Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

4. Διά τῆς θεωρίας τῆς συντεταγμένης ἀποτειχίσεως γίνεται μία φρικτή διαστρέβλωσις τῆς πραγματικότητος. Ἐνῶ δηλαδή ἡ ἀποτείχισις εἶναι ἡ ἀπαρχή τῶν ἀγώνων τῆς πίστεως, ἡ ἔμπρακτη ἀπόδειξις ὅτι ἀνήκομε σέ ἄλλο στρατόπεδο ἀπό αὐτό τῶν αἱρετικῶν, προκειμένου νά πολεμήσωμε τούς ἐχθρούς τῆς παρατάξεως τοῦ Κυρίου, ἐμεῖς αὐτοβούλως τό μεταθέσαμε εἰς τό τέλος (ἤ καί μετά τό τέλος), δηλαδή ὡς ἕνα ἔσχατο ὅπλο καί μία φοβέρα πρός τούς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι πέραν τοῦ ὅτι δέν τό φοβοῦνται, ἐπειδή γνωρίζουν καλύτερα ἀπό ἐμᾶς τήν προαίρεσί μας, γνωρίζουν προσέτι ὅτι καί αὐτό πού ἔχωμε ὑπ’ ὄψιν μας νά τό χρησιμοποιήσωμε ἐπιθανατίως (ἤ μεταθανατίως) δέν θά τό κάνωμε, ἐπειδή δέν τό κάνομε ὅταν χρειάζεται καί ὅταν αὐτό ἔχει ἀξία. Πέραν τούτων τό μέλλον μας εἶναι ἀβέβαιο καί δέν γνωρίζομε ἄν θά προλάβωμε νά πραγματοποιήσωμε τήν ἀποτείχισι ἤ θά μᾶς εὕρη ὁ θάνατος ἐν πλήρει ἐκκλησιαστικῇ κοινωνίᾳ μετά τῆς αἱρέσεως.

5. Τέλος ἡ θεωρία περί συντεταγμένης ἀποτειχίσεως ἀποδεικνύει ὅτι ζητοῦμε προστασία στήν δύναμι τοῦ πλήθους, ὅτι θέλομε ἡ ἀποτείχισις νά γίνη ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, δηλαδή χωρίς ἐπιπτώσεις, ὅτι δέν ἐνδιαφερόμεθα διά τήν τωρινή συμμετοχή μας εἰς τήν αἵρεσι, καί βεβαίως δέν κατανοοῦμε τίποτε ἀπό αὐτά πού ἐνήργησαν οἱ ἅγιοι καί ὁμολογητές τῆς πίστεως σέ ἀναλόγους περιπτώσεις.

Συνεχίζεται.

Ρεπούση : κατάργηση του υποχρεωτικού εκκλησιασμού των μαθητών.

Το δεύτερο κτύπημα, στην κυρία Άννα Διαμαντόπουλου και στα νομοσχέδιά της, ετοιμάζεται, όπως πληροφορούμαι, να δώσει καλοκαιριάτικα η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κυρία Μαρία Ρεπούση. Από τις βασικές εισηγήτριες για τις αλλαγές που έγιναν στο νόμο πλαίσιο, η κυρία Ρεπούση στρέφεται τώρα στο νομοσχέδιο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ετοιμάζει αλλαγές. Πρώτη αλλαγή, όπως σας είχα προαναγγείλει, η κατάργηση του

υποχρεωτικού εκκλησιασμού των μαθητών. Μία πρόταση που έρχεται στη Βουλή, παρά τις αντιδράσεις που σημειώθηκαν, συμπεριλαμβανομένου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών:«Βρίσκεται στις προεκλογικές δεσμεύσεις της

ΔΗΜΑΡ και θα επιχειρήσουμε να το κάνουμε πράξη», λέει η κυρία Ρεπούση, η οποία επιμένει ότι το ελληνικό σχολείο πρέπει να γίνει παράλληλα ένα ευρωπαϊκό σχολείο.

***

Λίγο πριν αναχωρήσει για διακοπές στο Κυπαρίσσι Λακωνίας («τονίζω το ΚΥ, κάθε φορά που λέω που θα πάω διακοπές, να μην νομίζει ο κόσμος ότι πάω στο Παρίσι», λέει χαμογελώντας), η κυρία Ρεπούση προετοιμάζει τις

προτάσεις της για τις αλλαγές στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ποιες είναι αυτές; Οι μαθητές να έχουν το δικαίωμα επιλογής βιβλίων για τα μαθήματά τους. Να υπάρχει μία συγγραφική ομάδα, υπό την έγκριση του υπουργείου Παιδείας η οποία να επιλέγει βιβλία κατάλληλα για τους μαθητές. Με αυτό τον τρόπο οι μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα επιλογής των βιβλίων τους. Επιπλέον προωθεί προτάσεις για την επικαιροποίηση, των γνώσεών των μαθητών (τι μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά, όπως λέει χαρακτηριστικά), αλλά και προτάσεις για την συνεχή εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Με δυο λόγια η κυρία Ρεπούση, θέλει τους εκπαιδευτικούς συνεχώς στα θρανία, όπως και τους μαθητές, ώστε να ανανεώνουν συνεχώς τις γνώσεις τους.

***

Μην νομίζετε όμως ότι η κυρία Ρεπούση ασχολείται μόνον με θέματα Παιδείας, ως τομεάρχης της ΔΗΜΑΡ σε μορφωτικά θέματα. Αποφάσισε τώρα να ασχοληθεί και με την... Χρυσή Αυγή. Επί σειρά μηνών οι Χρυσαυγίτες

της επιτίθεντο για το θέμα της Ιστορίας και για τον περίφημο «συνωστισμό της Σμύρνης» και αυτή δεν απαντούσε. Τι να έλεγε άλλωστε; Τώρα όμως, αυγουστιάτικα βρήκε την ευκαιρία και χαρακτήρισε, όταν ρωτήθηκε σχετικά, την Χρυσή Αυγή και τη δράση της στο κοινοβούλιο, ως «κατάντια για τη Δημοκρατία» και έπεται συνέχεια.

http://www.tovima.gr/

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΕΡΙ ΟΥΝΙΑΣ

ΙΙ. Το λεγόμενο Σχίσμα

8) Έτσι η εν λόγω συμφωνία παρακάμπτει τας συνεπείας του γεγονότος ότι από τον 7ον αιώνα οι Φραγκο-Λατίνοι επίσκοποι συνήθιζαν κατά τρόπον μαγικόν να λαμβάνουν την αποστολικήν τους διαδοχήν μέσω της εξοντώσεως των Ρωμαίων, Κελτών και Σαξώνων προκατόχων τους, όπως μόλις είδαμεν, και μεταβάλλοντες το κάθε κατακτημένον ποίμνιον στους δουλοπαροίκους του Φραγκο-Λατινικού Φεουδαλισμού. Αυτό δεν συνέβη μόνον στην Γαλλίαν και στην Αγγλίαν, αλλά και επίσης εις άλλας επαρχίας της Φραγκίας, όπως στην Γερμανίαν και στην Ιταλίαν. Μάλιστα το ίδιο έγινε στην Ισπανίαν και την Πορτογαλίαν όταν οι Γότθοι τας ξανακατέκτησαν από τους Άραβες και συγχρόνως ξανασκλάβωσαν τους εκεί Ρωμαίους. Από Αραβικήν πηγήν του 11ου αιώνος γνωρίζουμεν ότι κατά τα χρόνια της Αραβοκρατίας οι Ισπανοί Ρωμαίοι ανήκαν στην Ορθοδοξίαν του Αυτοκράτορος της Κων/πόλεως. Δηλαδή οι επανακτήσαντες την Ισπανίαν Γότθοι εξόντωσαν τους Ρωμαίους εκκλησιαστικούς ηγέτας ως αιρετικούς κατά την λεγομένην σήμερον Ισπανικήν, αλλά στην πραγματικότητα Γοτθικήν, Ιεράν Εξέτασιν. Το ότι οι επί αιρέσει εκτελεσθέντες δήθεν αιρετικοί Χριστιανοί ηγέτες ακήκαν στην ομολογίαν πίστεως του Βασιλέως των Ρωμαίων της Κων/πόλεως Νέας Ρώμης γνωρίζομεν από τον εξισλαμισθέντα Ισπανόν Ρωμαίον ιστορικόν Abu Muhammad Ali Bin Ahmad Bin Said.  Σημασίαν μάλιστα έχει το γεγονός ότι ο Ibn Hazm έζησε από το 994 μέχρι το 1064. Έδρασε επομένως ακριβώς κατά τα χρόνια όταν πρώτα οι Γερμανο-Φράγκοι και εν συνεχεία οι Τοσκανο-Φράγκοι και οι Λογγοβάρδοι, με την βοήθειαν των Νορμανδών, ανέτρεψαν την Ορθοδοξίαν και την Ρωμαϊκότητα του Πατριαρχείου της Πρεσβυτέρας Ρώμης. Προφανώς προέβλεψαν μαζί η Αραβική και η Ρωμαϊκή ηγεσία να ευρίσκωνται οι Ρωμαίοι Ορθόδοξοι εντός της Ισπανίας των Ουμμαδάδων και εντός της Αυτοκρατορίας των Αββασίδων από την Μαυριτανίαν μέχρι την Μέσην Ανατολήν κατ' ευθείαν κάτω από την εθναρχικήν και την εκκλησιαστικήν προστασίαν της Κων/πόλεως Νέας Ρώμης όπως μαρτυρεί ο προειρημένος ιστορικός. Μάλιστα ο ιστορικός Ibn Khaldoun (1332-1406) μας πληροφορεί ότι οι Νουμίδιοι, δηλαδή Βερβερίνοι, της Βορείο-Δυτικής Αφρικής εξισλαμίσθηκαν πολλές φορές.

Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Ο άνθρωπος χριστοποιούμενος ξεπερνά τον εαυτόν του ως άνθρωπον, τον ξεπερνά δια του Θεού, δια του Θεανθρώπου, εν τω Οποίω εδόθη ο τέλειος τύπος του αληθινού, του πλήρους, του θεοειδούς όντως ανθρώπου. Εν Αυτώ ακόμη εδόθησαν παντοδύναμοι θείαι ενέργειαι δια των οποίων ανυψώνεται ο άνθρωπος υπεράνω κάθε αμαρτίας, κάθε θανάτου, κάθε κολάσεως, και τούτο, μόνον εν τη Εκκλησία και δια της Εκκλησίας, της οποίας «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν» (Ματθ. 16,18), διότι εν αυτή ζη όλος ο θαυμαστός Θεάνθρωπος Κύριος με όλας Του τας θείας δυνάμεις, τας ενεργείας, τας αληθείας, τας πραγματικότητας, τας τελειότητας, τας ζωάς και τας αιωνιότητας.                                                                                                                                                             
Οι «Βίοι των Αγίων»  είναι ιεραί μαρτυρίαι περί της θαυματουργικής δυνάμεως του Κυρίου Ιησού Χριστού. Εις την πραγματικότητα, αυτοί δεν είναι άλλο παρά αι ίδιαι αι μαρτυρίαι των Πράξεων των Αποστόλων συνεχιζόμεναι δια μέσου των αιώνων. Επειδή και οι άγιοι δεν είναι άλλο, παρά μάρτυρες άγιοι, όπως και οι άγιοι Απόστολοι, που είναι οι πρωτομάρτυρες. Τίνος μάρτυρες; --Του Θεανθρώπου Χριστού, Αυτού: του σταυρωθέντος, του αναστάντος, του αναληφθέντος, του αιωνίως ζώντος, μάρτυρες του Ευαγγελίου της σωτηρίας, το οποίον συνεχίζει να γράφεται αδιάκοπα με τα άγια ευαγγελικά έργα, από γενεάς εις γενεάν. Διότι ο Χριστός, ο Οποίος είναι ο αυτός εις τους αιώνας, θαυματουργεί συνεχώς με την ιδίαν θείαν δύναμιν, δια των αγίων μαρτύρων Του. 

Συνεχίζεται.  

Η «ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

   Τη γιορτή της «Κοιμήσεως της Θεο­τόκου» λίαν ευφυώς την ονόμασαν «Πάσχα του καλοκαιριού», αφού μέσα στην καρδιά τού θέρους, στο «κατακαλόκαι­ρο», ακόμη και στο τελευταίο χωριό, ξέρει η Ορθοδοξία μας επάξια να τιμά με τόση λα­μπρότητα και τόσον παλμόν λαού τη Μητέρα του Κυρίου μας, που είναι και «Μάννα» όλων ημών, των Χριστιανών.

Παίρνοντας αφορμήν απ τη γιορτή της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου», θα ασχοληθούμε με μίαν αρκετά εντυπωσιακήν παραδοξότητα, σχετικήν μ' αυτήν την γιορτή και με το εννοιολογικό περιεχόμενόν της. Ίσως όμως πει κάποιος: -«Μα, δεν είναι αυτονόητη η σημασία της γιορτής; Δεν γιορτάζουμε μ’ αυτήν εμείς οι Ορθόδοξοι τον θάνατον της Παναγίας μας;». Βέβαια, αυτή η ευθεία, απλή και εύκολη απάντηση είναι και η ορθή. Μ’ αυτήν όμως εμπλέκονται και μερικά ακανθώδη προβλή­ματα, που συνήθως μάλλον δεν έχουν μερικοί υπ' όψη τους. Τέτοια ερωτήματα απασχόλη­σαν, σε δεκάδες βαθυστόχαστων βιβλίων, πραγματειών και άρθρων, ισάριθμους σοφούς και διεθνώς αναγνωρισμένους ειδικούς επι­στήμονες και από διάφορες χώρες και από διαφορετικούς επιστημονικούς χώρους, όπως της φιλολογίας, της θεολογίας, της ιστορίας, της αρχαιολογίας και άλλων συναφών βοηθη­τικών επιστημών, και οι οποίοι σοφοί προ­σπαθούν, χωρίς βέβαια να το πετυχαίνουν πάντα, να δώσουν υπεύθυνες απαντήσεις. Εμείς πάντως θα επιχειρήσουμε να τους πα­ρουσιάσουμε επί τροχάδην, συνοπτικά και κάπως διαγραμματικά, στο μικρό φυλλάδιο, που κρατάς στα χέρια σου, αγαπητέ αναγνώστα.

- «Και ποιο το παράδοξον, που θα διαβάσου­με σ' αυτές τις γραμμές;» Ίσως, λοιπόν, μας ξαφνιάσει το εξής αξιοπερίεργον, ότι δηλαδή το εννοιολογικόν περιεχόμενον της γιορτής της «Κοιμήσεως», που είναι ο θάνατος της Θεο­τόκου, ούτε ήταν πάντοτε και παντού, ούτε και σήμερα φαίνεται να είναι από όλους αποδεκτόν. Μερικοί στο μακρυνό παρελθόν αμφι­σβήτησαν και κάποιοι σήμερα αμφισβητούν, το ότι η Αειπάρθενος κόρη Μαρία πέθανε κάποτε σωματικώς. Ακριβώς δε η μελέτη του ιστορικού παρελθόντος της Εκκλησίας μας οδηγεί σε ανακάλυψη τέτοιων παραβό­λων ιδεών και παραδόξων αντιλήψεων για το πρόσωπον της Αειπαρθένου.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Οσιος Ισαάκ ο Σύρος :

Ο φόβος που έχουμε να μην πέσουμε στην αμαρτία είναι αρετή. Αρχή της αληθινής ζωής του ανθρώπου είναι ο φόβος του Θεού.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

2. Διά νά ἀποκτήση εἰς τήν Ὀρθοδοξία κάποιος τήν ἰδιότητα καί τόν τίτλο τοῦ στρατηγοῦ πρέπει νά φέρη ἐπάνω του τά στίγματα τοῦ Χριστοῦ, τά ὁποῖα ἀπέκτησε μαχόμενος, εἴτε κατά τοῦ διαβόλου, εἴτε κατά τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως. Τά στίγματα αὐτά προέρχονται ἀπό τούς διωγμούς, τίς κακουχίες καί τά μαρτύρια καί προσέτι ἀπό τήν ἁγιότητα καί καθαρότητα τοῦ βίου. Τότε μόνον ἀποκτᾶ κῦρος ἡ ὁμολογία του, ἐπειδή γίνεται δι’ ἔργων καί λόγων καί δύναται νά τόν ἐμπιστευθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι καί νά θεωρήσουν τήν στάσι του ὑπόδειγμα καί πρότυπο πρός μίμησι. Αὐτός δηλαδή θυσιάζεται διά τήν πίστι καί οἱ Ὀρθόδοξοι τόν ἀκολουθοῦν εἰς τήν θυσία.

3. Ἡ ἀναγόρευσις κάποιου εἰς τήν θέσι τοῦ στρατηγοῦ, ἐπειδή φέρει κάποιους τίτλους καί πτυχία ἤ ἐπειδή ἀνθίσταται διά τῶν λόγων (προφορικῶν ἤ γραπτῶν) εἰς τήν αἵρεσι ἤ ἐπειδή (τό χειρότερο) μᾶς ἐξυπηρετεῖ εἰς τό νά τόν ἔχωμε στρατηγό, πλήν τοῦ ὅτι ἀντιστρατεύεται σέ ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι, ἀποδεικνύει τήν ἐπίδρασι τῆς Δύσεως στήν ἀντιμετώπισι πολύ βασικῶν θεμάτων τῆς πίστεως, τόν ὀρθολογισμό καί τήν μετάθεσι τῆς ἐλπίδος μας ἀπό τόν Θεό στούς ἀνθρώπους, τήν λανθασμένη ἐπιλογή ἡ ὁποία στηρίζεται ὄχι σέ κριτήρια ἁγιότητος ἀλλά σέ κριτήρια κοσμικά, τήν προχειρότητα πού μᾶς διακατέχει σέ τόσο σοβαρά θέματα καί τήν ἀνευθυνότητα βεβαίως καί ἀδυναμία νά βοηθήσωμε εἰς τήν κατάσβεσι τῆς αἱρετικῆς πυρκαϊᾶς. Ἡ ἀναγνώρισις ὡς πνευματικῶν στρατηγῶν διά τήν καταπολέμησι τῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς των, τῶν

ἁγίων Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Μαξίμου τοῦ ὁμολογητοῦ, Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ κλπ. ἔγινε ἀφοῦ αὐτοί οἱ ἅγιοι ἔδωσαν ἔμπρακτες ἀποδείξεις περί τοῦ

ὅτι ἦσαν σύμψυχοι καί ὁμότροποι τῶν ἁγ. Ἀποστόλων καί τῶν ὁμολογητῶν τῆς πίστεως.

Συνεχίζεται.

Ανοικτή Επιστολή προς τον Πατριάρχη της Γεωργίας Ηλία τον Β΄

Από την Μοναστική Αδελφότητα του Αγίου Σίο του Μγκβίμε

Στα αρχαία Σόδομα ζούσαν ο δίκαιος Λωτ και η οικογένειά του. Ο μακρόθυμος Θεός μας, επερίμενε την μετατροπή, την αλλαγή της καρδίας των Σοδομιτών, δίδοντάς τους όλα όσα εχρειάζοντο αέρα νερό τροφή….ζωή. Ο Λωτ ήτο γι αυτούς σίγουρο παράδειγμα δικαιοσύνης, ένα πρότυπο για την διόρθωσή τους. Αλλά ματαίως. Το μέτρο της παρανομίας και αμαρτίας ξεχείλισε. Ο Κύριος απεμάκρυνε την οικογένεια του Λωτ και κατέστρεψε δια πυρός την πόλι των Σοδόμων, τοιουτοτρόπως αφήρεσε αυτή τη ζωή που ο ίδιος είχε παραχωρήσει. 

Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική Εκκλησία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων. Έτσι προς το παρόν ένεκα των δικαίων δούλων Του δεν θα αποσύρει την χάρη του Αγίου Πνεύματος από την Εκκλησία η οποία λοξοδρομεί εις αιρετική ζοφερότητα τόσο προσβλητική εις Αυτόν. Αλλά για πόσο χρονικό διάστημα; Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους; Εάν ο χρόνος για έξοδο όπως του Λωτ έφθασε, τότε τέτοιος χρόνος είναι το τέρμα της περιόδου (που επιτρέπεται για Μετάνοια), είναι ώρα εκτέλεσης της Κρίσεως του Θεού, ώρα της δικαίας οργής, ώρα για την απομάκρυνσι αυτού τούτου του Πνεύματος της Ζωής. Η απομάκρυνσις των αληθινών τέκνων της Εκκλησίας από το κέντρο της αμαρτίας (της αίρεσις) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας. Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις Αυτόν—την αληθινήν Εκκλησίαν Του—τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχόμενη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με όλους τους Σοδομίτες. Επίσης έχουμε το παράδειγμα της Νινευή. Οι Νινευίτες μετενόησαν και η κρίσις του Κυρίου ανεβλήθη. Αλλά τα Σόδομα; Ήσαν τα Σόδομα εις θέσιν να μετανοήσουν; Τα Σόδομα στα οποία δεν υπήρχε καν συναίσθησι ανάγκης για μετάνοια;

1)      Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις! Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

2)      Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος  «οικουμενισμός» η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

3)      Το ονομαζόμενο  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε Θεωρία των Κλάδων ( ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής του «Θρησκευτικού πλουραλισμού» (= η αρχή κατά την οποίαν άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά σε μια κοινωνία διατηρώντας τα ιδιαίτερα γνωρίσματά τους).

4)       Η Ορθόδοξος Εκκλησία λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του. Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. «Εκκλησιών»  Γίνεται αιρετική στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

5)      Αυτή η αίρεσις (του Οικουμενισμού) εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της Εκκλησίας δια της συμμετοχής των Ιεραρχών Της, δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» εις την πορεία των συνηθησμένων δραστηριοτήτων.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Όλαι αι αλήθειαι αυταί εδόθησαν από τον Χριστόν δι΄ ένα σκοπόν: δια να γίνουν ζωή μας, πραγματικότης μας, κτήμα ιδικόν μας, χαρά μας. Και οι άγιοι, όλοι των μέχρις ενός, ζουν αυτάς τας θείας αληθείας ως το κέντρον της ζωής των και ως την ουσίαν του είναι των. Ακριβώς, δι΄ αυτό «οι Βίοι των Αγίων» αποτελούν απόδειξιν και μαρτυρίαν ότι η καταγωγή μας είναι εκ του ουρανού, ότι ημείς δεν είμεθα εκ του κόσμου τούτου, αλλά εκ του άλλου, ότι ο άνθρωπος είναι αληθινός άνθρωπος μόνον εν τω Θεώ, ότι ζώμεν επί γης δια του ουρανού, ότι «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3,20) και ότι ο σκοπός μας είναι να ουρανώσωμεν τον εαυτόν μας, τρεφόμενοι με τον «ουράνιον άρτον», τον καταβάντα εκ του ουρανού εις την γην (πρβλ. Ιωάνν. 6,33, 35, 51). Ο ουράνιος αυτός Άρτος κατέβη εις την γην δια να μας τρέφη με την αιωνίαν Θείαν Αληθείαν, με την αιωνίαν Θείαν Αγαθότητα, την αιωνίαν Θείαν Δικαιοσύνην, την αιωνίαν Θείαν Αγάπην, την αιωνίαν Θείαν Ζωήν,--δια της Θείας Ευχαριστίας, δια της ζωής μας εν τω μόνω αληθινώ Θεώ και Κυρίω Ιησού Χριστώ (πρβλ. Ιωάνν. 6,50-51, 53-57). Με άλλους λόγους, η κλήσις μας είναι: να πληρωθώμεν με τον Θεάνθρωπον Χριστόν, με τας θείας και ζωοποιούς ενεργείας Του, να φθάσωμεν εις την ενχρίστωσιν και χριστοποίησίν μας. εάν εργάζεσαι δι΄ αυτό, τότε ευρίσκεσαι ήδη εις τον ουρανόν, παρ΄ όλον ότι περιπατείς επί της γης, είσαι ήδη όλος εν τω Θεώ, μολονότι το είναι σου παραμένει εις τα όρια της ανθρωπίνης φύσεως. 

Συνεχίζεται.  

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΕΡΙ ΟΥΝΙΑΣ

Μπαλαμάντ, Λίβανος, Ιούλιος 1993

ΙΙ. Το λεγόμενο Σχίσμα

6) Όπισθεν της εν λόγω συμφωνίας είναι οι Λατίνοι σπεσιαλίστες εξοικειωμένοι με την σύγχρονον έρευναν επί της στρατιωτικής, πολιτικής και κοινωνικής φύσεως του Φραγκικού σχίσματος από τους Ρωμαίους Δύσεως και Ανατολής, το οποίον οι Φράγκοι και οι σύμμαχοί τους εσκεμμένως προεκάλεσαν. Το δόγμα έπαιξε το ρόλο του κυρίου Φραγκο-Λατινικού όπλου κατά των Ανατολικών Ρωμαίων, οι οποίοι είχαν προκαλέσει επαναστάσεις μεταξύ των υποδούλων Δυτικών Ρωμαίων εναντίον των Τευτόνων κατακτητών τους. Φυσικά στους Λατίνους της συναντήσεως αυτής στο Μπαλαμάντ δεν συνέφερε να θίξουν αυτού του είδους την έρευνα.

7) Αγνοώντας τα παραπάνω, οι Ορθόδοξοι στο Μπαλαμάντ διευκόλυναν τους Λατίνους με την αποδοχήν τους ως των ιστορικών πλαισίων του σχίσματος την περί αυτού Φραγκο-Λατινικήν προπαγάνδαν με ένα σχεδόν Ορθόδοξον περιεχόμενον, ένας συνδυασμός που κυριαρχεί στους Ορθοδόξους εδώ και πολλά χρόνια από τότε που έγιναν θύματα των μεταρυθμίσεων του Πέτρου του Μεγάλου και των ετεροδόξων πανεπιστημίων όπου εσπούδασαν.

Συνεχίζεται.

On Jesus Prayer

By St. John Chrysostom

The remembrance of the name of Jesus rouses the enemy to battle. For a soul that forces itself to pray the Prayer of Jesus can find anything by this prayer, both good and evil. First it can see evil in the recesses of its own heart, and afterwards good. This prayer can stir the snake to action, and this prayer can lay it low. This prayer can expose the sin that is living in us, and this prayer can eradicate it. This prayer can stir up in the heart all the power of the enemy, and this prayer can conquer it and gradually root it out. The name of the Lord Jesus Christ, as it descends into the depths of the heart, will subdue the snake which controls its ranges, and will save and quicken the soul. Continue constantly in the name of the Lord Jesus that the heart may swallow the Lord and the Lord the heart, and that these two may be one. However, this is not accomplished in a single day, nor in two days, but requires many years and much time. Much time and labor are needed in order to expel the enemy and instate Christ.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου :

Δώσε ψωμί, όσο μπορείς. Δεν έχεις ψωμί; Δώσε τουλάχιστον έναν οβολό. Δεν έχεις οβολό; Δώσε ένα ποτήρι δροσερό νερό. Δεν έχεις ούτε αυτό; Πένθησε μαζί με τον θλιμμένο και θα λάβεις μισθό. Γιατί ο μισθός εξαρτάται από τη προαίρεσή σου και όχι από το τι μπόρεσες να κάμεις.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

ζ ΄. Ἡ θεωρία τῆς συντεταγμένης ἀποτειχίσεως

μέ τούς στρατηγούς πρωτοστάτας εἰς αὐτήν.

Η θεωρία αὐτή πού ἀκούγεται ἀπό μερικούς ὡς δικαιολογία διά τήν ἐπ’ ἀόριστον ἀναβολή τῆς ἀποτειχίσεως δέν θά ἔπρεπε κἄν νά ἀναφερθῆ εἰς τήν παροῦσα μελέτη, διότι δέν ἔχει καμμία σοβαρότητα καί θεολογικό ὑπόβαθρο, ἀλλά ἀποδεικνύει τήν πανουργία πρός ἐξεύρεσι δικαιολογιῶν καί ἀναβολή τῆς δυναμικῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως κατά τήν λαϊκή ἔκφρασι «ὅποιος δέν θέλει νά ζημώση, δέκα μέρες κοσκινίζει». Εἰς αὐτήν ἐν ὀλίγοις ἀναφέρομε τά ἑξῆς:

1. Ἡ θεωρία αὐτή ἀποδεικνύει τόν φόβο καί τόν τρόμο πού μᾶς διακατέχει ὡς πρός τίς ἐπιπτώσεις πού πρέπει νά ὑποστοῦμε σηκώνοντας, εἰς τά θέματα τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως, τόν σταυρό τοῦ Κυρίου. Οἱ ἐπιπτώσεις δέ αὐτές εἶναι καθαιρέσεις, περιθωριοποίησις, σύνταξις μετά τῶν ὀλίγων ἤ ἐλαχίστων, δυσφήμισις καί μομφή περί πλάνης καί ἐξόδου ἀπό τήν Ἐκκλησία, στέρησις τιμῶν καί ἐπαίνων, ἀποβολή τῆς ἐπισκοπικῆς προστασίας καί ὀμπρέλας καί κυρίως ἀλλαγή τῆς θεολογίας καί τῆς νοοτροπίας μας.

Συνεχίζεται.