Ο π. Σεραφείμ και οι λοιποί Πατέρες της Σκήτης πιέζονται αφόρητα εν μέσω ταραχής και συγχύσεως να δεχθούν το μνημόσυνο του πατριάρχου ή να εγκαταλείψουν το Άγιον Όρος αμέσως.

Από το έτος 1957 η Σκήτη του Προφήτου Ηλία είχε πάψει να μνημονεύη τον οικουμενικό πατριάρχη, επειδή δεν συμφονούσε με την φιλοπαπική γραμμή που ακολουθούσε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στα θέματα της λεγομένης Οικουμενικής Κινησεως. Η Κίνησις αυτή θεωρείται από κάθε Ορθόδοξο ως αιρετική, πράγμα άλλωστε το οποίο σαφώς διεκήρυξε στο παρελθόν πολλάκις το Άγιον Όρος, διεκήρυξε δε και ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Διόδωρος στην πρόσφατη «Σύναξι» του Φαναρίου (15 Μαρτίου). Από το 1985 η Σκήτη άρχισε να δέχεται πιέσεις να επαναλάβη το μνημόσυνο του οικουμενικού πατριάρχου, αλλά δεν υποχωρούσε. Την 20ή Μαϊου εφέτος(1992), Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, η Σκήτη του Προφήτου Ηλία αιφνιδίως πολιορκείται από ένα πλήθος αστυνομικών, ιερομονάχων και μοναχών, με επικεφαλής τον πατριαρχικό έξαρχο επίσκοπο Ηλιουπόλεως Αθανάσιο. Ο π. Σεραφείμ και οι λοιποί Πατέρες της Σκήτης πιέζονται αφόρητα εν μέσω ταραχής και συγχύσεως να δεχθούν το μνημόσυνο του πατριάρχου ή να εγκαταλείψουν το Άγιον Όρος αμέσως. Οι Πατέρες αρνούνται την μνημόνευσι και ερωτούν, αν υπάρχη απόφασις της πολιτικής διοικήσεως, για την απέλασή τους. Τέτοια απόφασις δεν υπήρχε! Ζητείται τότε διορία τριών ημερών για να ετοιμάσουν τα πράγματά τους. Τέτοια διορία δεν τους δίδεται! Με την συνοδεία και υπό την αυστηρά επίβλεψι των αστυνομικών οι Πατέρες της Σκήτης παίρνουν προχείρως μερικά πράγματα από τα κελλιά τους. Κατόπιν τους επιβιβάζουν στα «τζιπ», περνούν από τις Καρυές, φθάνουν στην Δάφνη και με «κρις-κραφτ» τους μεταφέρουν στην Ουρανούπολι, όπου και τους εγκαταλείπουν ασπλάχνως. Εν τω μεταξύ πίσω η Σκήτη λεηλατείται από τους Μοναχούς της Μονής Παντοκράτορος και φρουρείται από ισχυρή ένοπλη αστυνομική δύναμι! Οι Πατέρες της Σκήτης, μετά από την απίστευτη αυτή συμπεριφορά των εκκλησιαστικών και πολιτικών αρχών, που βεβαίως συνιστά αναμφισβητήτως διωγμό Πίστεως, συνεχίζουν να διώκωνται, η πολιτική διοίκησις αρνείται να δώση ένα επίσημο κρατικό έγραφο, που να περιέχη τους λόγους της διώξεως. Οι Μοναχοί της Παντοκρατορικής Σκήτης του Προφήτου Ηλία διαμαρτύρονται εντόνως για την απέλασί τους από το Περιβόλι της Παναγίας, καταγγέλουν την αντιχριστιανική, αφιλάδελφη και βάρβαρη συμπεριφορά των διωκτών τους, μοναχών, ιερομονάχων και αστυνομικών, επισημαίνουν, ότι έχει προγραμματισθή παναγιορειτικός διωγμός όλων των Πατέρων που αντιδρούν στην οικουμενιστική και αντορθόδοξη γραμμή του οικουμενικού πατριαρχείου.

Ισαάκ ο Σύρος : Καρτερία, υπομονή και προσευχή!

Πηγή :  http://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=8543

Το νόημα τούτου του κεφαλαίου είναι το να γνωρίσουμε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου χρειαζόμαστε τη μετάνοια. Η έννοια δε τη λέξεως “μετάνοια” όπως μάθαμε από αυτήν την πορεία των πραγμάτων, είναι: δέηση εκτενής κάθε ώρα με προσευχή γεμάτη κατάνυξη, που μας φέρνει κοντά στον Θεό για την άφεση των παρελθόντων μας κακών και αίτηση για την προφύλαξη από τα μελλοντικά.

Γι’ αυτό ο Κύριός μας στη προσευχή που μας δίδαξε, μας δυναμώνει στην ασθένειά μας λέγοντας: “Ξυπνείστε και μείνετε άγρυπνοι και προσευχηθείτε για να μην εισέλθετε σε πειρασμό. Και προσευχηθείτε και μην αμελήσετε και να είστε πάντοτε επάγρυπνοι και να προσεύχεσθε. Ζητείτε και θα σας δοθεί, ζητείστε και θα βρείτε. Χτυπάτε και θα σας ανοίγει. Διότι όποιος αιτεί λαμβάνει και όποιος ζητεί βρίσκει και σ’ αυτόν που κτυπά θ’ ανοίγει η θύρα. Μάλιστα δε το λόγο του βεβαίωσε και μας συνέστησε να δείξουμε περισσότερο ζήλο με την παραβολή του φίλου, που επισκέφτηκε τον φίλο του τα μεσάνυκτα και ζήτησε ψωμί λέγοντας: “Αληθινά σας λέω ότι αν δεν του δώσει λόγω της φιλίας του, τουλάχιστον εξ’ αιτίας της αναίδειάς του θα σηκωθεί και θα του δώσει όλα όσα του ζητήσει”.

Τι ανέκφραστο θάρρος! Ο δοτήρας μάς διεγείρει να του ζητήσουμε για να μας δώσει τα θεία του χαρίσματα. Και επειδή γνωρίζει ακόμα ο Κύριος ότι δεν σταματά η διάθεση για παρέκκλιση πριν το θάνατο, ότι υφίσταται ο κίνδυνος της μεταστροφής και μεταπίπτουμε εύκολα από την αρετή στην κακία και ότι αυτή η φύση μας συνεργεί, μας προέτρεψε στη διαρκή δέηση και στον αγώνα…

Γι’ αυτό όχι μόνο για την προσευχή και την προφύλαξή μας πρέπει να αγωνιζόμαστε, αλλά και για την αντιμετώπιση των λεπτών και ακατάληπτων περιστατικών τα οποία πάντοτε μας συμβαίνουν και είναι εκτός της γνωστικής ικανότητας του νου μας και όμως βρισκόμαστε συνεχώς πολλές φορές εντός αυτών χωρίς να το θέλουμε. Παρ’ ότι το φρόνημά μας είναι βέβαιο και ευδοκεί προς το αγαθό, εν τούτοις η σωστική του Κυρίου μας πρόνοια μάς ρίχνει στο χώρο των πειρασμών καθώς ο μακάριος Παύλος μας λέγει: “ἵνα μή ὑπεραίρωμαι τῆ ὑπερβολῆ τῶν αποκαλύψεων, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῆ σαρκί άγγελος σατᾶν ἵνα με κολαφίζῃ”.

Λοιπόν Κύριε, γι’ αυτό χαίρομαι στις ασθένειες, στις θλίψεις, στις φυλακές, στα δεσμά, στις ανάγκες… Ο κόσμος αυτός είναι στάδιο και πεδίο αγώνων δρόμου και αυτός ο καιρός είναι καιρός πάλης. Στο χώρο της πάλης και στον καιρό του αγώνα νόμος δεν υφίσταται. Ας έχουμε τούτο στο νου μας, ότι όσο βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, περιφέροντας τη σαρκική μας φύση, εάν και εώς την κορυφή των ουρανών υψωθούμε, δεν μπορούμε να φτάσουμε στην αμεριμνία απαλλασσόμενοι από κόπο και μόχθο.

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.

Ο μ. Ιγνάτιος Βόλου στην ημερίδα για τα 50 χρόνια από την Β' Βατικανή Σύνοδο

Πηγή : http://kyprianoscy.blogspot.ca/2013/11/50.html

Στις 9 Νοεμβρίου τρέχοντος έτους (2013) διεξήχθη ημερίδα για τα 50 χρόνια της Β΄ Βατικανής συνόδου. Ο παρευρεθείς και προσκεκλημένος μητροπολίτης Ιγνάτιος Βόλου, κλήθηκε να απαντήσει σε πολυεπίπεδη ερώτηση της συντονίστριας της ημερίδας κας. Μαρίας Σικ. Το ερώτημα ήταν "αναφορικά με τις αιρέσεις", όρος που απηχεί ένα απομακρυσμένο ιστορικό παρελθόν και όχι την παρούσα πραγματικότητα, συμπληρώνουμε εμείς. Διότι αιρέσεις δεν υπάρχουν πια. Ωστόσο, κάποιοι επιμένουν και η συντονίστρια κα. Σικ ζητούσε να μάθει αν"υπάρχει ελπίδα, να αλλάξει κάτι στην Ελληνική Εκκλησία στη θεώρηση της Εκκλησίας του Χριστού περισσότερο καθολικής και λιγότερο παραταξιακής, που θα μας κάνει να αισθανόμαστε περισσότερο άνετα μαζί σας, εννοώ τους Ορθοδόξους συμπατριώτες μας ; Και, τέλος, υπήρξε δεύτερη σκέψη σε σας, μετά την έκταση που πήρε στον Τύπο, τώρα τελευταία, η συμμετοχή σας στη σημερινή ημερίδα , σκεφτήκατε να μην έρθετε ;". 
Τα σε πλαγία γραφή αφορούν στα λεχθέντα υπό της κας. Σικ.

Αυτό ήταν το ερώτημα και η απάντηση του μ. Ιγνάτιου, μεταξύ άλλων - μπορείτε να τα διαβάσετε όπου παραπέμπει ο αστερίσκος (*) - ήταν η ακόλουθη :

Ιγνάτιος Βόλου ,
Ξέρετε, προσπαθώ και εγώ να εμβαθύνω στα αίτια που οδηγούν έναν άνθρωπο να πάρει τόσο ακραίες θέσεις. Δεν είναι εύκολο γιατί θα πρέπει κανείς να είναι καρδιογνώστης. Γενικά όμως, και αυτό αποτελεί προσωπική μου άποψη, δεν μπορώ να κάνω επιστημονική μελέτη, διαπιστώνω ότι πίσω από τέτοιες συμπεριφορές υπάρχουν ψυχικά τραύματα, που ίσως τα ξέρει μόνο αυτός που φτάνει σε ακραίες εκδηλώσεις και ο Θεός.

Επί τούτων γράφουμε και εμείς τα κατωτέρω :

κυπριανός χ ,
Ώστε, λοιπόν, διαπιστώνει, ο μητροπολίτης Ιγνάτιος, ότι πίσω από τέτοιες συμπεριφορές υπάρχουν ψυχικά τραύματα, που ίσως τα ξέρει μόνο ο Θεός και οι ψυχικά τραυματισμένοι ! Μπράβο στον μετριοπαθή Ιγνάτιο, ο άνθρωπος λέει την άποψή του, δεν κάνει επιστημονική μελέτη, και δεν παραλείπει να μας πει - ταπεινολογίας ένεκεν - ότι μόνο ο καρδιογνώστης Θεός γνωρίζει ποια είναι αυτά τα ψυχικά τραύματα. Αυτός γιατρεύτηκε, δεν έχει πλέον ψυχικά τραύματα. Το φάρμακο του αγαπισμού σε συνδυασμό με την ψευδοταπείνωση τον έκαναν καλά. Κι έτσι, βάζει τη διάγνωση : Πίσω από τις ακρότητες των ποικίλων χριστιανικών παρατάξεων, που συλλήβδην αποκαλούνται "σέκτες", κρύβονται ψυχικά τραύματα.

Αφού λοιπόν είναι τόσο καλός "ψυχογνώστης", όχι όμως και καρδιογνώστης, ας μας αποκαλύψει ποιος άνθρωπος είναι ιαθείς πλήρως, δηλαδή δεν υποφέρει από ψυχικό τραύμα ή τραύματα; " Ότι την ανομία μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μού εστι δια παντός ", γράφει στον Ν΄ Ψαλμό ο Προφήτης Δαβίδ. Δειγματοληπτικά, ας τον βοηθήσουμε και ας γράψουμε : Από τραύματα δεν έπασχε ο προφητάναξ Δαβίδ ; Από τραύματα δεν έπασχε ο άγιος Μέγας Κωνσταντίνος ; Από ψυχικά τραύματα δεν έπασχε ο απόστολος Παύλος ή ο Πέτρος ; Ή μήπως οι Τρεις Ιεράρχες δεν έπασχαν και αυτοί από "ψυχικά τραύματα", όπως και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας ; Ποιος άνθρωπος είναι εκείνος, ώστε να ισχυρίζεται ότι δεν υποφέρει από ψυχικά τραύματα ;

Ασφαλώς και έπασχαν, όπως όλοι πάσχουμε και θα πάσχουμε. Τι έκαναν όμως ; Ο Προφήτης Δαβίδ έγραψε τους ανεπανάληπτους Ψαλμούς, ο άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος αναγνώρισε την Χριστιανοσύνη και οι υπόλοιποι άλλοι μας έδωσαν τα ορθά Δόγματα, ώστε οι πιστοί να μπορούν ευκρινώς να ξεχωρίζουν την αλήθεια από το ψέμα, την ταπείνωση από την ταπεινολογία, την αγάπη από την αγαπολογία, την Εκκλησία από τις ψευδοεκκλησίες, τη Θρησκεία από τις ψευδοθρησκείες, την σώζουσα Πίστη από την κίβδηλη και ψευδοποιό πίστη των δαιμόνων. Αυτό ήταν για εκείνους - είναι για όλους - το "Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου". 

Με άλλες λέξεις, αυτό είναι Χριστός και χριστιανοσύνη, και όχι  αίρεση με τις παρεμφερείς ετεροδοξίες των ενοποιητικών - κατά τον παπισμό - ομοιοτήτων. Εκεί μέσα είναι βουτηγμένος ο ταπεινολόγος μετριοπαθής Ιγνάτιος. Αν αυτός δεν έχει "ψυχικά τραύματα", τα οποία μάλλον δεν έχει και η κα. Μαρία Σικ, έχει όμως κάτι άλλο σπουδαιότερο, αλλά και βαρύτερο. Έχει γερές πλάτες με ό,τι αυτό συνεπάγεται (σημ. τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται) και σημαίνει. Αυτές τον κρατούν εκεί όπου βρίσκεται - ελέω Χριστοδούλου, μη το ξεχνάμε . Ο μακαρίτης, αν δεν απατώμαι, ήταν απόφοιτος της Λεοντείου, αυτό όμως είναι μια άσχετη λεπτομέρεια. Ή μήπως όχι ;

«Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έσται; Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ, και μή εις Θεόν πλουτών».

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013
Θ΄ ΛΟΥΚΑ

Ο κατά Θεόν πλούτος

«Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έσται; Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ, και μή εις Θεόν πλουτών».
Η αυριανή ευαγγελική παραβολή έχει σαν αφορμή τη φιλονικία δύο αδελφών πάνω σε κληρονομικά ζητήματα. Ο Κύριος γνώριζε ότι και οι δυο τους είχαν κυριευθεί από το φοβερό πάθος της πλεονεξίας. Για να βοηθήσει λοιπόν όλους μας να αποφύγουμε την αδυναμία αυτή, μάς πρόσφερε την παραβολή του άφρονος πλουσίου, με τα τόσο ζωηρά αλλά και διδακτικά μηνύματα και νοήματά της.

Η υποδούλωση στην ύλη

Στη συγκεκριμένη παραβολή βλέπουμε ότι ο Χριστός δεν κάνει λόγο για τον πλούτο, αλλά για την πλεονεξία του πλουσίου, η οποία τον οδήγησε στην αφροσύνη. Η πλεονεξία είναι πάθος φοβερό που εμπλέκει τον άνθρωπο στα πλοκάμια της αμαρτίας. Τον εγκλωβίζει στα όρια της ειδωλολατρίας και τον καθιστά εντελώς ανελεύθερο. Είναι μάλιστα το κυριότερο αίτιο όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Ο απ. Παύλος απαριθμώντας τις διάφορες αμαρτωλές καταστάσεις του ανθρώπου σταματά ειδικότερα στην πλεονεξία, χαρακτηρίζοντάς την ως ειδωλολατρία. Αυτό σημαίνει ότι με την πλεονεξία θέτει κάποιος τον εαυτό του εκτός της πραγματικότητας της Εκκλησίας.

Τον κ. Δωρόθεο (σ.σ. τον Ουνίτη) υποδέχθηκε ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Αλέξιος και η Αδελφότητα της Ιεράς Μονης Ξενοφώντος....

"Σας αναμέναμε ολοκαρδίως και ποθητώς, Σεβασμιώτατε, δια να εκφράσωμεν την αγάπην και τον σεβασμόν απάσης της Αδελφότητος ημών προς την πολυσέβαστον Πανιερότητά Σας, και να δεχθώμεν τας αγίας Αρχιερατικάς ευχάς και πολυποθήτους ευλογίας Σας, κατά την πανέορτον ταύτην ημέραν."

"Η ιερά νήσος της Τήνου ην επαξίως ποιμαίνετε μετά (σ.σ. του λατίνου κ. Φραγκίσκου Παπαμανώλη...)





σ.σ. Απορώ, αυτοί οι Μοναχοί τι πήγαν να κάνουν στο "Άγιο" Όρος. Γνωρίζουν τίποτα από Ορθοδοξία;

Το Περιβόλι της Παναγίας
αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του κυρίου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.


«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)


Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Έκαναν την επιλογή τους!

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την Ορθόδοξη Πίστη να ακολουθήται από εθνικές συμφορές

«Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Bενεδίκτου.... Φραγκίσκου..…  »  

***

Πηγή :  http://www.dimokratianews.gr/

Εύλογες απορίες για το ισλαμικό τέμενος

Οπως έγραψε η εφημερίδα μας, «η κυβέρνηση φαίνεται ότι βρήκε τη φόρμουλα για την κατασκευή του τεμένους στον Βοτανικό, σε συνεργασία με τους κυρίαρχους εργολάβους. Για ένα έργο μόλις 946.000 ευρώ κατατέθηκε προσφορά από τους τέσσερις μεγαλύτερους κατασκευαστικούς ομίλους της χώρας, η οποία και έγινε δεκτή από την επιτροπή του διαγωνισμού».

Αυτή η είδηση, παρόλο που δεν προβλήθηκε όπως θα έπρεπε από την «κατεστημένη ενημέρωση», είναι κομβικής σημασίας, όχι μόνο για το κέντρο της Αθήνας, αλλά για ολόκληρο τον Ελληνισμό, του οποίου νόμιμος κληρονόμος και αυθεντικός φορέας είναι το έθνος μας.

Η ύπαρξη ισλαμικού τεμένους στην πρωτεύουσα της χώρας μας εγείρει πολλά ζητήματα και δημιουργεί απορίες τις οποίες οφείλουμε άπαντες να απαντήσουμε. Συμβαδίζει με την αισθητική και τον ιστορικό φόρτο που φέρει η λέξη «Ελλάς» ένα ισλαμικό τέμενος στην καρδιά μιας πόλης που απελευθερώθηκε από τον οθωμανικό ζυγό μέσω ενός εθνικοθρησκευτικού ξεσηκωμού των Ελλήνων Ορθοδόξων χριστιανών;

Αν αυτός ο λατρευτικός χώρος αρχίσει να λειτουργεί, θα κλείσουν οι παράνομα λειτουργούντες ευκτήριοι οίκοι των ισλαμιστών, οι οποίοι βρίσκονται διάσπαρτοι σε ολόκληρο τον νομό Αττικής;

Οι οπαδοί της ανέγερσης του τεμένους, για να πείσουν τους διαφωνούντες για το αισθητικά... αρμοστό του πράγματος, επαναλαμβάνουν ότι στα σχέδια του τεμένους δεν συμπεριλαμβάνεται μιναρές. Κι αν έπειτα από λίγο καιρό διάφοροι φανατικοί αρχίσουν να κατασκευάζουν μιναρέ εντός του τεμένους, ποια πολεοδομική υπηρεσία θα πάρει την ευθύνη να στείλει... μπουλντόζες να τον κατεδαφίσει; Εχει αναλογιστεί κάποιος τις συνέπειες από μια πιθανή επέμβαση των ελληνικών Αρχών εντός αυτής της εγκατάστασης;

Επίσης, πώς είναι δυνατόν να γίνεται κάτι τέτοιο προς εξευμενισμό των ισλαμιστών, όταν οι χριστιανοί στη Συρία και σε άλλες περιοχές όπου σημειώνονται εξεγέρσεις εξτρεμιστών μουσουλμάνων αποκεφαλίζονται, διώκονται, οι εκκλησίες μας πυρπολούνται και απάγονται ιεράρχες; Υπάρχει ισορροπία και ισοτιμία στις σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το Ισλάμ;

Τέλος: Από την Αθήνα το μόνο που έλειπε ήταν το τέμενος;

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Και ταύτα συνέβαινον επί αιώνας, έως ότου τον παρελθόντα αιώνα, το 1870, εις την Α΄ Σύνοδον του Βατικανού, όλα αυτά συνεκεφαλαιώθησαν εις το δόγμα του αλαθήτου του πάπα. Έκτοτε το δόγμα αυτό απέβη το κεντρικόν δόγμα του παπισμού. Δια τούτο επί των ημερών μας εις την Β΄ Σύνοδον του Βατικανού τόσον επιμόνως και επιδεξίως συνεζητήθη και υπεστηρίχθη το απαραβίαστον και το αναλλοίωτον αυτού του δόγματος. Το δόγμα τούτο έχει κοσμοϊστορικήν σημασίαν δι΄ όλην την τύχην της Ευρώπης, μάλιστα δε δια τους αποκαλυπτικούς καιρούς της, εις τους οποίους έχει ήδη εισέλθει. Δια του δόγματος αυτού όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί απέκτησαν το ιδεώδες και το είδωλόν των:  ο άνθρωπος ανεκηρύχθη υπερτάτη θεότης, πανθεότης. Το ευρωπαϊκόν ουμανιστικόν πάνθεον απέκτησε τον Δίαν του.                                                       Η ειλικρίνεια είναι η γλώσσα της Αληθείας: το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, δεν είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού. 

Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου..…   

ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - KANON OF THEOTOKOS

Ο μητροπολίτης Τορόντο Καναδά και οι μικτοί γάμοι

http://kyprianoscy.blogspot.ca/

Ένας καθαρόαιμος οικουμενιστής, άνθρωπος δηλαδή του σιωνισμού και της νέας τάξης πραγμάτων, είναι και ο μητροπολίτης Τορόντο (Καναδάς) Σωτήριος. Η εκεί ελληνορθόδοξη ιεραποστολική αδελφότητα "Μέγας Αθανάσιος" δέχθηκε "τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού" μητροπολίτη, επειδή του άσκησε - συστηματικά γίνεται αυτό και καλώς πράττει η αδελφότητα - δριμύτατο έλεγχο. Ιδού λοιπόν τι απάντηση έδωσε, για τα όσα απαράδεκτα τον κατηγορούν και κατά την πίστη μας άξια καθαίρεσης και αφορισμού, ο μ. Σωτήριος. Σημειώνω, ότι εμπεριστατωμένη απάντηση έδωσε η ιεραποστολική αδελφότητα "Μέγας Αθανάσιος" μέσω του εντύπου της ("Θρησκευτική Εβδομάδα") που κυκλοφορεί εκεί, όσο και δια του διαδικτύου ( http://orthodox-voice.blogspot.gr/2013/11/blog-post_9859.html ). Σας συνιστώ να την διαβάσετε. Από τη δική μου πλευρά σταχυολογώ ένα απόσπασμα των κατηγοριών, τις οποίες ανταπέδωσε ο μ. Σωτήριος στην ιεραποστολική αδελφότητα του Τορόντο, και γράφω τα ακόλουθα, μετά από αυτό που διάβασα :

Μητροπολίτης Σωτήριος 
" (...) . Έχουν σταματήσει στο ζήτημα της συμπροσευχής μερικοί άνθρωποι. Και τους έχω εξηγήσει πάρα πολλές φορές, ότι η συμπροσευχή επιτρέπεται. Οι ίδιοι αυτοί, οι οποίοι ομιλούν εναντίον της συμπροσευχής, συμπροσεύχονται με αιρετικούς πάντοτε. Παλαιότερα μου είχε γράψει ένας – δεν θέλω να αναφέρω το όνομά του, πολύ γνωστός - και με κατηγορούσε για την συμπροσευχή. Και του απήντησα με ένα συστημένο γράμμα και του είπα ότι αυτός καθημερινά συμπροσεύχεται με τον γαμπρό του, ο οποίος δεν είναι Ορθόδοξος, αλλά είναι Καθολικός. Και έχω πει πολλές φορές, ότι εφόσον η Εκκλησία μας επιτρέπει τους μικτούς γάμους, τους γάμους των Ορθοδόξων με τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Προτεστάντες, τους Αγγλικανούς, τότε δέχεται και την συμπροσευχή και όχι μόνο. Διότι αυτός ο Καθολικός ή η Καθολική, ο Προτεστάντης ή η Προτεστάντισσα, η Αγγλικανή ή ο
Αγγλικανός, που παντρεύονται μ’ έναν Ορθόδοξο ή μία Ορθόδοξη όχι απλώς συμπροσεύχονται, αλλά συμμετέχουν στο Μυστήριο του γάμου. Θέλουμε να τα καταλάβουμε αυτά ή δεν θέλουμε να τα καταλάβουμε; Μερικοί δεν θέλουν να τα καταλάβουν και κόλλησε η βελόνα τους εκεί. 

κυπριανός χ
Ώστε, λοιπόν, οι μικτοί γάμοι, κατά τον σεβασμιότατο, μας ανοίγουν το δρόμο των διαλόγων της αγάπης και των συμπροσευχών ! Λαμπρά, ας κάνει όμως τον κόπο να δει τι λέγουν οι στατιστικές και πόσοι από αυτούς τους γάμους - και όχι μόνο - οδηγούνται σε πλήρες ναυάγιο, συμπαρασύροντας και τα τέκνα αυτών των γάμων . Η γλώσσα των αριθμών είναι αψευδής και αμείλικτη και την αιτία του θλιβερού αυτού φαινομένου, καλό θα ήταν να την αναζητήσει ο ... αγαπητικός μητροπολίτης.

Η "κοινωνικοποίηση" πολιτικού τύπου των ιερών Μυστηρίων σηματοδοτεί, κατά τον γράφοντα τούτα τα ολίγα, και την "απομυστηριοποίηση" (ζητώ συγγνώμη γι΄ αυτές τις -ποιήσεις) των Θεσμών, που έχουν άμεση σχέση με το "άγιο", το "ιερό" και το "όσιο", του βίου των ευσεβών πιστών. Εννοήσατε, την οικογένεια και τις "κατ΄ οίκον εκκλησίες" ενός εκάστου εξ αυτών. Ακατήχητοι καθώς παραμένουν οι πιστοί, επί πλέον δε, υφιστάμενοι αιρετικές διδασκαλίες σαν αυτές του μητροπολίτη Τορόντο, είναι αναμενόμενο οι "εκκλησίες" αυτές να μην αποτελούν μικρογραφία της "Μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής, Εκκλησίας".

Φτιάχνονται σε παραλλαγή, αφού υπάρχουν αρκετές επιλογές . Διότι, μας λέγουν, υπάρχουν και οι άλλες αδελφές - πλην αιρετικές - αυτό δεν το λένε - εκκλησίες . Έτσι, οι "κατ΄ οίκον εκκλησίες" διαλύονται, ξαναφτιάχνονται, ξαναδιαλύονται, και το μόνο που μένει είναι τα "ερείπια" της αγάπης, τα παιδιά . Τέκνα που παραδέρνουν ανάμεσα σε πολύγαμους σκανδαλοποιούς γονείς, για τους οποίους ισχύει ο ανεπανάληπτος Λόγος : "5 καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται· 6 Ὃς δ' ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης. (Μτ. ιη΄)" . 

 Θα μας απαντήσει ο σεβασμιότατος, ή μήπως πρέπει να κάνουμε υπομονή, μέχρις ότου επιληφθεί αυτού του θέματος και πολλών ακόμη, η αναμενόμενη Μεγάλη (σημ. και προκαταβολικά αγία) Σύνοδος των Ορθόδοξων Πατριαρχείων ; Και για να μην ξεχνιόμαστε, τα θέματα αυτά είναι ήδη λυμένα, οι γνωμοδοτήσαντες όμως επί αυτών "υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου" και τα θεσπίσματα, νυν αποκαλούνται "τείχη αίσχους". Εν αναμονή λοιπόν της νέας, - και νεοταξικής - Μεγάλης Συνόδου των Ορθοδόξων.

Φοβερά πράγματα των αντίχριστων οικουμενιστών...

Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί Της θεολόγοι, ακόμη και ιεράρχαι να επιζητούν την “οργανικήν” μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών, το οποίον κατ΄ αυτόν τον τρόπον γίνεται εις νέος εκκλησιαστικός “oργανισμός”, μία “νέα Εκκλησία” υπεράνω των εκκλησιών, της οποίας αι Ορθόδοξοι και μη ορθόδοξοι εκκλησίαι αποτελούν μόνον “μέλη”, “οργανικώς”μεταξύ των συνδεδεμένα; Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία! 

Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) (Γνωμάτευσις 13/11/1974).

Όλα τα λοιπά είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος!

Αποροφημένοι οι μεν Ποιμένες από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐπαινεῖ ἱερομόναχο ποὺ διέκοψε τὸ μνημόσυνο του Πατριάρχη. Γράφει:

Ὁ Μ. Ἀθανάσιος λέγει, πὼς: Στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, συμπεριφέρονται κακῶς καὶ σκανδαλίζουν τὸν λαό, πρέπει νὰ ἐκδιώκονται, ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχῃ κίνδυνος νὰ μείνουν οἱ πιστοὶ χωρὶς ποιμένα. Εἶναι καλύτερα, συμφέρει, χωρὶς ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς νὰ γίνονται οἱ συνάξεις στοὺς ναούς, παρὰ νὰ ριφθοῦν οἱ πιστοὶ μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσκοπο καὶ τοὺς ἱερεῖς στὴν κόλαση, ὅπου πῆγαν οἱ Ἑβραῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς τους...

Αὐτὸ ἔπραξε στὶς ἡμέρες μας ὁ Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος Γαβριὴλ καὶ μὲ μία ὀλιγόλογη καὶ θαρραλέα Δήλωση καὶ Ὁμολογία διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, μετὰ τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὶς κοινὲς δηλώσεις μὲ τὸν προηγούμενο πάπα. Στὸ ἑξῆς, γράφει, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ ὅτι μὲ τὴν σιωπή μου συμφωνῶ μὲ ὅσα γίνονται, δὲν θὰ συμμετέχω στὶς ἀκολουθίες ποὺ μνημονεύεται τὸ ὄνομα τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου.

Δεν είναι η Ορθοδοξία απλώς μία θρησκευτική τελετουργία ή θρησκευτική γνωσιολογία και θρησκευτικός στοχασμός.

Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη του Θεού με την ενανθρώπιση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Δεν είναι δηλαδή η Ορθοδοξία απλώς μία θρησκευτική τελετουργία ή θρησκευτική γνωσιολογία και θρησκευτικός στοχασμός. Στην Ορθοδοξία συντελείται η προσωπική κοινωνία και συνάντηση του πιστού με τον Θεό, ο Οποίος στις σχέσεις Του με τον άνθρωπο δεν είναι μόνο Θεός , αλλά Θεάνθρωπος. Και η συνάντηση και κοινωνία του πιστού με τον Θεάνθρωπο συντελείται με την βιωματική ένταξή του στο Σώμα του Χριστού, την Αγία Εκκλησία Του και την μέθεξη της Θείας Χάριτος με τα μυστήρια της Εκκλησίας. Χωρίς την βιωματική αυτή ένταξη είναι αδύνατη η λύτρωση, η αναγέννηση και τελείωση του ανθρώπου. Η Ορθοδοξία ως καθαρώς πνευματική βασιλεία του Χριστού έχουσα αποκλειστικό σκοπό την πνευματική αναγέννηση, απολύτρωση και θέωση του ανθρώπου, αποτελεί την μοναδική δυνατότητα για την διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και συνεπώς κοινοτήτων με ανθρώπινο πρόσωπο, όπως απέδειξε με την δισχιλιετή προσφορά Της στην ανθρωπότητα.

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

Τήν πλέον οὐσιώδη ἀπάντηση στά πολλά, πού ἔχουν γραφεῖ γι᾽ αὐτήν τήν ληστρική ψευδοοικουμενική «σύνοδο» τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Παπισμοῦ καί στά ὅσα θά ἀκουστοῦν κατά τήν Ἡμερίδα τήν δίδει ὁ σύγχρονος Ἅγιος τῆς ἀδελφῆς Ἁγιοσαββιτικῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί καθηγητής τῆς Δογματικῆς καί Οἰκουμενικός Διδάσκαλος Ὅσιος καί Θεοφόρος Πατήρ ἡμῶν Ἰουστῖνος Πόποβιτς μὲσα ἀπό τά κείμενά του: «Ἐδῶ πρόκειται γιὰ ἀποφασιστικὸ δίλημμα καὶ ἐκλογή: ἢ ὁ Θεάνθρωπος ἢ ὁ ἄνθρωπος! Ἀπέναντί μας ἔχουμε ἕνα γέννημα τοῦ διαβόλου, ποὺ λέγεται εὐρωπαϊκὸς οὑμανισμός.Κορύφωμα τοῦ διαβολοποιημένου οὑμανισμοῦ, εἶναι τὸ νὰ θέλει κανεὶς νὰ γίνη καλὸς διὰ τοῦ κακοῦ, νὰ γίνη Θεὸς διὰ τοῦ διαβόλου. Ἡ Β´ Σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ ἀποτελεῖ ἀναγέννηση ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὑμανισμῶν, ἀναγέννησι πτωμάτων. Διότι ἀπὸ τότε, ποὺ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι παρὼν στὸν γήϊνο κόσμο, ὁ κάθε οὑμανισμὸς εἶναι πτῶμα. Τὸ ἴδιο τὸ δόγμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἀνατριχιαστικὴ κηδεία τοῦ κάθε οὑμανισμοῦ, ἀπὸ τοῦ Βατικανοῦ, ποὺ ἀνυψώθηκε σὲ δόγμα, μέχρι τοῦ σατανικοῦ οὑμανισμοῦ τοῦ Σάρτρ. Μέσα στὸ οὑμανιστικὸ πάνθεο τῆς Εὐρώπης, ὅλοι οἱ θεοὶ εἶναι νεκροί, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν εὐρωπαϊκὸ Δία (τὸν πάπα).

Organ Harvesting Before "Brain-Death" Increasingly Common, Concerned Doctors Warn

They warn that changing definition of death will eventually lead to organ harvesting from disabled

By Gudrun Schultz

WASHINGTON, D.C., March 21, 2007 (LifeSiteNews.com) - Organ harvesting from patients before brain-death has been declared is a rapidly increasing trend in U. S. hospitals, the Washington Post reported March 18, alarming doctors and ethicists about the dubious ethics behind the practice.

Instead of waiting until brain function ceases and the patient is declared "brain-dead" by medical officials (itself a questionable practice since there is no universally-accepted definition of brain-death) surgeons have begun following an approach known as "donation after cardiac death." Organs are harvested once the heart has stopped beating and several minutes have passed without the heart spontaneously re-starting.

"The person is not dead yet," said Jerry A. Menikoff, an associate professor of law, ethics and medicine at the University of Kansas. "They are going to be dead, but we should be honest and say that we're starting to remove the organs a few minutes before they meet the legal definition of death."

"Non-beating heart" organ donations have more than doubled since 2003, from 268 to more than 605 in 2006, and the numbers are continuing to rise. The United Network for Organ Sharing and the Joint Commission on Accreditation of Healthcare Organizations now require all hospitals to evaluate the practice and decide whether or not to adopt it.

The Alliance for Human Research Protection issued an alert Sunday warning that the policy is under consideration by hospitals without allowing for public input.

"The race to catch-up to China's policy of live vivisection organ removal from prisoners is underway right here in the US where, the Post reports, the trend is expected to accelerate this year," the AHRP stated.

"So far as we know, our right to informed consent--which means the right to say, NO--has been abrogated without so much as a public hearing!"

While doctors normally wait five minutes after the heart has stopped before pronouncing death, more and more doctors are shortening the wait period to maximize the quality of the organs. Surgeons at the Children's Hospital in Denver, Colorado wait only 75 seconds after infants' hearts stop beating before removing the heart for transplant, according to the Post. The demand for usable organs is a powerful incentive to push back the ethical boundaries of harvesting policies, say alarmed physicians.

"A lot of us are not particularly happy about cutting that line particularly close," said Gail A. Van Norman, an anesthesiologist and bioethicist at the University of Washington in Seattle.

"It's worrisome when you stop thinking of the person who is dying as a patient but rather as a set of organs, and start thinking more about what's best for the patient in the next room waiting for the organs."

While the National Academy of Sciences' Institute of Medicine approved the practice as ethical so long as strict guidelines are followed, opponents say it is difficult to ensure patients are not being killed by over-eager harvesting, particularly in pediatric situations. Van Norman and others said the practice could put pressure on families to stop care prematurely, especially when doctors and nurses are caring for both the potential donor and potential recipient.

David Crippen, a University of Pittsburgh critical-care specialist, told the Post he is concerned the changing definition of death will eventually lead to organ harvesting from the disabled.

"Now that we've established that we're going to take organs from patients who have a prognosis of death but who do not meet the strict definition of death, might we become more interested in taking organs from patients who are not dead at all but who are incapacitated or disabled?"

http://www.righttoliferoch.org/norganharvestingbfdeath.htm

Ύμνοι εις την Θεοτόκον - Greek Orthodox Hymns to the Mother of God

Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, οἱ Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=75&t=8530


Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία. Οἱ γονεῖς τους ἦταν ἄριστο πρότυπο χριστιανῶν συζύγων. Ὅταν ἡ μητέρα τους Θεοδότη ἔμεινε χήρα, ἀφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στὴ χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν δυὸ παιδιῶν της, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ. Τοὺς δυὸ ἀδελφοὺς διέκρινε μεγάλη εὐφυΐα καὶ ἐπιμέλεια, γι᾿ αὐτὸ καὶ σπούδασαν πολλὲς ἐπιστῆμες. Ἰδιαίτερα, ὅμως, ἐπιδόθηκαν στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ἐξασκοῦσαν σὰν διακονία φιλανθρωπίας πρὸς τὸν πλησίον. Θεράπευαν τὶς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδιαίτερα τῶν φτωχῶν, χωρὶς νὰ παίρνουν χρήματα, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Πολλοὶ ἀσθενεῖς ποὺ θεραπεύθηκαν ἤθελαν νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν. Ἀλλὰ αὐτοὶ δὲ δέχονταν τὶς εὐχαριστίες καὶ ἀπαντοῦσαν μὲ τὸν ὀρθὸ λόγο τῆς ἁγίας Γραφῆς: «Ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Δηλαδή, ὅλος ὁ ὕμνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ ἰσχύς, ἀνήκει στὸ Θεό μας στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἔτσι ταπεινὰ ἀφοῦ διακόνησαν σὲ ὅλη τους τὴ ζωὴ τὸν πλησίον, πέθαναν εἰρηνικὰ καὶ ἐτάφησαν στὴν τοποθεσία Φερεμά.

Τα γνωρίζουν αυτά οι αγωνιζόμενοι αντιοικουμενιστές;

Όποιον μνημονεύουμε με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Ολα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. 

Έλεγε ο άγιος Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (=πρέπει) αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός» 

(Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) και "ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει(=αρμόζει) φεύγειν" (PG 26, 1188 Β).

Αν ο προεστώς σου είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του, μη περιεργάζεσαι. Αν όμως είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησέ τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κάν άγγελος είναι από τον ουρανόν» 

(Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης, Περί συνεχούς Μεταλήψεως, σ. 175).

Προς τον ραδιοσταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας : Τι τέλος πάντων Θεό πιστεύετε;

Το e-mail που στείλαμε αυτή την στιγμή στο Ρ/Σ της Πειραϊκής Εκκλησίας :

Αυτή την στιγμή έχετε ομιλία του «πατέρα» Ζαχαρία από το Έσσεξ. Καλά δεν γνωρίζετε ότι αυτή η «Μονή» είναι μικτή; Είναι βδέλυγμα Ορθοδοξίας;

 

Η μικτή μονή του Έσσεξ Αγγλίας!

 Όταν ο Μέγας Αρσένιος είπε εις την Ρωμαία συγκλητική που του ζήτησε να προσεύχεται γι αυτήν: «είθε ο Θεός να εξαλείψει το μνημόσυνό σου από την σκέψι μου» και αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος το ανέλυσεν ότι δεν εννοούσε ο Άγιος κάτι το κακό αλλά δεν ήθελε να την φέρνη εις την σκέψιν, καθ’ ότι ο διάβολος, είπε, πολεμεί τους μοναχούς δια των γυναικών. Τώρα εάν οι μοναχοί της ωραίας Αγγλίας είναι ανώτεροι του Μεγάλου Αρσενίου και δεν πολεμούνται πλέον διά των γυναικών, τότε είναι άξιοι προσκυνήσεως. Αλλά κι άξιοι προσκυνήσεως εάν είναι, το ότι το παράδειγμα των αγίων αυτών δημιουργεί προηγούμενον εις την Εκκλησίαν, αυτό και μόνον νομίζω είναι ένας λόγος να τους παρακαλέσωμεν να διορθώσουν τα του οίκου των.

«Μήτε ἐν ἀνδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε ἐν γυναικείω ἀνήρ, καθευδέτω. Παντὸς γὰρ προσκόμματος καὶ σκανδάλου ἔξω εἶναι δεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον καὶ εὐπρόσεδρον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. εἰ δὲ τις τοῦτο πράξοι, εἴτε Κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω. 

(σ.σ. Όχι μόνον δεν τον αφόρισαν τον "Γέροντα" Σωφρόνιο αλλά οι Οικουμενιστές θα τον αγιοποιήσουν. Τώρα να γράψω για τους αντιοικουμενιστάς; "Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου...")

(ΜΖʼ Ἱεροῦ Κανόνος Στʼ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

«Ἀπό τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο... Μὴ διαιτάσθωσαν ἐν ἑνί Μοναστηρίω. Μοναχοί καί Μοναχαί. μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ εχέτω Μοναχός παρρησίαν πρὸς Μονάστριαν ἤ Μονάστρια πρὸς Μοναχόν, ἰδία προσομιλεῖν. Μὴ κοιταζέσθω Μοναχός ἐν γυναικίω Μοναστηρίω, μηδέ συνεσθιέτω Μονάστρια κατὰ μόνας...»

(Κ΄ Ἱεροῦ Κανόνος Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Η  Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατεδίκασαε το 1987 διὰ συνοδικοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ἐσχάτην ποινήν τῆς καθαιρέσεως τὸν ἱερομόναχον Ἄγγελον Ἀναστασίου, μὲ πρωτίστην κατηγορίαν «τὴν σύμπηξιν μικτῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος» ἐν Ἀθήναις ..... 

Ελληνορθόδοξη Ιεραποστολική Αδελφότητα «Μ. Αθανάσιος» : Οφειλομένη απάντηση σε λόγους του Μητροπολίτου Τορόντο κ. Σωτηρίου.

Θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ή «Ε β δ ο μ ά δ α»

Σχόλια στην Εκκλησιαστική Επικαιρότητα

Επιμέλεια στήλης: Ελληνορθόδοξη Ιεραποστολική Αδελφότητα «Μ. Αθανάσιος»

‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐‐

Οφειλομένη απάντηση σε λόγους

του Μητροπολίτου Τορόντο κ. Σωτηρίου

Την Κυριακή 29.9.2013 στο τηλεοπτικό πρόγραμμά του «Ορθόδοξη Φωνή» ο Μητροπολίτης Τορόντο κ. Σωτήριος εξαπέλυσε για μία ακόμη φορά άδικες και ψευδείς κατηγορίες εναντίον της Ιεραποστολικής Αδελφότητός μας (δίχως, όπως συνηθίζει, να την κατονομάσει) με σκοπό να την δυσφημήσει και να πλήξει το ψυχωφελές έργο, που με τη χάρη του Θεού επιτελεί εδώ και 22 χρόνια στη πόλη μας. Επειδή με τη νέα αυτή αρχιερατική επίθεση - πρόκληση δεν θίγεται μόνον η Αδελφότης μας, αλλά και η Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, θεωρούμε ιερά υποχρέωσή μας να απαντήσουμε.

Είπε ο Σεβασμιώτατος επί λέξει τα εξής: «Την περασμένη εβδομάδα κάποια Αδελφότης είχε μία συγκέντρωση και κάλεσε εκεί και έναν ιερέα, ο οποίος δεν ήξερε για την Αδελφότητα αυτή. Και πήγε εκεί και άκουσε τον ομιλητή να καταφέρεται εναντίον του Οικουμενικού μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Γιατί; Διότι τον κατηγορούσε ότι είναι οικουμενιστής, ότι συμπροσεύχεται με τους αιρετικούς, ότι έχει απεμπολίσει την Ορθόδοξη Πίστη. Και ο ιερεύς τους είπε: “Ποιοι είστε εσείς, οι οποίοι κρίνετε τον Πατριάρχη; Έχετε την ευλογία και την άδεια του Μητροπολίτη; Και εκείνοι απήντησαν, ναι.” Φυσικά καταλαβαίνει ο καθένας ότι δεν μπορεί να έχουν την άδεια του Μητροπολίτη για να μιλούν εναντίον του Πατριάρχη. Έστειλα στις Αδελφότητες αυτές ένα κήρυγμα- ομιλία, την οποία έκανε ο Πατριάρχης με την ευκαιρία που ο Πατριάρχης της Βουλγαρίας επισκέφθηκε το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο και αναφέρεται και σ’ αυτή την Οικουμενική κίνηση και στις συζητήσεις, τις οποίες κάνει η Εκκλησία μας με τους ετεροδόξους. Ελπίζω ότι οι σύλλογοι αυτοί θα καταλάβουν ότι δεν είναι τα πράγματα όπως τα λένε. Πρώτον, κανένας σύλλογος δεν έχει την ευλογία του Μητροπολίτη να λέει αυτά τα πράγματα. Δεύτερον, ένας από τους συλλόγους εζήτησε την άδειά μου για να ενσωματωθεί σαν σύλλογος στον Καναδά και με παρεπλάνησαν και τους έδωσα την άδεια. Σήμερα τους λέγω ότι δεν έχουν καμμία ευλογία εκ μέρους της ιεράς μας Μητρόπολης να ενεργούν με τον τρόπο αυτό. Έχουν σταματήσει στο ζήτημα της συμπροσευχής μερικοί άνθρωποι. Και τους έχω εξηγήσει πάρα πολλές φορές, ότι η συμπροσευχή επιτρέπεται. Οι ίδιοι αυτοί, οι οποίοι ομιλούν εναντίον της συμπροσευχής, συμπροσεύχονται με αιρετικούς πάντοτε. Παλαιότερα μου είχε γράψει ένας – δεν θέλω να αναφέρω το όνομά του, πολύ γνωστός - και με κατηγορούσε για την συμπροσευχή. Και του απήντησα με ένα συστημένο γράμμα και του είπα ότι αυτός καθημερινά συμπροσεύχεται με τον γαμπρό του, ο οποίος δεν είναι Ορθόδοξος, αλλά είναι Καθολικός. Και έχω πει πολλές φορές, ότι εφόσον η Εκκλησία μας επιτρέπει τους μικτούς γάμους, τους γάμους των Ορθοδόξων με τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Προτεστάντες, τους Αγγλικανούς, τότε δέχεται και την συμπροσευχή και όχι μόνο. Διότι αυτός ο Καθολικός ή η Καθολική, ο Προτεστάντης ή η Προτεστάντισσα, η Αγγλικανή ή ο

Αγγλικανός, που παντρεύονται μ’ έναν Ορθόδοξο ή μία Ορθόδοξη όχι απλώς συμπροσεύχονται, αλλά συμμετέχουν στο Μυστήριο του γάμου. Θέλουμε να τα καταλάβουμε αυτά ή δεν θέλουμε να τα καταλάβουμε; Μερικοί δεν θέλουν να τα καταλάβουν και κόλλησε η βελόνα τους εκεί. Λυπάμαι πάρα πολύ να τους πω ότι εάν συνεχίσουν έτσι θα χάσουν τις ψυχές τους. Σκανδαλίζουν τους ανθρώπους, θα χάσουν όμως και τις ψυχές τους. Βεβαίως η Ιερά μας Μητρόπολη δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Και να υπενθυμίσω σ’ αυτούς ότι παλαιότερα είχαν πολλούς, οι οποίοι τους ακολουθούσαν, τώρα ελάχιστοι τους ακολουθούν. Θα ενθυμούνται τις ασχημίες, τις οποίες έκαναν το 2000 στον Άγιο Γεώργιο του Τορόντο, όταν κάναμε την πορεία για τα 1000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού μας. Οι περισσότεροι έχουν έλθει και μου έχουν ζητήσει συγγνώμη και έρχονται και κοινωνούν πάντοτε. Ελπίζω όλοι τους να καταλάβουν ότι δεν μπορεί να συνεχίσει η Ορθοδοξία με μισαλλοδοξία και με μίσος. Η Εκκλησία είναι αγάπη. Ο Χριστός είναι αγάπη. Δεν παραδίδει την Πίστη του ούτε ο Πατριάρχης ούτε ο Μητροπολίτης που σας μιλά ούτε καμμία Εκκλησία Ορθόδοξη. Όμως μιλούμε με τους ετεροδόξους για να δούμε που μπορούμε να φθάσουμε, διότι η ενότης των Χριστιανών είναι εντολή του Χριστού. Ο Χριστός προσευχήθηκε και είπε “ίνα ώσιν έν”. Έπειτα φαντάζομαι μερικοί απ’ αυτούς βέβαια να έχουν ακούσει τις τελευταίες δηλώσεις,τις οποίες έκανε ο Πάπας, ο οποίος είπε πρέπει να έχομε αυτόν τον διάλογο, διότι έχομε πολλά να διδαχθούμε για το Συνοδικό σύστημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Λυπάμαι που πήρα την ώρα μου σήμερα για να σας μιλήσω γι’ αυτό το θέμα, αλλά μου φαίνεται ότι είναι εντελώς απαραίτητο για ορισμένους ανθρώπους να καταλάβουν ότι η Ορθοδοξία δεν είναι μισαλλοδοξία, η Ορθοδοξία διαλέγεται με όλους, δεν φοβούμαστε, διότι έχουμε την αλήθεια, δεν παραδίδουμε την αλήθεια, αλλά ό,τι κάνουμε το κάνουμε ολόκληρη η Ορθοδοξία για να μπορέσουμε να δώσουμε το φως της Ορθοδοξίας στους άλλους και σιγά-σιγά ο Χριστιανισμός να ενωθεί, διότι χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού, ο Χριστιανισμός δεν πηγαίνει καλά. Εύχομαι όλοι αυτοί να τα καταλάβουν και να σταματήσουν αυτές τις πράξεις, τις οποίες κάνουν, οι οποίες δεν τους τιμούν. Και αυτούς όλους βεβαίως τους συγχωρώ και προσεύχομαι γι’ αυτούς. Δεν πρόκειται να κρατήσω τίποτε εναντίον ουδενός, αλλα και δεν πρόκειται να υποστείλει τη σημαία της Ορθοδοξίας ο Πατριάρχης ούτε πρόκειται να σταματήσει το διάλογο αυτό με τις άλλες Εκκλησίες όχι μόνο ο Πατριάρχης, όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες. Και θα συνεχίσουμε χωρίς να απεμπολούμε την Ορθοδοξία μας. Ελάτε, αγαπημένοι μου χριστιανοί, να προσευχηθούμε σήμερα και γι’ αυτούς τους πλανεμένους ανθρώπους όλοι μαζί. (Στο σημείο αυτό ο Μητροπολίτης, όπως συνηθίζει στο τέλος κάθε εκπομπής του, στράφηκε προς την εικόνα του Χριστού και υψώνοντας τα χέρια του σε στάση προσευχής, μιμούμενος τα θεατρινίστικα καμώματα των προτεσταντών τηλ-ευαγγελιστών, είπε τα εξής): «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. Χριστέ μας, εσύ μας δίδαξες ότι η εκκλησία και σύ είσαι η πραγματική, η απόλυτη αγάπη. Σ’ ευχαριστούμε γι’ αυτό. Σε παρακαλούμε μέσα σ’ αυτή την αγάπη φρόντισε τους πλανεμένους αυτούς αδελφούς μας, οι οποίοι μένουν σ’ αυτό το σκοτάδι. Κάμε τους να καταλάβουν ότι ο διάλογος με τις άλλες Εκκλησίες είναι χρήσιμος, απαραίτητος, και πρέπει όλοι να προχωρήσουμε μπροστά και να προσευχόμαστε για την ένωση των Εκκλησιών, χωρίς βέβαια να απεμπολούμε την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Σ’ ευχαριστούμε, Κύριε Ιησού Χριστέ, παρακαλούμε να συγχωρήσεις όλους αυτούς τους ανθρώπους και να τους φωτίσεις να δουν την πραγματική αλήθεια. Ευχαριστούμε, Κύριε Ιησού Χριστέ, Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου».

Θα προσπαθήσουμε να αναιρέσουμε ένα προς ένα τα όσα αναληθή, ανακριβή και παραπλανητικά είπε ο κ. Σωτήριος σεβόμενοι το αρχιερατικό του αξίωμα, περισσότερο όμως σεβόμενοι την αλήθεια, την οποία βάναυσα παραποιεί.

Κατ’ αρχάς η συγκέντρωση αυτή, στην οποία αναφέρεται, δεν είχε καμμία σχέση με την Αδελφότητά μας. Επρόκειτο για μία θεάρεστη ιδιωτική πρωτοβουλία μιας πιστής χριστιανής γυναίκας, η οποία διοργάνωσε καλοκαιρινή ερανική εκδήλωση στην αυλή του φιλόξενου σπιτιού της με σκοπό την οικονομική ενίσχυση Ελληνορθοδόξου ιεράς μονής των Η.Π.Α. προσκαλώντας μεταξύ άλλων πιστών προσώπων και κάποια μέλη της Αδελφότητός μας, καθώς και ένα νεοφερμένο στην παροικία μας ιερέα από την Ελλάδα, στον οποίο αναφέρθηκε ο Μητροπολίτης.

Αρχιερατική λογοκρισία στις αυλές των σπιτιών μας!

Το ότι ο ομιλητής καταφέρθηκε εναντίον του Οικουμενικού μας Πατριάρχου είναι ψευδές. Μάρτυρες όλοι οι παρευρισκόμενοι. Ο ομιλητής, γνωστός και έμπειρος Κατηχητής με πολυετή καρποφόρο προσφορά στην Εκκλησία μας, όταν έφθασε εκεί ο ιερέας, ομιλούσε για ένα άγνωστο στους πολλούς θαύμα, που διασώζει ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος μέσα στη Παράδοσή μας, το οποίο έκανε ο Άγ. Σπυρίδων κατά των Παπικών στην Κέρκυρα στις 12.11.1718 (anavaseis.blogspot.ca/2010/02/12111718.html) και αυτό φαίνεται ότι ενόχλησε τον φιλοπαπικό, όπως αποδείχθηκε, ιερέα. Ψευδέστατες επομένως είναι και οι κατηγορίες, ότι ο ομιλητής κατηγορούσε τον Πατριάρχη ως οικουμενιστή και διότι συμπροσεύχεται με αιρετικούς. Αλλά και αν υποθέσουμε ότι έγινε λόγος για τον Πατριάρχη (που δεν έγινε), είναι αυτό κακό; Τι είναι ο Πατριάρχης, θεός; Μήπως είναι αλάθητος, όπως θέλει να πιστεύει για τον εαυτό του ο πάπας; Τόσοι συμπατριώτες μας βλασφημούν καθημερινώς το Χριστό και την Παναγία και ποτέ δεν ακούσαμε τον Μητροπολίτη να διαμαρτύρεται και να κηρύττει κατά της βλασφημίας. Και τώρα που του είπαν ότι κάποιοι κατηγόρησαν τον Πατριάρχη στην αυλή ενός σπιτιού «διέρρηξε τα ιμάτιά του» και το ανέδειξε σε μείζον θέμα στο τηλεοπτικό του πρόγραμμα! Φαίνεται για τον κ. Σωτήριο ο Πατριάρχης αξίζει περισσότερο από το Χριστό! Γιατί όμως αυτή η αδικαιολόγητη αντίδραση; Δεν γνωρίζει ο Σεβασμιώτατος, αλλά και ο ιερέας στον οποίο αναφέρεται, ότι οποιοσδήποτε πιστός, όσο άσημος και αν είναι, δικαιούται να κρίνει λόγους και ενέργειες του Πατριάρχη, αλλά και κάθε άλλου δημοσίου προσώπου; Και με ποιο δικαίωμα επιβάλλεται λογοκρισία στους λόγους, που λέγουν οι πιστοί μεταξύ τους στις αυλές των σπιτιών τους; Είναι δυνατόν κληρικοί να υιοθετούν πρακτικές του «Μεγάλου Αδελφού» (Big Brother), ώστε να φοβούμεθα πλέον μήπως τα λεγόμενά μας μέσα στα σπίτια μας γίνουν τηλεοπτικό σόου και αφορμή δυσφημήσεώς μας σε κάποια από τις φαιδρές εκπομπές της Ι. Μητροπόλεως Τορόντο; Οι πιστοί θέλουν τον ιερέα φορέα της χάριτος και της ευλογίας του Θεού στα σπίτια τους και όχι μεταφορέα των λόγων τους στην προïσταμένη του αρχή και πληροφοριοδότη, όπως ήσαν κάποιοι αξιοθρήνητοι κληρικοί στη Ρωσσία, πράκτορες και συνεργάτες του αθέου Σοβιετικού καθεστώτος. Οι πιστοί θέλουν τον ιερέα (και μάλιστα τον εξ Ελλάδος) φορέα της μακραίωνης Ορθοδόξου Αποστολικής και Πατερικής Παραδόσεως και

όχι φιλοπαπικών και οικουμενιστικών φρονημάτων και αντιλήψεων, όπως εκείνων που ακούστηκαν από τα χείλη του προσκεκλημένου ιερέως εκείνη την ημέρα. Όσο για την κρίση, αυτή είναι δώρο του Θεού και οι άνθρωποι πρέπει να το χρησιμοποιούν, ώστε να κρίνουν και να διακρίνουν το καλό από το κακό, το ωφέλιμο από το βλαβερό, την αλήθεια από το ψεύδος, την ορθή πίστη από την αίρεση και την πλάνη. Μπορεί να φαντασθεί κανείς τι θα γινόταν, εάν οι πιστοί χρειάζονταν την ευλογία των επισκόπων τους για να κρίνουν το κάθε τι και μάλιστα τα ζητήματα της Πίστεως; Εάν συνέβαινε αυτό, δεν θα υπήρχε Εκκλησία σήμερα! Οι μεγαλύτερες αιρέσεις που ταλαιπώρησαν την Εκκλησία άρχισαν από κληρικούς και μάλιστα πατριάρχες. Τι ήταν ο Άρειος; Πρεσβύτερος δεν ήταν; Τι ήταν ο Νεστόριος και ο Μακεδόνιος; Δεν ήταν αρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως; Τι ήταν ο Διόσκορος; Δεν ήταν πατριάρχης Αλεξανδρείας; Τι ήταν ο Σεβήρος; Δεν ήταν πατριάρχης Αντιοχείας;Τι ήταν οι πάπες; Δεν ήταν επίσκοποι Ρώμης; Μήπως έπρεπε να ζητήσουν οι πιστοί εκείνων των εποχών την άδεια και ευλογία των αιρεσιαρχών αυτών, και των πολλών επισκόπων που τους ακολουθούσαν, για να κρίνουν τους λόγους και τα έργα τους; Η Εκκλησία δίνει το δικαίωμα στον πιστό λαό της να κρίνει τις αποφάσεις και Οικουμενικών ακόμη Συνόδων, πόσο μάλλον λόγους και πράξεις ενός μόνον επισκόπου ή ενός πατριάρχου. Σήμερα δε, που η παναίρεση του Οικουμενισμού, πλήττει εκ των έσω την Εκκλησία τόσο, όσο καμμία άλλη αίρεση στο παρελθόν, η κρίση και ο έλεγχος των λεγομένων και πραττομένων κληρικών και θεολόγων είναι επιβεβλημένος και αποτελεί ιερό καθήκον κάθε Ορθοδόξου πιστού. Οι καλοί και άξιοι δεν φοβούνται την κριτική και τον έλεγχο, αντιθέτως τον επιδιώκουν, διότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν απ’ αυτόν. «Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται», όπως λέγει ο λαός μας. Οι κακοί και ανάξιοι αποφεύγουν και εμποδίζουν το φως του ελέγχου, διότι ανήκουν στη κατηγορία των ανθρώπων εκείνων, για τους οποίους είπε ο Χριστός, ότι αγάπησαν «μάλλον το σκότος ή το φως˙ ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα» και «Πας γαρ ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και ουκ έρχεται προς το φως, ίνα μη ελεγχθή τα έργα αυτού» (Ιωάν. 3, 19-20).

Φαναριώτικη διγλωσσία και διπλωματία

Είπε ο Σεβασμιώτατος, ότι έστειλε στις Αδελφότητες ομιλία του Πατριάρχη επ’ ευκαιρία της επισκέψεως στο Φανάρι του Πατριάρχη Βουλγαρίας. Πράγματι ελάβαμε αυτή την ομιλία, την οποία είχαμε ήδη διαβάσει στο διαδίκτυο. Στην ομιλία αυτή ο κ. Βαρθολομαίος διακήρυξε ότι δεν προδίδει την Ορθοδοξία ούτε υποστηρίζει οικουμενιστικές αντιλήψεις, υπεραμύνθηκε δε των διαλόγων με τους ετεροδόξους που στοχεύουν, όπως είπε, στην διακήρυξη προς αυτούς της αλήθειας της Ορθοδοξίας! Γιατί τα είπε αυτά ο Πατριάρχης; Δεν μας εξηγεί ο κ. Σωτήριος, διότι δεν τον συμφέρει. Θα εξηγήσουμε εμείς προς ενημέρωση και διαφώτιση του εκκλησιαστικού πληρώματος, το οποίο σκοπίμως διατηρείται στο σκοτάδι της αρχιερατικής παραπλανήσεως και παραπληροφορήσεως. Τα είπε λοιπόν αυτά ο Πατριάρχης, διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας έχει αποχωρήσει από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και από τους διαλόγους με τους αμετανοήτους Παπικούς κυρίως λόγω της δράσεως της Ουνίας στο έδαφός της, και θεώρησε ο κ.Βαρθολομαίος ότι έτσι θα πείσει τους Βουλγάρους να επιστρέψουν! Φαναριώτικη οικουμενιστική διγλωσσία και διπλωματία προκειμένου να

κάνουμε η Ορθοδοξία» και ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν τους διαλόγους με τους ετεροδόξους «όχι μόνο ο Πατριάρχης, αλλά οι Ορθόδοξες Εκκλησίες», τη στιγμή που οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αντιλαμβανόμενες έστω και καθυστερημένα την απάτη και το αδιέξοδο των αμαρτωλών αυτών διαλόγων έχουν αρχίσει η μία μετά την άλλη να αποχωρούν απ’ αυτούς; Ποιος τον εξουσιοδότησε; Όσο για τους ισχυρισμούς του Πατριάρχου, ότι δεν προδίδει την Ορθοδοξία ούτε υποστηρίζει οικουμενιστικές αντιλήψεις, δεν πείθουν κανέναν, διότι περί αυτού ομιλούν τα ίδια του τα έργα, τα οποία αποδεικνύουν δυστυχώς το αντίθετο. συμπλεύσει αδιαμαρτύρητα και η Εκκλησία της Βουλγαρίας στα σχέδια των Οικουμενιστών. Από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και τους διαλόγους έχει αποχωρήσει προ πολλού και η Εκκλησία της Γεωργίας.  Πως λοιπόν ομιλεί εξ ονόματος όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ο άγιος Τορόντο ισχυριζόμενος, ότι «ό,τι κάνουμε το κάνουμε ολόκληρη  η Ορθοδοξία» και ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν τους διαλόγους με τους ετεροδόξους «όχι μόνο ο Πατριάρχης, αλλά όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες», τη στιγμή που οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αντιλαμβανόμενες έστω και καθυστερημένα την απάτη και το αδιέξοδο των αμαρτωλών αυτών διαλόγων έχουν αρχίσει η μία μετά την άλλη να αποχωρούν απ’ αυτούς; Ποιος τον εξουσιοδότησε; Όσο για τους ισχυρισμούς του Πατριάρχου, ότι δεν προδίδει την Ορθοδοξία ούτε υποστηρίζει οικουμενιστικές αντιλήψεις, δεν πείθουν κανέναν, διότι περί αυτού ομιλούν τα ίδια του τα έργα, τα οποία αποδεικνύουν δυστυχώς το αντίθετο.

Ποία η παραπλάνηση;

Είπε ο Μητροπολίτης ότι κάποια Αδελφότης τον παραπλάνησε και έδωσε την άδειά του για την ίδρυσή της. Δεν εξήγησε όμως σε τι τον παραπλάνησε. Μήπως περίμενε μία Ιεραποστολική Αδελφότης, που υπήρξε καρπός των φωτισμένων κηρυγμάτων στη πόλη μας του διαπρεπούς αγωνιστού και ομολογητού θεολόγου και ιεροκήρυκος Νικολάου Σωτηροπούλου, πνευματικού τέκνου του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου, να προσφέρει θυμίαμα στο βωμό του Οικουμενισμού, τον οποίον αυτός πιστώς υπηρετεί, και να κάνει «τα στραβά μάτια» στις παράνομες συμπροσευχές και τα άλλα οικουμενιστικά του ανοίγματα; Εξ αρχής του δηλώσαμε, ότι εκτός από την διάδοση του Ευαγγελίου και την άσκηση φιλανθρωπίας θα κάνουμε και αντιαιρετικό αγώνα. «Αυτό είναι επικίνδυνο», μας είχε απαντήσει, ίσως διότι ενόμισε, ότι στη φιλήσυχη και φιλόξενη αυτή χώρα που ζούμε θα κηρύτταμε πόλεμο κατά των ετεροδόξων. Δεν άργησε όμως να καταλάβει, ότι σκοπός μας δεν ήταν άλλος από την διαφώτιση των Ορθοδόξων τι είναι αίρεση, τι είναι Οικουμενισμός, Παπισμός, Προτεσταντισμός, Μονοφυσιτισμός, Χιλιασμός και πως μπορούμε να προφυλαχθούμε εμείς και τα παιδιά μας στο πανθρησκειακό καναδικό περιβάλλον που ζούμε και να διατηρήσουμε την Ορθόδοξη Πίστη μας. Κατ’ επιταγή της συνειδήσεώς μας και των κρισίμων καιρών μας αναλάβαμε έργο ποιμαντικό, το οποίο έπρεπε να κάνει αυτός, ως ποιμένας, και δεν το έκανε. Εάν αυτή είναι η παραπλάνηση, τότε ομολογούμε ότι πράγματι παραπλανήσαμε τον επίσκοπο. Πρόκειται όμως για αγία παραπλάνηση, όπως αυτή των τριών Μάγων, οι οποίοι «χρηματισθέντες κατ’ όναρ μη ανακάμψαι προς Ηρώδην, δι’ άλλης οδού ανεχώρησαν εις την χώραν αυτών» (Ματθ. 2, 12).

Συμπροσευχές με ετεροδόξους

Η επιμονή του Μητροπολίτου μας να υποστηρίζει όσα η Εκκλησία δια της Αγίας Γραφής, των θεοφόρων Πατέρων και των Ιερών Κανόνων απαγορεύει έφερε και πάλι στη μνήμη μας τον γνωστό στίχο από την υμνολογία της Μ. Εβδομάδος «ο δε παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι»! Όσο δε αυτός επιμένει να παραπληροφορεί το Ορθόδοξο πλήρωμα, ότι οι συμπροσευχές με ετεροδόξους επιτρέπονται, τόσο και εμείς θα διακηρύττουμε την πικρή γι’ αυτόν αλήθεια, ότι η Εκκλησία ρητώς και κατηγορηματικώς τις απαγορεύει τιμωρώντας τους

παραβάτες με τις ποινές της καθαιρέσεως και του αφορισμού. Αυτά λέγουν οι Ιεροί Κανόνες, οι οποίοι έχουν διαχρονική και αιώνια ισχύ. Έχουν μήπως να μας υποδείξουν ο κ. Σωτήριος και οι ομόφρονές του παρανομούντες οικουμενιστές καμμία Οικουμενική Σύνοδο που να κατήργησε τους Κανόνες αυτούς; Δεν έχουν. Προφανώς τους κατήργησε η δεσποτική αυθαιρεσία, αταξία και ανυπακοή στο Θεό των χαλεπών καιρών μας! Και για να δικαιολογήσει την αυθαιρεσία αυτή ο κ. Σωτήριος επιστρατεύει για μία ακόμη φορά το γελοίο και παιδαριώδες επιχείρημα, ότι εφόσον η Εκκλησία επιτρέπει τους μικτούς γάμους, στους οποίους παρευρίσκονται ορθόδοξοι και ετερόδοξοι, επιτρέπει και τις συμπροσευχές μεταξύ ορθοδόξων και ετεροδόξων κληρικών! Και ότι εφόσον ορθόδοξοι λαïκοί κάνουν το σταυρό τους, όταν κάθονται στο τραπέζι να φάγουν μαζί με τον ετερόδοξο γαμβρό ή την ετερόδοξη νύφη τους που νυμφεύθηκε το παιδί τους με μικτό γάμο, μπορεί άνετα και χωρίς καμμία τύψη στη συνέιδησή του να συμπροσεύχεται και αυτός με τους αιρετικούς! Ίδια βαρύτητα έχει άραγε ο σταυρός που κάνει ένας λαïκός στο τραπέζι του σπιτιού του πριν το φαγητό παρόντος ενός ετεροδόξου προσώπου με τις ανίερες δημόσιες και επίσημες κοινές ακολουθίες, τα συλλείτουργα και τις συμπροσευχές που κάνουν οι οικουμενιστές μέσα στους ναούς με αμετανοήτους εκπροσώπους δεινών αιρέσεων καταδικασμένων εδώ και αιώνες από την Εκκλησία και αποκομμένων με φοβερά αναθέματα από το σώμα της; Εφόσον δηλαδή ένας πατέρας, εξ αιτίας του μικτού γάμου που ετέλεσε η γιος του, κάνει αναγκαστικά τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα το σταυρό του στο τραπέζι μαζί με την ετερόδοξη νύφη του, γιατί να μην είναι ελεύθερος και ο επίσκοπος να συμπροσεύχεται με την ετερόδοξη παπαδίνα ή επισκοπίνα, που πριν λίγη ώρα πάντρεψε ένα ζεύγος ομοφυλοφίλων στην εκκλησία της; Αυτό είναι το σκεπτικό του Μητροπολίτου μας. Ω, πόσο εμώρανε και επλάνησε η παναίρεση του Οικουμενισμού αρχιερείς και θεολόγους (ή μάλλον θολολόγους) του αιώνος τούτου!«Αδιαλείπτως προσεύχεσθε», συμβουλεύει ο Απόστολος Παύλος τους χριστιανούς όλων των αιώνων (Α΄ Θες. 5, 17)˙ «αδιαλείπτως συμπροσεύχεσθε με τους αιρετικούς», προτρέπει και ο Διάβολος τους οικουμενιστές και αυτό κάνουν συνεχώς και ακαταπαύστως. Ο Θεός να τους ελεήσει.

Μικτοί γάμοι

Η λαίλαπα των μικτών γάμων στο χώρο του Αποδήμου Ελληνισμού έκανε την Αδελφότητά μας να συγγράψει ειδική και εμπεριστατωμένη θεολογική μελέτη και να την εκδώσει σε βιβλίο, το οποίο πρόκειται συντόμως να κυκλοφορηθεί σε Γ΄ έκδοση. Η έκδοση αυτή θα περιλαμβάνει και μερικές από τις πολλές συγχαρητήριες επιστολές και επαινετικά σχόλια που μας απέστειλαν αρχιερείς, πανεπιστημιακοί καθηγητές, θεολόγοι κ.ά., οι οποίοι εκτίμησαν ιδιαιτέρως την ταπεινή αυτή προσπάθεια θεωρώντας την άκρως διαφωτιστική και απαραίτητη στις ημέρες μας και ως κάτι που έλειπε από την Ορθόδοξη εκκλησιαστική βιβλιογραφία. Γιατί τα γράφουμε αυτά; Για να καυχηθούμε και να υπερηφανευθούμε; Όχι, αλλά για να αποδείξουμε, ότι η θέση της Εκκλησίας στο θέμα αυτό είναι σαφής και κρυστάλλινη και αποδεκτή απ’ όλους τους υγιώς σκεπτομένους Ορθοδόξους χριστιανούς. Και η θέση αυτή είναι ότι οι μικτοί γάμοι απαγορεύονται αυστηρώς από την Εκκλησία. Θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να περιγράψουμε στους αγαπητούς αναγνώστες τι λέγει η Αγία Γραφή, τι γράφουν οι θεοφόροι Πατέρες, τί ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες και τι συμβουλεύουν σύγχρονοι

χαρισματούχοι Γέροντες και Πνευματικοί τα τέκνα τους σχετικά με τους γάμους αυτούς. Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν ας κάνουν λίγη υπομονή, έως ότου επανεκδοθεί το εξαντληθέν βιβλίο μας. Εδώ ένα μόνο θα ειπούμε. Ότι οι μικτοί γάμοι που σωρηδόν τελούνται σήμερα είναι αποτέλεσμα της πρωτοφανούς σύγχρονης αποστασίας μας από το Θεό. Αποστασίας των γονέων και αναδόχων, διότι δεν ενδιαφέρθηκαν να κατηχήσουν ορθοδόξως τα παιδιά τους˙ αποστασίας των νέων, διότι αδιαφόρησαν για την Ορθόδοξη Πίστη τους, όταν επρόκειτο να επιλέξουν τον/την μελλοντικό/ή σύντροφό τους˙ και αποστασία των ποιμένων, διότι άφησαν το ποίμνιό τους πνευματικώς τυφλό και ακατήχητο, παραβαίνοντας συγχρόνως τον Νόμο και το θέλημα του Θεού, με αποτέλεσμα αυτό που απαγορεύει η Εκκλησία, να έχει γίνει σήμερα δια στόματος οικουμενιστών αρχιερέων επιτρεπτό, αποδεκτό, θεάρεστο και ευλογημένο. Και πως να μην είναι, εφόσον εξυπηρετεί άριστα τον σκοπό τους περί ψευδοενώσεως των «εκκλησιών»; Χύνουν κροκοδείλια και υποκριτικά δάκρυα οι οικουμενιστές για την αφομοίωση των ποιμνίων τους και την απώλεια της εθνικής και θρησκευτικής τους ταυτότητας, στη πραγματικότητα όμως χαίρονται βλέποντας τους μικτούς γάμους να έχουν επιτύχει αυτό, που δεν έχουν επιτύχει αυτοί με την ακατάσχετη οικουμενιστική φλυαρία στους διαλόγους τους, την ένωση δηλαδή των ορθοδόξων με τους Παπικούς και Προτεστάντες. Γνωρίζουμε ότι οι μικτοί γάμοι είναι μια πληγή στο σώμα της Εκκλησίας και του Αποδήμου Ελληνισμού. Ας παύσει επομένως να την ξύνει ο Μητροπολίτης μας ευκαίρως ακαίρως συνδέοντάς την με τις παράνομες συμπροσευχές του, διότι δεν πείθει κανέναν, αντιθέτως προκαλεί γέλωτες και ειρωνικά σχόλια εις βάρος του απ’ όσους γνωρίζουν Ορθόδοξη Θεολογία και διαβάζουν τα γραφόμενά του.

Όσο φυσικό είναι για ένα κλέπτη να επιτρέπονται οι κλοπές και για ένα μοιχό να επιτρέπονται οι μοιχείες, άλλο τόσο φυσικό είναι και για τον οικουμενιστή να επιτρέπονται οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς! Οπως δε ο ισχυρισμός ενός κλέπτη, ότι επιτρέπονται οι κλοπές δεν είναι δυνατόν να καταργήσει το νόμο που τις απαγορεύει και τις τιμωρεί, και ο ισχυρισμός ενός μοιχού ότι επιτρέπονται οι μοιχείες δεν είναι δυνατόν να καταργήσει την εντολή του Θεού που τις απαγορεύει, άλλο τόσο δεν είναι δυνατόν ο ισχυρισμός ενός φανατικού και αμετανοήτου οικουμενιστού ότι οι συμπροσευχές επιτρέπονται, να καταργήσει πλειάδα θείων και ιερών Κανόνων των Αγίων Αποστόλων και των Οικουμενικών Συνόδων, που τις απαγορεύουν. «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

«Ο εις και η αλήθεια»

Αναφερόμενος ο Μητροπολίτης στην Αδελφότητά μας είπε: «Παλαιότερα είχαν πολλούς, οι οποίοι τους ακολουθούσαν, τώρα ελάχιστοι τους ακολουθούν». Ο λόγος του αυτός έχει μία δόση αληθείας, ως προς τη μείωση των μελών μας σε σχέση με το παρελθόν. Βεβαίως και ήμασταν περισσότεροι πριν από 15 ή 20 χρόνια. Σε μία εποχή σφόδρα υλιστική και αντιπνευματική, κατά την οποία οι άνθρωποι δεν έχουν πνευματικά και θρησκευτικά ενδιαφέροντα, η δε αποστασία από το Θεό έχει κορυφωθεί και γενικευθεί, είναι φυσικό, φυσικότατο, μία Ορθόδοξη Ιεραποστολική Αδελφότητα να μη προσελκύει νέα μέλη στους κόλπους της. Αλλά μήπως αυτό ισχύει μόνο για την Αδελφότητά μας; Η γήρανση του Ελληνισμού εξ αιτίας της ολιγοτεκνίας και των εκτρώσεων είναι γεγονός, όπως άλλωστε είναι και η αφομοίωση του Αποδήμου Ελληνισμού εξ αιτίας των μικτών γάμων και η αποχή της πλειονότητος της νέας γενιάς από τα κοινά, από κάθε τι το

Ελληνικό και Ορθόδοξο. Ας ρίξει ο Σεβασμιώτατος μια ματιά στους ναούς και ας συγκρίνει τα εκκλησιάσματα του σήμερα με αυτά του χθες; Είναι τα ίδια; Μήπως αυξάνονται οι μοναχές στα μοναστήρια μας; Δεν βλέπει τη συρρίκνωση των κοινοτήτων, τη διάλυση πολλών συλλόγων, την μειωμένη προσέλευση των ομογενών στις παρελάσεις και άλλες ομογενειακές εκδηλώσεις; Αλλά ας κοιτάξει και τη πολυδιαφημισμένη Θεολογική Ακαδημία της Ι. Μητροπόλεως. Πόσους φοιτητές είχε όταν πρωτοïδρύθηκε και πόσους έχει σήμερα; Να χαιρεκακίσουμε και εμείς για την εικόνα που παρουσιάζει η Ακαδημία σήμερα; Δεν θα το κάνουμε. Δεν θα κατέβουμε στο επίπεδό του. Ένα μόνο θα του ειπούμε. Και πάλι οι πληροφοριοδότες του τον παραπληροφορούν. Οι πιστοί που ακολουθούν την Αδελφότητά μας δεν είναι ελάχιστοι. Αλλά και εάν ήταν ελάχιστοι, τι μ’ αυτό; Οι αληθινοί και συνειδητοί πιστοί ήταν πάντοτε ολίγοι. Σημασία δεν έχει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ’ εν τω ευ το πολύ», έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. «Ο εις και η αλήθεια», έλεγε ο Μέγας Αθανάσιος, όταν είχε μείνει μόνος απέναντι στους Αρειανούς.«Κρείσσων εις ποιών το θέλημα Κυρίου ή μύριοι παράνομοι», διακηρύττει και η Γραφή. Οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί, Σεβασμιώτατε, δεν είναι μεταλλικά κέρματα μέσα στο δίσκο των επιτρόπων, ώστε να μετράτε την ποσότητά τους, αλλά ψυχές πιστές και εκλεκτές, στον αγώνα των οποίων ευαρεστείται ο Θεός. Στη πλάστιγγα του Θεού μεγαλύτερη αξία έχει ένα άσημο κατά κόσμον μέλος μιας ιεραποστολικής Αδελφότητος, που αγωνίζεται για την αλήθεια της Ορθοδοξίας, παρά μύριοι οικουμενιστές, που ροκανίζουν ως αρουραίοι τα θεμέλιά της ισχυριζόμενοι υποκριτικώς ότι δεν την απεμπολούν! Υπό τις παρούσες επομένως αντίξοες συνθήκες που αναφέραμε, οι πιστοί που εκτιμούν και υποστηρίζουν το έργο της Αδελφότητός μας δεν είναι ελάχιστοι, αλλά πολλοί, πολύ περισσότεροι απ’ όσοι νομίζετε. Εάν δεν το πιστεύετε, δεν έχετε παρά να διοργανώσετε μια συμπροσευχή πάλι σαν εκείνη του 2000 στον Άγ. Γεώργιο και θα το διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι. Είναι άλλωστε διαπιστωμένο, ότι όταν όλα βαίνουν καλώς, εμείς οι Έλληνες αδιαφορούμε και αδρανούμε, όταν όμως η Πίστη μας ή η Πατρίδα μας κινδυνεύουν, τότε δίνουμε όλοι δυναμικό παρόν αναβιώνοντας το ένδοξο παρελθόν μας. Και μη ονομάζετε «ασχημίες» τις θεάρεστες και επιβεβλημένες διαμαρτυρίες των πιστών στον Άγιο Γεώργιο Τορόντο, τις οποίες επαίνεσαν ενθουσιωδώς πλήθος κληρικοί, μοναχοί και λαïκοί από την Ελλάδα και το Εξωτερικό. Ασχημίες δεν ήταν οι διαμαρτυρίες του πιστού λαού, αλλά οι βδελυρές συμπροσευχές σας με τους αιρετικούς και μάλιστα με παπαδίνες και επισκοπίνες ακραίων προτεσταντικών παραφυάδων, που ευλογούν γάμους ομοφυλοφίλων. Ασχημία είναι να παραδίδει ένας ορθόδοξος επίσκοπος το δεσποτικό του θρόνο μέσα στον ορθόδοξο ναό σε Μονοφυσίτη πατριάρχη και αυτός να κάθεται από κάτω και να δέχεται τις ...ευλογίες του. Ούτε να ψεύδεσθε λέγοντας, ότι «οι περισσότεροι έχουν έλθει και μου έχουν ζητήσει συγγνώμη». Κανείς από τους εκατοντάδες πιστούς, που διαμαρτυρήθηκαν εκείνη την ημέρα για τις ασχημίες σας, δεν σας ζήτησε συγγνώμη εκτός κι αν κάποιος παραφρόνησε. Διότι μόνον ένας παράφρων θα ζητούσε συγγνώμη, διότι έκανε το καλό, το θεάρεστο, το ευλογημένο. Μόνον ένας παράφρων θα ζητούσε συγγνώμη, διότι υπεράσπισε την Ορθόδοξη Πίστη και τους Ιερούς Κανόνες ή διότι ήλεγξε την εκκλησιαστική παρανομία ή διότι διαδήλωσε την αντίθεσή του στην παναίρεση και πανούκλα του Οικουμενισμού.

Το να απαιτεί αυτός που δημοσίως παρανομεί και σκανδαλίζει να του ζητήσουν συγγνώμη όσοι ελέγχουν την παρανομία του είναι σατανικό. Και τέτοια σατανική συγγνώμη εξ όσων γνωρίζουμε ουδείς από τους αγωνιζομένους πιστούς εζήτησε ούτε θα ζητήσει.

Η πίστη του Πατριάρχου και του Μητροπολίτου

«Δεν παραδίδει την Πίστη του ούτε ο Πατριάρχης ούτε ο Μητροπολίτης», διαβεβαιώνει ο Μητροπολίτης μας. Πως όμως να γίνει πιστευτός, τη στιγμή που και αυτός και ο Πατριάρχης είναι από τους φανατικότερους οπαδούς της παναιρέσεως του Οικουμενισμού; Θα χρειαστούν πολλές σελίδες, εάν θελήσουμε να αναφέρουμε όλες τις κακοδοξίες που έχει κηρύξει γυμνή τη κεφαλή ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης. Σφοδρότατος ο έλεγχος που δέχεται εδώ και πολλά χρόνια από αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς, πανεπιστημιακούς καθηγητές, θεολόγους, θρησκευτικά σωματεία και απλούς πιστούς μέσω εγκύρων θρησκευτικών εντύπων, όπως είναι ο «Ορθόδοξος Τύπος», ο «Σωτήρ», ο «Σταυρός», η «Θεοδρομία», η «Παρακαταθήκη», αλλά και μέσω του διαδικτύου. Εμείς και άλλοι πιστοί διαβάζουμε τα άρθρα αυτά και φρίττουμε με τις κακοδοξίες του Πατριάρχου. Ο κ. Σωτήριος δεν τα διαβάζει; Μήπως ζει σε άλλο πλανήτη και δεν τα γνωρίζει; Είναι γνωστόν τοις πάσι, ότι ο Πατριάρχης έχει υιοθετήσει προ πολλού τις κακόδοξες οικουμενιστικές θεωρίες περί «αδελφών εκκλησιών», περί «κλάδων», περί «δύο πνευμόνων», περί «Ουνίας», περί «διηρημένης Εκκλησίας», περί «Βαπτισματικής θεολογίας», περί υπάρξεως εγκύρων «μυστηρίων» εκτός Ορθοδόξου Εκκλησίας, έχει δε αποδεχθεί τις επαίσχυντες και προδοτικές Συμφωνίες του Μπάλαμαντ με τους Παπικούς και του Σαμπεζύ με τους Μονοφυσίτες, τις οποίες οι μισές σχεδόν Ορθόδοξες Εκκλησίες απορρίπτουν. Τα αγνοεί αυτά ο κ. Σωτήριος; Αγνοεί το πιστεύω του Πατριάρχου, ότι όλες οι θρησκείες είναι σεβαστές και σεβάσμιες και ότι όλα τα θρησκεύματα αποτελούν «ηθελημένας από Θεού οδούς σωτηρίας»; Ασφαλώς και δεν τα αγνοεί, διότι είναι ευρέως δημοσιευμένα. Δεν έπεσαν άραγε ποτέ στην αντίληψή του τα «ιερά» Κοράνια, που μοιράζει σε επίσημες τελετές ο Οικουμενικός εκπρόσωπος του Χριστού; Συμφωνεί μ’ αυτές τις κακοδοξίες και κακοπραξίες; Εάν ναι, τότε έχει «παραδώσει» και απεμπολίσει και αυτός την Πίστη του, όπως ο Πατριάρχης. Εάν όχι, τότε γιατί δεν τον ελέγχει για τις αντιχριστιανικές αυτές αντιλήψεις και ενέργειές του; Φοβείται μη χάσει τον θρόνο του. Στην προσπάθειά του όμως να μη χάσει το θρόνο, εάν δεν μετανοήσει, θα χάσει δυστυχώς την ψυχή του και την βασιλεία των ουρανών! Προς το ισχυρό κοσμικώς, αλλά σβησμένο πνευματικώς Φανάρι να στρέψετε τα βέλη σας, Σεβασμιώτατε, εάν τολμάτε, και εάν θέλετε να σωθείτε, και όχι προς τις Ορθόδοξες Ιεραποστολικές Αδελφότητες και τις αυλές των σπιτιών των χριστιανών, που με παρρησία ελέγχουν τις σύγχρονες αρχιερατικές κακοδοξές και αυθαιρεσίες.

«Ο Χριστιανισμός δεν πηγαίνει καλά»!

Πρέπει «σιγά-σιγά ο Χριστιανισμός να ενωθεί, διότι χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού, ο Χριστιανισμός δεν πηγαίνει καλά», είπε επίσης ο Μητροπολίτης μας! Λέγοντας Χριστιανισμό εννοεί φυσικά την Ορθοδοξία, τον Παπισμό, τον Αγγλικανισμό, τους Αντιχαλκηδονίους Μονοφυσίτες, και τις αναρίθμητες παραφυάδες του Προτεσταντισμού. Όλοι αυτοί οι κλάδοι πρέπει σιγά-σιγά να ενωθούν μεταξύ τους για να καρποφορήσει το

δένδρο του Χριστιανισμού, διαφορετικά οι προβλέψεις για το μέλλον του, κατά τον κ. Σωτήριο, είναι δυσοίωνες! Και βέβαια μέσα στο οικουμενιστικό αυτό τσουβάλι που κρατάει, έχει ρίξει και την Ορθοδοξία! Δηλαδή, Σεβασμιώτατε, η Ορθοδοξία, η οποία είναι ο Χριστιανισμός στην αυθεντική και ανόθευτη μορφή του, και την οποία εκπροσωπείτε, δεν πηγαίνει καλά και πρέπει να ενωθεί με τις ψευδοεκκλησίες και τις αιρέσεις για να επιτύχει τον σκοπό της; Εάν δεν γίνει ποτέ αυτή η ψευδοένωση, που ονειρεύεσθε εσείς οι οικουμενιστές, (και δεν θα γίνει, διότι θα υπάρχουν πάντοτε κάποιοι Μάρκοι Ευγενικοί που θα την εμποδίζουν) και συνεχιστεί η παρούσα κατάσταση, κατά την οποία η Ορθοδοξία θα βαδίζει μόνη της την οδό προς την Άνω Ιερουσαλήμ και οι ψευδοεκκλησίες τον δικό τους δρόμο προς την απώλεια («αιρέσεις απωλείας» τις αποκαλεί ο Απόστολος Πέτρος), ο Χριστιανισμός θα έχει αποτύχει; Και οι εκατοντάδες νέες βαπτίσεις Ορθοδόξων κάθε χρόνο στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική; Και οι τόσοι προσήλυτοι σε Ευρώπη και Αμερική; Και οι κατηχούμενοι; Και οι κόποι των Ορθοδόξων ιεραποστόλων μας; Και η μαρτυρία που δίνουν τα Ορθόδοξα μοναστήρια μέσα στο σύγχρονο κόσμο; Και τα Κατηχητικά Σχολεία; Και οι ενορίες μας; Όλα αυτά δυστυχώς δεν πηγαίνουν καλά, διότι η οικουμενιστική διάγνωση του κ. Σωτηρίου έχει στείλει το Χριστιανισμό στο νοσοκομείο! Τον θεωρεί άρρωστο, ακρωτηριασμένο και ανάπηρο! Η αξονική που του έκανε δείχνει ότι έχει ένα μόνο πνεύμονα (τον άλλο τον έχασε, όταν απεκόπη από το σώμα του ο Παπισμός), ένα μόνο πόδι (το άλλο το έχασε, όταν απεσχίσθησαν οι Μονοφυσίτες), ένα μόνο χέρι, ένα μάτι, ένα αυτί (αυτά τα όργανα και πολλά άλλα, που λείπουν από το Χριστιανισμό κατά τον κ. Σωτήριο, είναι οι άλλες αιρετικές ομολογίες). Πρέπει επομένως να γίνει ένα θαύμα, να ενωθούν όλα τα αποκομμένα μέλη με το σώμα, για να ανακτήσει ο Χριστιανισμός τη χαμένη υγεία και δύναμή του και να ζήσει, διαφορετικά οδεύει προς την εντατική ή κάποια μονάδα χρονίων παθήσεων! Γι’ αυτό το θαύμα εργάζονται νυχθημερόν οι οικουμενιστές! Ιδού τα αποτελέσματα της πλήσεως εγκεφάλου, την οποία υφίστανται οι ορθόδοξοι από τα διαχριστιανικά συνέδρια και τους διαλόγους. Είναι τέτοια η διάβρωση, ώστε οι οικουμενιστές που συμμετέχουν σ’ αυτούς ομοιάζουν με ιατρούς, οι οποίοι, εξ αιτίας της συνεχούς επαφής τους με τους ασθενείς, αντί να θεραπεύουν τους αρρώστους, έχουν πιστεύσει ότι είναι και αυτοί άρρωστοι και έχουν ανάγκη θεραπείας!

Αλήθεια, ποιος Πατέρας της Εκκλησίας είπε ή διανοήθηκε ποτέ να ειπεί, ότι για να πάει καλά ο Χριστιανισμός πρέπει να ενωθεί με τις αιρέσεις, που απέκοψε και απεμάκρυνε από το σώμα της η Εκκλησία κατά τη μακραίωνη πορεία της μέσα στο χρόνο; Πρόκειται δυστυχώς για μία τελείως αντορθόδοξη και αιρετική εκκλησιολογία, με την οποία ουδεμία σχέση μπορεί να έχει η Ορθοδοξία. Αυτός, που πράγματι δεν πηγαίνει καλά και έχει χρεωκοπήσει είναι ο Δυτικός Χριστιανισμός, ο οποίος ελλείψει πιστών μετατρέπει σήμερα τους ναούς του σε θέατρα και διαμερίσματα, τη στιγμή που στις Ορθόδοξες χώρες, παρά την κρίση και τις στερήσεις των πιστών, κτίζονται συνεχώς νέοι ναοί και μοναστήρια! Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, παρά τις αδυναμίες και ελλείψεις των μελών του, πηγαίνει πολύ καλά, Σεβασμιώτατε. Εσείς δεν πηγαίνετε καλά και ο Οικουμενισμός σας, που διδάσκει την θεωρία περί «διηρημένης Εκκλησίας» και αποτυχημένου Χριστιανισμού. Συνέλθετε, διότι «εσχάτη ώρα εστι»...

«Ουκ οίδας τι αιτείσαι»!

Στο τέλος της εκπομπής ο κ. Σωτήριος ύψωσε το βλέμμα του προς την εικόνα του Χριστού και τα χέρια του προς τον ουρανό και προσευχήθηκε υπέρ όλων ημών των «πλανεμένων» και εν σκότει καθημένων αδελφών του, να μας φωτίσει ο Θεός να καταλάβουμε «ότι ο διάλογος με τις άλλες Εκκλησίες είναι χρήσιμος, απαραίτητος, και πρέπει όλοι να προχωρήσουμε μπροστά και να προσευχόμαστε για την ένωση των Εκκλησιών»! Θα μπορούσε τη στιγμή εκείνη ν’ ακουστεί φωνή από την εικόνα «Για ποιες Εκκλησίες ομιλείς, Σωτήριε; Εγώ μία μόνο Εκκλησία ίδρυσα. Εγήρασες και ακόμη δεν το έμαθες αυτό; Πότε εγώ ή οι Απόστολοί μου ή οι Πατέρες ωνόμασαν ή δίδαξαν τους χριστιανούς να ονομάζουν τις αιρέσεις Εκκλησίες; Κηρρύττεις “έτερον ευαγγέλιον”, Σωτήριε, διαφορετικό από το δικό μου. Το δικό μου Ευαγγέλιο ονομάζει τους αιρετικούς “λύκους βαρείς”, και εσύ τους έκανες φίλους σου και τους δεξιώνεσαι και τους τιμάς και συμπροσεύχεσαι μαζί τους! Μήπως εσύ έχεις περισσότερη αγάπη από εμέ; Το δικό μου Ευαγγέλιο ονομάζει τις αιρέσεις “διδασκαλίες δαιμονίων” και εσείς οι οικουμενιστές τις αποδεχθήκατε και τις ενσωματώσατε στη δική μου αγία διδασκαλία και ομιλείτε για “αδελφές εκκλησίες”, για έγκυρα Μυστήρια εκτός της Μίας Εκκλησίας που ίδρυσα Εγώ, και τόσα άλλα. Το δικό μου Ευαγγέλιο τιμά, επαινεί και μακαρίζει όσους Χριστιανούς αγωνίζονται για την Ορθοδοξία και πολεμούν την κακοδοξία, ενώ εσύ τους διώκεις, τους αποκαλείς πλανεμένους και μου ζητάς να τους βγάλω από το σκοτάδι και να τους φέρω στο φως! Και όμως αυτοί, παρά τις όποιες αμαρτίες και ατέλειές τους, έχουν περισσότερο φως από εσένα και τους άλλους οικουμενιστές, που ζήτε στο σκοτάδι! Σε σας αρμόζει το ρηθέν υπό Ησαΐου του Προφήτου λέγοντος “ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν” (Ησ. 5, 20). Σύνελθε, Σωτήριε, ότι ουκ οίδας τι αιτήσαι, και μετανόησον, και μη με προκαλείς, διότι έχει και η μακροθυμία μου τα όριά της».

Αυτά θα μπορούσε να ειπή η φωνή από την εικόνα, αλλά δεν τα είπε. Διότι ο Θεός δεν σκέπτεται όπως εμείς οι άνθρωποι. Έχει δικούς του τρόπους, δια των οποίων η πανσοφία του ενεργεί. Και είμεθα βέβαιοι, ότι κάποια στιγμή θα επιλέξει τον τρόπο και τον χρόνο και θα επέμβει δυναμικά και αποτελεσματικά και θα απαλλάξει την Εκκλησία Του από την παναίρεση του Οικουμενισμού.

Τα Ορθόδοξα Μοναστήρια της Αμερικής

Κλείνουμε την εκτενή αυτή απάντησή μας με το ζήτημα των Ελληνορθοδόξων μοναστηριών της Αμερικής. «Κάμνουν εράνους για τα μοναστήρια της Αμερικής», γράφει επικριτικά ο Μητροπολίτης Τορόντο στην σελ. 4 της «Ορθόδοξης Πορείας» του Οκτωβρίου. Ιδού ένα ακόμη έγκλημα των ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών του Τορόντο, με το οποίο εμπλουτίζει ο κ. Σωτήριος το εμπαθές κατηγορητήριό του εναντίον τους. Τον ενοχλεί αυτή η θεάρεστη ερανική δραστηριότητα σφόδρα και πολλάκις την έχει επικρίνει δημοσίως. Το να ενοχλεί τον Διάβολο το καταλαβαίνουμε, διότι τα Ορθόδοξα μοναστήρια μας σε Καναδά και Αμερική και σε όλα τα μέρη της γης με το τόσο σημαντικό έργο τους σώζουν αναρίθμητες ψυχές από τα χέρια του. Το να ενοχλεί όμως τον Μητροπολίτη, δεν το καταλαβαίνουμε. Ο Διάβολος διακαώς επιθυμεί να ιδεί τα μοναστήρια να κλείνουν και να διαλύονται. Αυτό άραγε επιθυμεί και ο κ. Σωτήριος; Εάν

δεν υποστηριχθούν, πως θα επιβιώσουν; Και με ποιο δικαίωμα επιχειρεί να εμποδίσει τις ευλογημένες αυτές ερανικές πρωτοβουλίες των χριστιανών; Στερούνται μήπως νομιμότητος; Είναι αντίθετες προς το πνεύμα του Ευαγγελίου; Κάθε άλλο. Τότε; Γιατί άραγε τόση πολλή εμπάθεια εναντίον του Γέροντος Εφραίμ και των ανδρικών μοναστηριών του; Μήπως διότι τα μοναστήρια αυτά διαφωτίζουν επικαίρως και καθοδηγούν Ορθοδόξως τον λαό του Θεού, ενώ ο κ. Σωτήριος και άλλοι οικουμενιστές επίσκοποι επιθυμούν να τον διατηρούν στην άγνοια, ώστε να μην αντιδράσουν όταν εντός ολίγου αποκαλυφθούν τα άνομα οικουμενιστικά τους σχέδια; Θα του άρεσε του αγίου Τορόντο, εάν ένας μητροπολίτης της Αμερικής εμπόδιζε τους δικούς του χριστιανούς να υποστηρίξουν οικονομικώς τα γυναικεία μοναστήρια του Καναδά η τη Θεολογική του Ακαδημία; Όχι βέβαια. Τότε γιατί φέρεται τοιουτοτρόπως;

Όσοι αναγνώστες διαβάζετε αυτές τις γραμμές και υποστηρίζετε τα μοναστήρια μας σε Καναδά και Αμερική, συνεχίστε να το κάνετε. Μην επιτρέψετε σε κανέναν, όποιος και εάν είναι αυτός, να εμποδίσει την αγαθοεργία, που το Άγιο Πνεύμα σας παρακινεί να ασκήσετε. Αψηφίστε τα επικριτικά και πικρόχολα σχόλια του Μητροπολίτου εναντίον σας. Μη πτοείσθε από απειλές. Βοηθήστε τα μοναστήρια όσο μπορείτε. Έρχονται δύσκολες ημέρες για την ανθρωπότητα και τα μοναστήρια αυτά εκείνες τις ημέρες θα σώσουν πολλούς ανθρώπους, ίσως και εμάς τους ιδίους και τις οικογένειές μας, ο δε μισθός όσων τα υποστήριξαν και τα ενίσχυσαν θα είναι πολύς «εν τοις ουρανοίς».