Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἐδῶ ἀναφέρει ὁ ἅγιος ὅτι ἄλλαξαν τόν χρόνο τῆς νηστείας καί δέν παρατηροῦσαν τούς καιρούς, ἀλλά την συμφωνία μέ τήν Ἐκκλησία. Δηλαδή ἡ παρατήρησις τοῦ

χρόνου δέν ὠφελεῖ σέ τίποτε, ἀλλά μᾶλλον βλάπτει, ὅταν γίνεται αἰτία διαστάσεως. Πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι συμφωνία εἰς τό σημεῖο αὐτό, ὁ ἅγιος δέν ἐννοεῖ τήν συμφωνία μέ τό παρελθόν καί τήν παλαιά Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μέ τό παρόν, δηλαδή τήν συμφωνία ὅλων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἀναφερόμενος στήν ἴδια ὁμιλία ὁ ἅγιος στόν χρόνο κατά τόν ὁποῖο ὁ Κύριος ἑώρτασε τό Πάσχα, προκειμένου νά καθιερώση τό «καινό Πάσχα» λέγει τά ἑξῆς: 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Κυριακή των Αγίων Πάντων

Ὅλοι οἱ Μαθητές κρέμονται ἀπό τά χείλη τοῦ Κυρίου. Τούς δίνει τό γνώρισμα πού θέλει νά ἔχουν οἱ Μαθητές Του:

«Ὅποιος μέ ὁμολογήσει δημόσια, θά τόν ὁμολογήσω κι ἐγώ μπροστά στόν Πατέρα μου, καί ὅποιος μέ ἀρνηθεῖ θά τόν ἀρνηθῶ κι ἐγώ. Ἦλθα γιά νά χωρίσω τόν πιστό ἀπό τόν πατέρα, τήν κόρη ἀπό τήν μητέρα της, τήν νύφη ἀπό τήν πεθερά της.

Ὅποιος θά ἀγαπᾶ τόν πατέρα του ἤ τήν μητέρα του, τόν υἱόν του ἤ τήν θυγατέρα τοῦ περισσότερο ἀπό ἐμένα καί ὅποιος δέν θέλει νά σηκώσει τόν σταυρόν του δέν εἶναι ἄξιος μαθητής μου».

Τά λόγια Του ἐντυπωσιάζουν τούς Μαθητές Του καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τόν ἐρωτά: «Ἐμεῖς ἀρνηθήκαμε τά πάντα γιά Ἐσένα, τί θά κερδίσωμε;» Εἶναι ἕνα εὔλογο, ἀνθρώπινο ἐρώτημα.

Καί Ἐκεῖνος ἀποκαλύπτει μία πρωτόγνωρη γιά ἀνθρώπους ἀμοιβή:

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Μέγας Αντώνιος : Η ΑΠΟΦΥΓΗ ΔΑΙΜΟΝΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ

Ἡ λογικὴ ψυχὴ φροντίζει μὲ ἐπιμέλεια νὰ μένη ἀπαλλαγμένη ἀπὸ ἀδιέξοδο (κακοτοπιά), ἀπὸ τύφο (τυφλὴ ὑπερηφάνεια), ἀλαζονεία (ματαιοδοξία), ἀπάτη, φθόνο, ἁρπαγὴ καὶ τὰ ὅμοια, ὅσα εἶναι ἔργα δαιμόνων ἢ πονηρῆς προαιρέσεως. Ὅλα αὐτὰ κατορθώνονται μὲ σπουδαία φροντίδα καὶ ἐπίμονη μελέτη, ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ κυβερνᾶ τὶς ἐπιθυμίες του, ὥστε νὰ μὴ τὸν παρορμοῦν σὲ φαῦλες ἡδονές.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Νικών δια του Χριστού την αμαρτίαν μέσα του ο άνθρωπος νικά τον θάνατον. Εάν περάση μία ημέρα και συ δεν έχεις νικήσει ούτε μίαν αμαρτίαν σου, γνώρισε ότι έγινες περισσότερον θνητός. Εάν όμως νικήσης μίαν ή δύο ή τρεις αμαρτίας σου, έγινες πιο νέος με την νεότητα η οποία δεν γηράσκει, την αθάνατον και αιωνίαν! Ας μη το λησμονώμεν ποτέ: το να πιστεύη κανείς εις τον Αναστάντα Χριστόν, τούτο σημαίνει να αγωνίζεται διαρκώς τον αγώνα εναντίον της αμαρτίας, του κακού και του θανάτου.                                       
Το ότι ο άνθρωπος πιστεύει αληθώς εις τον Αναστάντα Κύριον το αποδεικνύει με το να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και των παθών, και εάν μεν αγωνίζεται, πρέπει να γνωρίζη ότι αγωνίζεται δια την αθανασίαν και την αιωνίαν ζωήν. Εάν όμως δεν αγωνίζεται, τότε είναι ματαία η πίστις του! Διότι, εάν η πίστις του ανθρώπου δεν είναι αγών δια την αθανασίαν και την αιωνιότητα, τότε τι είναι; Εάν με την εις Χριστόν πίστιν δεν φθάνη κανείς εις την αθανασίαν και την επί του θανάτου νίκην, τότε προς τι η πίστις ημών; Εάν ο Χριστός δεν ανέστη, τούτο σημαίνει ότι η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν νικηθή. Εάν δε δεν έχουν αυτά τα δύο νικηθή, τότε δια τι να πιστεύη κανείς εις τον Χριστόν; Εκείνος όμως ο οποίος δια της πίστεως εις τον Αναστάντα Χριστόν αγωνίζεται εναντίον κάθε αμαρτίας του, αυτός ενισχύει βαθμιαίως εν εαυτώ την αίσθησιν ότι ο Κύριος όντως ανέστη, όντως ήμβλυνε το κέντρον του θανάτου, όντως ενίκησε τον θάνατον εις όλα τα μέτωπα μάχης.                                                                                                                                           

Μετά την Λειτουργία του Θεού, η «λειτουργία» του Σατανά!

Ο πόλεμος του καλού κατά του κακού, της ζωής κατά του θανάτου, που ο ίδιος ο Θεός κήρυξε κατά του Διαβόλου στον Παράδεισο, το πένθιμο εκείνο δειλινό της πτώσεως του ανθρώπου, συνεχίζεται με μεγάλη ένταση. Αλήθεια, τι πόλεμο κάνουμε σήμερα εμείς οι Χριστιανοί, ως Στρατευομένη Εκκλησία, κατά του Σατανά και των οργάνων του, που στις μέρες μας αλωνίζουν ανεμπόδιστα τις πέντε Ηπείρους κι΄ εδραιώνουν καθημερινά τις θέσεις τους και ως πίστη και ως πράξη; Πηγαίνουμε στο Ναό, δοξάζουμε τον Θεό με ωραία τροπάρια και ψαλμωδίες κι΄ ύστερα γυρίζουμε σπιτάκι μας και παρακολουθούμε την «λειτουργία» της τηλεόρασης. Μετά την Λειτουργία του Θεού, η «λειτουργία» του Σατανά! Εδώ, αδιαμαρτύρητα βλέπουμε και απολαμβάνουμε ένα κάρρο, μοιχείες, πορνείες, μαγείες, σατανολατρείες, δολοφονίες, κλοπές, πολέμους και σκοτωμούς! Έτσι ό,τι καλό πήραμε το πρωϊ, το σβήνει ο διάβολος το βράδυ και το πρωϊ της Δευτέρας φτωχοί και ταλαίπωροι, ξεκινάμε για το μαγγανοπήγαδο της βιοπάλης, με το ίδιο μενού!

Ιδού το "άγιο" Κοράνιο

Από το 1,12 λεπτό. Τα γνωρίζουμε αυτά από τους Νεομάρτυρές μας....

Τον έσφαξαν επειδή έγινε Χριστιανός!

Το  βίντεο  είναι φοβερό. Αν οι σκηνές μπορεί να σας δημιουργήσουν πρόβλημα μην το βλέπετε.

ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 8/6/2012

TΟ ΚΑΚΟ καί βλάσφημο παράδειγμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, νά προσφέρει ὡς δῶρο τό "Κοράνιο", δυστυχῶς τό ἀκολουθοῦν καί ἄλλοι προκαθήμενοι, ὅπως συνέβη πρόσφατα με τόν πατριάρχη Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος μάλιστα διπλασίασε τήν βλασφημία. Δέν ἀρκέσθηκε νά δώσει μόνο τό βιβλίο τοῦ Κορανίου ὡς δῶρο, ἀλλά ἀξιολογώντας θετικά καί τό περιεχόμενο τοῦ Κορανίου "ἐπέδωσε καί πλακέταν μετʼ ἐπιγραφῆς χωρίων τοῦ Κορανίου"..

Τό ἔπραξε μάλιστα αὐτό ἐν πλήρει συνειδήσει, καυχήσει καί χαρᾷ, ὅπως προκύπτει ἀπό δύο στοιχεῖα. Ἐν πρώτοις ἐκ τοῦ ὅτι θεωρήθηκε τόσο σπουδαῖο αὐτό τό γεγονός, ὥστε ἐξεδόθη καί ἐκυκλοφορήθη ἐπίσημη ἀνακοίνωση τῆς Ἀρχιγραμματείας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Ἐπίσης στίς δημοσιευθεῖσες στό Διαδίκτυο φωτογραφίες τῆς ἐπιδόσεως τῶν δώρων ἐμφανίζεται περιχαρής ὁ πατριάρχης γιʼ αὐτή του τήν πράξη. Τό πλῆρες κείμενο τῆς Ἀνακοινώσεως τῆς ᾽Αρχιγραμματείας ἔχει ὡς ἑξῆς:

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ἀγάπη καί παράδοσις

Tοῦ ἀγωνιστοῦ καί πατριώτου Μητροπολίτου Ράσκας καί

Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου.

Πρωταρχική προσφορά ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων ὡς μόνων φορέων τοῦ μεγαλείου τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς κατά παράδοσιν ἀληθείας αὐτῆς, μέσα εἰς ἕνα ὁλόκληρον κόσμον πλάνης, προσφορά εἰς τήν ἐπίλυσιν τῶν συγχρόνων προβλημάτων καί διά τήν ἀνανέωσιν τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι τό νά ζῶμεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, νά ζῶμεν ἐν τῷ Χριστῷ “ἐρριζωμένοι καί ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ καί βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθώς ἐδιδάχθημεν” (Κολ. β´ 7). Δι᾽ ἡμᾶς πρό πάντων ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ ἁγίου Βασιλείου “δεῖ γάρ ἡμᾶς βαπτίζεσθαι μέν ὡς παρελάβομεν, πιστεύειν δέ ὡς βαπτιζόμεθα, δοξάζειν δέ ὡς πεπιστεύκαμεν”. Καί συμπληρώνω· νά διδάξωμεν καί τούς ἄλλους ὅπως ἡμεῖς ἐμάθομεν. Τό νά ἀποσιωπᾷ τις τήν ἀλήθειαν μέ τάς συναισθηματικάς προφάσεις περί τοῦ «πνεύματος τῆς ἐποχῆς» ἤ περί «πνεύματος τοῦ οἰκουμενισμοῦ», τό ὁποῖον ἐπικρατεῖ εἰς τόν κόσμον, ἤ περί   τοῦ «διαλόγου τῆς ἀγάπης», ὁ ὁποῖος δῆθεν θερμαίνει τάς καρδίας τῶν συγχρόνων μας ἔναντι τοῦ μέχρι τοῦδε αἰωνίου μίσους, ἤ μέ ἄλλας παρομοίας ὑποκριτικάς προφάσεις, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά προδοσία τῆς ἀληθείας, προδοσία τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας, προδοσία δηλαδή αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ. Εἰς τήν Παράδοσιν ἀνήκει, ἐάν θέλετε, καί ἡ «σκληρή γλῶσσα» καί τό «μῖσος» ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καί τῶν ἀπίστων, ἐάν τις ἀποτολμᾷ νά ὀνομάσῃ οὕτως τόν ζῆλον τῶν πατέρων διά τήν ἀλήθειαν καί νά θεωρῇ τόν ἑαυτόν του ὡς ἔχοντα μεγαλυτέραν ἀγάπην ἀπό τούς ἁγίους τοῦ Θεοῦ. “Ἐγώ λοιπόν ὁρίζω ὡς μισανθρωπίαν καί χωρισμόν ἀπό τήν θείαν ἀγάπην”, λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος, “τήν προσπάθειαν νά ἐνισχύῃ τις τήν πλάνην ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς αὐτήν, ὥστε  νά γίνηται μεγαλυτέρα ἡ καταστροφή τους”. Ἀκριβῶς τοῦτο τό ὁποῖον ὁ ἅγιος ὀνομάζει μισανθρωπίαν πράττουν σήμερον, καί μάλιστα εἰς τό ὄνομα τῆς ἀγάπης, πολλά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας ἐπηρεασμένα ὑπό τοῦ ψευδοοικουμενισμοῦ. Τούτους θά ἔπρεπε νά ἐρωτήσῃ τις μέ τούς λόγους τοῦ Χομιακώβ: «ἐπιτρέπεται εἰς ἡμᾶς τούς υἱούς τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦμεν εἰς τό ὄνομά της, νά μή ὁμιλοῦμεν τήν γλῶσσαν αὐτῆς; Ἠμποροῦμεν ἡμεῖς νά ἐξαναγκάσωμεν τήν Ἐκκλησίαν νά ὁμιλῇ τήν λεπτήν, τρόπον τινα γλυκεῖαν φωνήν;… Διά νά ὁμιλῇ μέ τούς ἀνθρώπους, διά νά τούς κατευθύνη καί διορθώνῃ,  ἡ ἀλήθεια δέν ἔχει ἀνάγκη νά ἐπικαλῆται ταπεινωτικά τήν συνεργασίαν τῆς πλάνης». Εἶναι γεγονός ὅτι σήμερον ὑπάρχει μία κρίσις εἰς τόν κόσμον· ὑπάρχει καί μεταξύ ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων. Ἡ κρίσις αὕτη ὅμως δέν λύεται μέ τήν ἀλλαγήν μερικῶν μορφῶν, ἐκφράσεων ἔστω καί θεσμῶν, καί μέ τήν ἀντικατάστασίν των μέ ἄλλας «πιό κατανοητάς διά τόν σημερινόν ἄνθρωπον». Αἱ ρίζαι τῆς κρίσεως αὐτῆς εἶναι πολύ βαθύτεραι, καί εὑρίσκονται  εἰς τήν ὁλοκληρωτικήν στάσιν ἡμῶν τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει ἔναντι τῆς σωτηρίας ἡμῶν καί τῶν περί ἡμᾶς. Σήμερον ἕν εἶναι ἀναγκαῖον καί σωτήριον· νά ὁμολογήσωμεν μέ εἰλικρίνειαν διά τοῦ στόματος τοῦ ἁγίου Μαξίμου “οὐαί ἡμῖν τοῖς ἀθλίοις, ὅτι κατελίπομεν τήν ὁδόν τῶν ἁγίων πατέρων, καί διά τοῦτο ἔρημοί ἐσμεν παντός ἔργου πνευματικοῦ”. Καί ὄχι μόνον νά ὁμολογήσωμεν τοῦτο, ἀλλά καί νά διορθωθῶμεν καί νά ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν ὁδόν τῶν ἁγίων πατέρων, εἰς ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί διακονίας. Τοῦτο θά εἶναι ἡ μεγαλυτέρα προσφορά ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων πρός τόν σύγχρονον κόσμον, διά τῆς ὁποίας θά λυθοῦν πολλά προβλήματα, διότι τοῦτο θά εἶναι γνησία μαρτύρια τῆς ἀληθείας, τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκην καί σήμερον ὅπως καί πάντοτε.  Ἐάν πάλι  πάλι κατέχεταί τις ὑπό τοῦ πνεύματος ἀνανεώσεως καί ἀλλαγῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἄς κάμνῃ τοῦτο, συμφώνως μέ τήν συνείδησίν του, μή λησμονῶν ὅτι ἐάν δέν διατυπώσῃ τήν πίστιν κατά τήν Παράδοσιν  τῆς Ἐκκλησίας ὑπόκειται εἰς τήν φοβεράν ἀπειλήν τοῦ Ἀποστόλου ἀπό τήν ὁποίαν δέν ἐξαιρεῖ οὔτε τόν ἑαυτόν του, οὔτε τούς ἀγγέλους: “Ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ᾽ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω” (Γαλ. α´ 8). Λοιπόν ἡ Ἐκκλησία ζῇ, καί ἐάν παραστῇ ἀνάγκη αὕτη δύναται, ὁδηγουμένη ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά ἐκφράσῃ τήν ζωήν της καί μέ ἄλλας μορφάς, πάντοτε ὅμως ὀργανικῶς συνδεδεμένας μέ τήν αἰώνιον Παράδοσίν της. Τοῦτο μαρτυρεῖται ἀπό ὅλην τήν ἱστορίαν της. Οὐδεμία ἀλλαγή, τήν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία υἱοθέτησε ὡς ἰδικήν της, δέν ἐξεκίνησε ἁπλῶς μέ τόν σκοπόν ἀλλαγῆς, ἀλλ᾽ ἀντιθέτως ἡ Ἐκκλησία ἀγωνιζομένη διά τήν διαφύλαξιν τῆς Παραδόσεως, ἐδημιούργησε νέους τρόπους πρός ἔκφρασιν καί διαφύλαξιν αὐτῆς. Ὅλαι δέ αἱ ἀλλαγαί εἶχον ἀποκλειστικῶς καί μόνον σωτηριολογικόν χαρακτῆρα. Ἡ Ἐκκλησία δέν ὁμιλεῖ καί δέν ἀλλάζει ἄνευ μεγάλης ἀνάγκης· ὅταν χρειασθῇ ὅμως προσφέρει τόν λόγον της, ὁ ὁποῖος παραμένει εἰς κληρονομίαν τῶν ἐρχομένων αἰώνων.

Πηγή :  «Ορθόδοξος Τύπος»