Ειλικρινά θα πρέπει να εντρεπώμεθα, και λαϊκοί και Κληρικοί
Η σημερινή κρίσις, η οποία απειλεί με καταστροφή τον ελληνισμό σημαίνει θερισμόν των καρπών του υλιστικού τρόπου ζην και σκέπτεσθαι των Νεοελλήνων, μακράν των ζωογόνων υδάτων της Ορθοδοξίας, η οποία θα έδει να διαποτίζη την καθημερινήν ζωή μας. Ο ατομισμός, το συμφέρον και ο εγωκεντρισμός, ο καταναλωτισμός και ο ευδαιμονισμός, η παρακμή των πνευματικών και ηθικών αξιών είναι τα γνωρίσματα της κακοδαιμονίας και μόνον η αληθής μετάνοια Κλήρου και λαού δύναται να θεραπεύση το κακό και ο Ελληνισμός να επανεύρη τον δρόμον του.
Ενώ η Εκκλησία τιμά τους Αγίους Αποστόλους (γιατί αυτό επιβάλλει το πνευματικόν χρέος), ωστόσο η επί Γης στρατευομένη Εκκλησία δεν ζη την ζωήν των Αγίων Αποστόλων! Ορθότατα παρατηρεί ο Άγιος Ιουστίνος(Πόποβιτς) ότι «η ζωή των πιστών εις την Εκκλησίαν δεν είναι άλλο παρά η κατά την χάριν του Αγίου Πνεύματος Θεανθρωποποίησις αυτών ήτοι εν-χρίστωσις και χριστοποίησις αυτών». Ας είμεθα ειλικρινείς, παρατηρούνται τα γνωρίσματα αυτά εις την ζωήν των λαϊκών, των Κληρικών, των Επισκόπων; Και το ακόμη τραγικώτερον, που εξάγεται από τα άγια γραπτά του Αγίου Ιουστίνου: «… και η αποστολικότης διαφυλάττεται δια της προσευχής και όλης ευσεβείας, όπως ακριβώς την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι». Δυνάμεθα να ομιλώμεν σήμερον περί ευσεβείας, όπως «την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι»; Κινδυνεύει να εξαφανισθή η ευσέβεια των Αποστόλων και των Πατέρων μέσα εις τα θολά ρεύματα του Οικουμενισμού, των Αιρεσιολογιών, των Μωαμεθανισμών με την «ευλογίαν» (φρίξον Ήλιε!) Επισκόπων, Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών! Αλλά μήπως η ευσέβεια διατηρείται εις την ζωήν των Μεγαλοσχήμων Αξιωματούχων της Εκκλησίας; «… Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»! Ειλικρινά θα πρέπει να εντρεπώμεθα, και λαϊκοί και Κληρικοί (προ παντός οι εν υπεροχή όντες), όταν, απαγγέλλοντες το Ιερόν Σύμβολον της Πίστεώς μας, λέγωμεν: «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», διότι ο Διάβολος, ημών ρεγχόντων τον ύπνον της αδιαφορίας, κοντεύει να εξαφανίση και την Αγιότητα και την Καθολικότητα και την Αποστολικότητα της Εκκλησίας!
(Ο.Τ. 891)
Σοκ: Τιμοκατάλογος ανθρώπινων οργάνων στη Βουλή!
Σοκ έχει προκαλέσει ένας φρικιαστικός τιμοκατάλογος ανθρωπίνων οργάνων τον οποίο κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων Γιάννης Δημαράς και Γαβριήλ Αβραμίδης.
Οι δύο βουλευτές επικαλέστηκαν στοιχεία από το επιστημονικό portal Medical Transcription και ζήτησαν από τον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λυκουρέντζο να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για «να μην μετατραπεί η Ελλάδα σε αποθήκη διαθέσιμων ανθρώπινων ανταλλακτικών».
Πιο συγκεκριμένα, ο τιμοκατάλογος-σοκ έχει ως εξής:
Ζεύγος μάτια: $ 1.525
Κρανίο: $ 607
Κρανίο με δόντια: $ 1.200
Ώμος: $ 500
Χέρι και Αντιβράχιο: $ 385
Μισό λίτρο αίματος: $ 337
Σπλήνα: $ 508
Στομάχι: $ 508
Λεπτό Έντερο: $ 2.519
Νεφρά: $ 262.000
Χοληδόχος κύστη: $ 1.219
Δέρμα: $ 10 ανά τετραγωνική ίντσα
Στεφανιαία: $ 1.525
Καρδιά: $ 119.000
Ήπαρ: $ 157.000
Οι δύο βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων τονίζουν ότι ο νόμος της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος ρυθμίζει τις γενικές αρχές και τις προϋποθέσεις αφαίρεσης οργάνων από ζώντες και θανόντες ανθρώπους για τη μεταμόσχευση «προκαλεί αμφισβήτηση και αφήνει υποψίες σε έναν πολύ ευαίσθητο τομέα».
Παράλληλα, καταγγέλλουν ότι «η Ελλάδα μετατρέπεται εν αγνοία της πλειοψηφίας των πολιτών σε τροφοδότη χώρα οργάνων και ανθρώπινων ιστών για όλο τον πλανήτη».
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΙΕΡΑΡΧΙΑ.
Η Εκκλησιαστική
Ιερωσύνη και Ιεραρχία εις όλας τας θεανθρωπίνας διαστάσεις και αξιώματά της
προέρχεται εκ του «Αιωνίου Αρχιερέως» του Θεανθρώπου Χριστού, του δευτέρου
Προσώπου της Αγίας Τριάδος. Δια τούτο ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι και η ουσία
και το μέτρον της Ιερωσύνης και Ιεραρχίας. Η Ιερωσύνη και Ιεραρχία εν τη
Εκκλησία είναι εκ της κεφαλής, του Χριστού, και ο Χριστός εν αυτή και δι΄ αυτής
(Εφ. 4, 11-13). Δια τον λόγον αυτόν ο ίδιος ταυτίζει Εαυτόν μετά της Ιεραρχίας
Του, όταν λέγη εις τους Αποστόλους: «Ο
ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί… Και ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί
πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Λουκ. 10, 16. Ματθ. 28, 20). Όθεν
εκεί όπου ευρίσκεται ο Αιώνιος Αρχιερεύς Χριστός εκεί είναι και η αιωνία
Ιερωσύνη και Ιεραρχία Του (Εβρ. 7, 21-27). Η Εκκλησία ούσα Αυτός ούτος ο
Θεάνθρωπος Χριστός είναι ο μόνος αληθινός κάτοχος και φύλαξ της του Χριστού
αιωνίου Ιερωσύνης και Ιεραρχίας, δια της οποίας εκχέεται και διαδίδεται συνεχώς
μέσω των θείων μυστηρίων η θεία δύναμις ή η χάρις, αναγκαία δια την «ζωήν και
ευσέβειαν» του ανθρώπου, δηλαδή δια την θεανθρωπίνην ζωήν και την θέωσίν του
(πρβλ. Β΄ Πέτρ. 1, 2-4). Η Ιερωσύνη και Ιεραρχία είναι αδιανόητος εκτός του
Θεανθρωπίνου οργανισμού της Εκκλησίας, διότι και ο Χριστός ως κεφαλή είναι
αχώριστος του σώματός Του. Εις όλην την αποστολικοπατερικήν Παράδοσιν της
Εκκλησίας βεβαιώνεται η γνωστή αλήθεια: «Episcopum in Ecclesia esse et Ecclesiam in episkopo” (Αγίου Κυπριανού, PL 4, c. 419A), ως επίσης και «όπου αν η Ιησούς Χριστός, εκεί η Καθολική Εκκλησία»
(Ιγνατίου Θεοφόρου, Επ. Σμυρν. 8,2). Δια τούτο ακριβώς ο άγιος Ιγνάτιος ο
Θεοφόρος εντέλλεται εις τους χριστιανούς: «Πάντες εντρεπέσθωσαν τους διακόνους
ως εντολήν Ιησού Χριστού και τον επίσκοπον ως Ιησούν Χριστόν, όντα Υιόν του
Πατρός, τους δε πρεσβυτέρους ως συνέδριον Θεού, και ως σύνδεσμον αποστόλων.
Χωρίς τούτων Εκκλησία ου καλείται» (Ιγν. Θεοφόρου Επ. Τραλλ. 3, PG 5, c 677A’).
Οι καλόγεροι πολεμούσαν οι νενέκοι «γονάτιζαν»
Στις 24 Ιουνίου 1827 έλαβε χώρα μία από τις τελευταίες μάχες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Η μάχη των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων κατά του Ιμπραήμ και των Τουρκοαιγυπτίων του. Ο Ιμπραήμ, υιοθετημένος γιος του Μεχμέτ Αλή, αντιβασιλέως της Αιγύπτου, είχε πάρει εντολή από τον σουλτάνο να εκκαθαρίσει την Πελοπόννησο από κάθε εστία ελληνικής αντίστασης. Αρχικά είχε επιτυχίες λόγω της διχόνοιας των επαναστατών και λόγω της προδοτικής στάσης μερικών τουρκοπροσκυνημένων, όπως ο διαβόητος Νενέκος.
Οταν ο Ιμπραήμ με 15.000 στρατιώτες βρέθηκε στην περιοχή των Καλαβρύτων, αισθάνθηκε ντροπή που η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου με τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, έργο του ευαγγελιστή Λουκά, έμενε απόρθητη. Οι μοναχοί αξιοποιούσαν το βραχώδες του εδάφους και είχαν μεταβάλει τη μονή της μετανοίας τους σε καστρομονάστηρο. Τους ενίσχυσαν μερικές εκατοντάδες ανδρών υπό τον Ν. Πετιμεζά και ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, ο γνωστός λόγιος Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, ο οποίος έγραψε στα Απομνημονεύματά του ότι «οι Τούρκοι αισθάνθηκαν καλογερικό πόλεμο». Στο πλευρό του Ιμπραήμ πολέμησε ο Νενέκος επικεφαλής λίγων προδοτών Ελλήνων.
Τη λεβεντιά της ελληνικής ψυχής και το ήθος του ελληνορθόδοξου κληρικού και μοναχού διατρανώνουν οι πολυάριθμοι τότε μοναχοί του Μ. Σπηλαίου με τις δύο απαντήσεις τους προς τους απεσταλμένους του Ιμπραήμ. Στην πρώτη απαντούν ότι δεν παραδίδονται και ότι θα αγωνιστούν, διότι πιστεύουν στη Θεία Πρόνοια και στην τελική ήττα του Αιγύπτιου στρατάρχη.
Η δεύτερη απάντησή τους αξίζει να αναδημοσιευθεί ολόκληρη. Σημειώνω ότι υπήρχε σε παλαιότερα αναγνωστικά του Δημοτικού, που σήμερα έχουν αντικατασταθεί από ψευδοπροοδευτικά κείμενα. Θαυμάστε:
«Υψηλότατε αρχηγέ των Οθωμανικών αρμάτων, χαίρε.
Ελάβομεν το γράμμα σου και είδομεν τα όσα γράφεις. Ηξεύρομεν πως είσαι εις τον κάμπον των Καλαβρύτων πολλάς ημέρας και ότι έχεις όλα τα μέσα του πολέμου. Ημείς διά να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον, διότι είμεθα ορκισμένοι εις την πίστη μας ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί (πίστη) μας δεν γίνεται να χαλάσει ο ιερός όρκος της πατρίδος μας. Σας συμβουλεύομεν, όμως, να υπάγεις να πολεμήσεις σε άλλα μέρη, διότι αν έρθεις εδώ να μας πολεμήσεις και μας νικήσεις δεν είναι μεγάλον κακόν, διότι θα νικήσεις παπάδες. Αν όμως νικηθείς, το οποίον ελπίζομεν άφευκτα με τη δύναμη του Θεού, διότι έχομεν και θέση δυνατή, και θα είναι εντροπή σου και τότε οι Ελληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. Ταύτα σε συμβουλεύομεν και ημείς, κάμε ως γνωστικός το συμφέρον σου. Εχομεν και γράμματα από την βουλή και αρχιστράτηγον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, ότι εις πάσαν περίπτωσιν πολλήν βοήθειαν θα μας στείλει, παλληκάρια και τροφάς, και ότι ή θα ελευθερωθώμεν τάχιστα ή θα αποθάνωμεν κατά τον ιερόν όρκον της Πατρίδος μας.
ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ο Ηγούμενος
Και οι συν εμοί παπάδες και καλόγεροι
Την 22αν Ιουνίου 1827, Μέγα Σπήλαιον».
Η μάχη έγινε έπειτα από δύο ημέρες και δίπλα στους Ελληνες ενόπλους πολέμησαν 100 μοναχοί που έβγαλαν τα ράσα και φόρεσαν φουστανέλες. Ο Ιμπραήμ ηττήθηκε και έχασε πολλούς άνδρες. Μετά την Αγία Λαύρα άλλο ένα μοναστήρι των Καλαβρύτων έδωσε το μήνυμα της αξιοπρέπειας στους αγωνιζομένους. Πολλά είναι τα επίκαιρα διδάγματα:
Α) Η υπερήφανη απάντηση των μοναχών εντάσσεται στην παράδοση των πολλών ΟΧΙ του Ελληνισμού, από το Μολών Λαβέ έως το ΟΧΙ του 1940.
Β) Ο καλογερικός πόλεμος και η απώθηση πολλαπλάσιων στρατευμάτων αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά πόσο άδικο έχουν οι αποδομητές ιστορικοί που αρνούνται την εθνική προσφορά του ορθόδοξου κλήρου και των μοναστηριών.
Γ) Οι τουρκοπροσκυνημένοι Νενέκοι τότε έπαιρναν τα όπλα υπέρ του κατακτητή. Σήμερα μας υπονομεύουν παραχαράσσοντας την Ιστορία.
Τελικά ηττώνται και χλευάζονται!
http://www.dimokratianews.gr/
Γιατί η ζωή του έθνους ξεμάκρυνε από την Ορθοδοξία.....
(από το βιβλίο : Ο Παπουλάκος)
--Γιατί ξέσπασε τέτοια μανία σ΄ αυτό το μοναστήρι;
--Η ίδια και χειρότερη μανία ξέσπασε στα περισσότερα, αδελφέ Χριστοφόρε, αποκρίθη ο Ιγνάτιος…
Ο Χριστοπανάγος έπεσε σε βαθειά συλλογή και για πολλήν ώρα ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος πρόφερε λέξη. Μονάχα το τζιτζίκι ακουγόταν και τίποτ΄ άλλο.
–Γι΄ αυτό αγωνιστήκαμε εφτά χρόνια; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος. Γι΄ αυτό ρημάξαμε, για να στήσουμε τέτοιο βασίλειο; Τέτοιος είναι ο καρπός της λευτεριάς μας; Γιατί Ιγνάτιε; Γιατί;
--Γιατί η ζωή του έθνους ξεμάκρυνε από την Ορθοδοξία, γιατί είναι βυθισμένη στο ψέμα.
–Σε ποιο ψέμα; Ξαναρώτησεν ο Χριστοφόρος.
–Στο μεγάλο ψέμα. Γιατί δυο λογιώ είναι το ψέμα. Αν πας στο μπακάλη και ψουνήσεις ελιές κι αυτός αντί να σου πει πέντε, που γράφει η ζυγαριά, σου πει δέκα, σε κλέβει επειδή δεν είχες το νου σου να κοιτάξεις τη ζυγαριά. Αν όμως ο μπακάλης, θέλοντας νάναι πιο σίγουρος στην κλεψιά, καταφέρνει να ψευτίσει την ίδια τη ζυγαριά, ώστε μοναχή της να γράφει δέκα, όταν το βάρος είναι πέντε, τότε καταργιέται το κριτήριο που έστεκε ανάμεσα μπακάλη και πελάτη για να διαλαλεί το σωστό. Ο μπακάλης έχει σκοτώσει τον κριτή, κι επειδή αυτό το ψέμα, που είναι και το πιο φοβερό, δεν το υποψιάζεσαι, γι αυτό, τούτο το ψέμα, είναι ο ίδιος ο σατανάς ενσαρκωμένος. Από την ώρα που ψευτίσει η ζυγαριά, το πνέμα του ανθρώπου υποδουλώνεται και δουλεύει το διάβολο. Λευτερωθήκαμε από τον αγαρηνό και πρώτη μας πράξη στο δρόμο της λευτεριάς ήτανε να κλείσουμε το στόμα της αλήθειας. Να ψευτίσουμε τη ζυγαριά της πίστης. Να λησμονήσουμε πως τα μοναστήρια, στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς, φυλάξανε και την πίστη και την παιδεία, και πως όσοι μάθανε γράμματα, στα μοναστήρια τα μάθανε. Εκεί πρωτοσυλλάβησε το χωριατόπουλο και εκεί ακόνισε το νου του ο γραμματισμένος. Λίγο ο μακαρίτης ο κυβερνήτης, λίγο η αντιβασιλεία, λίγο οι προεστοί, λίγο οι δεσποτάδες, όλοι τους, βοηθήσανε το κράτος να γίνει η κεφαλή της εκκλησίας. Έτσι η εκκλησία έπαψε πια νάναι το πνευματικό μας κεφάλι κι έγινε όμοια με τον έφορο ή τον χωροφύλακα. Ένα παρακλάδι στο δέντρο της πολιτείας κι ο πιο ασήμαντος τροχός στη μηχανή.
–Και ποια είν΄ η ζυγαριά που ψεύτισε;
--Η ιεραρχία, αποκρίθη με δάκρυα στα μάτια ο Ιγνάτιος. Απαράτησε τα δικά της ζύγια, τα ζύγια του Χριστού και ζυγιάζει με τα ψευτισμένα ζύγια που της έδωσε η εξουσία. Έτσι το Έθνος γελιέται, χωρίς να του το λένε κι ο σατανάς χασκογελά κρυμμένος σ΄ όλα τα ισκιερά μέρη του δρόμου μας.
Ο Χριστοφόρος είχε χάσει τη μιλιά του. Ποτέ του δεν είχε νιώσει τέτοια ταραχή. Η πίκρα, η θλίψη, κι η πιο φοβερή οργή ανάδευαν μέσα του κι ο ίδιος απορούσε πως ένιωθε τόσο οργισμένος. Σηκώθηκεν όρθιος και σα να ξύπνησε μέσα του άλλος άνθρωπος, κοίταξε αυστηρά τον Ιγνάτιο και τούπε:
Και εμείς γιατί καθόμαστε; Γιατί δεν παίρνουμε το ραβδί μας και γιατί δεν γυρίζουμε από πόρτα σε πόρτα, από πολιτεία σε χωριό, ν΄ ανοίξουμε τα μάτια των Χριστιανών για να φυλάγουνται από τα ψεύτικα ζύγια;
Αστραπή χαράς φώτισε την ασκητική μορφή του Ιγνάτιου. Τα μάτια και των δυο είχαν πυρώσει από τη φωτιά της θέλησης για σωστικό έργο… Σαν να κινούσαν και τους δυο τα ίδια ουράνια νήματα, έπεσε ο ένας στην αγκάλη του άλλου κι η οργή τους, τα δάκρυά τους, η χαρά τους, έμοιαζαν, την ώρα αυτή του θερμού δειλινού, σαν μυστική δοξολογία στον Κύριο.
Ο Χριστοφόρος ένιωθε πως ένας καινούργιος άνθρωπος είχε ξυπνήσει μέσα του. Ένιωθε πως ο τόπος δεν τον χωρεί, πως κάθε άργητα έμοιαζε συνεργασία με το διάβολο. –Μη βιάζεσαι τόσο, του είπεν ο Ιγνάτιος. Ο σατανάς δεν πολεμιέται εύκολα και βιαστικά. Το σκάνταλο στην εκκλησία δεν καθαρίζεται με τον τρόπο που καθαρίζεται το ψέμα στον κόσμο. Χρειάζεται μεγάλη χάρη και μεγάλη φώτιση Θεού, ώστε πολεμώντας το σατανά, να μην πειράξουμε το δόγμα, που είναι η ραχοκοκκαλιά. Κι ένα μικρό ακόμα στραβοπάτημα μπορεί να μεγαλώσει την καταστροφή.
--Η ίδια και χειρότερη μανία ξέσπασε στα περισσότερα, αδελφέ Χριστοφόρε, αποκρίθη ο Ιγνάτιος…
Ο Χριστοπανάγος έπεσε σε βαθειά συλλογή και για πολλήν ώρα ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος πρόφερε λέξη. Μονάχα το τζιτζίκι ακουγόταν και τίποτ΄ άλλο.
–Γι΄ αυτό αγωνιστήκαμε εφτά χρόνια; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος. Γι΄ αυτό ρημάξαμε, για να στήσουμε τέτοιο βασίλειο; Τέτοιος είναι ο καρπός της λευτεριάς μας; Γιατί Ιγνάτιε; Γιατί;
--Γιατί η ζωή του έθνους ξεμάκρυνε από την Ορθοδοξία, γιατί είναι βυθισμένη στο ψέμα.
–Σε ποιο ψέμα; Ξαναρώτησεν ο Χριστοφόρος.
–Στο μεγάλο ψέμα. Γιατί δυο λογιώ είναι το ψέμα. Αν πας στο μπακάλη και ψουνήσεις ελιές κι αυτός αντί να σου πει πέντε, που γράφει η ζυγαριά, σου πει δέκα, σε κλέβει επειδή δεν είχες το νου σου να κοιτάξεις τη ζυγαριά. Αν όμως ο μπακάλης, θέλοντας νάναι πιο σίγουρος στην κλεψιά, καταφέρνει να ψευτίσει την ίδια τη ζυγαριά, ώστε μοναχή της να γράφει δέκα, όταν το βάρος είναι πέντε, τότε καταργιέται το κριτήριο που έστεκε ανάμεσα μπακάλη και πελάτη για να διαλαλεί το σωστό. Ο μπακάλης έχει σκοτώσει τον κριτή, κι επειδή αυτό το ψέμα, που είναι και το πιο φοβερό, δεν το υποψιάζεσαι, γι αυτό, τούτο το ψέμα, είναι ο ίδιος ο σατανάς ενσαρκωμένος. Από την ώρα που ψευτίσει η ζυγαριά, το πνέμα του ανθρώπου υποδουλώνεται και δουλεύει το διάβολο. Λευτερωθήκαμε από τον αγαρηνό και πρώτη μας πράξη στο δρόμο της λευτεριάς ήτανε να κλείσουμε το στόμα της αλήθειας. Να ψευτίσουμε τη ζυγαριά της πίστης. Να λησμονήσουμε πως τα μοναστήρια, στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς, φυλάξανε και την πίστη και την παιδεία, και πως όσοι μάθανε γράμματα, στα μοναστήρια τα μάθανε. Εκεί πρωτοσυλλάβησε το χωριατόπουλο και εκεί ακόνισε το νου του ο γραμματισμένος. Λίγο ο μακαρίτης ο κυβερνήτης, λίγο η αντιβασιλεία, λίγο οι προεστοί, λίγο οι δεσποτάδες, όλοι τους, βοηθήσανε το κράτος να γίνει η κεφαλή της εκκλησίας. Έτσι η εκκλησία έπαψε πια νάναι το πνευματικό μας κεφάλι κι έγινε όμοια με τον έφορο ή τον χωροφύλακα. Ένα παρακλάδι στο δέντρο της πολιτείας κι ο πιο ασήμαντος τροχός στη μηχανή.
–Και ποια είν΄ η ζυγαριά που ψεύτισε;
--Η ιεραρχία, αποκρίθη με δάκρυα στα μάτια ο Ιγνάτιος. Απαράτησε τα δικά της ζύγια, τα ζύγια του Χριστού και ζυγιάζει με τα ψευτισμένα ζύγια που της έδωσε η εξουσία. Έτσι το Έθνος γελιέται, χωρίς να του το λένε κι ο σατανάς χασκογελά κρυμμένος σ΄ όλα τα ισκιερά μέρη του δρόμου μας.
Ο Χριστοφόρος είχε χάσει τη μιλιά του. Ποτέ του δεν είχε νιώσει τέτοια ταραχή. Η πίκρα, η θλίψη, κι η πιο φοβερή οργή ανάδευαν μέσα του κι ο ίδιος απορούσε πως ένιωθε τόσο οργισμένος. Σηκώθηκεν όρθιος και σα να ξύπνησε μέσα του άλλος άνθρωπος, κοίταξε αυστηρά τον Ιγνάτιο και τούπε:
Και εμείς γιατί καθόμαστε; Γιατί δεν παίρνουμε το ραβδί μας και γιατί δεν γυρίζουμε από πόρτα σε πόρτα, από πολιτεία σε χωριό, ν΄ ανοίξουμε τα μάτια των Χριστιανών για να φυλάγουνται από τα ψεύτικα ζύγια;
Αστραπή χαράς φώτισε την ασκητική μορφή του Ιγνάτιου. Τα μάτια και των δυο είχαν πυρώσει από τη φωτιά της θέλησης για σωστικό έργο… Σαν να κινούσαν και τους δυο τα ίδια ουράνια νήματα, έπεσε ο ένας στην αγκάλη του άλλου κι η οργή τους, τα δάκρυά τους, η χαρά τους, έμοιαζαν, την ώρα αυτή του θερμού δειλινού, σαν μυστική δοξολογία στον Κύριο.
Ο Χριστοφόρος ένιωθε πως ένας καινούργιος άνθρωπος είχε ξυπνήσει μέσα του. Ένιωθε πως ο τόπος δεν τον χωρεί, πως κάθε άργητα έμοιαζε συνεργασία με το διάβολο. –Μη βιάζεσαι τόσο, του είπεν ο Ιγνάτιος. Ο σατανάς δεν πολεμιέται εύκολα και βιαστικά. Το σκάνταλο στην εκκλησία δεν καθαρίζεται με τον τρόπο που καθαρίζεται το ψέμα στον κόσμο. Χρειάζεται μεγάλη χάρη και μεγάλη φώτιση Θεού, ώστε πολεμώντας το σατανά, να μην πειράξουμε το δόγμα, που είναι η ραχοκοκκαλιά. Κι ένα μικρό ακόμα στραβοπάτημα μπορεί να μεγαλώσει την καταστροφή.
Ανέστη Χριστός, Η δοκιμασία του λογικού
Του Φώτη Κόντογλου.
Η πίστη του χριστιανού δοκιμάζεται με την Ανάσταση του Χριστού σαν το χρυσάφι στο χωνευτήρι. Απ όλο το Ευαγγέλιο η Ανάσταση του Χριστού είναι το πλέον απίστευτο πράγμα, ολότελα απαράδεκτο από το λογικό μας, αληθινό μαρτύριο για δαύτο. Μα ίσια-ίσια, επειδή είναι ένα πράγμα ολότελα απίστευτο, για τούτο χρειάζεται ολόκληρη η πίστη μας για να το πιστέψουμε. Εμείς οι άνθρωποι λέμε συχνά πώς έχουμε πίστη, αλλά την έχουμε μονάχα για όσα είναι πιστευτά απ το μυαλό μας. Αλλά τότε, δεν χρειάζεται η πίστη, αφού φτάνει η λογική. Η πίστη χρειάζεται για τα απίστευτα.
Οι πολλοί άνθρωποι είναι άπιστοι. Οι ίδιοι οι μαθητάδες του Χριστού δεν δίνανε πίστη στα λόγια του δασκάλου τους όποτε τους έλεγε πώς θ αναστηθεί, μ όλο το σεβασμό και την αφοσίωση που είχαν σ Αυτόν και την εμπιστοσύνη στα λόγια του. Και σαν πήγανε οι Μυροφόρες την αυγή στο μνήμα του Χριστού, κ είδανε τους δυο αγγέλους που τις μιλήσανε, λέγοντας σ αυτές πώς αναστήθηκε, τρέξανε να πούμε τη χαροποιά την είδηση στους μαθητές, εκείνοι δεν πιστέψανε τα λόγια τους, έχοντας την ιδέα πώς ήτανε φαντασίες: «Και εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος (τρέλα) τα ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυταίς»...
Βλέπεις καταπάνω σε πόση απιστία αγωνίσθηκε ο ίδιος ο Χριστός; Και στους ίδιους τους μαθητάδες του. Είδες με πόση μακροθυμία τα υπόμεινε όλα; ...Και μ όλα αυτά, ίσαμε σήμερα οι περισσότεροι από μας είμαστε χωρισμένοι από τον Χριστό μ ένα τοίχο παγωμένον, τον τοίχο της απιστίας. Εκείνος ανοίγει την αγκάλη του και μας καλεί κ εμείς τον αρνιόμαστε. Μάς δείχνει τα τρυπημένα χέρια του και τα πόδια του, κ εμείς λέμε πώς δεν τα βλέπουμε. Εμείς ψάχνουμε να βρούμε στηρίγματα στην απιστία μας για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας, που τον λέμε Φιλοσοφία και Επιστήμη. Η λέξη Ανάσταση δεν χωρά μέσα στα βιβλία της γνώσης μας... Γιατί «η γνώση τούτου του κόσμου, δε μπορεί να γνωρίσει άλλο τίποτα, παρεκτός από ένα πλήθος λογισμούς, όχι όμως εκείνο που γνωρίζεται με την απλότητα της διάνοιας».
Ναι, εκείνους που έχουνε αυτή την ευλογημένη απλότητα της διάνοιας, τους μακάρισε ο Κύριος, λέγοντας: «Μακάριοι οι πτωχοί τώ πνεύματι, ότι αυτών εστι η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» Και στον Θωμά, που γύρευε να τον ψηλαφίσει για να πιστέψει, είπε: «Γιατί με είδες Θωμά, για τούτο πίστεψες; Μακάριοι είναι εκείνοι που δεν είδανε και πιστέψανε».
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας δώσει αυτή την πλούσια φτώχεια, και την καθαρή καρδιά, ώστε να τον δούμε ν αναστήνεται για να αναστηθούμε κ εμείς μαζί του.
Αυτή η ανηξεριά (η άγνοια) είναι ανώτερη από τη γνώση: «Αύτη εστίν η άγνοια η υπερτέρα της γνώσεως». Καλότυχοι και τρισκαλότυχοι εκείνοι που την έχουνε.
Χριστός ανέστη!
Η πίστη του χριστιανού δοκιμάζεται με την Ανάσταση του Χριστού σαν το χρυσάφι στο χωνευτήρι. Απ όλο το Ευαγγέλιο η Ανάσταση του Χριστού είναι το πλέον απίστευτο πράγμα, ολότελα απαράδεκτο από το λογικό μας, αληθινό μαρτύριο για δαύτο. Μα ίσια-ίσια, επειδή είναι ένα πράγμα ολότελα απίστευτο, για τούτο χρειάζεται ολόκληρη η πίστη μας για να το πιστέψουμε. Εμείς οι άνθρωποι λέμε συχνά πώς έχουμε πίστη, αλλά την έχουμε μονάχα για όσα είναι πιστευτά απ το μυαλό μας. Αλλά τότε, δεν χρειάζεται η πίστη, αφού φτάνει η λογική. Η πίστη χρειάζεται για τα απίστευτα.
Οι πολλοί άνθρωποι είναι άπιστοι. Οι ίδιοι οι μαθητάδες του Χριστού δεν δίνανε πίστη στα λόγια του δασκάλου τους όποτε τους έλεγε πώς θ αναστηθεί, μ όλο το σεβασμό και την αφοσίωση που είχαν σ Αυτόν και την εμπιστοσύνη στα λόγια του. Και σαν πήγανε οι Μυροφόρες την αυγή στο μνήμα του Χριστού, κ είδανε τους δυο αγγέλους που τις μιλήσανε, λέγοντας σ αυτές πώς αναστήθηκε, τρέξανε να πούμε τη χαροποιά την είδηση στους μαθητές, εκείνοι δεν πιστέψανε τα λόγια τους, έχοντας την ιδέα πώς ήτανε φαντασίες: «Και εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος (τρέλα) τα ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυταίς»...
Βλέπεις καταπάνω σε πόση απιστία αγωνίσθηκε ο ίδιος ο Χριστός; Και στους ίδιους τους μαθητάδες του. Είδες με πόση μακροθυμία τα υπόμεινε όλα; ...Και μ όλα αυτά, ίσαμε σήμερα οι περισσότεροι από μας είμαστε χωρισμένοι από τον Χριστό μ ένα τοίχο παγωμένον, τον τοίχο της απιστίας. Εκείνος ανοίγει την αγκάλη του και μας καλεί κ εμείς τον αρνιόμαστε. Μάς δείχνει τα τρυπημένα χέρια του και τα πόδια του, κ εμείς λέμε πώς δεν τα βλέπουμε. Εμείς ψάχνουμε να βρούμε στηρίγματα στην απιστία μας για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας, που τον λέμε Φιλοσοφία και Επιστήμη. Η λέξη Ανάσταση δεν χωρά μέσα στα βιβλία της γνώσης μας... Γιατί «η γνώση τούτου του κόσμου, δε μπορεί να γνωρίσει άλλο τίποτα, παρεκτός από ένα πλήθος λογισμούς, όχι όμως εκείνο που γνωρίζεται με την απλότητα της διάνοιας».
Ναι, εκείνους που έχουνε αυτή την ευλογημένη απλότητα της διάνοιας, τους μακάρισε ο Κύριος, λέγοντας: «Μακάριοι οι πτωχοί τώ πνεύματι, ότι αυτών εστι η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» Και στον Θωμά, που γύρευε να τον ψηλαφίσει για να πιστέψει, είπε: «Γιατί με είδες Θωμά, για τούτο πίστεψες; Μακάριοι είναι εκείνοι που δεν είδανε και πιστέψανε».
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας δώσει αυτή την πλούσια φτώχεια, και την καθαρή καρδιά, ώστε να τον δούμε ν αναστήνεται για να αναστηθούμε κ εμείς μαζί του.
Αυτή η ανηξεριά (η άγνοια) είναι ανώτερη από τη γνώση: «Αύτη εστίν η άγνοια η υπερτέρα της γνώσεως». Καλότυχοι και τρισκαλότυχοι εκείνοι που την έχουνε.
Χριστός ανέστη!
Νεκρός αστυνομικός από τα πυρά κακοποιών στο Δίστομο.
Ηρπάγη, μη κακία αλλάξει σύνεσιν αυτού ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού…
....Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστεί ο οδηγός του περιπολικού στο μηρό, Γιώργος Ανδριτσόπουλος. Ο
37χρονος υπαρχιφύλακας διακομίστηκε στο νοσοκομείο Λιβαδειάς, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ο άτυχος αστυνομικός καταγόταν από την Αιτωλοακαρνανία και ήταν πατέρας δύο παιδιών 5 και 12 ετών, ενώ η σύζυγός του είναι έγκυος στον ένατο μήνα.....
σ.σ. : ΄Ηταν αδελφός, του :
Αρχιμ. Αυγουστίνου Ανδριτσόπουλου, Ιεροκήρυκος – Καθηγούμενου Ι. Μ. Μυρτιάς ( † 12/08/2010 )
Ο πατήρ Αυγουστίνος, (κατά κόσμον Ανδρέας 42 ετών) Ανδριτσόπουλος, καταγόταν από ένα μικρό χωριό της Μακρυνείας το Δαφνιά. Γεννήθηκε μέσα σε μια αγροτική οικογένεια, που χαρακτηριζόταν για την ευλάβειά της. Ο κ. Χαράλαμπος, ψάλτης του χωριού, μαζί με την πιστή σύζυγό του Βασιλική τηρώντας το θέλημα του Θεού απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Την Ευφροσύνη, τον Ανδρέα, τον Ιωάννη και τον Γεώργιο......
Αιωνία η μνήμη!
ΓΗΪΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΟΣ.
Η λογική του κόσμου τούτου γεννά σκοτάδι, μας λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (ΚΔ/
Ομιλία στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον):
«Τίποτε δεν γεννά τόσον σκοτισμόν και σύγχυση, όσον ο ανθρώπινος λογισμός (λογική), που σκέπτεται πάντοτε με βάσιν τα γήϊνα κριτήρια και δεν ανέχεται τον θείον φωτισμόν. Γιατί είναι θολοί και φαύλοι οι γήϊνοι λογισμοί. Γι᾽ αυτό έχουμε ανάγκη από τις θείες
πηγές, ώστε, αφού κατακαθίσει η λάσπη της φαυλότητος, που υπάρχει μέσα μας να ανεβή καθαρόν το πνεύμα και να ενωθή με τα θεία διδάγματα. Πραγματοποιείται δε αυτό, όταν παρουσιάσουμε ψυχήν γεμάτη ευγνωμοσύνη και καθαρή ζωή. Γιατί είναι δυνατόν να σκοτισθή ο νους, όχι μόνον από την άκαιρη περιέργεια για πολλά πράγματα, αλλά και από την διεφθαρμένη συμπεριφορά».
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν κάθε αρετή είναι τελεία κατά τον θείον τρόπον, αλλά και κατά τον ανθρώπινον τρόπον, και δια τούτο είναι προσιτή εις τον άνθρωπον και πραγματοποιήσιμος. Ο άνθρωπος δημιουργηθείς κατ΄ εικόνα του Χριστού δηλαδή χριστοειδής, εις αυτήν ταύτην την φύσιν της θεοειδείας και χριστοειδείας του έχει χριστοειδή σπέρματα των θείων αρετών. Ο Θεός Λόγος γενόμενος άνθρωπος δεικνύει εν Εαυτώ δι΄ όλης της ζωής Του όλας τας αρετάς αυτάς εν τη Θεανθρωπίνη πληρότητι και τελειότητί των. Ενσωματωθείς εις τον Χριστόν και οδηγούμενος υπ΄ Αυτού ο κάθε άνθρωπος δύναται να αυξήση και αναπτύξη τας αρετάς της χριστοειδούς φύσεώς του μέχρι την τελειότητα. Εάν δεν είχε κτισθή θεοειδής ο άνθρωπος, αι θείαι αρεταί θα ήσαν εις αυτόν και μη φυσικαί και μηχανικώς επιβαλλόμεναι. Εφ΄ όσον όμως εδημιουργήθη κατά τον χαρακτήρα της θείας φύσεως, αι θείαι αρεταί τυγχάνουν δι΄ αυτόν και φυσικαί και κατάλληλοι και πραγματοποιήσιμοι. Την τελείαν φανέρωσιν της αρετής και πραγματοποίησιν εις τον ανθρώπινον κόσμον έδειξεν Εκείνος ο οποίος είναι αρετή, ή μάλλον η Παναρετή, δηλαδή ο Θεάνθρωπος Χριστός. Δια τούτο και ο άνθρωπος ως η εικών Του, μόνον εν Αυτώ και δι΄ Αυτού δύναται να κατορθώση κάθε αρετήν εν τη ζωή του και τω είναι του, τη βοηθεία της θείας χάριτος. Εν τω θεανθρωπίνω Σώματι της Εκκλησίας του Χριστού πάντα τα του Χριστού γίνονται ιδικά μας, επομένως και η αρετή Του και η Παναρετή Του. Εις τούτο συνίσταται το Θεανθρώπινον Ευαγγελικόν ήθος και η ηθική της Εκκλησίας και των μελών της.
Ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Κύριλλος Μελισσοχωρίου :
….τα γενόμενα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την 30η Νοεμβρίου 2006, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και του Πάπα Ρώμης κ. Βενεδίκτου, τα οποία και υπερέβησαν κάθε προηγούμενο, ως προς τις παραβάσεις των Ιερών Κανόνων και γενικά των ιερών και οσίων της ακαινοτόμητης Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Κυριολεκτικά ισοπεδώθηκαν όλα όσα επί χίλια και πλέον έτη εχώριζαν και χωρίζουν – και θα χωρίζουν – τους αιρετικούς Παπικούς από τους Ορθοδόξους. Μόνο προσχηματικά και τυπικά δεν υπήρξε και το «κοινόν Ποτήριον» ακόμη. Αυτό γίνεται σταδιακά και μεμονωμένα προς το παρόν. Αλλ’ όμως ήδη από το 1965, μετά την αντικανονική και μονομερή «άρση των αναθεμάτων», το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται «σιωπηρώς» ως ομόπιστος Πατριάρχης Ρώμης και μάλιστα ως πρώτος τη τάξει! Επί 952 χρόνια (1054 – 2006) η Αγία Ορθοδοξία μας είχε και έχει τους Λατινιπαπικούς ως αιρετικούς για τον ορμαθό των αιρέσεων και πλανών τους, χωρίς έκτοτε συμπροσευχές και λειτουργικές επικοινωνίες, εφόσον δεν έχουν απαρνηθή και δεν απαρνούνται τις βλάσφημες αιρέσεις και πλάνες τους. Διότι και μόνη η ουρανομήκης βλασφιμία κατά του Αγίου Πνεύματος, το λεγόμενο Filioque , μάλιστα με τη ρητά απαγορευμένη προσθήκη στο Ιερό Σύμβολο της Πίστεως, κατά τον Άγιο και Μέγα Φώτιο, «εξαρκεί και μόνον μυρίοις αυτούς υπαγαγείν αναθέμασιν»! (Εγκύκλιος Επιστολή προς τους της Ανατολής αρχιερατικούς θρόνους...,§33. Βλ. Ιωάν. Καρμίρη, τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία..., τόμ. Ι, Αθήναι 1952, σ. 282). Δηλαδή όχι μόνο «ανάθεμα τρις», αλλά «δέκα χιλιάδες τρις ανάθεμα», ως εκτός Εκκλησίας!
ΑΣ ΙΔΩΜΕΝ, ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΜΕ ΤΑΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΜΑΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΟ «ΣΤΑΥΡΩΘΗΤΩ».
(Ηλιού Μηνιάτη
Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων)
«Ἐγγίζει μοι ὁ λαός οὗτος τῷ στόματι αὑτῶν καί τοῖς χείλεσί με τιμᾷ·
ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾽ ἐμοῦ» (Ἠσαίας)
«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Ἱωάνν. ιβ’ 13). Ὅταν ἐγώ βλέπω τόν Ἰησοῦν Χριστόν νά ἐμβαίνῃ μέ τόσην τιμήν, μέ τόσην δοξολογίαν, μέ τόσον θρίαμβον μέσα εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, ἠμπορῶ νά λογιάσω μέ δίκαιον λόγον, πώς ἀπό τόν φθόνον καί μῖσος τῶν ἀρχιερέων, τῶν πρεσβυτέρων καί γραμματέων δέν ἔχει πλέον νά φοβῆται κανένα κακόν. Ὦ πόλις ἁγία, ὄντως πόλις τοῦ Θεοῦ Ἱερουσαλήμ! «δεδοξασμένα ἐλαλήθη περί σοῦ» εἰς τούς περασμένους αἰῶνας, δεδοξασμένα θέλουσι λαληθῇ περί σοῦ καί εἰς τούς αἰῶνας τούς μέλλοντας, διά τήν εὐχαριστίαν καί ἀγάπην, ὅπου δείχνεις πρός τόν θεῖον σου εὐεργέτην! Εὐγνώμονες παῖδες Ἑβραίων, ἐπαινῶ τήν ἀγαθήν σας διάθεσιν· ἐσεῖς τώρα πιάνετε κλάδους ἐλαιῶν καί βαΐα φοινίκων, σύμβολα νίκης, μέ τά ὁποῖα προαπαντᾶτε, ὡς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, τόν θαυματουργόν τοῦτον υἱόν Δαυΐδ· δείχνετε μίαν καρδίαν πώς εἶσθε ἕτοιμοι νά πιάσετε καί τά ὅπλα, διά νά τόν φυλάξετε κάθε καιρόν ἀπό τῶν ἐχθρῶν του τά μηχανήματα.
Ἰησοῦ μου, ἐδῶ μέσα εἰς τήν Ἱερουσαλήμ ἐσύ πλέον δέν φοβεῖσαι· οὗτος δι᾽ ἐσέ εἶναι τόπος καταφυγῆς· καί ἄν ἐσείσθη ὅλη ἡ πόλις διά τήν εἴσοδόν σου, θέλει σεισθῇ πάλιν ὅλη ἡ πόλις διά τήν φύλαξίν σου. Γραμματεῖς, πρεσβύτεροι καί ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων, εἰς μάτην κοπιάζετε· τί συμβουλεύεσθε εἰς τά συνέδρια; τί μελετᾶτε εἰς τάς συναγωγάς, ἐσεῖς δέν ἔχετε καμμίαν δύναμιν νά κακοποιήσετε τοῦτον τόν Ναζωραῖον, τόν ὁποῖον ἕνας ἀναρίθμητος λαός ὑποδέχεται μέ τόσην πανήγυριν· «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ».
Μά τί λέγω ἐγώ; ὦ ἀκατάστατοι διαλογισμοί τῶν ἀνθρώπων! ὤ ψευδής ἐπίδειξις τῆς μιαιφόνου πόλεως! ὦ προσωρινή περιποίησις τοῦ ἀχαρίστου λαοῦ! ἡ πόλις Ἱερουσαλήμ, ὅπου σήμερον εἶναι θέατρον τόσον λαμπρᾶς ἑορτῆς, εἰς ὀλίγας ἡμέρας θέλει γένει θέατρον τῆς φρικτῆς τραγῳδίας.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
O δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας.
Η
απομάκρυνσις των αληθινών τέκνων της Εκκλησίας
από το κέντρο της αμαρτίας (της αίρεσις) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας.
Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις
Αυτόν—την αληθινήν Εκκλησίαν Του—τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος
την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι.
από το κέντρο της αμαρτίας (της αίρεσις) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας.
Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις
Αυτόν—την αληθινήν Εκκλησίαν Του—τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος
την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι.
Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.
Μελέτημα 24ον.
1. Ας προσπαθήσουμε με πόθο να πιούμε το πνευματικό και
θεϊκό κρασί και να μεθύσουμε με νηφάλια μέθη, ώστε, όπως εκείνοι που πίνουν
πολύ κρασί και λένε ύστερα πολλά λόγια, έτσι και εμείς, αφού πιούμε χορταστικά
από το πνευματικό αυτό κρασί, να μιλάμε πολλά διηγούμενοι τα θεία μυστήρια.
«Και το ποτήριον σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (ψαλμωδός).
2. «Πτωχή τω πνεύματι» είναι εκείνη η ψυχή, που γνωρίζει καλά τα τραύματά της και το σκοτάδι των παθών, που την περικυκλώνει, και ζητάει συνεχώς τη λύτρωση από τον Κύριο. Γιατί, αν δεν ευχαριστείται στα τραύματα και τους μώλωπες των παθών της ούτε δικαιολογεί τα σφάλματά της, ο Κύριος έρχεται και τη γιατρεύει και της αποκαθιστά το κάλλος της. Με μόνο όρο να μη μετέχει με την προαίρεσή της να βοά προς τον Κύριο για να την ελευθερώσει από τα πάθη της. Αυτή η ψυχή είναι μακαρία. Αλλοίμονο όμως σ΄ εκείνη την ψυχή που δεν έχει συναίσθηση των τραυμάτων της. Αυτήν την ψυχή ο αγαθός Γιατρός δεν την θεραπεύει, γιατί δεν τον ζητάει, νομίζοντας ότι είναι υγιής. Λέει ο Κύριος: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι».
3. Είναι πράγματι μακάριοι και αξιοζήλευτοι για τα όσα απολαμβάνουν στο βίο τους, όσοι με θερμή πίστη γνώρισαν με πείρα τα επουράνια μυστήρια του Αγίου Πνεύματος και έχουν πατρίδα τους ουρανούς. Αυτοί είναι οι καλύτεροι απ΄ όλους τους ανθρώπους. Γιατί; Διότι αυτοί μόνο, όσο ζούνε ακόμη στη γη, μπόρεσαν να κατοπτεύουν τα κάλλη του Πνεύματος.Γι΄ αυτούς λέει ο Θείος Απόστολος: «Η δική μας πατρίδα βρίσκεται στους ουρανούς» και «Μάτια δεν είδαν και αυτιά δεν άκουσαν και άνθρωπος δεν διανοήθηκε τα αγαθά που ετοίμασε ο Θεός γι΄ αυτούς που τον αγαπούν». Και προσθέτει: «Σε μας όμως τα απεκάλυψε μέσω του Πνεύματός Του». Αυτοί είναι οι αληθινοί σοφοί και δυνατοί και ευγενείς και οι φρόνιμοι.
4. Έτσι οι τρεις παίδες που δεν προσκύνησαν τον ανδριάντα του Ναβουχοδονόσορα δεν εκάησαν από τη φωτιά της καμίνου. Ο Προφήτης Ηλίας κατέβασε φωτιά από τον ουρανό με την προσευχή του. Ο Μωϋσής νίκησε όλη την Αίγυπτο και τον τύραννο Φαραώ. Ο Λώτ και ο Νώε και τόσοι άλλοι, που ενώ εξωτερικά είχαν πολύ ευτελή εμφάνιση, υπερίσχυσαν σε πολλούς επισήμους και δυνατούς με τη δύναμη του Θεού.
5. Έτσι η ανείπωτη Σοφία του Θεού μας δείχνει ότι η ανθρώπινη φύση από μόνη της, χωρίς τη θεία βοήθεια, δεν μπορεί να πετύχει τίποτε το πνευματικό ή υλικό. Όπως η γη αν δεν καλλιεργηθεί από το γεωργό δεν δίνει καρπούς, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή αν δεν καλλιεργηθεί από τον Δεσπότη Χριστό δεν δίνει καρπούς αρετών. Αυτός θα καλλιεργήσει με τη δική Του τέχνη τις καρδιές των πιστών και θα τις προετοιμάσει ν΄ αποδώσουν τέλειους τους καρπούς του Πνεύματος και θα λάμψει το φως Του στο σπίτι της ψυχής μας, που είναι σκοτισμένο από τα πάθη.
2. «Πτωχή τω πνεύματι» είναι εκείνη η ψυχή, που γνωρίζει καλά τα τραύματά της και το σκοτάδι των παθών, που την περικυκλώνει, και ζητάει συνεχώς τη λύτρωση από τον Κύριο. Γιατί, αν δεν ευχαριστείται στα τραύματα και τους μώλωπες των παθών της ούτε δικαιολογεί τα σφάλματά της, ο Κύριος έρχεται και τη γιατρεύει και της αποκαθιστά το κάλλος της. Με μόνο όρο να μη μετέχει με την προαίρεσή της να βοά προς τον Κύριο για να την ελευθερώσει από τα πάθη της. Αυτή η ψυχή είναι μακαρία. Αλλοίμονο όμως σ΄ εκείνη την ψυχή που δεν έχει συναίσθηση των τραυμάτων της. Αυτήν την ψυχή ο αγαθός Γιατρός δεν την θεραπεύει, γιατί δεν τον ζητάει, νομίζοντας ότι είναι υγιής. Λέει ο Κύριος: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι».
3. Είναι πράγματι μακάριοι και αξιοζήλευτοι για τα όσα απολαμβάνουν στο βίο τους, όσοι με θερμή πίστη γνώρισαν με πείρα τα επουράνια μυστήρια του Αγίου Πνεύματος και έχουν πατρίδα τους ουρανούς. Αυτοί είναι οι καλύτεροι απ΄ όλους τους ανθρώπους. Γιατί; Διότι αυτοί μόνο, όσο ζούνε ακόμη στη γη, μπόρεσαν να κατοπτεύουν τα κάλλη του Πνεύματος.Γι΄ αυτούς λέει ο Θείος Απόστολος: «Η δική μας πατρίδα βρίσκεται στους ουρανούς» και «Μάτια δεν είδαν και αυτιά δεν άκουσαν και άνθρωπος δεν διανοήθηκε τα αγαθά που ετοίμασε ο Θεός γι΄ αυτούς που τον αγαπούν». Και προσθέτει: «Σε μας όμως τα απεκάλυψε μέσω του Πνεύματός Του». Αυτοί είναι οι αληθινοί σοφοί και δυνατοί και ευγενείς και οι φρόνιμοι.
4. Έτσι οι τρεις παίδες που δεν προσκύνησαν τον ανδριάντα του Ναβουχοδονόσορα δεν εκάησαν από τη φωτιά της καμίνου. Ο Προφήτης Ηλίας κατέβασε φωτιά από τον ουρανό με την προσευχή του. Ο Μωϋσής νίκησε όλη την Αίγυπτο και τον τύραννο Φαραώ. Ο Λώτ και ο Νώε και τόσοι άλλοι, που ενώ εξωτερικά είχαν πολύ ευτελή εμφάνιση, υπερίσχυσαν σε πολλούς επισήμους και δυνατούς με τη δύναμη του Θεού.
5. Έτσι η ανείπωτη Σοφία του Θεού μας δείχνει ότι η ανθρώπινη φύση από μόνη της, χωρίς τη θεία βοήθεια, δεν μπορεί να πετύχει τίποτε το πνευματικό ή υλικό. Όπως η γη αν δεν καλλιεργηθεί από το γεωργό δεν δίνει καρπούς, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή αν δεν καλλιεργηθεί από τον Δεσπότη Χριστό δεν δίνει καρπούς αρετών. Αυτός θα καλλιεργήσει με τη δική Του τέχνη τις καρδιές των πιστών και θα τις προετοιμάσει ν΄ αποδώσουν τέλειους τους καρπούς του Πνεύματος και θα λάμψει το φως Του στο σπίτι της ψυχής μας, που είναι σκοτισμένο από τα πάθη.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
«Ὑπομείναμε, ὑπομείναμε,
ὑπομείναμε τοὺς οἰκουμενισμοὺς καὶ τοὺς ἐκσυγχρονισμοὺς ἐπὶ ἕνα
αἰῶνα. Κάναμε ὑπομονὴ καὶ ὑπακοή∙
περιμέναμε καὶ ἐλπίζαμε νὰ παύσουν οἱ συμπροσευχές, οἱ συγχρωτισμοί,
οἱ συγκρητισμοί∙ ...ἐνιστάμεθα καὶ διαμαρτυρόμεθα. Θὰ διακόψουμε τὴν
κοινωνία μὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ τὸν ἀκοινώνητο, αἱρετικὸ
καὶ σχισματικὸ πάπα»
Περί ὁμοφυλοφιλίας. Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5800.html
Προβληματισμοί μέ ἀφορμή τήν Ε΄ Ὁμιλία τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου
Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου ἐφημερίου Ἱ.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου
Περί ὁμοφυλοφιλίας
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατά τούς Ἁγίους Πατέρες μας ἀποτελεῖ τό ἅγιο στόμα τοῦ Χριστοῦ καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος τό στόμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Σχολιάζοντας ὁ ἱερός πατήρ τήν πολύ σπουδαία πρός Ρωμαίους ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου καταθέτει τίς θεόπνευστες ἀναλύσεις του μεταξύ ἄλλων θεμάτων καί γιά τήν ὁμοφυλοφιλία.
Ὅλα τά πάθη εἶναι ἀτιμωτικά γιά τόν ἄνθρωπο, ἰδιαίτερα ὅμως ἡ μανία τῶν ἀνδρῶν γιά τούς ἄνδρες. Συγκεφαλαιωτικά χαρακτηρίζει τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἀσυγχώρητο πάθος, ὄχι γιατί πράγματι εἶναι, ἀλλά γιατί ὅλη ἡ ἀνδρική προσωπικότητα ὑφίσταται τέτοια διαστρέβλωση κατά τή χρόνια ὑποταγή σ’ αὐτό τό βδέλυγμα, πού εἶναι δύσκολο τό πάθος αὐτό νά τιθασσευθεῖ ἀπό τόν πεπτωκότα.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
H εναέρια προσευχή του αγίου.
Η πριγκίπισσα Ε.Σ. είχε ένα ανηψιό που υπόφερε από
τέτοια αδυναμία, ώστε δεν μπορούσε να περπατήση μόνος του. Τον έφερε λοιπόν με
φορείο στο Σάρωφ και τον οδήγησε στον όσιο Σεραφείμ.
Ο στάρετς εκείνη την ώρα στεκόταν στην πόρτα του κελλιού του, σαν να περίμενε τον άρρωστο. Αφού μπήκαν μέσα, του είπε:
"Θα προσευχηθούμε και οι δύο, χαρά μου, κι εσύ κι εγώ. Πρόσεξε όμως! Θα μείνης ξαπλωμένος όπως είσαι και δεν θα γυρίσης από το άλλο πλευρό".
Ο νέος έμεινε πολλή ώρα σʼ αυτή τη θέση, μέχρι που εξαντλήθηκε η υπομονή του και θέλησε από περιέργεια να δει τι κάνει ο όσιος. Γυρίζει λοιπόν και βλέπει τον άγιο να προσεύχεται μετέωρος, στον αέρα! ʼΗταν τόσο ξαφνικό και ασυνήθιστο το θέαμα, που έβαλε τις φωνές.
Ο στάρετς τελείωσε την προσευχή, πλησίασε τον άρρωστο και του είπε:
"Τώρα λοιπόν θα πης σε όλους ότι ο Σεραφείμ είναι ένας άγιος και προσεύχεται στον αέρα… Πρόσεξε! Μέχρι να πεθάνω, μην πης σε κανένα αυτό που είδες, διαφορετικά θʼ αρρωστήσεις πάλι".
Ο νέος σηκώθηκε από το κρεβάτι. Στηριζόταν βέβαια σε άλλους, αλλά βγήκε από το κελί περπατώντας. Στον ξενώνα τον πολιόρκησαν με ερωτήσεις:
"Τι σου έκανε, τι σου είπε ο π. Σεραφείμ;"
Προς γενική όπως κατάπληξη δεν τους είπε ούτε λέξη. Στην Πετρούπολη έφθασε τελείως υγιής! Μετά από καιρό, αφού πληροφορήθηκε ότι ο όσιος εκοιμήθη, φανέρωσε την εναέρια προσευχή του αγίου.
Ο στάρετς εκείνη την ώρα στεκόταν στην πόρτα του κελλιού του, σαν να περίμενε τον άρρωστο. Αφού μπήκαν μέσα, του είπε:
"Θα προσευχηθούμε και οι δύο, χαρά μου, κι εσύ κι εγώ. Πρόσεξε όμως! Θα μείνης ξαπλωμένος όπως είσαι και δεν θα γυρίσης από το άλλο πλευρό".
Ο νέος έμεινε πολλή ώρα σʼ αυτή τη θέση, μέχρι που εξαντλήθηκε η υπομονή του και θέλησε από περιέργεια να δει τι κάνει ο όσιος. Γυρίζει λοιπόν και βλέπει τον άγιο να προσεύχεται μετέωρος, στον αέρα! ʼΗταν τόσο ξαφνικό και ασυνήθιστο το θέαμα, που έβαλε τις φωνές.
Ο στάρετς τελείωσε την προσευχή, πλησίασε τον άρρωστο και του είπε:
"Τώρα λοιπόν θα πης σε όλους ότι ο Σεραφείμ είναι ένας άγιος και προσεύχεται στον αέρα… Πρόσεξε! Μέχρι να πεθάνω, μην πης σε κανένα αυτό που είδες, διαφορετικά θʼ αρρωστήσεις πάλι".
Ο νέος σηκώθηκε από το κρεβάτι. Στηριζόταν βέβαια σε άλλους, αλλά βγήκε από το κελί περπατώντας. Στον ξενώνα τον πολιόρκησαν με ερωτήσεις:
"Τι σου έκανε, τι σου είπε ο π. Σεραφείμ;"
Προς γενική όπως κατάπληξη δεν τους είπε ούτε λέξη. Στην Πετρούπολη έφθασε τελείως υγιής! Μετά από καιρό, αφού πληροφορήθηκε ότι ο όσιος εκοιμήθη, φανέρωσε την εναέρια προσευχή του αγίου.
ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ
Χρυσόστομος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ λέει γιὰ τὴν πίστη:
« Ἡ πίστις εἶναι τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο βλέπουμε τὰ μὴ φανερὰ καὶ κάμνει ἐξ ἴσου βέβαια τὰ μὴ βλεπόμενα μὲ τὰ βλεπόμενα. Οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ μὴ πιστεύση κανεὶς σὲ ἐκεῖνα ποὺ βλέπει, οὔτε πάλι εἶναι δυνατὸ νὰ πιστεύση, ἐὰν δὲν ἔχη σαφέστερη βεβαιότητα γιὰ τὰ ἀόρατα ἀπὸ ὅ,τι γιὰ τὰ ὁρατά. Ἐπειδὴ δηλαδὴ τὰ ἐλπιζόμενα θεωροῦνται ἀνυπόστατα, ἡ πίστις δίνει σὲ αὐτὰ ὑπόστασι ἢ καλύτερα δὲν δίνει, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἡ οὐσία τους. Γιὰ παράδειγμα, ἡ ἀνάστασις δὲν ἔχει γίνει, οὔτε ὑπάρχει ὡς ὑπόστασις, ἀλλὰ ἡ ἐλπίδα τὴν τοποθετεῖ μέσα στὴ ψυχή μας. Αὐτὸ σημαίνει “ὑπόστασις ἐλπιζομένων πραγμάτων” ».
« Ἡ πίστις εἶναι τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο βλέπουμε τὰ μὴ φανερὰ καὶ κάμνει ἐξ ἴσου βέβαια τὰ μὴ βλεπόμενα μὲ τὰ βλεπόμενα. Οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ μὴ πιστεύση κανεὶς σὲ ἐκεῖνα ποὺ βλέπει, οὔτε πάλι εἶναι δυνατὸ νὰ πιστεύση, ἐὰν δὲν ἔχη σαφέστερη βεβαιότητα γιὰ τὰ ἀόρατα ἀπὸ ὅ,τι γιὰ τὰ ὁρατά. Ἐπειδὴ δηλαδὴ τὰ ἐλπιζόμενα θεωροῦνται ἀνυπόστατα, ἡ πίστις δίνει σὲ αὐτὰ ὑπόστασι ἢ καλύτερα δὲν δίνει, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἡ οὐσία τους. Γιὰ παράδειγμα, ἡ ἀνάστασις δὲν ἔχει γίνει, οὔτε ὑπάρχει ὡς ὑπόστασις, ἀλλὰ ἡ ἐλπίδα τὴν τοποθετεῖ μέσα στὴ ψυχή μας. Αὐτὸ σημαίνει “ὑπόστασις ἐλπιζομένων πραγμάτων” ».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)