Σε εκείνον που ο νους υγιαίνει, «τούτω ουκ αναγκαία τα γράμματα»

Όπως αναφέρει ο Άγιος Αθανάσιος, κάποιοι φιλόσοφοι νόμισαν ότι θα μπορούσαν να ειρωνευτούν τον Άγιο Αντώνιο επειδή δεν γνώριζε γράμματα. Ο Μ. Αντώνιος τους ερωτά μέσω διερμηνέα, αφού δεν γνώριζε ελληνικά αλλά κοπτικά: -Τι προηγείται, ο νους ή τα γράμματα; Ποιο είναι το αίτιο, ο νους των γραμμάτων ή τα γράμματα του νου; Όταν εκείνοι απάντησαν ότι ο νους είναι πρώτος αλλά και εφευρέτης των γραμμάτων, εκείνος τους είπε. - Σε εκείνον που ο νους υγιαίνει, «τούτω ουκ αναγκαία τα γράμματα». 

Simonopetra Monastery Monks - Polyeleos, Psalm 135

The Patriarchal Encyclical of 1895

A Reply to the Papal Encyclical of Pope Leo XIII, on Reunion

To the most Sacred and Most Divinely-beloved Brethren in Christ the Metropolitans and Bishops, and their sacred and venerable Clergy, and all the godly and orthodox Laity of the Most Holy Apostolic and Patriarchal Throne of Constantinople.

"Remember them which have the rule over you, who have spoken unto you the word of God: whose faith follow, considering the end of their own conversation:

"Jesus Christ the same yesterday, and today, and for ever. Be not carried about with divers and strange doctrines." (Heb. xiii. 7, 8).

I. Every godly and orthodox soul, which has a sincere zeal for the glory of God, is deeply afflicted and weighed down with great pain upon seeing that he, who detests that which is good and is a murderer from the beginning, impelled by envy of man's salvation, never ceases continually to sow divers tares in the field of the Lord, in order to sift the wheat. From this source indeed, even from the earliest times, there sprang up in the Church of God heretical tares, which have in many ways made havoc, and do still make havoc, of the salvation of mankind by Christ; which moreover, as bad seeds and corrupted members, are rightly cut off from the sound body of the orthodox catholic Church of Christ. But in these last times the evil one has rent from the orthodox Church of Christ even whole nations in the West, having inflated the bishops of Rome with thoughts of excessive arrogance, which has given birth to divers lawless and anti-evangelical innovations. And not only so, but furthermore the Popes of Rome from time to time, pursuing absolutely and without examination modes of union according to their own fancy, strive by every means to reduce to their own errors the catholic Church of Christ, which throughout the world walks unshaken in the orthodoxy of faith transmitted to her by the Fathers.

ΤΟ «ΛΙΓΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΠΟΛΥ» ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Ο Μ. Μακάριος ο Αιγύπτιος γράφει στην ΜΗ´ Ομιλία του τα 
εξής: 

«Ο Κύριος θέλοντας να οδηγήση τους μαθητές του στην 
τέλεια πίστη τους έλεγε: “ Όποιος είναι πιστός στα λίγα, είναι 
πιστός και στα πολλά και εκείνος, που είναι άπιστος στα λίγα, 
είναι άπιστος και στα πολλά” (Λουκ. ΙΣΤ´ 10). Τι είναι το “λίγο” 
και τι είναι το “πολύ”; Το “λίγο” είναι οι υποσχέσεις για αυτήν την 
ζωή, τα όσα δηλαδή υποσχέθηκε να χορηγήση σ᾽ εκείνους, που πι- 
στεύουν σε Αυτόν, όπως είναι οι τροφές, τα ενδύματα και τα υπό- 
λοιπα, που συντελούν στην ανακούφιση του σώματος, όπως η 
υγεία και τα παρόμοια, για τα οποία επρόσταξε να μη μεριμνούμε 
καθόλου, αλλά να ελπίζουμε σ᾽ Αυτόν με πεποίθηση, γιατί ο Κύ- 
ριος προνοεί για όλα και για όλους εκείνους, που καταφεύγουν σ᾽ 
Αυτόν. Το δε “πολύ” αναφέρεται στα αιώνια δώρα του αφθάρτου 
αιώνος, τα οποία υποσχέθηκε να δώση σε όσους πιστεύουν σ᾽ 
Αυτόν και μεριμνούν ασταμάτητα γι᾽ αυτά…». 

Ούτω πως, δια της αγνοίας των και με το «δεν έχομεν διαφοράς», δύο μεγάλα κακά απεργάζονται.

Επειδή τόσον ο παπισμός, όσον και ο προτεσταντισμός εντυπωσιάζουν δια του όγκου των και της ψευδοσοφίας των, δεν είναι αρκετόν να είναι πραγματικότης, ότι η Ορθοδοξία αποτελεί την Εκκλησίαν του Χριστού. Είναι απαραίτητον και όπως γνωρίζωμεν αυτήν την αλήθειαν ως και την μοναδικότητα και εις τι συνίσταται η αλήθεια και η μοναδικότης της Εκκλησίας. Και αν μεν οι πολλοί δεν είναι εις θέσιν να γνωρίζουν θεωρητικώς τι είναι εκείνο που ακριβώς βιούν εντός των κόλπων της Εκκλησίας, όμως οι Οικουμενισταί Προκαθήμενοι των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι «δοκούντες στύλοι είναι», τουλάχιστον θεωρητικώς μόνον οφείλουν να το γνωρίζουν, εφ’  όσον εμπειρικώς το αγνοούν. Ούτω πως, δια της αγνοίας των και με το «δεν έχομεν διαφοράς», δύο μεγάλα κακά απεργάζονται. Ένα, ότι κλονίζουν την πίστιν των Ορθοδίξων και δεν τους οδηγούν εις την οδόν της θεώσεως, και δεύτερον, ότι καθησυχάζοντες τους αιρετικούς εις τας πλάνας των, τους φράσουν την οδόν της σωτηρίου επιστροφής εις την Μητέρα Εκκλησίαν.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

43. Τι είναι ο απόστολος;  Δ ι α κ ο ν ο ς  της Εκκλησίας.  Και η αποστολή;  Δ ι α κ ο ν ί α της Εκκλησίας. Τούτο είναι «κ α τ ά  τ η ν  ο ι κ ο ν ο μ ί α ν  τ ο υ  Θ ε ο ύ». Τοιαύτη είναι η θεανθρωπίνη οικονομία της σωτηρίας του κόσμου. Διότι η σωτηρία είναι διακονία της Εκκλησίας, το διακονείν την Εκκλησίαν. Και η διακονία της Εκκλησίας έγκειται εις την υπακοήν εις την Εκκλησίαν. Εν αυτή περιέχονται όλαι αι άγιαι και σωτηριώδεις δυνάμεις, αι οποίαι έχουν πηγήν αέναον και ανεξάντλητον τον Κύριον της σωτηρίας, τον Χριστόν Ιησούν. Δια τούτο η Εκκλησία είναι η πλέον εξαιρετική και ανεπανάληπτος οντότης εις όλους τους κόσμους. Κατά ένα θείον και θαυμαστώς μυστικόν τρόπον αύτη είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός εν όλω τω πληρώματι όλων των θεανθρωπίνων ιδιωμάτων και τελειοτήτων Του. Δια τούτο η Εκκλησία είναι το μυστήριον των μυστηρίων, τα άγια των αγίων, το ευαγγέλιον των ευαγγελίων:  Όλη μυστήριον, Όλη αγιότης, Όλη ευαγγέλιον. Η Εκκλησία αποτελεί «το μυστήριον το αποκεκρυμμένον από των αιώνων και από των γενεών», το οποίον «νυνί εφανερώθη τοις αγίοις Αυτού». Ήτο αποκεκρυμμένη υπό του Θεού λόγω του σκότους των αμαρτιών μας και του θανάτου, και τώρα εφανερώθη υπό του Χριστού «τοις αγίοις Αυτού». «Τα άγια τοις αγίοις». Και αυτό συμβαίνει πάντοτε…

Συνεχίζεται.  

Μ. Αντώνιος : Πώς όμως, ενώ χλευάζετε το σταυρό, δεν θαυμάζετε και την ανάσταση;

Επισκέφθηκαν τον Αββά Αντώνιο κάποιοι που θεωρούνταν από τους Έλληνες σοφοί. Αυτοί απαιτούσαν να συζητήσουν για τη χριστιανική πίστη. Επιχειρούσαν να διατυπώσουν ειρωνικούς συλλογισμούς για τον Σταυρό του Χριστού. Αφού σιώπησε για λίγο ο Άγιος και «οικτήρας την άγνοιά των», είπε: -Τι είναι καλύτερο, να ομολογεί κάποιος τον σταυρό, ή να αποδίδει μοιχείες και διαφθορές παιδιών στους λεγόμενους θεούς σας; Ο Σταυρός που πιστεύουμε εμείς είναι τεκμήριο ανδρείας και γνώρισμα καταφρόνησης του θανάτου, ενώ τα δικά σας είναι πάθη αισχρότητας. Και συνέχισε: -Τι είναι καλύτερο, να υπομένει κάποιος εκούσια σταυρό και να μη φοβάται τον επερχόμενο θάνατο, ή να διηγείται μύθους περί πλανών του Όσιρη και της Ίσιδας, των μηχανορραφιών του Τυφώνος, της φυγής του Κρόνου, της βρώσεως τέκνων και πατροκτονιών; Και κατέληξε: -Πώς όμως, ενώ χλευάζετε το σταυρό, δεν θαυμάζετε και την ανάσταση; Διότι αυτοί που μίλησαν για το σταυρό, έγραψαν και για την ανάσταση!

Μέγας Βασίλειος, Το λιοντάρι του Χριστού

Ένα ντοκιμαντέρ από τη σειρά «Δεν είσαι μόνος», για τη ζωή, τις ιδέες και το κοινωνικό έργο του Μ. Βασιλείου, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και τη Συρία.

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή, τις ιδέες και το κοινωνικό έργο του Μ. Βασιλείου, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και τη Συρία. 

"ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ"

Ο Βασίλειος γεννήθηκε το 330μ.Χ στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Σπούδασε φιλοσοφία, ιατρική, μαθηματικά και ρητορική στην Αθήνα.

Πολέμησε τις αιρέσεις και αντιτάχθηκε στις αυθαιρεσίες της εξουσίας. Το 367-368 έπληξε την περιοχή της Καισάρειας λιμός. Ο Βασίλειος πούλησε την τεράστια οικογενειακή του περιουσία, στηλίτευε τους μαυραγορίτες, οργάνωνε λαϊκά συσσίτια και μερίμνησε για τα παιδιά όχι μόνο των χριστιανών αλλά και των εβραίων και των ειδωλολατρών, χωρίς καμία διάκριση. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Εντός των πλαισίων του δοξασμού τούτου των αποστόλων και προφητών εταύτισε η αρχαία εκκλησία τον Χριστόν με τον Μεγάλης Βουλής Άγγελον και την Σοφίαν του Θεού, δια του Οποίου έκτισε ο Θεός τον κόσμον, εδόξασε τους φίλους Του τους προφήτας και μέσω αυτών οδήγησε τον περιούσιον λαόν του εις την ενσάρκωσιν αυτού τούτου του Κυρίου της δόξης εκ της Θεοτόκου ίνα καταργήση το κράτος του Θανάτου επί των μελών της Εκκλησίας της Παλαιάς Διαθήκης (Ματθ. 16:18). Παρ' ότι εδοξάσθησαν, ο "Αβραάμ απέθανεν και οι προφήται" (Ιων. 8:53). "...εάν τις τον εμόν λόγον τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα" (Ιων. 8:53). Δια τούτο υπάρχει η πρώτη ανάστασις της ψυχής (Αποκ. 20:5) και η δευτέρα ανάστασις του σώματος (Αποκ. 20:6), όπως επίσης υπάρχει πρώτος θάνατος της ψυχής (1 Τιμ. 5:6; Αποκ. 20:14) και ο δεύτερος Θάνατος του σώματος (Αποκ. 20:14).

Ακόμη και οι υπό Οικουμενικών Συνόδων δικασθέντες αιρετικοί Αρειανοί και Ευνομιανοί εδέχοντο την ταύτισιν αυτήν του Χριστού με τον Κύριον της δόξης και Μεγάλης Βουλής Άγγελον της Παλαιάς Διαθήκης ως ουσιαστικόν μέρος της αποστολικής παραδόσεως. Αλλά λόγω κοινών φιλοσοφικών αρχών, τας οποίας εκληρονόμησαν αυτοί και οι Νεστωριανοί από τον Παύλον Σαμοσατέα, που περιέγραψα αλλού, οι Αρειανοί ισχυρίζοντο ότι ο Άγγελος και Κύριος της δόξης είναι το πρώτον εκ του μη όντος δημιούγημα της βουλής του Θεού πρό του χρόνου και των αιώνων και ως εκ τούτου ουχί συναείδιος και ομοούσιος τω Θεώ.

        Συνεχίζεται.

SIMONOPETRA - PSALM 110

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή μετά τα Φώτα

Όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε

΄Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη: 
«΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;» 
«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας. 
«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός. 
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;» 
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός. 
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης. 

Το τρακτέρ

 Ο σεβαστός ηγούμενος της I. Mονής Σταυροβουνίου Κύπρου αρχιμ. Αθανάσιος, καθώς ο ίδιος δηλώνει σε σχετικό άρθρο του έχει πολλές φορές ευεργετηθεί στη ζωή του από την Υπεραγία Θεοτόκο. Το ακόλουθο περιστατικό, ένα ολοφάνερο θαύμα, αποτελεί για τον ίδιο ένα μικρό δείγμα της αντιλήψεώς Tης: 

« Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντάς μου Γερμανός, μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας. 

Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας: « Ακατάληπτόν εστι το τελούμενόν εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς. Μητροπάρθενε Αγνή » και « Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τους ελπίζοντας εις Σε ». 

Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σε ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός, ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και να αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα. Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο. 

Αμέσως ανέθεσα « την πάσα ελπίδα μου » στην Υπεραγία Θεοτόκο. 

- Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία. 

Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλά ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε ! Το τρακτέρ, αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους , σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής. 

Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, που άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου. Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου. 

- Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας . 

Η υπακοή στον Γέροντά μου και η προστασία της Θεοτόκου, που Της έψελνα τα μεγαλυνάρια, με έσωσαν. Κοντά στην όχθη του ποταμού ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια στιγμή, του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας. Και κάθε φορά που περνούσαμε από εκεί, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε». 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

42. Εν τη Εκκλησία βιούται συνεχώς όλη η ζωή του Σωτήρος, από την αρχήν έως το τέλος. Έκαστος σωζόμενος ζη οπωσδήποτε αυτήν, διότι εις τούτο ακριβώς έγκειται η σωτηρία. Η βίωσις του Χριστού αποκορυφούται εις την βίωσιν του σωτηριώδους πάθους Του… Διότι η σωτηρία δεν είναι άλλο ειμή η αδιάκοπος ζωή εν τω Σωτήρι, δια του Σωτήρος και χάριν του Σωτήρος… Βεβαίως, «η χαρά της σωτηρίας» αποκορυφούται εις την ανάστασιν, αλλά περνά μέσα από την χαράν του πάθους.

Συνεχίζεται.  

Κύριε εκέκραξα προς Σε Ψαλμός 140 - Lord i have cried to You Psalm 140

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Ο Κύριος της Δόξης και αι Οικουμενικοί Σύνοδοι

Δια τον Χριστόν και τους αποστόλους η Αγία Γραφή είναι η Παλαιά Διαθήκη εις την οποίαν προσετέθη η Καινή Διαθήκη. Τα ευαγγέλια του Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά συνετάγησαν ως οδηγούς εις την κάθαρσιν του έσω ανθρώπου, δηλαδή του πνεύματός του (νοός) εν τη καρδία, και τα πρώτα στάδια του φωτισμού πρό του βαπτίσματος δι' ύδατος. Εις αυτά ο Χριστός αποκαλύπεται ως ο ενσαρκωθείς Κύριος της δόξης εις το βάπτισμά του και την μεταμόρφωσίν του, όταν φανερούται ως η κατά φύσιν πηγή της ακτίστου δόξης, βασιλείας και θεότητος του Πατρός. Το ευαγγέλιον του Ιωάννου συνετάγη δια τους ήδη βαπτισθέντας δι' ύδατος ως οδηγόν εις το βάπτισμα του Πνεύματος, δηλαδή τον φωτισμόν και την προκοπήν της καρδίας (ιδίως Ιων. 13:31-17) ίνα δια της ανιδιοτελούς αγάπης φθάση εις τον δοξασμόν (Ιων. 17) δια του οποίου θεωρεί τον εν σαρκί Κύριον της δόξης να δοξάζεται εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν Αυτώ δια του μυστηρίου του σταυρού (Ιων. 13:31;18-21). Δια τον λόγον αυτόν αυτό του Ιωάννου καλείται το "πνευματικόν ευαγγέλιον,".

Οι υπό των αποστόλων, προφητών και πατέρων μεμυημένοι εις το σώμα του Χριστού ουδέποτε έμαθον περί ενσαρκώσεως, βαπτίσματος, μεταμοφώσεως, σταυρώσεως, ταφής, αναλήψεως, γλωσσών ωσεί πυρός την Πεντηκοστήν όταν η Εκκλησία έγινε το Σώμα του Χριστού, με απλή μελέτην της Αγίας Γραφής. Την εμελέτον ως μέρος αναπόσπαστον της μυήσεως εις την κάθαρσιν και τον φωτισμόν της καρδίας και την ετοιμασίαν δια τον δοξασμόν της υπό του Κυρίου της δόξης της Παλαιάς Διαθήκης γεννηθέντος σαρκί εκ της Θεοτόκου.

Συνεχίζεται.

Οι φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές!!!

Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβ. π. Θεόδωρος Ζήση,  παρατηρεί σχετικά με την αίρεση του οικουμενισμού ότι : 

«ο κίνδυνος αυτός (εκ του Οικουμενισμού) αποβαίνει μεγαλύτερος εκ του γεγονότος, ότι η απειλή δεν είναι μόνον εξωτερική. Δεν προέρχεται δηλαδή μόνον από τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό οι οποίοι αντιμετωπιζόμενοι παλαιότερα  ως αιρέσεις, είχαν ελάχιστες, σχεδόν μηδαμινές δυνατότητες να ασκήσουν επιρροή στους Ορθοδόξους πιστούς. Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές»

Σύγχρονα εἰδωλόθυτα εἰς τά πιάτα μας;

Άλλο καὶ τοῦτο! Μεγάλη ἑλληνικὴ πτηνοτροφικὴ μονάδα βάζει τὴν εἰδικὴ ἔνδειξη «Χαλλὰλ» στὰ κοτόπουλα καὶ τὰ ἄλλα ὑποπροϊόντα της. Κάποιοι τὸ ἔψαξαν καὶ ἀνακάλυψαν πὼς ἡ ἔνδειξη αὐτὴ σημαίνει τελετουργικὴ «εὐλογία» ἀπὸ μουσουλμάνο «ἱερωμένο»! Μάλιστα βγῆκε στὴ δημοσιότητα ἔγγραφο τοῦ Μουφτῆ Ξάνθης, τὸ ὁποῖο βεβαιώνει τὴν μουσουλμανικὴ τελετουργία στὰ σφαγεῖα τῆς ἑταιρείας. Μὲ τὸ ἀριθμ. πρωτ. 106/ 30-9-2003 ὁ (νόμιμος) Μουφτὴς Ξάνθης Ἐμὶν Σινίκογλου πιστοποιεῖ πὼς στὴ συγκεκριμένη πτηνοτροφικὴ ἑταιρεία παρίσταται στὴ σφαγὴ τῶν πτηνῶν χότζας, ὁ ὁποῖος πρὶν τὴ σφαγὴ ἀπαγγέλλει τὴν προσευχή: «Μπισμιλλὰχ Ἐρραχμάν Ἐρραχήμ, Ἀλλαχοῦ Ἐκμπάρ», τὰ «εὐλογεῖ» καὶ μετὰ σφάζονται, ὅπως προβλέπει ὁ ἰσλαμικὸς νόμος! Δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια μᾶς ταΐζουν κοτόπουλα «εὐλογημένα» ἀπὸ χότζηδες, προκειμένου νὰ προτιμῶνται ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους, ποὺ ζοῦν νόμιμα ἢ παράνομα στὴ χώρα μας! Μεγάλη ἀναστάτωση ἔχει προκληθεῖ στοὺς καταναλωτὲς τῆς Βόρειας Ἑλλάδος, ὅπου πολλὰ σφαγεῖα καλοῦν χότζηδες νὰ «διαβάσουν» τὰ σφάγια, προκειμένου νὰ γίνονται ἀποδεκτὰ ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους! Τὸ κέρδος πάνω ἀπʼ ὅλα! Τελικὰ δὲν ξέρουμε ἀπὸ ποῦ νὰ φυλαχτοῦμε! Προτρέπουμε πάντως τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες μας νὰ προσέχουν τὴν εἰδικὴ ἔνδειξη «Χαλλὰλ» καὶ νὰ ἀποφεύγουν νὰ ἀγοράζουν τὰ προϊόντα, ποὺ τὴν φέρουν, τὰ ὁποῖα δὲν διαφέρουν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα τῆς παλιᾶς ἐποχῆς. Εἶναι ἡ μόνη δυνατή μας ἀντίδραση στὶς «μαγαρισιὲς», ποὺ μᾶς πουλᾶνε καὶ μᾶς ταΐζουν!

"Ο.Τ."

Ἀπόηχος ἀπὸ μίαν βράβευσιν

Ἀξιότιμε κύριε διευθυντά, 
Λαμβάνω ἀφορμή ἀπό μερικά δημοσιεύματα, πού κατά καιρούς βλέπουν τό φῶς τῆς δημοσιότητας στήν προσφιλέστατη καί θεόσωστη ἐπαρχία μας (Κοζάνη), νά δημοσιεύσω μερικές σκέψεις καί ἀπορίες μου. Κάθε πιστός ὀρθόδοξος χριστιανός δέν διακατέχεται ἀπό καμιά ἀμφιβολία περί τῆς ταυτότητος τῶν Ρόταρυ καί τοῦ Προσκοπισμοῦ. Πίσω ἀπʼ τό προσωπεῖο τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς κοινωνικῆς δράσης κρύβεται πολύ προσεκτικά ἡ ἀντίχριστη διάθεσή τους. Πάγια τακτική τους εἶναι νά ἀποπροσανατολίζουν καί νά παραπλανοῦν ἀνύποπτα θύματα καί ἀπολωλότα πρόβατα προσπαθῶντας νά γίνουν πειστικοί περί τῶν ὑποτιθέμενων ἰδεωδῶν τους καί ὑψηλῶν ἰδανικῶν τους. Προσπαθοῦν νά πείσουν ἀνυποψίαστους καί ἀνενημέρωτους ἀνθρώπους ὅτι στή σκέπη τους μποροῦν νά συστεγάζονται ὅλοι: χριστιανοί ὀρθόδοξοι καί προτεστάντες καί ἄθεοι καί μουσουλμάνοι καί κάθε καρυδιᾶς καρύδι ͘ γιά ὅλους ὑπάρχει θέση, γιατί αὐτοί εἶναι ὑπεράνω τῶν θρησκειῶν καί οἱ ὑψηλοί στόχοι καί τά ἰδανικά τους ἐπισκιάζουν τά πάντα. Μέ ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα καί στοιχεῖα ὁ μακαριστός π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ξεσκέπασε τόσο τή Μασονία ὅσο καί τούς Ρόταρυ καί τόν Προσκοπισμό. Ὁ θεός, πού πιστεύουν δέν εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἀλλά ὁ μέγας τέκτονας τοῦ Σύμπαντος, ὁ ΜΑΤΣ τουτέστιν ὁ Ἀντίχριστος. Τό ψέμα στίς μέρες μας, γιά νά γίνει πιστευτό, πρέπει νά εἶναι καμουφλαρισμένο, ὥστε νά ἐξαπατηθοῦν οἱ ἀφελεῖς. Δέν μπορεῖ νά συνυπάρχει ἡ ἰδιότητα τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανοῦ μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μασόνου, ρόταρυ ἤ προσκόπου. Εἶναι ἀντίθετα μεταξύ τους καί τό ἕνα ἀναιρεῖ τό ἄλλο. Δέν εἶναι ἀνάγκη νά εἶμαι μασόνος, ρόταρυ ἤ πρόσκοπος, γιά νά εἶμαι φιλάνθρωπος ἤ κοινωνικός ἄνθρωπος. Πάγια τακτική τους εἶναι νά αὐτοδιαφημίζονται καί νά αὐτοεπαίρονται παντοιοτρόπως. Καυχῶνται λοιπόν οἱ πρόσκοποι τῆς πόλης μας, ὅτι ἔχουν φιλανθρωπική δράση μεταφέροντας τρόφιμα, πού ἀφήνουν φιλάνθρωποι συμπολίτες μας σέ εἰδική θέση τῶν σουπερμάρκετ πρός ἐνίσχυση ἐνδεῶν οἰκογενειῶν, στό κοινωνικό παντοπωλεῖο, πού ὑποστηρίζεται ἀπʼ τή Μητρόπολη καί αὐτή ἡ μεταφορά βαφτίζεται φιλανθρωπία. Στό ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται καί οἱ ρόταρυ. Πρόσφατα δημοσίευσαν σέ ἐφημερίδα τῆς πόλης μας ὅτι οὔτε λίγο οὔτε πολύ δίνουν μεγάλο ἀγώνα κατά τῆς πολιομυελίτιδας στήν Ἑλλάδα, ὅταν αὐτό εἶναι ἀποκλειστικά μέριμνα τῆς πολιτείας καί βέβαια ἡ πολιομυελίτιδα ἐδῶ καί δεκαετίες ἔχει ἐξαλειφθεῖ σάν νόσημα. Πρόσφατα ὁ σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Κοζάνης βράβευσε μεταξύ
ἄλλων καί τό τοπικό σῶμα Ἑλλήνων Προσκόπων. Πρέπει ἡ Ἐκκλησία νά βραβεύει τούς πρόσκοπους καί ἄν πρέπει γιά ποιά πράγματα ἀξίζουν τῆς βράβευσης; Μήπως ἐπειδή ἐμφανίζονται μέ κοντά παντελονάκια ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἄνδρες, παιδιά καί κοπέλες κρατῶντας τόν Ἐπιτάφιο; εἶναι αὐτή ἡ πράξη γιά βράβευση; Ἢ μήπως ἐπειδή ἔμμεσα ἀποτρέπουν τά παιδιά ἀπʼ τόν ἐκκλησιασμό ὀργανώνοντας ἐξορμήσεις, πορεῖες, ἐκδηλώσεις κ.λπ. τήν ὥρα τῆς κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας; Ἢ μήπως βραβεύονται γιʼ αὐτό πού πιστεύουν; Ἢ γιά τή δράση πού ἔχουν; Ἢ γιά τή δράση πού δέν ἔχουν;

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ

Ἀναστάσιος Σεμίζογλου,
Καρδιολόγος  Βενιζέλου 30, Κοζάνη

"Oρθόδοξος Τύπος"

Aυτά γράφει ο Μ. Βασίλειος, 16 αιώνες πριν….

Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί, οι Αποστολικές Παραδόσεις έχουν εξουθενωθεί, στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα νεωτέρων ανθρώπων. Οι άνθρωποι τώρα πλέον τεχνολογούν, δεν θεολογούν, η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του Σταυρού και κατέχει πλέον τα πρωτεία. Ποιμένες εξορίζονται και εισάγονται στη θέση τους λύκοι βαρείς, που διασπούν το ποίμνιο του Χριστού. Οι ευκτήριοι οίκοι είναι ερημωμένοι από εκκλησιαζόμενους, οι ερημίες είναι γεμάτες από οδυρόμενους. Οι πρεσβύτεροι οδύρονται συγκρίνοντας τα παλιά με τα παρόντα, οι νέοι είναι ελεεινότεροι, διότι δεν γνωρίζουν ποια αγαθά έχουν στερηθεί .

Εάν με όλην σου την καρδίαν προσεύχησαι και υπόσχεσαι να λείψης από τα κακά, εύκολον είναι να ιατρευθής.

Άνθρωπος τις Αντιοχεύς, το γένος ευγενής, βαθύπλουτος, ησθένησε βαρέως, διότι το εν μέρος της κεφαλής του τόσον επόνεσεν, ώστε εξήλθεν ο εις των οφθαλμών του. Έδραμε λοιπόν ούτος εις το Μοναστήριον του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και πεσών εις τους πόδας του τον παρεκάλει να τον ιατρεύση. Ο δε Άγιος είπεν εις αυτόν: τούτο έπαθες, διότι δεν επίστευες εις τον Χριστόν εξ όλης σου ψυχής και διότι έχεις έργα αμαρτίας. Εάν με όλην σου την καρδίαν προσεύχησαι και υπόσχεσαι να λείψης από τα κακά, εύκολον είναι να ιατρευθής. Τότε μετά δακρύων ωμολόγησεν ο άρχων εκείνος τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, και υπεσχέθη να λείψη από τας αμαρτίας, και κρατήσας το ράσον του Αγίου, έτριψεν την κεφαλήν του και παρευθύς και ο πόνος της κεφαλής του έπαυσε και ο οφθαλμός του ιατρεύθη, ως πρότερον.
(Ορθ. Συναξ. ΙΑ, 413).

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει στην «Γ´ Εκατοντάδα περί αγάπης» τα εξής:

Η ΑΚΑΘΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ.
«Ακαθαρσία του νου είναι πρώτον η ψευδής γνώσις. Δεύτερον η άγνοια κάποιου από τα γενικά, εννοώ την σχέσιν με τον ανθρώπινον νου, γιατί είναι ιδίωμα αγγέλου το να μη αγνοή τίποτε από τα μερικά. Τρίτον, το να έχει εμπαθείς λογισμούς. Τέταρτον, το να συγκατατίθεται στην αμαρτία».