γνωρίζουν ότι ασφαλώς ότι η μόνη οδός προς «ένωσιν» είναι οι εν σκότει ευρισκόμενοι αδελφοί μας να οδηγηθούν εις το θείον φως της αληθούς πίστεως, της διαφυλαχθείσης ακεραίας εις την Εκκλησίαν. Γνωρίζουν όμως ακόμη ότι το Βατικανόν «μισεί το φως»… Και επιδιώκουν μίαν «ένωσιν» σκοτεινήν, σβένοντες το φως της αληθείας. Πιστεύουν ότι αν σβεσθή ο λύχνος της Ορθοδοξίας, de facto  θα συντελεσθή η «ένωσις». Και αγωνίζονται έκτοτε, ημέτεροι και ξένοι, να σβύσουν τον λύχνον της ορθής πίστεως!...

«Ο.Τ.» αρ. φ. 144

«Οἱ ταγοὶ τοῦ λαοῦ –Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι– προδίδουν τὴν Ἐκκλησία χωρὶς δισταγμὸ ἀνοίγουν τὴν πόρτα στὸν Οἰκουμενισμό»

+π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος 

(Ὁμιλία εἰς τὸν προφ. Ἡσαΐα, ἀριθ. 85, 1997, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος)

«...Καὶ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ καθεύδει καὶ νὰ ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἀφυπνίσεως. Θὰ λέγαμε ἀκόμη, ἂν ξεχωρίσουμε πρόσωπα μόνο, ὅτι καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὅπως θὰ συμβεῖ καὶ συμβαίνει ἤδη στὰ ἔσχατα, διότι εἴμεθα στὴν περιοχὴ τῶν ἐσχάτων, ἐν ὄψει τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ἀντιχρίστου), ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι σὲ μιὰ κατάσταση ναρκώσεως, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα -τὸ λέγω δυὸ φορές-, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως.

Ὁ Χριστὸς πόσες φορὲς τὸ εἶπε: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Αὐτὸ τὸ «γρηγορεῖτε» εἶναι ἀναγκαιότατον σύνθημα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ βέβαια δὲν γρηγοροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι· μακάριοι ὅμως οἱ γρηγοροῦντες. Καὶ τοῦτο διότι ἔρχεται φοβερὴ ἐποχή. Ζοῦμε τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἔχουμε εἰσέλθει στὴν περιοχὴ αὐτῆς τῆς φοβερῆς ἐποχῆς.
Ἔτσι, ὅταν θὰ ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται –καὶ ἁπλώνεται– ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, καὶ στὰ Πατριαρχεῖα μας, –τὸ ἀκούσατε ἄραγε;– καὶ στὰ πατριαρχεῖα μας, καὶ στὶς Ἀρχιεπισκοπές μας, τότε δὲν εἶναι ἀπέξω ὁ ἐχθρός· καὶ ὅταν ἡ τελευταία, θὰ λέγαμε, πράξη εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ θὰ εἶναι ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ ἀντιχρίστου, συνεπῶς, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα ξύπνιοι; Ναί, πρέπει, ἀλλὰ οἱ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ξύπνιοι. Ἔτσι θὰ λέγαμε, ὅτι μοιάζει κάποτε ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κοιμᾶται, ὅταν Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι μπορεῖ νὰ τὴν προδίδουν. Ναί. Τότε μοιάζει μʼ ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς κάποτε ἐκοιμᾶτο. Ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο μὲ τοὺς μαθητὰς εἶναι τύπος τῆς Ἐκλλησίας...
Καὶ βλέπουμε σʼ αὐτὴν τὴν εἰκόνα: ὁ Χριστὸς καθεύδει. Ποιός καθεύδει; Μοιάζει ὅτι καθεύδει ὁ Χριστός. Ἔτσι, σὲ μιὰ ἐποχὴ παρακμῆς καὶ καθιζήσεως πνευματικῆς, οἱ λίγοι σωστοὶ πιστοὶ κραυγάζουν τὸν ἴδιο λόγο: «ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα, βοήθησον ἡμῖν». Τότε τὸν εἶπαν ἐπιστάτη, προϊστάμενο. Σήμερα λέμε: «Κύριε χανόμαστε, βάλε τὸ χέρι Σου». Δὲν τὸ λέμε; Τὸ λέμε μὲ πόνο, μὲ ὀδύνη, μὲ δάκρυα...