Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η παιδεία, εάν θέλη να είναι αληθώς ανθρωπίνη, δέον να εκκινήση απ΄ αυτό το οφθαλμοφανές γεγονός, ως από την θεμελιώδη λογικήν αρχήν. Η υπάρχουσα εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους αναζήτησις του τελείου και ωλοκληρωμένου ανθρώπου γεννά εις την συνείδησίν μας εν πύρινον ερώτημα: ποίος είναι τέλειος και ωλοκληρωμένος άνθρωπος, ποίος; Μήπως ο Πλάτων; Αλλ΄ αυτός, ακριβώς λόγω της βαθυτάτης επιγνώσεως της ατελείας του και του ανολοκληρώτου του, έχει μεταβληθή εις βέλος δίψης δια τους άνω κόσμους, τους κόσμους των αιωνίων ιδεών και ιδεωδών. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τέλειος και ωλοκληρωμένος άνθρωπος. Μήπως είναι τέλειος ο Βούδδας; Αλλ΄ ο Βούδδας, διωκόμενος υπό τερατώδους και ασπλάγχνου αισθήσεως της ανθρωπίνης ατελείας του, έχει μεταφέρει όλους τους πόθους του ανθρωπίνου είναι του δια τελειότητα εις το επέκεινα βασίλειον της αιωνίου απαθείας και αναισθησίας, δηλαδή εις το Νιρβάνα. Επομένως ούτε αυτός είναι τέλειος και ωλοκληρωμένος άνθρωπος. Μήπως ο Μωϋσής; Και ο Μωϋσής, όμως, διωκόμενος υπό των φοβερών δεινών του λαού του και της προσωπικής του αδυναμίας, συνεχώς αναζητεί βοήθειάν τινα εκ του ουρανού, και την χωρίς γλύκαν πικρίαν του ανθρωπίνου είναι του γλυκαίνει με προφητικά οράματα περί του μέλλοντος να έλθη Μεσσίου και Σωτήρος. Και τούτο σημαίνει ότι και αυτός δεν είναι τέλειος και ωλοκληρωμένος άνθρωπος. Μήπως ο Μωάμεθ; Αλλ΄ ο Μωάμεθ, βασανιζόμενος υπό του αιμοχαρούς Άδου του και του φιληδόνου παραδείσου του, τρέχει επάνω εις τον πλανήτην τούτον και πραγματοποιεί δια πυρός και σιδήρου τα προφητικά όνειρά του, πατών με φανατικόν ενθουσιασμόν επί των πτωμάτων των «απίστων». Επομένως ούτε αυτός είναι τέλειος και ωλοκληρωμένος άνθρωπος. 

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ-Θ.ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ.mp4

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

 Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ κατατρώγει καὶ φθείρει ἐσωτερικὰ τὴν Ἐκκλησία καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰῶνος, καὶ ἡ καταστροφική της δύναμη ἔχει κορυφωθῆ στὶς ἡμέρες μας, ἀφοῦ ἔχει κατορθώσει νὰ προσηλυτίσει μεγάλο ἀριθμὸ κληρικῶν καὶ θεολόγων, διακηρύσσει ὅτι οὔτε ὁ Χριστὸς οὔτε ἡ Ἐκκλησία εἶναι οἱ μοναδικοὶ δρόμοι σωτηρίας, μὲ τὶς διαχριστιανικὲς καὶ διαθρησκειακὲς σχέσεις ποὺ ὑποστηρίζει καὶ ἀναπτύσσει, βοηθούμενος ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ κέντρα ποὺ ἀναφέραμε,διδάσκει ὅτι οἱ ἄνθρωποι σώζονται καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες, Ἰου δαϊσμό, Ἰσλάμ,Βουδδισμό, ἀκόμη καὶ στὴν εἰδωλολατρία, ἀλλὰ καὶ στὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Ἐξισώνει δηλαδὴ σωτηριολογικὰ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὶς θρησκεῖες καὶ τὶς αἱρέσεις καὶ καταπολεμεῖ μὲ σφοδρότητα τὴν θέση ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς σώζει, εἶναι τὸ φῶς,ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή, ὅτι δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἀλλοῦ ἡ σωτηρία, καὶ ὅτι μόνο ἡ ᾽Ορθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ἐκράτησε ἀνόθευτο καὶ ἀπα ραχάρακτο τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων, ταυτίζεται μὲ τὴν σώζουσα καὶ ταμιοῦχο τῆς Χάριτος Μία, Ἁγία,Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ὅ σοι ἐξακολουθοῦμε, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, νὰ προβάλλουμε καὶ νὰ κηρύσσουμε τὴν σωτηριολογικὴ μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας χαρακτηριζόμαστε ὡς φανατικοί, μισαλλόδοξοι, στερούμενοι ἀγάπης.Πολλοὶ καὶ πολλάκις συκοφαντούμεθα καὶ ὑβριζόμεθα καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους διωκόμεθα. Ἂν μάλιστα ψηφισθεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ περιβόητος ἀντιρατσιστικὸς νόμος, ποὺ ἰσχύει στὴν Ἀμερική, καὶ ποὺ ἀπαγορεύει νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ κάποιους ἀπαξιωτικοὺς ὅρους, ὅπως αἵρεση, πλάνη κ.τ.λ., θὰ ὁδηγούμαστε καὶ στὶς φυλακές.

Η συντελουμένη αποστασία εις τους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας

Εάν ληφθή υπ΄ όψιν η λίαν κατάκριτος απόφασις και ενέργεια της Ιεραρχίας, ως τουλάχιστον εκ των αποτελεσμάτων της, σήμερον σαφώς αποδεικνύεται, καθ΄ ην η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετέχει εις το λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» ως ιδρυτικόν και τακτικόν μέλος αυτού, εν γνώσει αυτής, ότι τούτο εδράζεται και διακυβερνάται πάντοτε βάσει της αιρετικής οικουμενιστικής «θεωρίας των κλάδων»,  και ότι επί τόσα έτη ουδόλως διετέθη να μετακινηθή των αιρετικών θέσεών του εκ της εν αυτώ ορθοδόξου παρουσίας, τότε ολοκληρούται απολύτως η πεποίθησις της γνησίας ορθοδόξου συνειδήσεως δια την συντελουμένην αποστασίαν εις τους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και του εξ αυτής υφισταμένου σήμερον σοβούντος «Ζητήματος Πίστεως» εν Αυτή. Που λοιπόν, κατά ταύτα, διακρίνεται εν τη πράξει και κατά τίνα τρόπον διασώζεται, εν προκειμένω, η ορθόδοξος ομολογία και το ορθόν φρόνημα τόσον των γεννητόρων του Διαγγέλματος του 1920, όσον και η τοιαύτη των αδιαμαρτυρήτως μέχρι σήμερον αποδεχομένων και πιστώς εφαρμοζόντων τούτο, η απαγγελομένη υπ΄ αυτών εν τω Συμβόλω της Πίστεως περί «Μίας, Αγίας…Εκκλησίας», «Φωτός εκ Φωτός», ήτοι περί της μίας εν Αυτή Αποκαλυφθείσης και ενυπαρχούσης Θείας Αληθείας και του «Ενός Βαπτίσματος» εν Αυτή; «Τις δύναται να φαντασθή την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της περιόδου εκείνης των Πατέρων, να κηρύσση εαυτήν οργανικόν μέλος ομοσπονδίας τινός, ενούσης Ευνομιανούς ή Ανομίους, Αρειανούς, Ημιαρειανούς, Σαβελλιανούς και Απολλιναριστάς; Βεβαίως ουδείς! Αλλά τουναντίον, ο α΄ Κανών της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν ομιλεί περί ενώσεως με τοιαύτας ομάδας, αλλά ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ αυτήν!». Εν τούτοις, η Ορθόδοξος Εκκλησία, Ήτις είναι «άθικτος παρθένος, Εκκλησία χιονόσωμος….σώφρων, άμωμος, ερασμία», ερρίφθη «εις τον κλίβανον» της φρικώδους ταύτης παναιρέσεως, δια της συμμετοχής εις την ειδικήν, δια την παναίρεσιν ταύτην λειτουργία της Λίμα, κατά την Έκτην Σύνοδον του Π.Σ.Ε. εις Βανκούβερ του Καναδά! (εφημ. Ορθόδοξος Τύπος 30-9-1983). Εάν εις τα ως άνω αναφερόμενα «υπαγορεύματα του διαβόλου» είχον αντισταθή οι Ποιμένες, ίσως δεν είχομεν φθάσει εις τον σωρείτην των βλασφημιών κατά του Αγίου Πνεύματος, εκ μέρους των «Φρουρών» της Ορθοδοξίας, προβαινόντων εις φιλαιρετικάς σχέσεις μετά των ετεροδόξων και κατακρημνιζομένων εις τα βαθέα σκότη της οικουμενιστικής πλάνης, όπου απαντούν τον βασικόν λίθον της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, τον αιρεσιάρχην πάπαν, τύπον του Αντιχρίστου!

Αγιος Μαρκος ο Ασκητης

Στον καιρό της θλίψεως να προσέχεις την προσβολή της ηδονής, γιατί εύκολα γίνεται παραδεκτή, επειδή παρηγορεί τη θλίψη.

Αναστάσιμες τροχιές

"Νεανίσκε, σοί λέγω εγέρθητι"

Το θαύμα της αναστάσεως του γιού της χήρας της Ναϊν μας προσφέρει τα πιο ελπιδοφόρα μηνύματα για τη ζωή μας. Πρώτα απ΄ όλα μας φανερώνει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος και Θεός μας που με τη δύναμη της αγάπης Του νικά το θάνατο. Μας μεταγγίζει επίσης την αλήθεια ότι ο Χριστός, το πλέον σταθερό στήριγμα στην πορεία μας, είναι η μοναδική ελπίδα που παραπέμπει στην αληθινή και αιώνια ζωή. Το δρόμο γι΄ αυτή τη ζωή που διακλαδώνεται μέσα από τη Ζωηφόρο Ανάστασή Του, δείχνει ο Κύριος και με το θαύμα που μας παρουσιάζει σήμερα η Εκκλησία μας.

Η τραγωδία του θανάτου

 Η ανάσταση του παιδιού της χήρας γυναίκας, όπως εκτίθεται μέσα από την

π. Θεόδωρος Ζήσης - Η θεωρία της βιολογικής εξέλιξης και η Ορθοδοξία (video - 2013)

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η Θράκη σήμερα: Προκλήσεις για την Ελληνική Πολιτεία

"Η ώρα της Θράκης" Την Κυριακή 6 Οκτωβρίου, στις 7.30 το απόγευμα και στην αίθουσα συνεδρίων του Πνευματικού Κέντρου Ευαγγελιστρίας Πειραιώς,  στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Ἐνορία εν δράσει" το θέμα: "Η Θράκη σήμερα: Προκλήσεις για την Ελληνική Πολιτεία" θα συζητήσουν:
Ο κ. Άγγελος Συρίγος, επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Γεν. Γραμματέας πληθυσμού καί κοινωνικής πολιτικής στο Υπουργείο Εσωτερικών
και
Ο κ. Γεώργιος Καλαντζής, ιστορικός, Γεν. Γραμματέας Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Την συζήτηση θα συντονίσει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς κ. Παναγιώτης Χαρατζόπουλος.

 Πληροφορίες: Τηλ. 2104125619  Fax: 2104178947  Email: evagelistria@yahoo.com

Η "αμαρτία" του γερο-Αυγουστίνου.

ΕΝΑΣ ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965), ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής. 
Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός. 
Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για νά τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του. 
Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας: 
Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού; 
Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος. 
Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο ! 
Περίμενε με αγωνία πότε νά φωτίσει, για νά πάει στον πνευματικό του νά εξομολογηθεί το "αμάρτημα" του. 
Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε. 
Ό πνευματικός μου όμως ήταν πολύ συγκαταβατικός", διηγιόταν αργότερα ο γέροντας, "και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε νά κοινωνήσω. 
Εγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσχοίνι, και μετά πήγα στη θεία λειτουργία και κοινώνησα. 
Όταν ο παπάς έβαζε την άγία λαβίδα ατό στόμα μου, είδα την άγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα! 
και τη μασούσα για νά την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μία μεγάλη αγαλλίαση, πού δεν μπορούσα νά την αντέξω. 
Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα. 
Έφυγα γρήγορα για νά μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου".

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΕΙΡΑ Α Νο 16 ΑΠΟ 23

 

Ἡ Πατρίδα μας

«Ξένε ποὺ μόνος κι ἔρημος
σὲ ξένους τόπους τρέχεις,
πές μου, ποιὸς εἶναι ὁ τόπος σου
καὶ ποιὰ πατρίδα ἔχεις;»

«Τὴ μακρινὴ πατρίδα μου
πάντα ποθῶ στὰ ξένα.
Ἐκεῖ τὰ χρόνια τῆς ζωῆς
περνοῦν εὐλογημένα.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Agni Parthene (Complete) - Simonopetra Monastery

Η ΑΓΕΡΑΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ*

Από τον "Ορθόδοξο Τύπο", άρθρο του πατέρα Θεόδωρου Ζήση.

1. Οἱ ἑορτάζοντες Ἅγιοι

Ἄρχισε τήν πρώτη Σεπτεμβρίου, τὸ νέο ἐκκλησιαστικό ἔτος, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη πολλῶν ἁγίων, μεταξὺ τῶν ὁποίων τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου καὶ τῆς μητέρας του Μάρθας, τοῦ διακόνου Ἀμμοὺν καὶ τῶν σαράντα παρθένων μαρτύρων, ποὺ μαρτύρησαν μαζί του, τοῦ ὁσίου Μελετίου, κτίτορος τῆς γνωστῆς ὁμωνύμου Μονῆς στὸν Κιθαιρώνα, καὶ τοῦ νεομάρτυρος Ἀγγελῆ. Τὰ ὀνόματα τῶν ὁσίων τεσσαράκοντα παρθένων γυναικῶν, ποὺ μαρτύρησαν μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλό τους διάκονο Ἀμμοὺν καὶ ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὰ δικά μας μέρη, ἀπὸ τὴν Ἀδριανούπολη τῆς Θράκης, δὲν εἶναι εἰς ὅλους γνωστὰ καὶ μάλιστα πολλὲς γυναῖκες, ποὺ ἔχουν τὰ ὀνόματά τους δὲν γνωρίζουν ὅτι γιορτάζουν σήμερα. Γι᾽ αὐτὸ θὰ τὰ παραθέσω ἐδῶ πρὸς τιμήν τους καὶ πρὸς γνῶσιν ὅσων ἑορτάζουν.Ἀπὸ τὶς σαράντα λοιπὸν ὅσιες ἀσκήτριες μαρτύρησαν στὴ φωτιὰ οἱ: Ἀδαμαντίνη,Καλλιρόη, Χαρίκλεια, Πηνελόπη, Κλειώ, Θάλεια, Μαριάνθη, Εὐτέρπη, Τερψιχόρη καὶ Οὐρανία. ᾽Αποκεφαλίσθηκαν, ὅπως καὶ ὁ διάκονος Ἀμμούν, οἱ: Κλεονίκη, Σαπφώ, Ἐρατώ,Πολυμνία, Δωδώνη, Ἀθηνᾶ, Τρωάδα καὶ Κλεοπάτρα. Κτυπήθηκαν μὲ τὸ ξίφος στὸ στόμα καὶ στὴν καρδιὰ οἱ: Κοραλία, Ἀθηνᾶ, Θεονόη, Θεανώ, Ἀσπασία, Πολυνίκη, Διόνη,Θεοφάνη, Ἐρασμία καὶ Ἑρμηνεία. Οἱ ὑπόλοιπες ποὺ κατακόπηκαν μὲ μαχαίρια ἢ δέχθηκαν στὸ στόμα πυρακτωμένα σίδερα εἶναι: Ἀφροδίτη, Μαργαρίτα, Ἀντιγόνη,Πανδώρα, Χάϊδω, Λάμπρω, Μόσχω, Ἀρηβοΐα, Θεονύμφη, Ἀκριβή, Μελπομένη καὶ Ἐλπινίκη.

 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

«Λυπούμαστε, γιατί η δυνατή φωνή του Συνεδρίου, που ακούστηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 στην Θεσσαλονίκη, ενώ έφθασε στα αυτιά των εκκλησιαστικών ηγετών, δεν επέδρασε θετικά στο νου και στις καρδιές τους, ώστε να αλλάξουν την καταστροφική οικουμενιστική τους πορεία. Εξακολουθούν προκλητικά να συγχρωτίζονται και να συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς, να τους εγκωμιάζουν και να τους ευλογούν μέσα σε Ορθόδοξους ναούς, να συνθέτουν ακόμη και εκκλησιαστικούς ύμνους, για να τους τιμήσουν, με θεολογικά δε κείμενα και δηλώσεις, αλλά και με την συγκρητιστική ασεβή συμπεριφορά τους, να αθετούν και να προσβάλλουν τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνες, τους οποίους όμως μετά ζήλου και αυστηρότητος επικαλούνται και εφαρμόζουν, για να στηρίξουν θρόνους και δικαιοδοσίες, ή για να τιμωρήσουν ζηλωτάς και ομολογητάς κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς»

Φώτης Κόντογλου - Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία

Ἡ Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πρᾶγμα. Γιὰ νὰ μὴν πάρω τοὺς πολὺ παλιούς, παίρνω δυὸ τρεῖς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀγωνισθήκανε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ὅποτε μιλᾶνε γιὰ τὴ λευτεριά, μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴ θρησκεία. Ὁ Ρήγας Φεραῖος λέγει: «νὰ κάνουμε τὸν ὅρκο / ἀπάνω στὸ Σταυρό». Ἕνας ἄλλος ποιητὴς γράφει: «Γιὰ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία / γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία / γι᾿ αὐτὰ τὰ δυὸ πολεμῶ, / μ᾿ αὐτὰ νὰ ζήσω ἐπιθυμῶ. / κι ἂν δὲν τὰ ἀποχτήσω / τί μ᾿ ὠφελεῖ νὰ ζήσω;»...

... Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά. τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων. Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.

Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.

Συμεών ο Ν. Θεολόγος:

Όπως ο χρυσός που σκωρίασε πολύ, δεν είναι δυνατόν να καθαρισθή και να επανέλθη εις την λαμπρότητά του, ειμή μόνον εάν ριφθή εις την κάμινον και κτυπηθή πολύ με τα σφυριά, έτσι και η ψυχή που εδέχθη την σκωρίαν της αμαρτίας και έχασε το κάλλος της, δεν δύναται κατ’ άλλον τρόπον να καθαρισθή και να λάβη πάλιν το αρχαίον κάλλος της, παρά μόνον εάν υπομείνη πολλούς πειρασμούς και εισέλθη εις την κάμινον των θλίψεων.

Mεταμοσχεύσεις

Toυ αδελφού μας Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 ( http://kyprianoscy.blogspot.gr/ )

Τελικά τι συμβαίνει με τις μεταμοσχεύσεις; Είναι ψυχωφελείς και ανθρωποσωτήριες ή μήπως φθείρουν την ψυχή και δια δόλου αποκτείνουν το σώμα; Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, αφού πρώτα δώσουμε το συνοπτικό περίγραμμα του πώς φτάσαμε έως εδώ. Η θεωρία της εξέλιξης (Δαρβίνος) έχει διεισδύσει σε όλους τους κλάδους της επιστήμης, επομένως δεν θα μπορούσε να μείνουν εκτός οι δυο βασικοί άξονες των ερευνητών, δηλαδή η πρακτική και η θεωρητική πλευρά της ζωής και ό,τι αφορά σε αυτή. Στις θετικές επιστήμες κατατάσσεται η Ιατρική, στις θεωρητικές η Θεολογία, έτσι, και οι δυο αυτοί τομείς δεν έμειναν ανεπηρέαστοι. Βεβαίως, δεν έμειναν ανεπηρέαστοι και όλοι εκείνοι οι τομείς, που διαμορφώνουν τη λεγόμενη Κοινή Γνώμη.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΛΕΙΑ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ἀγώνας πρέπει νά διεξάγεται μέ ἐπιμέλεια, γιά νά ἔχει καρπούς.Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή καί φροντίδα. Πολλοί νομίζουν ὅτι μποροῦν,παράλληλα μέ τίς ἐπαγγελματικές τους ἀπασχολήσεις, γιά τίς ὁποῖες ξοδεύουν τόν περισσότερο χρόνο, νά εἶναι καί καλοί χριστιανοί, ἀφιερώνοντας ἐλάχιστα λεπτά κατά περιόδους στόν ἐκκλησιασμό, τή μελέτη, τήν προσευχή κ.λπ., χωρίς νά δείχνουν ἐπιμέλεια καί χωρίς νά συμμετέχει ἡ καρδιά τους.

Ἁπλά γνωρίζουν ὅτι ἔχουν μερικά καθήκοντα καί προσπαθοῦν νά τά ἐκτελέσουν, γιά νά μή τούς ἐλέγχει ἡ συνείδηση. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά μή ἔχουν καμία πνευματική προόδο καί νά μή διαφέρουν σέ τίποτα ἀπό τούς κοσμικούς, οἱ ὁποῖοι ζοῦν δίχως νά τηροῦν τἰς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η Κυρία Θεοτόκος λέγει: οι εχθροί μου και του Υιού μου επλησίασαν. Ποιοι είναι οι εχθροί; Οι λατινόφρονες.

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».  

….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Τζιοβάνι Βέκκο, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Τζιοβάνι Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

Τώρα :

Και οι δέκα εννέα Ηγούμενοι του Αγίου Όρους  υποδέχονται στο Άγιον Όρος, συλλειτουργούν και μνημονεύουν τον λατινόφρονα αρχιαιρεσιάρχην Πατριάρχην Κων/πόλεως  κ. Βαρθολομαίον, την ιδίαν ώρα που ο νέος Τζιοβάνι Βέκκος εκδιώκει απανθρώπως τους αδελφούς των Εσφιγμενίτας!...

Ἐδάκρυσεν ἡ εἰκών τῆς Ἁγίας Μαρίνης Πάχνας τῆς Πάφου;

Εἰς τήν κοινότητα Πάχνας τῆς Πάφου εἰς τήν Κύπρον οἱ κάτοικοι ἐξωργήσθησαν, ὅταν ὁ Σεβ.Μητροπολίτης Γεώργιος ἀμφισβήτησε τούς ἰσχυρισμούς των ὅτι εἰς τό ἐξωκκλήσιον  τῆς Ἁγίας Μαρίνης, ἡ εἰκών τῆς Ἁγίας ἐδάκρυσε. Ὁ Μητροπολίτης φέρεται νά ἀπήντησεν   εἰς τούς κατοίκους ὅτι: «Οἱ εἰκόνες μου δέν δακρύζουν». Συμφώνως πρός πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι ἀνηρτήθησαν εἰς Κυπριακάς ἱστοσελίδας:

«Ἡ ἐπιτροπὴ τῆς ἐκκλησίας ζήτησε νὰ σταλεῖ ἀπὸ τὴ Μητρόπολη Πάφου εἰδικός, οὕτως  ὥστε νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ τὸ “θαῦμα”, ἀλλὰ ὅταν αὐτὸς ἐπέδειξε, κατὰ τοὺς κατοίκους, ἀδιαφορία, ἐνημέρωσαν τὸν βουλευτὴ τοῦ ΔΗΣΥ Εὐθύμιο Δίπλαρο, ὁ ὁποῖος βρισκόταν   τυχαία στὴν κοινότητα καὶ ἀφοῦ ἐπεσκέφθη τὴν ἐκκλησία, τοῦ ζητήθηκε νὰ καλέσει τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια, κάτι τὸ ὁποῖο φέρεται νὰ ἔπραξε. Ὁ Μητροπολίτης Πάφου φέρεται  νὰ ἀνέφερε σὲ δημοσιογράφους πὼς αὐτὰ ποὺ διαδίδονται, “ἐν πελλάρες τοὺς Παχνιῶτες”. Μετὰ ἀπὸ ἔντονες διαμαρτυρίες τῶν κατοίκων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ Μητρόπολη φέρεται νὰ ἐνημέρωσε τήν κοινότητα πὼς τὸ πρωὶ τῆς ἑπόμενης μέρας θὰ σταλεῖ  ὁ ἁρμόδιος νὰ ἐπιβεβαιώσει, κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ἔγινε».

"O.T"

π. Θεόδωρος Ζήσης - "Η αιρετική απεικόνιση της Αγίας Οικογένειας

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ  ΚΑΙ  ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ  ΠΑΙΔΕΙΑ

Η ύπαρξις παιδείας φανερώνει το γεγονός, το μαρτυρηθέν και συνεχώς μαρτυρούμενον από ολόκληρον την εμπειρίαν του ανθρωπίνου γένους, ότι ο άνθρωπος είναι ον ατελές και ελλιπές. Τούτο μαρτυρούν όλαι αι φιλισοφίαι, όλαι αι θρησκείαι, όλαι αι επιστήμαι, όλοι οι πολιτισμοί. Ο άνθρωπος είναι ον το οποίον πρέπει να τελειοποιηθή και να ολοκληρωθή. Δια τούτο ο κύριος σκοπός της παιδείας είναι να τελειοποιήση και ολοκληρώση τον άνθρωπον. Αμέσως όμως γεννάται το εξής αναπόφευκτον ερώτημα: με τι να τον τελειοποιήση και με τι να τον ολοκληρώση;                                                                        

Από οποιανδήποτε πλευράν θεωρούμενος, ο άνθρωπος είναι κατά το είναι του «ανοικτός» προς άλλα όντα και προς άλλους κόσμους. Ούτος εις ουδεμίαν περίπτωσιν είναι η κεκλεισμένη μονάς του Λάϊμπνιτς. Με όλην την ζωήν του, την φυσικήν και την ψυχικήν, συνυφαίνεται ακαταπαύστως ο άνθρωπος, συνειδητώς ή υποσυνειδήτως, εκουσίως ή ενστικτωδώς, εις τον πελώριον και ακατάληπτον ιστόν της παν-ζωής του σύμπαντος κόσμου.