Μάξιμος Ομολογητής:

Όταν μας ίδουν οι δαίμονες να καταφρονώμεν τα κοσμικά πράγματα, δια ν’ αποφύγωμεν τας αιτίας του μίσους κατά των ανθρώπων και δια να μη εκπέσωμεν της αγάπης, τότε διεγείρουν τους ανθρώπους να μας συκοφαντήσουν, με τον σκοπόν να λυπηθώμεν και να μισήσωμεν τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από την συκοφαντίαν, που στρέφεται εις την ορθήν πίστιν μας ή εις την ηθικήν μας. Κανείς δεν δύναται να αδιαφορήση εις τας συκοφαντίας αυτάς, ειμή μόνον εκείνος που έχει την ελπίδα του εις τον Θεόν…

Όσον προσεύχεσαι εις τον Θεόν υπέρ του συκοφαντήσαντος, τόσον ο Θεός αποκαλύπτει την αθωότητά σου εις τους σκανδαλισθέντας.

Check the turbulence of our flesh and lull all our earthly and mundane thoughts....

Grant us, Master, as we depart for sleep, rest for body and soul. Protect us from the gloom of sinful sleep and from all dark pleasures of the night. Calm the impulses of passion, and quench the fiery darts of evil which are treacherously cast against us. Check the turbulence of our flesh and lull all our earthly and mundane thoughts. Grant us, O God, a watchful mind, prudent reason, a vigilant heart and tranquil sleep, free from all evil dreams. Raise us up at the hour of prayer, strengthen us in your commandments, and keep unshaken within us the remembrance of your judgments. Grant us to glorify you all night long that we may praise and bless and glorify your all honorable and magnificent name, of the Father and the Son and the Holy Spirit, now and forever and to the ages of ages. Amen.

Most glorious, ever virgin, blessed Theotokos, present our prayers to your Son and our God, and plead with him, that through you he may save our souls.

My hope is the Father, my refuge the Son, my protection, the Holy Spirit. Holy Trinity, glory to you.

My every hope I place in you, Mother of God. Keep us under your protection.

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΟΡΑΜΑΤΑ» ΤΟΥ (αθωνικά άνθη).

Η από ετών εξαγγελθείσα και αναμενομένη μετ’ ενδιαφέροντος έκδοσις των «Ὁραμάτων» του πολυάθλου Στρατηγού Μακρυγιάννη, αποτελεί ήδη πραγματικότητα. Το Μορφωτικόν Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, έθεσεν εις κυκλοφορίαν εις ένα καλαίσθητον τόμον τα κατάλοιπα αυτά του εθνικού τούτου ανδρός, υπό τον τίτλον «ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ». Η έκδοσις έτυχεν επιστημονικής επιμελείας υπό ειδικών επί των χειρογράφων και ούτως επετεύχθη η αντιμετώπισις αρκετών γλωσσικών και γραφολογικών προβλημάτων, που ανέκυπταν από την μη υπακούουσαν εις ουδένα παλαιογραφικόν τύπον ή κανόνα «απελέκητη» μακρυγιάννειον, φωνητικήν μάλλον, (ρουμελιώτικην) γραφήν. Διο και αποβαίνουν λίαν διαφωτιστικά, ο εκτεταμένος Πρόλογος του μακαρίτου Λίνου Πολίτου, η Εισαγωγή του μεταγράφοντος το στρυφνώτατον κείμενον, επίσης μακαρίτου Αγγ. Παπακώστα, αι Σημειώσεις, το Γλωσσάριον και το Επίμετρον. Ήτο από δεκαετιών γνωστόν μεταξύ των λογίων, ότι τα χειρόγραφα των «Οραμάτων» ευρίσκοντο εις χείρας του Βλαχογιάννη—προς τον οποίον οφείλεται τιμή και εθνική ευγνωμοσύνη, δια την ανακάλυψιν όλων των χειρογράφων του μεγάλου Μακρυγιάννη—τα οποία κατά το γήρας του παρέδωκεν εις τον φιλόλογον Α. Παπακώνσταν. Με τα «Οράματά» του, ο Μακρυγιάννης των «Απομνημονευμάτων», αποκτά νέας και πνευματικάς διαστάσεις και τοποθετείται εις υψηλότερα βάθρα. Διότι, αποκαλύπτεται, ότι δεν είναι μόνον ο χαρισματούχος Στρατηγός, ο ηρωϊκός επαναστάτης του ’21, ο εντιμότατος και δημοκρατικώτατος Έλλην, ο πατριωτικώτατος πολίτης, ο ηθικώτατος άνθρωπος, ο πιστότατος χριστιανός, ο υπερασπιστής των αδικουμένων, ο «πατριδοφύλακας», ο προστάτης των χηρών και ο πατήρ των ορφανών. Είναι και ο αγιώτατος Ορθόδοξος, που ενθυμίζει τους δικαίους Στρατηγούς της Παλαιάς Διαθήκης, του οποίου αι αδιάλειπτοι και πολύωροι προσευχαί, αι πολυάριθμοι και κατανυκτικαί γονυκλισίαι, τα συνεχή ικετήρια δάκρυα υπέρ της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας, η συνεχής μνήμη του Θεού και η αίσθησις της αδιακόπου κοινωνίας του μετ’ Αυτού, μετά της Θεοτόκου και των Αγίων, τον αναδεικνύουν προφήτην. Η γέννησίς του τοποθετείται εις το έτος 1797. Η μήτηρ του τον γεννά εις τους αγρούς του χωρίου του Αβορίτη του Λιδωρικίου και τον «ενδύει» με «καλαμποκόφυλλα». Εγκαταλείπεται εις το δάσος αργότερα και σώζεται την τελευταίαν στιγμήν υπό της μητρός του, η οποία τον διδάσκει να κάμνη «μετάνοιες» «από ενού χρονού». Εργάζεται εις οικίας από επτά ετών, αλλ’ ο μικρός Μακρυγιάννης—μακρύς Γιάννης—θέλων ελευθερίαν αναχωρεί εκείθεν λάθρα. Εις ηλικίαν 14 ετών, εις την πανήγυριν του Ιωάννου του Βαπτιστού, θραύει εξ απροσεξίας του το όπλον συγγενούς του και δέρεται ενώπιον του λαού. Ο μικρός εισέρχεται εις τον Ναόν του Προδρόμου και, «κλειώ την πόρτα κι’ αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες… Και τον περικαλώ να μου δώση άρματα καλά κι’ ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα και εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με της πολλές φωνές κάμαμεν της συμφωνίες με τον άγιον». Αποκτά σημαντικήν περιουσίαν δι’ ασκήσεως εμπορίου δημητριακών. Μυείται παρ’ ιερέως εις την Φιλικήν Εταιρείαν. Συλλέγει δι’ αγοράς όπλα και αφαιρεί άφθονον πολεμικόν υλικόν από αποθήκη πυρομαχικών. Συλλαμβάνεται υπό των Τούρκων και βασανίζεται επί εβδομήκοντα πέντε ημέρας δια να αποκαλύψη το μυστικόν της Φιλικής. Καταδικάζεται με άλλους είκοσι πέντε Έλληνας εις θάνατον δι’ απαγχονισμού. Εκτελούνται όλοι, πλην αυτού. Αργότερα δραπετεύει. Λαμβάνει μέρος εις μάχας όπου και διαπρέπει ως αρχηγός, κατά την έναρξιν της Επαναστάσεως. Ταχέως προάγεται εις Στρατηγόν, διαλάμποντος του ήθους και του ασυνήθους ηρωϊσμού του. Τραυματίζεται επανειλημμένως και μέχρι της απελευθερώσεως των Αθηνών φέρει επτά χαινούσας πληγάς. Αλλ’ όλα ταύτα έχουν την εξήγησίν των. Ο Μακρυγιάννης επίστευεν ακραδάντως, ότι ο Θεός συμπαρετάσσετο εις τους αγώνας του Έθνους. Πλην του πλουσιωτάτου υλικού εις αποδείξεις, περί της ακλονήτου πίστεώς του, που παρέχουν τα «Απομνημονεύματα» και τα «Οράματα», παραθέτω εν ανέκδοτον απόσπασμα εκ του Αρχείου της Βενετίας, ως εκφραστικόν της «μεθιστώσης όρη» πίστεώς του: «… Ο Μακρυγιάννης, για να εχρεύση περισσότερον τους μαχητάς του, εις την μάχην του φρουρίου της Άρτης, τους είπεν: «Το γλέπετε μωρές παιδιά μου, ετούτο το κάστρο και κιοτεύετε πως θα το κυριέψουμε; Δεν είναι τίποτες σας λέω. Άνθρωποι το ‘καμαν, ενώ τα κάστρα των ψυχώνε μας τα ΄καμεν ο μεγαλοδύναμος Θεός κι είναι πολλές φορές δυνατότερα από τούτα ρδώ τα κάστρα. Είναι ανίκητα σας λέγω. Κι όπως ο Χριστός μας δεν νικιέται ποτές, έτσι και εμείς οι Χριστιανοί δεν νικιώμαστε ποτές. Μη κιοτεύετε. Ο Χριστός νικά. Και εμείς που ΄μαστε παιδιά Του θα νικήσουμε. Με τη δικιά Του Δύναμη. Εμπρός, το λοιπόν, στρατιώτες του Χριστού. Μη κιοτεύετε. Εμπρός. Θα το πάρουμε το κάστρο…».

 H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Saint John Chrysostom : HOMILY VI. ROM. II. 17, 18.

"Behold, thou art called a Jew, and restest in the Law, and makest

thy boast of God, and knowest His will, and approvest the things that

are more excellent, being instructed out of the Law."

AFTER saying that the Gentile wanteth nothing appertaining to

salvation if he be a doer of the Law, and after making that wonderful

comparison, he goes on to set down the glories of the Jews, owing

to which they thought scorn of the Gentiles: and first the very name

itself, which was of great majesty, as the name Christian is now. For

even then the distinction Which the appellation made was great. And

so he begins from this, and see how he takes it down. For he does

not say, Behold, thou art a Jew, but "art called" so, "and makest thy

boast in God;" that is, as being loved by Him, and honored above all

other men. And here he seems to me to be gently mocking their

unreasonableness, and great madness after glory, because they

misused this gift not to their own salvation, but to set themselves up

against the rest of mankind, and to despise them. 

Προς τον Σεβ. Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ :

- Τω κανονικώς ανυποστάτω και εκπεσόντι αιρεσιάρχη Πάπα και Πατριάρχη Παλαιάς Ρώμης Βενεδίκτω τω 16ω και τοις αυτώ κοινωνούσι, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα.

Σεβασμιώτατε κ. Σεραφείμ,

Είναι ηλίου φαεινώτερον ότι ο Κύριος έλαβε υπ’ όψιν Του το ανάθεμα το οποίο εκφωνήσατε την ημέρα της Ορθοδοξίας εναντίον του αιρεσιάρχη Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου!

Σας παρακαλούμε μην παραλείψετε την Κυριακή της Ορθοδοξίας να εκφωνήσετε και για τον εκπεσόντα αιρεσιάρχη Οικ. Πατριάρχη Νέας Ρώμης Βαρθολομαίο και τοις κοινωνούσι αυτώ, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα!

Υιικώς,

Ο   Πρόεδρος και τα μέλη της αδελφότητος 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΦΩΝΗ»

αμήν λέγω υμίν, εφ΄ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.

Ημερομηνία: 12 Φεβρουαρίου 2013 - 4:34 μ.μ.
Θέμα:
Προς:

ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΚΑΗΚΑΝ ΤΡΙΑ ΑΔΕΛΦΑΚΙΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ .ΧΘΕΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΟΛΩΝ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΗΚΕ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ.Η ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ.

ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 315/0932373

ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΙΜΗΡΙΚΑΣ
ευρισκόμενα εν ζωη μέλη: 7 τεκνα και 2 γονεις.

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ γιά την παραίτηση τοῦ Πάπα Ρώμης

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Φεβρουαρίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

 Ἀναμενομένη μπορεῖ νά θεωρηθῆ ἡ παραίτησις τοῦ κατέχοντος ἀντικανονικῶς τόν πάνσεπτο πρεσβυγενῆ θρόνο τοῦ Πατριαρχείου τῆς παλαιᾶς Ρώμης Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ κατά «κόσμο» Γιόζεφ Ἀλόϊς Ράτσινγκερ διότι κατά τήν σύντομο διάρκεια τῆς ἀντικανονικῆς του ἀρχηγεσίας στήν αἱρετική θρησκευτική κοινωνία τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ἐξέσπασαν τρομακτικά σκάνδαλα πού καθιστοῦσαν πλέον τήν διαχειρισή τους ἀδύνατο ἀπό τόν «κεκμηκότα» Βενέδικτο ΙΣΤ΄. Αὐτή ἄλλωστε εἶναι καί ἡ βασική αἰτία τῆς παραιτήσεως πού συζητεῖται εὑρέως τόσον ἐντός τοῦ Βατικανοῦ, ὅσον καί στά διεθνῆ φόρα.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εκκλησία το Παν-μυστήριον.

Εν συγκρίσει προς τα άλλα μυστήρια του Θεού, αυτή αποτελεί το Παν-μυστήριον. Έκαστον θείον μυστήριον εντός της είναι ευαγγελισμός και μακαριότης και παράδεισος, διότι κάθε ένα απ΄ αυτά είναι πεπληρωμένον με τον Γλυκύτατον Κύριον. Ο δε Γλυκύτατος Κύριος; Με αυτόν ο παράδεισος γίνεται παράδεισος και η μακαριότης μακαριότης, με αυτόν και δια αυτού ο Θεός είναι Θεός και ο άνθρωπος άνθρωπος, με αυτόν και δι΄ αυτού η Αλήθεια είναι Αλήθεια και η Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη. Επίσης και η Αγάπη Αγάπη, και η Αγαθότης Αγαθότης, και η Ζωή Ζωή, και η Αιωνιότης Αιωνιότης. Ιδού ποίον είναι το κεντρικόν και βασικόν ευαγγέλιον, εκ του οποίου πηγάζει ασίγητος παγχαρά δι΄ όλα τα όντα και δι΄ όλους τους κόσμους: ο Θεάνθρωπος και εν Αυτώ η Εκκλησία Του είναι το παν δια τα σύμπαντα. Και πώς να μην ονομάση κανείς πανευαγγέλιον την φανέρωσιν της αληθείας της ζωής κατά την οποίαν ο Θεάνθρωπος αυτός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας! Εις την πραγματικότητα «αυτός εστι προ πάντων και τα πάντα εν αυτώ συνέστησε» (Κολ. 1,17). Διότι Αυτός είναι Θεός, Αυτός Δημιουργός, Αυτός Προνοητής, Αυτός Σωτήρ, Αυτός η Ζωή της ζωής, και το ον του όντος, και η ύπαρξις της υπάρξεως: «ότι εν αυτώ εκτίσθη τα πάντα» (Κολ. 1,16). Αυτός είναι το τέλος παντός του υπάρχοντος. Ολόκληρος η κτίσις εδημιουργήθη ως Εκκλησία, και αποτελεί την Εκκλησίαν, «και αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας» (Κολ. 1,18). Πρόκειται περί ελλόγου (logosnoj) παν-ενότητος της κτίσεως και περί ελλόγου παν-τελεολογίας της κτίσεως. Η αμαρτία απέκοψε εν μέρος της κτίσεως απ΄ αυτήν την έλλογον πανενότητα και παντελεολογίαν, και εβύθισεν αυτό εις άλογον αστοχίαν, δηλαδή εις τον θάνατον, εις την κόλασιν, εις τα βάσανα. Ένεκα τούτου ο Θεός Λόγος εις τον επίγειον κόσμον μας έγινεν άνθρωπος και επραγματοποίησεν ως Θεάνθρωπος την σωτηρίαν του κόσμου από την αμαρτίαν. Ο σκοπός της Θεανθρωπίνης Του Οικονομίας της σωτηρίας είναι να καθαρίση το παν από την αμαρτίαν και να το επιστρέψη εις την έλλογον κατάστασίν του, να αγιάση το παν, να το ενσωματώση εις το θεανθρώπινον σώμα Του, την Εκκλησίαν και τοιουτοτρόπως να αποκαταστήση την έλλογον παν-ενότητα και την έλλογον παν-τελεολογίαν.

Συνεχίζεται.

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Εν τω μεταξύ, οι Δυτικοί Ρωμαίοι και ο Πάπας συνέχιζαν να προσεύχονται στην εκκλησία για τον αυτοκράτορά τους στην Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και οι Ιρλανδοί προσεύχονταν για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όταν όμως ο αυτοκράτορας υποστήριζε μια αίρεση, σαν την Εικονομαχία, οι Δυτικοί Ρωμαίοι έπαυαν να προσεύχονται γι' αυτόν και προσεύχονταν μόνο για την Αυτοκρατορία.

Το όνομα "Ρωμαίος" είχε φθάσει να σημαίνει Ορθόδοξος, ενώ το όνομα "Ελλην" από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου σήμαινε τον ειδωλολάτρη. Με την Φραγκική λογική τούτο σήμαινε, ότι, αν οι Ανατολικοί Ρωμαίοι γίνονταν αιρετικοί, αυτό θα ήταν η απόδειξη ότι είχαν αποβάλει την ρωμαϊκή τους εθνικότητα και ότι η αυτοκρατορία τους δεν ήταν πλέον η Ρωμανία. Έτσι, οι προσευχές των Δυτικών Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν για έναν αιρετικό αυτοκράτορα των "Ελλήνων", αλλά για τον Ορθόδοξο Φράγκο αυτοκράτορα των δογματικά αληθινών Ρωμαίων. Επίσης, μέρος της Φραγκικής λογικής ήταν η πίστη, ότι ο Θεός χαρίζει κατακτήσεις στους Ορθοδόξους και ήττες στους αιρετικούς. Αυτό κατά κάποιον τρόπο εξηγεί την εκρηκτική επέκταση της Φραγκίας, που ήδη περιγράψαμε, καθώς και τη συρρίκνωση της Ρωμανίας στα χέρια των Γερμανικών και Αραβικών φυλών.

       

       

     Συνεχίζεται.

Saint John Chrysostom : HOMILY V. ROM. 1. 28.

 "Even as they did not like to retain God in their knowledge, God gave

them over to a reprobate mind, to do those things which are not

convenient."

LEST he should seem to be hinting at them by delaying in his

discourse so long over the unnatural sin, he next passes on to other

kinds of sins also, and for this cause he carries on the whole of his

discourse as of other persons. And as he always does when

discoursing with believers about sins, and wishing to show that they

are to be avoided, he brings the Gentiles in, and says, "Not in the

lust of concupiscence, even as the other Gentiles which know not

God." (1 Thess. iv. 5.) And again: "sorrow not, even as others which

have no hope." (ib. 13.) And so here too he shows that it was to them

the sins belonged, and deprives them of all excuse. For he says, that

their daring deeds came not of ignorance, but of practice.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς.

Λέγει:  

«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν» 
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εκκλησία ο σκοπός του παντός και το νόημα του παντός.

Η Εκκλησία είναι όχι απλώς σκοπός και νόημα όλων των όντων και όλων των κτισμάτων, από των αγγέλων έως των ατόμων, αλλά είναι το μοναδικόν παν-νόημα και ο πανσκοπός των. Εις αυτήν όντως ο Θεός μας ηυλόγησεν «εν πάση ευλογία πνευματική» (Εφ. 1,3), εις αυτήν μας έδωκεν όλα τα μέσα δια μίαν αγίαν και άμωμον ζωήν (Εφ. 1,4), εις αυτήν μας υιοθέτησε δια του μονογενούς Υιού Του (Εφ. 1, 5-8), εις αυτήν μας απεκάλυψε το αιώνιον μυστήριον του θελήματός Του (Εφ. 1,9), εις αυτήν ήνωσε τον χρόνον με την αιωνιότητα (Εφ. 1,10) και προσέφερε την δυνατότητα της εν-χριστώσεως και χριστοποιήσεως όλων των όντων και κτισμάτων, την δυνατότητα της εν-πνευματώσεως και πνευματοποιήσεως, της εν-τριαδώσεως και τριαδοποιήσεώς των (Εφ. 1, 13-18). Δι΄ όλα αυτά η Εκκλησία αποτελεί το μεγαλύτερον και ιερώτερον μυστήριον του Θεού εις όλους τους κόσμους.

Συνεχίζεται.

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

      

       

      O Καρλομάγνος στη νεότητά του άκουγε ιστορίες για τους αγώνες του πατέρα του και του θείου του, για να σώσουν την Φραγκία από τις Ρωμαϊκές επαναστάσεις, οι οποίες είχαν συντρίψει την κυριαρχία των Βησιγότθων στην ισπανική Γοτθία και είχαν σχεδόν καταστρέψει τους Φράγκους στη Γαλλία.

      Πολλοί ιστορικοί θεωρούν δεδομένο ότι, εκείνη την εποχή, οι Φράγκοι και οι Ρωμαίοι στη Γαλλία είχαν γίνει ένα έθνος και ότι οι Ρωμαίοι θεωρητικά περιελαμβάνονταν υπό τα ονόματα Φράγκοι ή λαός των Φράγκων. Αλλά για να μην υπάρξει αμφιβολία σχετικά με την ταυτότητα των επαναστατών στη Γαλλία, παραπέμπουμε σ' ένα Γάλλο χρονικογράφο εκείνης της εποχής, ο οποίος αναφέρει ότι το 724, το έτος της γεννήσεως του Καρλομάγνου, οι Γασκώνοι εξεγέρθησαν υπό την ηγεσία του Χουνοάλδου, δούκα της Ακουϊτανίας και υιού του Εύδου, που προαναφέραμε. Ο πατέρας και ο θείος του Καρλομάγνου "ένωσαν τις δυνάμεις τους και διέσχισαν τον ποταμό Λίγηρα στην πόλη της Ορλεάνης. Υπερφαλαγγίζοντας τους Ρωμαίους προχώρησαν προς την Μπουρζ". Αφού ο Χονουάλδος περιγράφεται εδώ ως ηττημένος Ρωμαίος, τούτο σημαίνει ότι ο πατέρας του Εύδος ήταν κι αυτός Ρωμαίος και όχι Φράγκος, όπως ισχυρίζονται πολλοί.

      Το μίσος που δημιουργήθηκε μετά απ' όλα αυτά στους Καρλοβιγκίους κατά των Ρωμαίων αντικατοπτρίζεται στα Libri Carolini του Καρλομάγνου και στον Σαλικό νόμο και εκφράζεται καθαρά από τον Λιουτπράνδο, Επίσκοπο Κρεμώνας, κατά τον επόμενο αιώνα, όπως θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε στη συνέχεια.

       

Συνεχίζεται.

ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ...

ΑΝΑΓΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΘΟΥΣ (αθωνικά άνθη)

Εκκλησία είναι άθροισμα πιστών ανθρώπων ενωμένων με την κοινήν αγάπη στο Χριστό και ενωμένων μεταξύ τους με την αγάπην, αφού ο Χριστός είναι σαφής: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. Ις, 35). Δηλαδή υπέρτατο κριτήριο της ιδιότητος των πιστών και μαθητών του Κυρίου Ιησού είναι η μεταξύ τους αγάπη. Οπότε είναι αληθινή τραγωδία να νομίζει κανείς ότι είναι μαθητής Χριστού και ότι αγωνίζεται για την δόξα του, ενώ είναι γυμνός από την αγάπη στον πλησίον του. Βέβαια οι Χριστιανοί ούτε μηχανές ομόρρυθμα λειτουργούσες είναι, ώστε να ομοφρονούν πάντοτε, αλλά και «ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες και υπό του διαβόλου πλανώμενοι», υφίστανται αλλοιώσεις μη καλές, απατώνται λίγο ή πολύ στη διακρίβωση του αληθινού και στην επιλογή τρόπων και μεθόδων ενεργείας και, εφ’ όσον τελούν υπό το κράτος των μη καλών παθών σε ποικίλο βαθμό, επόμενον είναι να νικώνται από τον εχθρό διάβολο και φυσικά να αμαρτάνουν. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Φοβερή η οπτασία του Αγίου Αντωνίου για τους αιρετικούς: Άλογα κτήνη γύρω απο την Αγία Τράπεζα.

Είναι όντως φοβερό το όραμα που είδε ο Άγιος Αντώνιος σχετικά με την παρουσία αιρετικών μέσα σε ορθόδοξους ναούς. Το όραμα αυτό αιτιολογεί, εξηγεί παραστατικά για ποιο λόγο οι Άγιοι Πατέρες απαγορεύουν με συνοδικούς κανόνες την είσοδο αιρετικών σε καθαγιασμένους χώρους, την συμμετοχή τους σε ακολουθίες και λειτουργίες, τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα. Οι αιρετικοί μη δεχόμενοι την διδασκαλία της Εκκλησίας, των Αποστόλων και των Αγίων, επηρεάζονται από τους δαίμονες και τον πατέρα τους τον διάβολο, στην προβολή πλανεμένων απόψεων. Γι' αυτό και η διδασκαλία τους «μάλλον άγονος και άλογος και διανοίας εστίν ουκ ορθής, ως η των ημιόνων αλογία».

Συγκλονίσθηκε λοιπόν, και ετρόμαξε ο Άγιος Αντώνιος, όταν επέτρεψε ο Θεός να δει στο όραμά του τους Αρειανούς να περικυκλώνουν το Άγιο Θυσιαστήριο ως ημίονοι (= μουλάρια), να το λακτίζουν και να το μιαίνουν. Τόση ήταν η λύπη και η στεναχώρια του, ώστε έβαλε τα κλάμματα, όπως πικράθηκαν και έκλαυσαν πολλοί ευσεβείς, όταν είδαν τον αιρεσιάρχη πάπα να εισάγεται μέσα στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, τον οποίο μάλιστα Άγιο κατήργησε το Βατικανό, και να τον μολύνει. Είμαστε βέβαιοι πως, αν διαβάσουν και μάθουν αυτό το όραμα του Αγίου οι πατριάρχες,οι αρχιεπίσκοποι και οι επίσκοποι, αν βέβαια εξακολουθούν ως Ορθόδοξοι να σέβονται και να ακολουθούν την ζωή και την διδασκαλία των Αγίων, θα διακόψουν τις λειτουργικές αμοιβαίες φιλοξενίες και επισκέψεις, τις εβδομάδες συμπροσευχής και τις αποστολές αντιπροσωπειών στις θρονικές εορτές. Γιατί διαφορετικά θα συμπεριλαμβάνονται και αυτοί ως συνεργοί στο φρικτό όραμα του Μ. Αντωνίου.

Κατά την διήγηση του Μ. Αθανασίου στο «Βίο», ενώ ησχολείτο με το εργόχειρό του καθιστός ο Μ. Αντώνιος, περιήλθε σε ένα είδος εκστάσεως και αναστέναζε πολύ βλέποντας την οπτασία. Μετά από αρκετή ώρα στράφηκε προς τους παρισταμένους μοναχούς, εξακολούθησε να στενάζει και να τρέμει. Έπεσε στα γόνατα για να προσευχηθεί και έμεινε γονατιστός επί πολύ ώρα. Όταν σηκώθηκε έκλαιγε ο Γέροντας. Ετρόμαξαν οι παριστάμενοι και εφοβήθηκαν πολύ, γι' αυτό τον παρακάλεσαν να τους εξηγήσει. Και αφού τον επίεσαν πολύ και τον εξεβίασαν αναστέναξε πάλι και είπε: «Παιδιάμου είναι καλύτερα να πεθάνω, πριν να συμβούν όσα είδα στην οπτασία. Θα πέσει στην Εκκλησία η οργή του Θεού, και θα παραδοθεί σε ανθρώπους που είναι άλογα κτήνη. Είδα την Αγία Τράπεζα του ναού, στο Κυριακό της σκήτης να περικυκλώνεται σ' όλες της πλευρέςαπό μουλάρια, τα οποία κλωτσούσαν και χοροπηδούσαν, όπως συνηθίζουν να κάνουν αυτά τα άλογα κτήνη. Είδατε και αντιληφθήκατε πως εστέναζα προηγουμένως; Το έκανα γιατί άκουσα φωνή που έλεγε: «Θα μιανθεί το θυσιαστήριό μου». Αυτά είδε ο Γέροντας. Και μετά από δύο ακριβώς έτη έγινε επίθεση των Αρειανών και η αρπαγή των Εκκλησιών. Άρπαξαν τα ιερά σκεύη με τη βία, τα έδωσαν σε ειδωλολάτρες να τα κρατούν, τους εξανάγκασαν να μετέχουν στις συνάξεις τους και παρόντων αυτών έκαναν στην Αγία Τράπεζα ό,τι ήθελαν. Τότε καταλάβαμε όλοι μας, λέγει ο Μ. Αθανάσιος, ότι τα λακτίσματα εκείνα των ημιόνων προεμήνυαν στον Αντώνιο όσα πράττουν τώρα οι Αρειανοί ως κτήνη. Μετά την οπτασία ένιωσε την ανάγκη ο Γέροντας να ενθαρρύνει και να παρηγορήσει τους γύρω του λέγοντας: «Μη λυπάσθε, παιδιά μου, γιατί όπως οργίσθηκε ο Κύριος, έτσι πάλι και θα θεραπεύσει το κακό. Σύντομα η Εκκλησία θα επαναποκτήσει την ομορφιά της και θα λάμψει. Θα δείτε αυτούς που εξορίστηκαν να επιστρέφουν, την ασέβεια να υποχωρεί και να κρύβεται, και την ευσεβή πίστη να εμφανίζεται και να κυριαρχςί παντού, αρκεί σεις να μην μιανθήτε από την αίρεση των Αρειανών, γιατί δεν είναι η διδασκαλία των Αποστόλων, αλλά των δαιμόνων και του πατρός αυτών του διαβόλου, άλογη και άκαρπη, σαν την αλογία των ημιόνων». 

Σεβασμό «εις των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα»

  Ποίο είναι το μήνυμα των αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας μας, εις την εποχήν μας; Πίστις εις την εν αγίω Πνεύματι  διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Και η πίστις αυτή συνεπάγεται την αποδοχήν των δογμάτων και βίωσιν της πνευματικής διδασκαλίας της. Αμεταθέτως και ακλονήτως. Ουδεμία διακονία προς την αγιωτάτην Εκκλησίαν μας είναι τόσον σημαντική σήμερον, όσον ο βαθύς σεβασμός «εις των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα» και η κατά το δυνατόν οικείωσις δια πράξεως των πνευματικών των εμπειριών.                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Ισαάκ Σύρος:

Προσευχήσου να μη εισέλθης σε ψυχικούς πειρασμούς, αλλά δια τους σωματικούς πειρασμούς ετοιμάσου με όλην την ψυχήν σου. Διότι χωρίς τους πειρασμούς δεν δύνασαι να προσπελάσης εις τον Θεόν. Μέσα εις τους πειρασμούς κρύπτεται η θεία ανάπαυσις. Εκείνος που αποφεύγει τους πειρασμούς, αποφεύγει την αρετήν. Πειρασμόν δεν εννοώ εκείνον που οδηγεί εις την αμαρτίαν, αλλά τας θλίψεις.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εκκλησία το πλήρωμα.

Ούτως η Εκκλησία είναι «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1,23), δηλαδή Χριστού του Θεανθρώπου. Αυτή είναι όντως το πλήρωμα παντός του θείου και του αιωνίου, παντός του θεοειδούς και του θεοκτίστου. Διότι η Εκκλησία είναι το πλήρωμα της θείας Αληθείας και της θείας Δικαιοσύνης, της θείας Αγάπης και της θείας Ζωής, το πλήρωμα όλων των θείων και όλων των ανθρωπίνων πραγματικοτήτων. Και ευλόγως, διότι ο Χριστός είναι Θε-άνθρωπος, δηλαδή δυενικόν πλήρωμα του Θείου και του ανθρωπίνου. Επομένως, πρόκειται περί θεανθρωπίνης πανενότητος και πληρώματος, το οποίον είναι και παραμένει αιώνιον, διότι η κεφαλή του είναι ο Αιώνιος Θεάνθρωπος, η Δευτέρα Υπόστασις της Παναγίας Τριάδος. Το πλήρωμα αυτό του Θεανθρωπίνου σώματος της Εκκλησίας τρέφεται και ζωογονείται με τους ακτίστους και ζωηφόρους λόγους και δυνάμεις του σαρκωθέντος Θεού Λόγου. Αυτό το αισθάνονται όλα τα αληθινά μέλη της Εκκλησίας, περισσότερον δε απ΄ όλους οι άγιοι και οι άγγελοι. Το πλήρωμα αυτό των Θεανθρωπίνων τελειοτήτων του Χριστού είναι η «κληρονομία» εκείνη των αγίων και η «ελπίς» της χριστιανικής μας «κλήσεως» (πρβλ Εφ. 1, 18).

Συνεχίζεται.

Παραιτείται ο Πάπας! Pope Benedict XVI Will Resign, Vatican Spokesman Says

Pope Benedict XVI Will Resign, Vatican Spokesman Says

Pope Benedict XVI, the former Cardinal Joseph Ratzinger who took office in 2005 following the death of his predecessor, said on Monday that he will retire on Feb. 28, the first pope to do so in six centuries. Ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος θα παραιτειθεί, καθώς ανακοίνωσε εκπρόσωπος τύπου του Βατικανού. Ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος, ο πρώην Καρδινάλιος Ιωσήφ Ράτζινγκερ ο οποίος ανέλαβε την θέσιν το 2005 μετά τον θάνατο του προηγούμενου Πάπα, είπε την Δευτέρα (σήμερα), ότι θα αποσυρθεί την 28ην Φεβρουαρίου, ο πρώτος Πάπας να κάνει αυτό εδώ και έξη αιώνες.

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Ο Λέων απέρριψε το Filioque, όχι μόνο ως προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά και ως δόγμα, ισχυριζόμενος ότι οι Πατέρες το άφησαν έξω από το Σύμβολο όχι από άγνοια, αμέλεια ή αβλεψία, αλλά σκοπίμως και θεοπνεύστως. Αυτό που σαφώς αλλά με διπλωματικό τρόπο λέγει ο Λέων, είναι ότι η προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως είναι αίρεση! Οι Φράγκοι ήσαν πολύ επικίνδυνη παρουσία στην Παπική Ρωμανία. Έτσι, ο Λέων ενήργησε ακριβώς, όπως προ αυτού και ο Αδριανός. Ο Λέων δεν απέρριψε το Filioque από το Σύμβολο, αφού υπάρχει στη Δυτική Ρωμαϊκή Παράδοση ένα Ορθόδοξο Filioque, το οποίο ήταν και είναι αποδεκτό από τους Ανατολικούς Ρωμαίους μέχρι σήμερα. Παρά ταύτα, αυτό το Δυτικό Ρωμαϊκό, Ορθόδοξο Filioque δεν μπορούσε να προστεθεί στο Σύμβολο της Πίστεως, όπου ο όρος "εκπόρευσις" (Procession) είχε διαφορετική σημασία.

Εν πάση περιπτώσει, ο Καρλομάγνος ελάχιστη σημασία έδινε στις αντιλήψεις του Πάπα για τις εικόνες και το Filioque. Χρειαζόταν την καταδίκη των Ανατολικών Ρωμαίων ως αιρετικών, για να αποδείξει ότι δεν ήσαν πλέον Ρωμαίοι, αλλά Γραικοί και επέτυχε να το φέρει εις πέρας με το μόνο τρόπο, που μπορούσε να μηχανευτεί το Φραγκικό μυαλό εκείνης της εποχής. Πιστεύοντας ότι τελικά οι Φράγκοι θα κατελάμβαναν τον Παπικό θρόνο, γνώριζε ότι οι μελλοντικοί Φράγκοι Πάπες θα δέχονταν αυτό, που είχαν απορρίψει οι Ρωμαίοι Πάπες της εποχής του.

       

      Συνεχίζεται.

Παρακλητικός κανόνας Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού ΡΜΒ`. 142.
Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου...

Ευθύς εις Ήχον δ`.
Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι
Κυρίου. ( τετράκις )

Και τα τροπάρια. Ήχος ο αυτός.
Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ…
Ο του Κυρίου μεγαλώνυμος κήρυξ και Αποστόλων η κρηπίς Ιωάννη,
θεομιμήτως πάριδε Πανάγιε, άπαντα τα πταίσματα, της αθλίας ψυχής μου,
ρύσαι εκ παντοίων με και ποικίλων κινδύνων, και τον κοινόν ιλέωσαι Θεόν,
ίνα εν κρίσει παράσχη μοι άφεσιν.

Δόξα και νυν Θεοτοκίον
Ου σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι.
Ειμή γαρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων
κινδύνων; Τίς δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν
Δέσποινα εκ σού, σούς γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more